Irréversible (2002)

Ik heb tijdens de film regelmatig de spoelknop gebruikt. Ik hou niet van dat straatniveau. Iets wat me wel vreselijk is bijgebleven is die verkrachtings-scene in dat voetgangerstunneltje. Daar werd ik echt een beetje misselijk/ woedend/ machteloos van. Wat is dat écht gedaan. Wat een hel. Of het nu een "goede" film is? Het is niet mijn soort, maar het is goed gedaan. Knalhard.

Ik lees discussie nu pas maar ik vind wel degelijk dat de opbouw de scene maakt. Juist door de sfeer die tijdens het gedeelte voor 'het moment' wordt geschapen krijgt deze scene zijn impact.

Of je de film nou goed vind of niet, hij laat wel een gigantische impact achter. Dat geld overigens niet alleen voor het verhaal, maar ook voor de filmtechnische kant.

Dit is de eerste film waarbij ik echt ongemakkelijk in mijn stoel zat. De voorkant van de DVD waarschuwde al, maar deze mate van geweld had ik niet verwacht. Toch is het verhaal op een briljante manier in beeld gebracht. Het monteren van de scenes in de verkeerde volgorde heeft de impact dan ook alleen maar versterkt.

Ook het camerawerk was werkelijk subliem. Sommige noemen het vervelend, ik noem het geniaal. Het zorgt voor een geweldig effect in de film, en alles wordt nog heftiger. Vooral in de begin scene.

De meest shokerende films die ik gezien heb? Ik denk het wel. Ik zal de film dan ook zeker niet aan iedereen aanraden, maar het is wel een knap stukje filmwerk. Een stevige 4,5*.

Gelukkig voor de 2e keer is bekeken en nu begreep ik hem veel beter.

Eigenlijk kon ik me er weinig nog van herrineren, op die ene scene na, maar dat komt waarschijnlijk dat ik er toen niet in kon komen.

Nu dus op een groot scherm gezien en dat was effe anders zeg!

Rauw, beklemmend,maar vooral een grote impact kwa geluid!

En dan die stroboscoop scene, wat een gaaf gedeelte was dat!

Sommige stukken hadden wel iets korter gekunt, maar ach wat geeft

dat, zo'n film zie je niet vaak.

Stem verhoogd van 3.0 naar 4.5

Nu nog de rest van deze regisseur bekijken.

Oh ja. over die camera in het begin was juist het gevoel van: oke kom

maar op met je bewegingen( dat zal toch niet de hele film doorgaan?).

En terecht werd het minder en dan meteen een steady shot van 14 minuten op de beruchte scene als ik me niet vergis.

Dus niet afhaken als de camera je niet zint!

best wel harde film

De meest shockerende film die ik ooit gezien heb. Vooral de verkrachtingsscene in het tunneltje. Ik kon even niet kijken. Toch heeft de film een goed verhaal. De filosofie in deze film is dat eenmaal uitgevoerde handelingen niet meer teruggedraaid kunnen worden. De mens staat in het leven voor keuzes. Het is het een of het ander. Een verkeerde keuze en je leven kan worden tot een hel.

De omgekeerde volgorde in de film maakt deze film daarom extra doeltreffend.

Harde film. Omdat iedereen het er over had dat hij zo hard was verwachte ik een nog hardere filmd an hij al was. Dit lag uiteraard niet aan de film. Ik vond het knap gedaan dat naar het einde toe (of begin, het is maar hoe je het bekijkt) de film kleurrijker werd.

Doordat de film in omgedraaide chronologische volgorde is gemonteerd, worden de harde scenes waar je ineens mee wordt geconfronteerd nog harder doordat je later nog het verhaal te weten komt wat eraan vooraf ging.

Exact wat ik dacht!

De film maakte bijmij pas achteraf erg veel indruk..

Het eerste stuk van de film werd ik niet goed van het camera werk.. en zat al met de gedachte van: dit zou toch niet heel de film zo blijven..?

Gelukkig was dit niet het geval.. had wel moeite in het verhaal tekomen.. aangezien het verhaal lijn precies in de tegenovergestelde richting afspeelde..

Het is een erg harde maar zeker ook realistische film.. die je zeker aan het denken zet.. en je met een leeg gevoel achterlaat.. wat mij betreft is deze film daar dus prima in geslaagd..

De reden dat ik deze film geen 4,5 .. maar 4 sterren geef heeft alles temaken met het begin van de film.. waar was die rare manier van filmen in hemelsnaam voor nodig..?

Helemaal mee eens hoor, de film draait dan ook alleen maar om die 'motor', haal die weg en de film is niet vooruit te branden. Precies mijn punt in deze.

Mijn recensie over deze film staat nu trouwens ook op mijn blog voor de geïnteresseerden.

Dat slaat toch helemaal nergens op? Als je uit elke film de goede 'motor' haalt, zal je weinig films interessant vinden. Zo kan je elke film wel onderuit halen door juist de 'goede' dingen eruit te noemen en te zeggen dat het daarom een zwakke film is.

Ik ben het er daarentegen niet mee eens dat deze film alleen om te shockeren draait, zal je de 'shockerende' scenes uit deze film laten, dan zal er alsnog een uitstekende film staan.

Wat ik 'stel' is dat het verhaal fundeert op een 'schokkende' gebeurtenis, van verdere uitdieping van de karakters is totaal geen sprake.

Laat die 'gebeurtenis' weg en je hebt mijns inziens niet te maken met een onderhoudende film maar een hoeveelheid duizelingwekkende camerashots.

Voor de rest verwijs ik naar mijn recensie, mijn mening heb ik destijds al uitgebreid onderbouwd en staat ook op mijn blog. Ik wilde even reageren maar voel er niet zoveel voor om in herhaling te vallen, daar schiet niemand iets mee op.

Ik ben het niet helemaal eens met dragje, maar het punt dat de film inderdaad wel erg steunt op zijn twee schokkende momenten kan ik wel een beetje in meekomen. Niet alleen worden de karakters weinig uitgediept, de karakters zijn ook bijna inhoudsloze archetypes van hoe je mensen in die scènes ongeveer voorsteld. Dat was ook de bedoeling vermoed ik, maar daarmee is de kritiek nog niet ongedaan gemaakt. Die verkrachting deed me om die reden ook niet zoveel, ik kon geen seconde met dat mens meevoelen eigenlijk. Daarmee heeft Noé toch nog een kans gemist op mogelijk nóg meer effect..

Had hetzelfde gevoel. Het Memento-syndroom flitste even terug voorbij.

Het duidelijke verschil met met Memento is dat die film een verhaalfilm is, en Irréversible dat duidelijk niet is. De functie van het omkeren in Irréversible heeft duidelijk weinig met het verhaal zelf te maken, wel met de emotie uit de film.

In dat opzicht is de opmerking van Orbit ook gewoon erg typisch. Eigenlijk is het gewoon erg dat je zegt dat je "niet zo mee kon voelen tijdens de verkrachting omdat je het personage niet echt kende". Dat maakt het inderdaad een heel stuk behapbaarder

Verder kent de film nog een paar keyscenes (zoals het feestje en de ochtendscene) die erg belangrijk zijn voor de film. Vind het dan ook eerder kritiek die je zou kunnen vermoeden voor je de film gezien hebt, maar die moeilijk te begrijpen is na het kijken van de film.

De verkrachtings scene is zonder twijfel erg hard.. op het moment zelf voelde ik idd ook nietveel voordat personage omdat ik die nog helemaal niet kon.. maar natuurlijk vond ik de scene wel behoorlijk hard.. maar later in de film als je meer terug ziet van die vrouw wordt in mijn ogen haar personage toch nogwel redelijk goed uitgediept.. ok het had zondermeer beter gekunnen.. maar aan het einde van de film had ik zeker wel medelijden.

Met "Memento-syndroom" doel ik eigenlijk niet op de flashback-vertelstructuur. Wel op het feit dat, wanneer je de flinterdunne essentie wegneemt, er niks anders overblijft dan holle drukdoenerij. Behalve die twee spraakmakende scènes is Irréversible kaal en leeg. Hetzelfde met Memento, dat het alleen maar van de atypische vertelstructuur moet hebben - die dan nog niet eens interessant is - en voor de rest geen greintje inhoud heeft.

Precies wat ik inderdaad bedoel inderdaad.

"Haal die scene weg en je hebt niets''??. De film loopt naar die scene (het feest waarbij het Marcus niets kan schelen wat Alex aan het doen is), die scene vindt plaats, en de film loopt weg van de scene (het gedeelte waarbij Marcus zint op wraak). Zie het als een tijdbom. Die tijdbom wordt ingeschakeld, ontploft en later moet de puin worden opgeruimd. Zonder die ontploffing heeft dit niets te bieden, zeg je dan.

Zoiets komt niet uit het lucht vallen. Voordat het gebeurt zijn er oorzaken en erna heeft het gevolgen. Dan is het toch uiterst dom om te zeggen dat de film daarop leunt? Dat is namelijk niet meer dan logisch. Irreversible heeft 1 verhaaltje, dan moet je je niet fantaseren wat de film zou zijn zonder een belangrijk punt van dat verhaaltje. Veel horror en thrillers hebben dit ook, waarin er naar een scene of "explosie" toe wordt gelopen en weer afstand wordt genomen, maar omdat die van Irreversible extra shockerend is, denk je anders.

Danku.

Dat is jouw interpretatie van mijn woorden.

Wat ik mis aan Irréversible zijn:

- Boeiende scènes. Aan twee spraakmakende scènes heb ik niet genoeg, sorry. Dan mag er nog een hele "opbouw" zijn, als die mij niet kan boeien ben ik er verder niks mee. Waarom die mij niet kon boeien? 'k Vond het drukdoenerij en veelal gewoon holle drukdoenerij. Had geen gevoel dat het een meerwaarde was, noch inhoudelijk, noch visueel. Wat anderen daarvan denken kan ik respecteren, maar dat verandert mijn ervaring niet.

- Personages die niet irritant lopen te wezen. Ik ben de laatste om een film enkel op acteerprestaties te beoordelen (heb daarvoor genoeg trash gezien), maar als personages me heel de film door lopen te ergeren, dan speelt dat een grote rol in m'n eindevaluatie.

Excuses, voor dat eerste. Was niet mijn bedoeling.

Oke, je verwacht dus boeiende scenes. Kan je dan een voorbeeld noemen van een film met veel boeiende scenes? Wat ik bedoel is dat Irreversible niet de intentie heeft om visueel een prachtig film te presenteren. Verre van zelfs, het heeft 1 shockerende scene, die idd erg boeiend was, en probeert daaromheen een simpel verhaaltje te vertellen, als opbouwing. Het resulteert daarna in een kat en muisspel. Je vond het niet boeiend? Oke.

De personages. Hier ook, de film heeft geen tijd om de personages voor te stellen, omdat je maar 1 avond ziet van hun hele levens. Als jij wordt overvallen op een avond, en precies die avond wordt je een uur lang gefilmd, kan ik dan door dat beeldmateriaal te bekijken een goede indruk van jou krijgen? Nee, je zal me vast irriteren. Daarom is het ook geen verrassing dat ze irritant overkomen. Dit komt dan ook allemaal door die ene belangrijke scene, daar geef ik je wel gelijk in, maar vergeet niet dat het alleen maar logisch is wat je de personages ziet doen.

Films met boeiende scènes zijn er genoeg, al zal dat altijd een subjectieve discussie opleveren.

Bijvoorbeeld Suspiria. Weinig spectaculair verhaaltje en veel gebrek aan logica, maar zowat overal boeiend omwille van: muziek, sfeer, kleurgebruik, decors, suspense.

Of Funny Games, omwille van het juiste tempo waarmee de scènes elkaar opvolgen.

Het tegenovergestelde is dan weer Audition. Behalve het slot een onnoemelijk saaie film die bovendien nog eens lelijk gefilmd is en werkelijk geen enkel interessante insteek biedt. Dan kan je wel zeggen dat alles om het "contrast" draait, maar ik heb me toch lekker anderhalf uur verveeld.

Conclusie: het hangt er maar vanaf wat je boeiend vindt.

Om op je tweede punt te reageren, er is "irritant" en er is "irritant". Dat iemand pissed is omdat zijn vriendin verkracht wordt lijkt me een menselijke reactie. Dat hij zich bijgevolg irritant gaat gedragen tegenover iedereen die hem wat in de weg legt, is logisch. Maar de manier waarop je die frustratie brengt is in mijn ogen belangrijker dan de frustratie zelf. Cassel vind ik daar niet in slagen. Hysterisch, ongecontroleerd, onzin uitkramend, ... wellicht realistisch, maar ik had gewoon een hekel aan z'n personage. Ik zeg niet dat hij de koele kikker moet uithangen, maar ik vond zijn vertolking kortweg irritant. Verder kan ik daar niks aan toevoegen en heb verder geen idee wat ik er nog meer over kan zeggen.

Mee eens. Funny Games had ik bijvoorbeeld heel snel uitgezet, omdat ik het te lelijk vond.

Inderdaad.

Blijkbaar vond je Marcus gewoon irritant om emotionele redenen. Dan lijkt het me verstandig om het hierbij neer te leggen.

Er is zoals OH net al aangaf een heel duidelijk verschil tussen Memento en Irréversible. Memento is zo'n film die je na hem één keer gezien te hebben eigen niet meer boeit. Je kent de afloop en daarom zal je niet meer 'voor de gek' gehouden worden tijdens het herzien van de film. Irréversible is dat totaal niet, er zit geen onvoorspelbare verhaalstructuur in. De kracht van het 'omkeren' van de film zit hem in de opbouw van de emotie. Dat verschil moet even vooropgesteld worden.

Dit is een typisch meningsverschil denk ik. Afgezien van de twee shockerende scenes die jullie steeds aanhalen als wel boeiend, maar de rest van de scenes totaal niet, is een kwestie van smaak. De scenes in het huis/slaapkamer, op de houseparty en niet te vergeten in de metro zijn naar mijn idee net zo belangrijk voor de film.

Ook een personage als Marcus die je irritant vindt omdat hij "hysterisch, ongecontroleerd, onzin uitkramend" is, is een kwestie van smaak. Een personage als die, met daarnaast het personage van Pierre, die aanvankelijk rustig lijkt maar eigenlijk alle woede en frustratie wegstopt, creëert naar mijn idee een perfect duo.

Mee eens. Die 'opbouw' is trouwens behoorlijk banaal, zo zouden er 'key' momenten in de film voorkomen die mijns inziens helemaal geen 'key' momenten zijn omdat ze alleen benadrukken dat de 'vrouw', die verkracht is, een vriendin blijkt te zijn van één van de protagonisten. De scènes op het feestje voegen derhalve niets inhoudelijk toe. Van meet af aan is het duidelijk dat de 'boze' lieden een persoonlijke band hebben met het slachtoffer; hoe anders ontaard een persoon in deze context in blinde woede?

Dan blijkt dat de vrouw een paar uur voor de verkrachting erachter kwam dat ze zwanger was, "jeetje! kijk nou eens! Poe hey!" nog een schepje controverse. Het is zo vreselijk banaal.

Irréversible is niets anders dan een rape-revenge-film. En dat op zichzelf vind ik te eentonig om gebiologeerd naar te zitten kijken, al helemaal als de film 97 minuten duurt. Uiteindelijk is het me wel gelukt de film in zijn geheel te bekijken; zij het met moeite.

Dat is dus wel het geval in Memento, maar niet in Irréversible. Dus niet hetzelfde

De opbouw is allesbehalve banaal, maar als men niet meer wil zien dan een rape-revenge-film (hoezo pretenties dan ?) zijn we er gewoon snel mee klaar.

Oh, 'men wil het niet zien' !

'willen' heeft daar natuurlijk niets mee te maken. Zoals je zelf ook wel begrijpt is dat een dooddoener. 'Als mensen het niet wensen te zien van datgeen wat wel aanwezig is zien mensen het niet', bespaar me zulk simplisme

Er valt mijns inziens weinig meer te zien om redenen die ik opgeef. Ik zie vooralsnog geen concrete voorbeelden waarom dit anders zou zijn. En tot die tijd laat ik het daarbij.

Sorry, maar een 1 slaat nergens op ...