Avalon (2001)

Geef eens een uitleg die daadwerkelijk ergens op slaat voor je dit soort loze uitspraken strooit. Een 0,5 geeft men aan films die in esthetisch opzicht een gevaar voor de mensheid zijn, wat zat er precies in deze film dat daaraan zou voldoen?

Is de bombastische/epische soundtrack misschien teveel van het goede? Zijn het de kunstig geschoten sepiakleurige beelden, die zowel de actiescenes als de rustige, melancholische stukken van extra sfeer voorzien? Zet de film je misschien teveel aan tot nadenken over je eigen existentie en de werkelijkheid waar je je in bevindt?

Ach, smaken verschillen zullen we maar zeggen. Ik vond Avalon in ieder geval een verbazingwekkend heldere film, waarbij de hoofdvraag duidelijk naar voren komt zonder belerend te worden. De regie is fantastisch, de soundtrack weergaloos, het kleurengebruik wonderschoon en het acteerwerk verdient eveneens een pluim. Het enige minpunt vind ik de opening, met uitleg over het spel, dit hadden ze wat mij betreft eruit kunnen laten omdat de film zelf al duidelijk genoeg was

Rest mij alleen nog de vraag waar de hond ineens naartoe was?

Dan ook eindelijk eens gezien, en kan niet zeggen dat hij tegenviel.

Had er audiovisueel misschien wel wat meer van verwacht, leuk zo'n geel/grijs filtertje, maar daar kan toch wat meer mee gedaan worden. Niet dat het er slecht uit ziet, maar echt waanzinnig mooi is het ook niet. Camerawerk is vaak wel erg knap overigens. Soundtrack viel me toch ook wat tegen, ivm wat Kawai bijv voor GitS heeft gemaakt. Ook wederom niet slecht, en behoorlijk sfeerverhogend, maar had toch op wat meer gehoopt.

Maar aan de andere kant vond ik het verhaal wel weer erg boeiend, die overlap tussen 'realiteiten' komt vertwijfelend naar voren. Erg overduidelijk is het allemaal niet (gelukkig niet), maar toch goed genoeg te volgen. Eigenlijk kan ik alleen het einde nog niet echt goed plaatsen, maar eigenlijk is die twijfel juist wel leuk.

4*

Moeilijk om te beoordelen..

Aan de ene kant heb je het geweldige camerawerk, gecombineerd met subliem gebruik van audio, echt geweldig samenspel van beeld en geluid. Een scene als die in de loods is echt geniaal. Ook de explosies aan het begin die je in een soort van 2d stil ziet staan zijn echt het toppunt van creativiteit.

Het ziet er dus uit als een plaatje, maar aan de andere kant heb je het verhaal dat me vaak genoeg niet wist te boeien en dat zorgt voor wat tegenvallende stukken. O.a dat einde waar het acteerwerk nogal door de mand valt en het verhaal nou niet echt tot een leuk slot komt.

Daardoor kan ik het ook niet als een meesterwerk zien, maar dat neemt niet weg dat het verder een geweldige film is die vooral word gedragen door creativiteit en volledig z'n eigen ding doet.

4*

Eindelijk gezien.

Deze stond al een tijdje op mijn te zien lijstje. En het viel goed mee al zelfs had ik het anders verwacht.

Er zitten wel erg mooie beelden in gemengd met een passende soundtrack.

Het kleurgebruik is ook eens leuk, het deed mij soms denken aan delicatessen of stalker. De sfeer van deze film is best wel aangenaam.

Oshii heeft mij tot nu toe nog niet telleurgesteld. Hij weet mij bets wel te verassen met zijn films, ook een mooie opbouw van spanning en orginaliteit heeft deze regisseur ook.

Het verhaal vond ik wel ietsje minder, het gaat eigenlijk gewoon over een game die ze proberen uit te spelen.

Maar voor de andere goede punten van deze film toch nog een 4*

Bizarre film die je zowel toestaat weg te dromen als verplicht je hoofd erbij te houden.

Het meest geslaagde aan deze prent is het magnetiserende kleurgebruik en het in beeld brengen van de virtuele omgevingen. De wijde shots met een uitgebreid wolkendek dat de helft van het scherm vult zijn subliem. (Die luchtafweertoren, geniaal)
Ook het 2D-aspect dat af en toe terugkomt is goed gevonden, net als de 'lagg' die soms optreedt. Oshii heeft duidelijk ervaring met RPG's en het zou me niet verbazen moest hij er zelf gespeeld hebben.

Jammer genoeg is het visuele aspect een van de weinige zaken die me echt aanstonden. Er wordt al vrij vlug in herhaling gevallen. Steeds dezelfde beelden op de tram, het thuiskomen, terug gaan spelen,.. Als in een oneindige lus. Allemaal intrigerend om zien hoe die wereld nu precies in elkaar zit, maar één keer volstaat. Niet dat dit zoveel tijd in beslag nam, maar toch.

Acteerprestaties zijn wat twijfelachtig. Sommige personages zoals die schrokop (Stunner) vallen snel door de mand.
Ash weet je wel vast te houden, ook al krijgt ze een te verwaarlozen aantal regels tekst. Een erg vaag figuur. Het contrast tussen Ash als gamer en hoe ze zich in het 'echt' gedraagt is bij momenten enorm. Ze kan zich voordoen als zorgzame moeder, maar even later met een duffe blik een glas Wodka achterover kappen. Ze lijkt hopeloos in de war te zijn. Een boeiend iemand dus.

Wat de verschillende werelden of zones te bieden hebben kon me ook niet echt bekoren. Ik bedoel daarmee dat haast elke missie draaide om het neerhalen van een helikopter. Is dit waar de elitegroep 'Wizard' zich mee bezig moet houden?
Ook de scène waarin de Geest neergeknald moet worden viel tegen. Povere 'eindbaas' als je het mij vraagt. Het leek haast of de geest wou dat Ash naar dat geheime level zou gaan.
Het gedoe omtrent die flash-backs en het verleden van Ash is tevens weinig interessant.

Die 'Real Zone was dan weer wel verrassend. Vrij ironisch element in het verhaal dat hier even zorgde voor twijfel, maar uiteindelijk de essentie van de film bevat. De realiteit is alleen wat reëel lijkt.

Het lijkt erop dat alle puzzelstukjes elkaar uiteindelijk gevonden hebben, maar het einde blijft in mijn ogen wat bizar. Is dit nu echt open, of sluit de zin 'Welcome to Avalon' de film helemaal af?

N.B. De muziek trok in het begin wel veel aandacht (wanneer Bisschop Ash gadeslaat), maar lijkt steeds verder weg te zakken. Op het einde viel het me niet eens meer op. Spijtig, want ik hoor iedereen hierover toch veel lof spuien.

Redelijk.

Toch wel tegenvallend. Het idee van een game-wereld in een film staat me altijd wel aan, de vormgeving des te minder.

We krijgen eerst een voorproefje te zien, opgevolgd door een iets te lange introductie met de credits om daarna in een bol van traagheid, doch niet saaiheid te vervallen en niet geheel bevredigend te eindigen dat me in liet zien dat ik het plot toch niet al te boeiend vond.

De film weet z'n traagheid goed te verhullen, en door die misleiding resulteert het niet in verveling. Desondanks zie ik zo'n film toch graag wat vlotter verlopen. Ook zag ik het liever wat actie-voller, maar dat waren duidelijk misplaatste verwachtingen.

Ook de sfeer die er gecreëerd wordt met de look is totaal niet voor mij. Kleurgebruik en licht vind ik niet alleen onprettig (ook al was het nodig om later de reële klasse vorm te geven, die ik dus overigens een stuk prettiger weg vond kijken), maar ook nogal simpel. Ondanks dat de afstand tussen game-wereld en echte wereld niet al te groot is hier, zie ik toch altijd graag wat meer surrealisme. Of in ieder geval wat meer gedaan met locaties, wapens, outfits.

Qua audio is het daarentegen wel goed in orde, geluiden en muziek zijn goed.

Acteerwerk.. is er niet heel veel aan te pas gekomen. Eigenlijk alleen de hoofdrolspeelster, die het opzicht wel aardig doet.

Mijn inziens tegenvallend dus.

Ik geef toe dat ik deze film enkel gezien heb omdat hij op nr 1 stond bij Onderhond. En aangezien Ghost in the shells me wel beviel wou ik dit toch een kans geven. De smaak van Onderhond wat kennende verwachtte ik wel een visueel ingestelde film, wat het uiteindelijk ook geworden is.

Games interesseren met totaal niet. Ik heb ooit in een ver verleden nog een gameboy gehad en daar blijft het bij. Het spelgedeelte van de film kan me dus niet bekoren en ook als verhaallijn spring ik niet mee op de trein. Wat overblijft zijn wel mooie beelden en toch enigzins spanning in de 2e helft. Met de scènes met hond kreeg ik nog enigzins hoop, maar verder ontbreekt het de personages aan de nodige warmte en persoonlijkheid. Gelukkige is de muziek nog wel de moeite.

Het geheel is mooi gedaan en leuk om zien. Maar het blijft voor mij persoonlijk een fragiele ballon die elk moment kan springen. Niet de topper die het voor sommigen blijkt te zijn, maar ook weer niet zo slecht.

Avalon had ik lang voordat ik op deze site kwam gezien en vond het toen een aanfluiting. Nu maar eens herzien vanwege de nr. 1 positie in Onderhond's top 10. De film is me minder slecht bevallen dan de eerste keer, toen ik een science-fiction niemendalletje verwachtte, maar een pretentieuze arthouse film voorgeschoteld kreeg.

Een aantal zaken sprongen er nu positief uit. Zo is het verhaaltje best te pruimen en eigenlijk ook wel redelijk eenvoudig te volgen. Jammer van het open einde, maar dat schijnt nu eenmaal te horen bij dit type - "ik ben geen Hollywood" - film. Hier en daar een paar aardige shots, zoals tijdens de kook scene en de scene in het eetcafé. De soundtrack vond ik de eerste keer al goed; heb dat orkestwerk zelfs gedownload indertijd.

Het thema game verslaving wordt op een originele manier gebruikt: een wereld die zo verschrikkelijk is, dat jongeren liever in een virtuele wereld stappen. Ik neem aan dat Oshii iets dergelijks bedoelde, anders kan ik moeilijk verklaren waarom hij ons zo'n troosteloos dystopia voorschotelt, waar de mensen gehuld in lompen vieze drek eten. Het verhaal had nog meer diepgang kunnen krijgen als de karakters beter uitgewerkt waren, maar dat laat Oshii helaas na. Ash en Murphy blijven toch vlakke personages, zonder enige karakter ontwikkeling.

Alleen waar ik me opnieuw aan stoorde is de grote lelijkheid van de sets, zowel in de echte als in de game wereld. Grauw, vaal en ook vaak inconsistent. Waarom van die jaren '80 computers en beeldschermen, terwijl je wel de beschikking hebt over een ultra modern spel? Die game wereld vond ik wederom een aanfluiting; donker, korrelig en onrealistisch (zelfs voor een game). Er bestaat toch geen enkel game waar zelfs bloed niet rood is? De sepia kleureffecten deden me overigens sterk denken aan Sky Captain and the World of Tomorrow, ook al zo'n lelijk vormgegeven film.

Avalon zal nooit een favoriet van me worden; daarvoor is het een te mager verhaal verpakt in een foeilelijk jasje. Maar het duurde gelukkig niet al te lang en bevat hier en daar toch wat aardigheden. Een verdubbeling dus: 2**

Onderhond is een interessante kerel, hij fileert de ene na de andere klassieker (met, in tegenstelling tot velen, goede onderbouwing ook). Ga je je toch afvragen wat iemand die the Godfather een lelijke bruine film vindt en 2001 afgrijselijke muziek vindt hebben dan wél goed vind. Staat deze film dus op nummer 1 in zijn top 10.

Dat maakt de mens nieuwsgierig. De film is een Japans/Poolse onderneming en Pools gesproken, dat laatste schrikt me niet af, al is het wel hinderlijk dat ik daardoor gebruik moet maken van de ondertiteling, leidt toch af.

Enfin, de film begint warempel met operamuziek en is tamelijk grauw/bruin van kleur. Opvallend, gezien het commentaar bij Godfather en 2001, maar goed, de openingsscène is dusdanig indrukwekkend dat de interesse is gewekt. De manier waarop Mamoru Oshii het element Virtual Reality in zijn film verwerkt is meesterlijk, CGI wordt goed gebruikt, de getroffen personages knallen in vele pixels uit elkaar. Optimaal gebruik maken van de toen beschikbare middelen noemen we dat, vele malen sympathieker dan de bakken CGI in de recentelijke Cameron en Lucas draken. Het verhaal lijkt op het eerste oog niet veel voor te stellen, maar eerlijk is eerlijk, het basisgegeven is wel origineler dan de beslommeringen van een maffiafamilie of de crew van een ruimteschip. Dit staat overigens geheel los van de uitwerking, ik vind Godfather en 2001 wel 5* waard.

Ook de soundtrack is vrij minimalistisch en dat is goed, volgens mij merkte Onderhond het zelf ook al eens op. Zet de muziek uit en kijk eens wat er van de scene overblijft. Vaak maakt de muziek het spannender dan het is (alhoewel, circusmuziek onder Saw sorteert misschien niet het juiste effect). Maar goed, Mamoru Oshii laat de beelden voor zich spreken, van geweerschoten tot hakken op een parketvloer.

Wat het kleurgebruik betreft: als Ash dan eindelijk het Special A-klasse level bereikt, oftewel de Real Klasse, dan veranderd de film ineens in een prachtige heldere kleurrijke wereld en als de eindscene dan eindelijk daar is blijf je met meer vragen zitten dan je had gehoopt dat deze zou antwoorden.

Al met al niet slecht dus... eens kijken wat Onderhond nog meer in zijn top 10 heeft staan

Dikke 4* en binnenkort zeker nog eens herzien met een minder brak hoofd dan deze ochtend. Speel zelf geen First Person Shooters, dat vind ik dan weer saai, dus dat hele gebeuren met dat Special Level/Map en hoe je daar moest komen was een tikkie vaag.

Dromerig.

Ik heb hem al een geringe tijd in bezit, maar vandaag dan toch eindelijk Avalon (op blu ray) gezien. Ik heb de film eigenlijk expres iets uitgesteld omdat ik bang was dat hij iets tegen zou vallen, en dan is 70 Euro een hoop geld.

Vandaag dan eindelijk de tijd/gemoedstoestand gevonden om de film op te zetten, het zonnescherm ging naar beneden, de lichten uit, de gordijnen dicht, het dvd'tje in de playstation, uiteindelijk pakte ik mijn kneedgummetje, mede door het commentaar van LF dat dit een soort Japans arthousje was, en bovendien better save than sorry.

Maar het kneedgummetje bleek in de eerste scene al onnodig. Prachtig vormgegeven FPS/MMO, met geschut en explosies die bevriezen. Een Frame Freeze als het ware, we krijgen een overzicht van wat er allemaal gaande is en vervolgens wordt de Play butten weer opgezocht en gaan we verder.

Welcome to Avalon.

Een game is natuurlijk de ultieme setting om visueel te stunten, gelukkig vergallopeerd Oshii zich niet en houdt hij het netjes, netjes is misschien niet eens het juiste woord, aangezien het visueel echt prachtig is, de game 'Avalon', de dromerige look, de setting, de editting, de soundtrack van Kawai. Stuk voor stuk top notch.

Nu kan ik ook de zoveelste zijn die zijn mening geeft over het door velen vernoemde 'what is real verhaaltje' ik kan de Matrix er bij halen, ik kan Kokako Kidotai erbij halen, ik kan for god sakes, Eraserhead erbij halen. Maar dat zou de film totaal onrecht aandoen. Volstrekte onzin, niet serieus nemen die vergelijkingen.

Avalon stelt een veel interessantere vraag. ''Maakt het wat uit?''. Maar dat thema is maar een dun draadje van de film, het wordt slechts aangehaalt en uitgewerkt.

Uiteindelijk wilde ik eigenlijk een 4.5 geven aan de film, maar met nog de aftiteling op de achtergrond, nagenietend van de film, kwam ik tot de conclusie dat 5* eigenlijk al te weinig zijn.

tja, lastig om deze film goed te beoordelen.

ik kijk over het algemeen heel weinig science fiction, omdat dit me gewoon totaal niet aanspreekt. Toch maar deze film gekeken gewoon omdat het verhaal me erg interesseerde.

De film begon goed na mijn mening. Verder alleen wel een beetje kleurloos, dit is eigenlijk de hele film lang zo. Nooit is er echt sfeer of spanning, deze laatste had ik wel heel erg op gehoopt alleen was er totaal niet!

het einde was echt zo een ontzettend grote teleurstelling wat moet ik me hier nu bij voorstellen?? ze staat tegenover een geest en dat is het dan
De film wist nergens ook echt je mee te nemen in het verhaal. dit was erg jammer. De film was zo ontzettend onrealistisch dat het echt wel heel veel moeite kosten om dit werk enigszins serieus te nemen. Niet dat ik daar iets tegen heb, de LOTR serie vind ik dan weer geweldig. Maar deze film gaat echt te ver dat het soms zelfs een beetje een nerdie/freakie film wordt

tja omdat het verhaal me aansprak nog 2 sterretjes anders 1.5 maar dit was niet veel.

.

Deze film heb ik sinds deze op dvd uitkwam (videotheek, nu heb ik de dvd zelf) 3 maal bekeken en hij wordt in mijn ogen alleen maar beter. De eerste keer vond ik de kleur en sfeer zo ver van mij weg staan dat ik de film daardoor niet mooi vond en vele details mij ontgingen. Ik kon mij geen diepgang voorstellen in deze emotieloze en nogal kleurloze film. Later kreeg de film mij pas zover om eens te gaan nadenken over wat er getoond wordt. Hoewel ik altijd en overal over nadenk, vreemd...
Maar na de laatste keer kijken (een maand geleden) ging de deur wel op een kier.

Een paar dingen vielen mij op.
Ten eerste natuurlijk de naam Avalon, het mystieke eiland in de legende van King Arthur, versluierd in mist en alleen te bereiken door precies de juiste actie te doen op het juiste moment. Heel vaag, ja. Dit eiland was bevolkt door 9 godinnen (Morgens), eigenlijk door 1 godin met 9 gedaantes. Morgen Le Fay was de gedaante die contact had met King Arthur.
Nine Morgens
on the isle of Avalon
Nine Morgens
spin the wheel of time
Nine Morgens
live behind the shining veil
Nine Morgens
weave the web of life...

Wat mij verder opviel is de figuur Murphy. De hele film wordt gezegd dat alle te doden figuren niet echt zijn, gefabriceerde spelfiguren die je gerust overhoop mag knallen.
What about Murphy? In klasse Real ziet alles er voor ons 't meest realistisch uit. Je zou maar voor de keuze staan om je beste vriend of geliefde te doden? Ash houdt vast aan het feit dat het een spel is, heel knap (of juist niet?). Het brengt haar bij het spook en de poort naar level Avalon. Wat dat precies is blijft de vraag, blijft gesluierd, en zo hoort het ook .

Het eten met Stunner is ook opvallend. Ash is geneigd niets te eten of anders een grauwe grijze blubber. Eerder eten ze dat samen. Hoewel, Ash eet niet of nauwelijks. Stunner daarentegen eet verderop heel smakelijk vettig gebakken eieren in geur en kleur. Wat wil dat zeggen? Voor mij betekent eten leven, in de zin van met smaak de ervaringen die je voor je krijgt oppeuzelen. Stunner doet dat met heel zijn wezen en Ash doet dat het liefst helemaal niet. Ik zie haar als iemand die het leven afwijst en het als spel beleeft. Ze tracteert Stunner op lekker eten maar eet zelf niet.
Voor haar hond bereidt Ash een zalige voedzame maaltijd met alle vormen, smaken en kleuren van de aarde erin verwerkt. terwijl ze zelf de hondenkoeken eet. Ze begrjpt de behoeften van de dieren der aarde maar wijst ze zelf af. Ze ziet ook de schoonheid en voedzaamheid van de planten en vruchten, maar geeft ze aan de hond.

De hond is weg trouwens. Was deze er wel? Zocht Ash iets om haar ervaringen mee te delen? Ze hoefde de hond nooit uit te laten, viel mij op. Ash gaf haar hele wezen (al het goede eten) aan de hond. Deze is altijd op haar kamer als ze weer terugkomt van de strijd, behalve later in de film, dan is de hond weg.

Verder het emotieloze... De enige emotie die ik voelde is bij het prachtige lied Avalon. Dat veroorzaakt een flinke emotie en een soort heimwee of verlangen bij mij. Het kan voor mij dus zo zijn dat Ash dit zoekt, dat zij iets (haar emoties?) verloren heeft en dit te vinden is in Avalon. Ik hoop het voor haar
Kleurloos hangt hier dan ook mee samen. Qua kleuren dacht ik bij sepia aan het verleden, misschien de strijd die zij geleverd heeft om te komen waar zij nu is, ook nogal kleurloos en grijzig. Het kleurige deel in klasse Real staat misschien gelijk met emotie, hier is zij weer samen met Murphy en komt haar belangrijkste keuze: Blijft zij bij hem of gaat zij verder? Misschien is er dus een tijdbeleving met verleden, heden en toekomst in deze film. Terwijl daarnaast onduidelijk blijft wat precies realiteit is in de getoonde beelden.

Nog een wetenswaardigheidje: Geoffrey Ashe is de naam van de schrijver van 25 boeken waarvan het gros over de Arthur legende gaat. Toeval?
Britannia: Conversation with Geoffrey Ashe

Ik heb wat reacties gelezen over vergelijkingen met films als The Matrix en Existenz. De overeenkomst is de vraag: Wat is de echte, oftewel onze, realiteit?
Qua vergelijking met andere films kom ik eerder op Enter the Void. Beiden komen met eenzaamheid, een eentonig leven, een leegte (voor, tijdens en/of na het leven?) en een verlangen naar een hogere staat van zijn met daarnaast de vraag: Is dit het nu en is dit mijn realiteit en ik ben er niet gelukkig mee. Ook overeenkomstig is het feit dat in de herhalingen details net even anders zijn, waardoor je aan de getoonde realiteit gaat twijfelen.
Voor wat betreft deze onderdelen en de obsessie en de (mystieke) zoektocht staat Pi bij mij echter nog steeds op nummer 1.

Voorlopig een 4.0 want ik moet nog over de symboliek van de grijze blubber denken

Zo eindelijk deze film ook maar eens gezien. Ik moet zeggen dat ik er weinig verwachtingen bij had, maar de film viel me behoorlijk mee.

Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder en Oshii is ook meer een regisseur, die mensen op een andere manier probeert te raken. Visueel is de film wisselend. Ik moet zeggen dat ik de gamewereld wel mooi vond. De introductie daarmee en de eerste tien minuten van de film zijn erg goed. De echte wereld daarentegen is minder en vond ik soms maar matigjes overkomen.

De muziek in de film is erg sterk. Net als bij Tenshi no Tamago gaat er veel kracht van uit en zuigt het je af en toe wel de film in. Ik kreeg er op sommige momenten toch een bepaald gevoel door. Een gevoel dat juist weer ontbrak bij de personages, die ook weinig diepgang hadden. Ash is een stoere vrouw, maar daar houdt het voor mij ook wel mee op. Ik had er verder geen feeling mee.

Al met al zeker geen slechte film. Visueel soms wel mooi, soms niet, een sterke muzikale score en het feit dat ik me geen moment verveeld heb zorgen toch voor een voldoende score.

3,0*

Toch best een aardige film. Het verhaal was best boeiend en met de uitvoering zat het ook wel goed. Zelfs visueel mocht de film er wezen want de overgangen naar de verschillende levels en naar de min of meer reële wereld op het einde waren best fraai. Dat laatste geldt overigens ook voor hoofdrolspeelster Malgorzata Foremniak (ze lachte nergens in de film) als Ash, Ze speelde overigens ook goed. De muziek (aan opera heb ik echt een broertje dood) vond ik overigens vreselijk en ik heb de uitvoering op het einde ook maar snel doorgespoeld. De film wordt hier vergeleken met films als "The Matrix" en "Gamer" maar persoonlijk deed hij me soms ook denken aan de film "Nineteen Eighty-Four".

Blijft mijn favoriete film.

Altijd een beetje lastig, je favoriete film herzien. Het kan eigenlijk alleen maar achteruitgaan. Gelukkig behoudt Avalon z'n status quo. Het blijft een audiovisueel meesterwerk. Het slimme gebruik van sepia zorgt ervoor dat de effecten niet verouderen. Daarnaast zijn de effecten ook eerder esthetisch dan simpele flash, waardoor ze mooi blijven ogen.

Soundtrack is ook perfect, een geweldige combinatie van opera en ambient. Zeker één van de beste Kawai/Oshii collaboraties. Het verhaal blijft ook boeiend, genoeg om na te denken en uit te pluizen voor de mensen die daar hun interesses leggen, maar voor mij blijft dit uiteindelijk toch een oog- en oorverblindende trip.

Behoudt z'n status dus. Geen film die zo'n geweldige sfeer weet neer te zetten.

5.0* en een uitgebreide review

Voor mij helaas een herziening die niet helemaal positief uitpakt.

Ik merk dat ik niet zo in de film getrokken word, en dat het laatste gedeelte toch wel erg matig is, begint toch ook steeds zwaarder te wegen. Geen sepia meer, het acteerwerk van Gudejko, die Murphy speelt, is werkelijk tenenkrommend, en met de orkestscene krijg ik ook steeds meer moeite. De filmmuziek van Kawai echt fantastisch, maar wel als filmmuziek, niet als muziek in een concertzaal. Verschil: goede filmmuziek is voor mij sfeerverhogend, en als zodanig slaagt de soundtrack tijdens het sepia-gedeelte met vlag en wimpel. Tijdens een concert wil ik echter muziek met meer diepgang horen, anders werkt het niet voor mij. Nu kan het best samen gaan, een filmmuziek die als losstaand veel diepgang heeft (neem bijvoorbeeld de soundtrack van Tenshi no Tamago), maar dat is hier niet het geval, en dat merk ik vooral als ik die muziek hoor met beelden van orkest erbij. Dan waan ik me toch even in die concertzaal en dan valt het ineens erg tegen.

Over het sepia-gedeelte, dat toch veruit het grootste gedeelte van de film beslaat, ben ik veel positiever. Het sepia vind ik echt een prachtige kleur, de belichting is echt schitterend, en hier werkt de muziek stukken beter. Kortom erg sfeervol. Jammer van de normale kleuren aan het einde, maar verhaaltechnisch begrijpelijk. In z'n geheel genomen blijft het nog steeds een erg mooie film, maar niet meer de maximale score waard. 4,5*.

Tot nu toe heb ik films van Oshii alleen nog maar hoger gewaardeerd na herziening. Avalon is de eerste die ik afwaardeer. Hopelijk blijft het daarbij.

Avalon dus, de nummer één van Onderhond (om die naam maar gelijk te noemen, ’t schijnt te moeten) eindelijk gezien.

Gameverslaving dus. Althans, dat is een thema. Het staat sowieso voor alle verslavingen waaraan mensen zich overgeven en langzaamaan in gaan leven en van afhankelijk zijn. En deze is dus toegespitst op de gameverslaving, en het beeld dat Oshii heeft van mensen en kinderen die liever gamen dan een potje voetballen (dit is pas 2001, maar zijn tijd al ver vooruit).

Sowieso is de tijd waarin Avalon uitkwam tekenend: zo rond de periode van de milleniumbug en de opkomst van internet, gamende kinderen en goed twee jaar na The Matrix (al schijnt die film weer geleend te hebben van GitS) die ook het een en ander had te vertellen over de technologie in de toekomst. Al met al een goed actueel en tijdloos thema en bovendien erg origineel uitgewerkt. En zeker ook de conclusie (leef waar je je lekker voelt) is best prettig. Dat alles is geplaatst rondom ene Ash, een jongevrouw die niets anders doet dan illegaal de game Avalon spelen en daarmee geld verdienen. Sowieso wordt het verhaal knap verteld, zonder veel uitleg, maar wel zodanig dat langzaamaan duidelijk wordt hoe het spel werkt, alsmede de wereld waarin Ash leeft.

Ook visueel heeft Oshii nagedacht. Hij gebruikt een geijkte truc die al in 1939 werd toegepast, maar ook in deze film wonderwel goed werkt. Zo is de gamewereld in sepia, vertoont de echte wereld iets meer kleur (rood, groen, donkerblauw) maar is nog overwegend duister en is Class Real volop in kleur te bewonderen (dat voor even echt prachtig is dan). En niet alleen de kleuren tellen, ook het hele design. Ash woont immers in een naamloze grauwe stad, zoals we kennen uit de werken van Kafka; niet echt een plek om thuis te zijn. Op straat lopen weinig mensen, er zijn geen aanknopingspunten te vinden waar de stad ligt en het is allemaal metaal en beton uit een of andere dystopie. Maar Class Real is overduidelijk gesitueerd in Warschau, de echte wereld dus. Met meer mensen op straat, reclame (ik zag een bord van Grolsch) en een stad die ook levend aanvoelt. Overigens is er nooit muziek te horen op de achtergrond, enkel omgevingsgeluiden, om maar aan te geven dat dit Class Real zou zijn. En net als met Dorothy in Oz is die wereld eigenlijk veel fijner om te zijn, ook al is het niet echt.

Maar wat nog het meest opvalt is de schitterende score. Zowel ambient die sfeer creëert als prachtige operamuziek die ook wondermooi wordt gezongen en tot het diepste van jezelf doordringt. Ook tezamen met de vertraagde beelden is dat echt heel fraai om te zien. Het mooiste shot was overigens in de metro, die net lang genoeg duurt en door het geluid van het rijden je in een soort trance brengt.

Dat neemt allemaal niet weg dat een enkele scène wat traag verloopt en het acteerwerk niet echt daverend is – noem het gerust slecht- en hoewel montage wel goed getimed is voelt het niet altijd even ritmisch aan binnen een scène. Of net als met lange shots, dat je wat mist. Dat het te vroeg wordt afgekapt. Denk aan al die mensen die opstaan om te applaudisseren, met twee cuts naar het publiek en terug naar het toneel – alsof de derde cut verdwenen is. Maar dat is gezeur is de marge, verder is dit gewoon een hele fijne en goede film. 4,0*.

Stiekem toch wel hoge verwachtingen, maar voor mij een flinke tegenvaller.
De setting is wat verwarrend in het begin. Het is bekend dat je te maken hebt met een 'near future' en het doet ook wat dystopisch aan. De buitenwereld is misschien jaren '70, de computers zijn jaren '80, de in-game beelden jaren '90, de film stamt uit 2001 en dan nog die enorm aanwezige sepia-filter. Bewust of door de (semi-)Poolse makelij? Aan de ene kant tof, aan de andere kant moeilijk je in de film te nestelen.
Dat laatste was sowieso een kunst. De karakters (voor zover sprake, het draait veelal om Ash) zijn afstandelijk en kil. Het tempo is erg traag, met lange, stille shots en soms herhaling. De muziek in de sepia-scenes waren mooi, de opera verschrikkelijk, mede door veel te veel screentime.

Dan het verhaal; wat wordt er ons verteld, waar wil het heen? Het aanhalen van realiteit vs fantasy (in dit geval de game-wereld) is niet nieuw, maar hier lijkt een moralistisch thema aan te hangen. Nu ben ik daar vaak wel allergisch voor, maar hier zou ik er wel in mee kunnen gaan. Ik denk wel dat de film voor (die-hard) gamers interessanter zou kunnen zijn, hoewel zeker niet zo overdreven als het Amerikaanse level van het uit 2009 stammende Gamer, dat eenzelfde thema behandeld.
Of... snap ik het niet? Een kaart die ik niet graag speel, maar het is een film waar je meerdere theorieën op los kan laten. Er begint door te sijpelen dat de sepia-scenes ook VR zouden kunnen zijn, zeker na de verdwijning van de hond, die in Class Real weer tevoorschijn kwam. En waar daarna 'Class Real' de realiteit zou moeten zijn, bleek met het verdwijnen van Murphy (inclusief tenenkrommende sterfscene) dat ook dit de game was. Kortom: alles wat wij als kijker gezien hebben was in-game. Mwah, niet geweldig, vind ik dan.

Avalon

Sterke film weer van Oshii. Avalon barst van de sfeer, en audiovisueel is dit echt een pareltje. De sfeer (zeker in het begin) is lekker donker en naargeestig, en het is geen wonder dat de mensheid zich verliest in virtual reality. Dat is uiteindelijk ook de keuze waar Ash voor komt te staan. Wil ik de schijn ophouden en leven in een droomwereld? Of aanvaard ik de grauwe realiteit? Oshii laat veel aan de interpretatie van de kijker over en zorgt vooral voor een sfeervolle en enerverende filmbelevenis. Foremniak doet het goed, de klassieke muziek en score zijn sterk gekozen, en de cinematografie en settings zorgen ervoor dat je gelijk wordt gegrepen door deze wereld.

Vooral doen. Na 15 jaar geleden een afschuwelijke ervaring, nu het compleet tegenovergestelde.

Het gekke is dat de film vooral op het esthetische vlak gevoelsmatig heel dicht aanschuurt tegen bepaalde films van onder meer Kieslowski, die ik toen ook al mooi vond, De muze Irène Jacob of Binoche doen niet onder voor wat Oshii met Malgorzata Foremniak doet. De eenzaamheid is zeer treffend. Wonderbaarlijke, maar ook slimme keuze om sepiakleuren te gebruiken; veelal ogen bepaalde effecten totaal niet verouderd. De muziek van Kenji Kawai is nog altijd even briljant, al blijf k het een nadeel vinden dat de tekst van sopraan Towarnicka ondertiteld is.

Gemengde gevoelens bij deze film; kan moeilijk anders gezien de zeer uiteenlopende beoordelingen. Visueel is het sfeervol en zit het allemaal prima in elkaar en de muziek is mooi en heel speciaal. Alleen heb ik wat moeite met de verhaalstructuur. De eerste 10 minuten zijn vrij spectaculair en ik verwachtte mij eigenlijk aan een film genre Starship Troopers maar het is zeker geen actiefilm, dat mag wel duidelijk zijn. Na de eerste 10-15 minuten kabbelt de film echter eindeloos verder aan een zeer traag tempo, een traagheid die nog versterkt wordt door de grauwe kleuren en de slow motions. Niettemin blijf je volgen omdat de acteurs sterk presteren en je verwacht dat het verhaal goed zal losbreken naar het einde toe. Maar dat gebeurt nu net niet. Dus ik bleef een beetje op mijn honger zitten en de ontknoping wordt dan nog eens in een paar minuutjes afgehandeld. Ik kan begrijpen dat sommige mensen deze film afbreken en anderzijds kan ik ook begrijpen dat sommigen dit de max vinden en hier van alles achter zoeken. Van mij krijgt ie 3,5 sterren.

Gaaf.

Avalon mocht de gelukkige zijn om de 3000ste stem vanuit mijn kant te krijgen, en ik ben blij dat Avalon de uiteindelijke keuze was want deze film was absoluut de moeite (en het wachten) waard. Ooit eens een keer de DVD van binnengehaald, maar toen ging de DVD-speler kapot en moest een kijkbeurt worden uitgesteld. Onlangs weer weten te bemachtigen.

Ondanks dat regisseur Oshii geen onbekende naam binnen het vak is had ik tot op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien. De invloeden en trademarks die hij vanuit zijn andere films in deze films heeft gezet heb ik dan ook niet herkend. Niet dat ik dat erg vond, want ondanks dat ik die niet kon ontdekken was Avalon op een hoop vlakken geweldig te noemen en een streling voor het oog.

De visuele stijl houdt in ieder geval tot op de dag van vandaag stand. Avalon wordt door Oshii erg mooi ingekleurd en enkele beelden zien er zeldzaam stijlvol uit. Met alleen een mooie visuele look kom je er alleen niet echt, en dat lijkt Oshii zich ook goed te beseffen, want ook op een aantal andere vlakken weet hij volmondig raak te schieten, zoals de invulling van personages.

Elk personage kent een aparte en unieke uitstraling en dat is ten alle tijden voordelig. Foremniak doet het als Ash erg goed, en ook Biskupski doet het sterk. Knap om te zien hoe Oshii de toon van een scene soms zo makkelijk en effectief om kan laten slaan. Hij slaagt erin sympathie uit de meest vervelende personages te krijgen. Zo kreeg ik bijvoorbeeld erg veel medelijden met Świderski nadat hij zich als een zak hooi gedroeg in dat restaurant tegenover Ash en toen alleen werd achtergelaten. Knap.

Ook de werelden binnen de game zien er interessant uit en de stijl blijft verbazen en verwonderen. Apart om te zien dat er eigenlijk maar minimale actie in deze film zit, Oshii weet de aandacht uit allerlei andere factoren te krijgen. Bij vlagen kent de film te veel overacting en de finale vond ik niet erg geslaagd, verder vond ik dit een heerlijke film om naar te kijken en een aangename ontdekking die ook nog eens nummer 3000 mag vormen binnen mijn stemmenlijst. Prettige ontdekking.

Geen rating omdat ik geen liefhebber ben van (in mijn optiek) serieus bedoelde gekunstelde films. Door de commentaren en scores hier toch door nieuwsgierigheid even meegepakt.

Een onvermijdelijk link (met soms letterlijk gekopieerde scenes) naar Matrix maakt 't voor mij een zichzelf te serieus nemende doch gedoemd te mislukken kopie die nergens beter kan worden dan 't voorbeeld.

Sommige scenes vind ik qua decor en acteerwerk te goedkoop voor wat men wil bereiken.

Ik ben niet de eerste en wellicht ook niet de laatste die wat kenmerken uit The Matrix hier in ziet. Het begint natuurlijk al bij de aftiteling in het begin waarbij die binaire cijfertjes verticaal naar beneden dwarrelen. En met de virtuele en reële wereld en de eigen keuze die daar gemaakt kan worden, is de vergelijking ook niet ver weg. Al kan je met dit game-effect ook wel eens denken aan Spielbergs Ready player one.

Visueel inderdaad mooi gedaan. Ik heb het dan niet noodzakelijk over de uitgeschakelde targets die in spetters ontploffen, maar wel het gebruik van die grauwgrijs -groene kleurenfilter had wel een meerwaarde en creëerde toch een bepaald gevoel. Al lijkt de virtuele wereld nu niet zo veel te verschillen van de dystopie van de reële wereld.

Inhoudelijk had ik wat meer moeite. Degelijk, maar geen gevoel van overweldiging, zeker niet de gehele film door. Een beetje traag, wat verder kabbelend, maar onvoldoende om me bij de keel te grijpen. Maar het concept staat er wel en blijft fascineren.