Irréversible (2002)

In je eerdere posts trek je een vergelijking met memento blokland. In deze film is de spanningsopbouw echter veel minder van belang aangezien we het over een totaal ander genre hebben. De point van deze film is echter erg prachtig en vraag me aan je kritiek af of je deze wel helemaal doorhebt. Ik kan het natuurlijk mis hebben hoor. Naar mijn idee is spanning niet de scorende factor van deze film maar met name de achterliggende gedachte die de chronologie en de titel verklaren.

ps bedankt blonde voor je terechte opmerking

lekker vriendelijk weer.

Bisse, het "Je hebt het allemaal niet begrepen" argument is nogal een zwaktebod. Afgezien van het feit dat het aanmatigend en onbeschoft is, is het bovendien misplaatst. Als je b.v. irriversible opzoekt op rottentomatoes zal je zien dat bijna de helft van de recencenten (waaronder die van de New York Times, de Chicago tribune en de Washington post) deze film een negatieve recensie hebben gegeven. Je zou natuurlijk kunnen betogen dat al deze lieden het niet hebben begrepen maar waarschijnlijker is dat dit gewoon een film is die niet iedereen even goed ligt. Ik heb deze film zelf overigens prima begrepen. Ik vond de boodschap nogal clichématig en het verhaal was naar mijn mening allerminst economisch verteld (zie mijn kritiek op de laatste scenes die min of meer herhalingen van hetzelfde punt zijn). Vandaar dat ik een negatief oordeel over deze film heb. Dat jij deze film positief beoordeelt vind ik verder prima en dit is voor mij geen reden om te twijfelen aan je intelligentie, filmkennis, en dat soort flauwekul...

Juist!

Ik vond het steengoed en ben dus noch filmkenner/intelligent noch niet-filmkenner/dom.

?????

Vijf sterren voor deze naar je strottenhals grijpende rape revenge movie.

Ik vond het een geweldige film, als je vanuit de hoek 'speciale effecten' bekijkt.. GE-WEL-DIG..

Deze film, is een van de films die de GOEDE kanten van digitaal laat zien vind ik. Geen complete (matrix en van helsing (al ging matrix qwa verhaal WEL vond ik)) digitale steden, nee, juist die kleine dingen (penis v/d verkrachter, camera weggewerkt in de spiegels/ramen, de scene met de taxi (die eigenlijk ONmogelijk is) en het bloed op het gezicht van Monica (ja, thx to imdb ).. Ik zou graag een making-of van deze film zienwillen..

Die scene met de brandblusser is gewoon erg bruut, en ENORM realistisch.

Edie

Een vriend van me, zwáár filmfanaat, heeft die scene eens frame voor frame zitten analyseren. En hij kwam er niet achter waar nu de echte acteur van vlees en bloed overging in de dummy. Zo realistisch schijnt het te zijn.

Snuff movie

Ikzelf ook, haha, nou niet echt frame voor frame, maar erg traag, het is niet te zien, dus het blijft echt een raadsel hoe ze dat gedaan hebben. Wie weet is het gehele gezicht gewoon met de pc bewerkt, wel weet ik dat de brandblusser maar voor de helft bestaat en het overige bij'getekent' is.

Het is echt een film vind ik die je MOET zien. Ook de pen*s van de verkrachter schijnt een digitale te zijn, haha

Edie

ho ho doe eens rustig, als je goed leest dan kun je er duidelijk uit opmaken dat ik je vraag of je de point doorhebt, wat overigens niet zo n gekke vraag is naar aanleiding van je kritiek.Dit is helemaal geen aanval gericht op je intelligentie/filmkennis of iets in die richting. Ik kijk veel films en vaak genoeg ontgaat me een point of steek ik iets op door naar andere meningen te luisteren. In dit geval vind ik het dan erg misplaatste kritiek in je eerste post waar ik op reageerde voor iemand die de point doorheeft.

Mijn zwaktebod argument bestaat uiteindelijk alleen in jouw interpretatie van wat je gelezen hebt.

Werkelijk prachtig gemaakte film. De hele film voelt alsof hij is opgenomen in 1 take en dat is echt ontzettend knap gedaan. Enkele prachtige staaltjes CGI(die taxi scene, briljant gefilmd!) en een prachtige sfeer. De soundtrack van Thomas Bangalter past ook prachtig bij de sfeer van de film.

Maar dat is dan ook het enige positieve van deze film. Ik las dat Noe dit ziet als een stijloefening en wat mij betreft is het dan wel te billijken. Het verhaaltje komt rechtstreeks uit de Death Wish serie, maar dat is niet mijn grootste bezwaar. Een film hoeft namelijk niet altijd een goed verhaal te hebben. Het grote probleem is dat de film mij helemaal niets deed. Tijdens de verkrachtingsscene zat ik verveeld voor me uit te staren. Ja natuurlijk is het erg dat het gebeurd, maar na 9 minuten word je helemaal afgestompt. En dat lijkt me juist NIET de bedoeling van Noe. De scenes na de verkrachting hadden dan misschien wel een lugubere sfeer door de gedachte dat het allemaal vreselijk fout zou gaan, maar dat kan niet verdoezelen dat het gewoon middelmaat was. Er zit niets speciaals in die scenes wat ook maar enigzins zou rechtvaardigen om ze in een film op te nemen(nou ja misschien een naakte Monica Belluci). Over het acteerwerk ben ik ook niet zo te spreken. Na de 10e keer te lezen 'ik neuk je in je kont' ben ik maar een beetje gestopt met de ondertiteling lezen.

Al met al is het zonde dat deze film zo middelmatig is geworden, want er zat zeer veel potentie in. 2 sterren.

Realistisch,grimmig(beetje dat obscure uit jaren 70 b-films) en misselijkmakend.

Vroeg mezelf tijdens bepaalde scenes wel af:waar kijk je films voor, voor vermaak of om depressief te worden.

Anderzijds als je alleen vermaakt wilt worden blijf je ook maar oppervlakkig.

Vond de bewegende camerabeelden en die hypnotiseerde housemuziek(van het franse Roulee-label, volgens mij) erg passend.

Het einde vond ik mooi, omdat het zo in contrast stond met het begin.

Geen ode aan de mensheid.

Prachtig gemaakte film, die lang in je hoofd blijft zitten. Absoluut geen zinloze uiting van geweld alleen ofzo

Klopt, maar dat is het Journaal doorgaans ook niet.
Ik kan weinig met deze film. De cameravoering in de eerste 15 minuten is zo ongeveer het slechtste wat ik ooit gezien heb (daarna wordt het wel beter moet ik toegeven). Ik kon door dat gezwiep niet eens zien wat er gaande was en ik kreeg er bovendien koppijn van. Daarna krijgen we een standaard plot dat zeer realistisch gebracht wordt onder de overkoepeling: "de wereld is een kutplaats". Duistere sexpraktijken, ultrageweld, prostitutie, gevloek, getier, recht in eigen hand nemen etc.... het wordt allemaal opgediend voor de kijker en de twee veelbesproken scene's maakten natuurlijk absoluut wel indruk op me. Maar daar blijft 't eigenlijk bij. Want verder komt Noe niet (wat hij natuurlijk wel probeert met het laatste half uur, dat ik zowat uit heb moeten slapen). Ik denk dat de verhaalstructuur niet werkt. Ik kreeg op het einde geen gevoel van dualiteit in mijn maag in ieder geval. Ik zie het verschil met Memento ook niet en kan het dus ook niet origineel noemen. Ik mis nuancering, diepgaande personages en een diepgaande wereldvisie bij Noe, en vooral binding met de karakters en stof tot nadenken.

het laatste half uur moet eigenlijk die diepgang verschaffen, probeert dat ook, maar het komt te laat. Noe had de chronologie gewoon in tact moeten laten. Ik had binding met de personages willen hebben.

De twee veelbesproken scene's maakten dus slechts op een natuurlijke wijze indruk op me: ik kan niet tegen menselijk leed, of het nu om een mens gaat waar ik niks van af weet of een mens waar ik, achteraf gezien, van weet dat ze lief en zwanger was (alles doet me nu een beetje denken aan The Passion van Gibson). Maar de film beperkt zich imo dus tot het expliciet registreren van menselijke wandaden en menselijk leed en ik krijg sterk de indruk dat Noe's films (ik heb ook die andere gezien) eigenlijk een vrij oppervlakkige uiting zijn van frustraties. Misschien zelfs wel 'shock to rock', ook al moet ik misschien voorzichtig zijn met die uitspraak. Al met al: 1,5*

Kan niet zeggen dat ik veel meer verwachtte. Jammer dat je zo blind bent voor moderne cinema (mag ik wel zeggen nadat jij me steeds verwijt blind te zijn voor klassiekers) .

Volgens mij eet jij teveel Tarkovsky, Ozu en wat dies meer zij.

Je mag roepen wat je wilt hoor (en tuurlijk ben ik het niet met je eens) Ik denk dat ik redelijke argumenten gebruikt heb.

Aha ...

Mag ik dan hierbij mijn abonnement opzeggen kapp? Ik ben het gezeur een beetje zat. Ik las net ook al vluchtig over de updates en ik zag ook al dat enkele woorden en enkele opvattingen (die totaal niet op haat berust zijn) geassocieerd werden met Hitler. Onbegrip, discussie ... ik vind het allemaal best. Maar al die loze aantijgingen ben ik zat. Van mij zul je de komende tijd af zijn. Ik kom niet hier om er slechts een kutgevoel aan over te houden. En ja, ik ben een teer zieltje. De groeten!

, waar komt dit nu weer vandaan?

Bof. Dat je hoofdpijn kreeg de eerste 15 minuten ? Indicatie dat je inderdaad blind bent voor moderne cinema. Klinkt voor een visueel ingesteld mens hetzelfde als "In Stalker zit veel te veel filosofie, 'k krijg er hoofdpijn van" voor iemand die zoekt naar diepere betekenissen in film.

Dat laatste half uur dat je liggen slapen hebt, heb je de gehele clou van de film gemist, dus veel van je andere argumenten maken ook weinig invloed. Memento met Irrév vergelijken is niet veel anders als het verschil tussen Pulp Fiction en Rashomon niet inzien.

Binding met personages is taboe, daarvoor dient de omgekeerde structuur. Noé toont absoluut niet alleen leed en ranzige dingen, maar het laatste half uur kruipt er verdacht veel menselijkheid in de film (maar toen lag jij dus weer te slapen), daarvoor dient de omgekeerde structuur. Geeft stof genoeg tot nadenken deze film, je moet alleen je ogen openhouden.

Men neme:

1) pokkeherrie, geluiden die door merg en been gaan.

2) een beginscene waar je totaal nog niet in de film zit.

3) zwiepende bewegingen alsof iemand een camera op zijn riem heeft geknoopt en in elkaar wordt gemept.

4) een en al donkere achtergronden en wat vage lichtschijnsels en kleuren, waardoor je geen idee hebt wat er gebeurt.

En dat staat model voor moderne cinema? Hoe kom je hier in vredesnaam bij? .

Bedoel je dat het eigenlijk al oud is, omdat Pi, Tetsuo en Eraserhead dat al jaren geleden deden ?

Vage, luidruchtige cinema blijft toch redelijk nieuw en "next-gen" om het zo maar te zeggen. Niet dat alle films daar naar evolueren, maar in pak en beet de jaren 40-50-60-70 kom je zo'n dingen niet tegen (en ja, ik weet dat Eraserhead uit 77 komt ).

Vind jouw 4 punt een mooie samenvatting, maar misschien kijk ik teveel Warp clips en trippy Japanse underground cinema.

Prima dat je dat kijkt, maar om te zeggen dat je blind bent voor nieuwe cinema als je koppijn krijgt van de eerste 15 minuten van deze film, gaat me veel te ver.

Nieuwe cinema betekent niet dat alles maar zo extreem en onduidelijk mogelijk moet zijn. Het is misschien hooguit één van de vele varianten.

'Indicatie' lijkt me hier een niet geheel onbelangrijk woord, verder is het in slaap vallen bij een willekeurige klassieker net zo legitiem als bij moderner spul. En ik filosofeer graag met Onderhond mee, yep, naar aanleiding van Irréversible.

Heel mooi onderbouwd betoog Ramon. Ik begrijp echt helemaal wat je bedoelt, hoewel ik er toch een andere waardering op nahoud.

De cameravoering in het begin viel een beetje lang uit. Waarschijnlijk vond ik het aanvankelijk ook storend (en kreeg ik er wellicht ook hoofdpijn van). Daarentegen werd ik toch geintrigeerd door de hypnotiserende vertelwijze. De expliciete omgeving wordt mondjesmaat onthuld en de volgende handelingen schreeuwen om uitleg, zo gruwelijk.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, of wakker geschud, en niet omdat ik sympathiseerde met diepgaande personages; het rauwe realisme zorgde ervoor dat ik ín de film zat, werd opgezadeld met een boel vragen en wel moest blijven kijken. De beelden, het geluid; het leidde mij vooralsnog op effectieve wijze af van vragen als Waarom? Wie? En waarom in hemelsnaam?

Dan ontvouwt Noé zijn verhaal, geeft hij zijn uitleg. Deze volgorde van 'handeling, dan pas motivatie' is coherent aan de omgekeerde chronologie, maar bracht imo een belangrijke spanningsboog teweeg.
In exact het juiste tempo, en - door de omgekeerde chronologie - in stijgende spanningslijn, sluipt de film richting verkrachting . De steeds ondraaglijkere aanloop vindt een geweldige climax in het moment dat je Belucci het feestje ziet verlaten . This is it, hoor ik Noé zeggen (maar dan in het frans).

Noé geeft in de verkrachtingsscene zijn verantwoording voor de scenes daarvóór, en ik ga nog altijd mee met het verhaal. Het feit dat ik het gebrek aan nuancering, diepgang tot nu toe niet storend heb gevonden, ligt bij mij toch in de overtuiging van het eerste deel. Zowel stylistisch als inhoudelijk. Beiden waren zeer excessief, maar niet minder, of daarom juíst, meeslepend.

En dan komt, voor mij, de nuancering. Met wie hebben we te maken? Wat zijn het voor mensen? Is het wel terecht dat ik zo'n sterke emoties wordt uitgelokt, voor mensen die ik (nog) niet eens ken?
Dat ik hoofdpijn van het eerste deel heb gekregen?
Ja.

De scenes met Pierre vind ik lichtelijk overbodig en net teveel uitgeweid. Maar de daaropvolgende explosie van chemie tussen Cassel en Belucci bracht bij mij een enorme knoop in mijn maag teweeg. De dualiteit waar Ramon het over heeft, was er bij mij wel degelijk. Een deel van mij werd langzaam verliefd wordt op het stel. Tegelijkertijd wilde ik ze toeschreeuwen, waarschuwen met mijn kennis van hun toekomst.

De scene dat Belucci zwanger blijkt , lijkt op het randje van overdaad, maar weet de juiste toon en lengte te behouden. Nog geen seconde nadat mijn sympathie en compassie voor het stel een hoogtepunt bereikt, rondt Noé af. Onder invloed van stroboscopische effecten, maakt mijn sympathie plaats voor...een onbeschrijfelijk gevoel eerlijk gezegd. Leuk was het niet.

En dan komt zijn, op z'n zachtst, negatieve eindleus in beeld. Ervan uitgaande dat het naar aanleiding van dit verhaal getoond wordt, is het een perfect aansluitende conclusie. Als wereldvisie, en daarmee de réden tot vertelling, daar zou ik meer moeite mee hebben. Maar zelfs dan heeft Noé voor mij een stijloefening in cinema laten zien, die mij compleet overtuigt. Hij excelleert audiovisueel, op compromisloze wijze. Zijn omgekeerde chronologie is, door het toegevoegde spanningselement, volledig verantwoord en zelfs ingenieus te vinden. Als geheel kan ik niet anders dan de volle 5*, evenals tweede plek in mijn top 10, te behouden. Of wil ik niet, maar dat komt overeen.

Ik heb m nog steeds niet gezien, maar valt Un Chien Andalou (1928!, te kort voor MM) ook niet gewoon in dezelfde categorie? Volgens mij is het gewoon van alle tijden. De ene tijd is het wat prominenter dan de andere.

Nu ik wat afgekoeld ben heb ik er spijt van dat ik dit zo snel geuit heb, maar ik was gewoon echt pissed.

Deze week 3 films gehuurd, uitgerekend op aanraden of onbewust advies van Kappeuter en Onderhond. Leuk, een keer wat anders: Irreversible (top 10 OH), Nuovo Cinema Paradiso (film over film) en Audition (Miike, een regisseur die OH hoog in het vaandeel heeft staan). Kan ik eindelijk ook eens meepraten over de 'nieuwe cinema'. Dan kijk ik een film, post wat kritiek en de eerste 2,3 reacties die ik erop krijg zijn uitsluitend op de man gerichte verwijten ipv een discussie over de film. Ja sorry, dat schiet mij dan echt in het verkeerde keelgat (en dan ook nog dat gespeculeer op het forum bij een discussie die al een maand plat ligt). Maar ik heb verder absoluut geen zin in ruzie, of dwarsheid. Daar is MM me te dierbaar voor.

Met vier man de film bekeken. Iedereen stoorde zich aan de eerste pakweg 20 minuten. Allemaal blind voor moderne cinema dan? Ik sta open voor elke tak van cinema. Of ik het leuk vind is natuurlijk weer een heel ander verhaal.

Mee eens.

Je moest eens weten OH. Bunuel en Dali schokten de wereld al met Un Chien Andalou (1928) en L'Age d'Or (1930). Zo'n surrealistische pap had het publiek ook nog nooit gezien. Voor velen zullen het nog steeds films zijn waar ze nimmer iets mee kunnen. Ontieglijk modern! Pasolini's Salo (1976) is voor velen nog steeds een realistische stomp in het gezicht (al houdt die film zich nogal in qua expliciete beelden en zorgt die film vooral voor afschuw via suggestie). Die zwiepende camerabewegingen uit de eerste 20 minuten van Noe's film, die zijn ook al lang gedaan hoor. Zelf meen ik me soortgelijke shots al te herinneren uit Edipo Re (1967) die al vaag was met andere middelen. Die film presteerde het om in een realistische setting een sfinx te verbeelden dmv een man gekleed in een laken en een Afrikaans masker. Daar zullen veel mensen ook nu geen bal mee kunnen. Tja, wat is luidruchtige cinema? Ik denk dat elk tijdperk wel vooruitstrevend is, niet alleen the 'now'. Zo'n (vrij lollig) gesprekje als in de trein (in Noe's film dus) is al beter gedaan door Godard. Ach, soms denk ik dat cinema al niet eens meer verder kan evolueren. Het is in mijn ogen grotendeels al eens beter gedaan.

Van wat ik weet is alleen Nuovo Cinema Paradiso een aanrader.

Je hebt Seul Contre Tous toch gezien van dezelfde regisseur ? Dan weet je toch dat Noè Enkel een provocateur is, die geen eigen mening en ideeën heeft. Of in ieder geval meningen waar ik het niet mee eens ben. Daarom ga ik deze film ook nooit kijken.

Dus alleen op grond van Seul Contre Tous is Noé een provocateur? En dat is reden genoeg om deze film te ontwijken? Beetje vrijwillige kortzichtigheid, niet?

Tuurlijk, ik vermijd graag 0,5'en net zoals iedere filmliefhebber.