The Godfather: Part II (1974)

Ik vond Robert de Niro méér dan een waardige vervanger van Marlon Brando.

Het heet The Godfather II, om aan te geven dat je dus eerst The Godfather I moet kijken omdat je er anders weinig van zult snappen. Met de Matrix begin je toch ook niet bij Revolutions?

Maar goed, The GFII. Zeer matige film en de slechtste uit de trilologie. Het is een lange film, je komt er lastig door heen en het einde stelt teleur als je zojuist 3 uur van je kostbare leven hebt ingeleverd. Beetje jammer.

Zucht

Ik zag de film toevallig bij iemand, dus vandaar eerst deel 2 en niet deel 1, ik heb met die tekst al zo veel over me heen gekregen aan onbegrip. Het is om vermoeid van te raken

Toch jammer dat je er 1* aan geeft Zo beroerd was het vast niet.. dan was echt alles verkeerd.

Nee, nee dan kreeg hij een 0.5

hehe, wie weet?

Ik heb de reeks laatst nog eens gekeken. Het blijft voor mij nog steeds een genot om naar de kijken, prachtig.

Maar ik geloof (ik kan er ook naast zitten) dat ik de reeks toch betrapt heb op een klein foutje maar ik weet het niet zeker.

Want wat ik heb begrepen is dat Vito Corleone negen jaar oud was toen hij naar Amerika ging in 1901. Maar ik dacht dat het eerste stuk van deel 1 zich afspeelt in 1946, dat is 45 jaar later. dan zou Vito Corleone 54 jaar oud moeten zijn. Maar dan is hij al een oude Marlon brando geworden.

Misschien heb ik mij vergist in de jaren waarin de film zich afspeelt maar naar mijn mening was het een klein foutje.

Voor mij is dit perfectie. De muziek in de film is ook prachtig, de 2 verhaal lijnen. en natuurlijk de acteer prestaties.

Tja, en natuurlijk houdt niet iedereen er van, het genre moet je liggen..

Maar hierin ga ik met de meeste mensen mee, 1 van de beste films ooit.

5 sterren

Daar ben ik het nou niet mee eens. Als er één Italiaanse acteur is die ik geweldig vindt dan is het Brando. Als er twee mindere Italiaanse acteurs zijn die ik ken zijn het DeVito & de Niro...

is je goed recht toch.

combi schreef:

(quote)

haa je bent nog jong.

is je goed recht toch.

Dank je

De Niro is niet een echte italiaan trouwens hij is half Iers half Italiaans. Pacino is wel een volbloed Italiaan. Maarja boeiend. Ze zijn allebei meesterlijk in deze film

Goed vervolg op deel 1 maar vind de eerste nog steeds de beste

ik kan er kort over zijn: prachtige film.

Een meer dan waardig vervolg van het origineel: 4.00
Het was een paar weken geleden de bedoeling om de hele Trilogy in drie dagen te gaan bekijken, maar dat werd ruw verstoort toen bleek dat ik de helft van Part II bleek te missen, en dus na twee uur kijken niet meer verder kon... Ik baalde er enorm van, maar nu heb ik toch de volledige Part II op de kop weten te tikken, en heb ik de Godfather reeks kunnen hervatten. Heb besloten om het eerste deel maar niet meer te gaan herkijken, en gelukkig lag het me allemaal nog redelijk vers in het geheugen toen ik deeltje twee hervatte. Het tweede deel is nagenoeg gelijkwaardig aan Part I, al kon ik deze Part II toch iets beter verterern, en daarom deze prent ook met een tiende hoger waardeer.

Waar het verhaal gewoon weer verder gaat waar we met Part I zijn gebleven voelde het verhaal in Part II toch iets beter aan. In het origineel had ik meerdere malen moeite om mijn gedachten bij de film te houden omdat de eindeloze dialogen (briljante dialogen, dat wel) de boventoon voerden, en er van 'actiemomenten' nauwelijks sprake was. In deze prent zat wat meer afwisseling, bleven de uitermate sterke dialogen behouden, en vond ik het verhaal iets aantrekkelijker dan in het origineel. Dat is vooral het gevolg van de vele flashbacks van een jonge Vito Corleone, die ik stuk voor stuk gewoonweg prachtig vond. Verder zit er weer erg veel diepgang in het verhaal, is het vertrouwen dat men in elkaar heeft (of juist niet heeft) constant weer een uitermate belangrijk onderdeel van het plot, en word dit bijzonder krachtig neergezet door Coppola. Waar het verhaal in Part I nog wel eens langdradig dreigde te worden heb ik dat in Part II in ieder geval niet zo ervaren.

Het acteren is net als in Part I weer ongelofelijk sterk. Robert De Niro speelt een werkelijk fantastische rol als de jonge Vito Corleono en vind ik hem, Al Pacino ten spijt, de beste rol in deze film spelen. Hij legt zo'n geweldig karakter in zijn personage dat ongelofelijk tastbaar is. Daarbij in gedachtenhoudend hoe zijn karakter was in Part I (gespeeld door Brando), en hoe dat tot stand is gekomen in dit deeltje. Dat geeft zijn personage nog meer lading, en dat is gewoonweg voortreffelijk gedaan door zowel Coppola als De Niro zelf. Al Pacino zit op een gelijkwaardig niveau als in Part I, maar als ik dan even een ietwat vreemde vergelijking ga maken met Brando, die in Part I de Don speelde, vond ik Brando net even iets meer uitstraling van een Don hebben. Toch doet Pacino het geweldig, maar niet briljant. De bijrollen zijn vrijwel allemaal prachtig uitgekozen, met sterke bijrollen van onder andere Robert Duvall, Lee Strasberg, en Michael Gazzo. Daarbij zijn uiteraard de dialogen constant van een geweldig hoog niveau, die The godfather vormen tot wat het is.

Net als in het origineel is het realisme weer van een zeer hoog niveau. Geen moment gebeuren er neppe dingen die niet bij het karakter (voor zover je van een speciaal karakter kan spreken) van een maffiafamilie horen, en voelt het verhaal zeer waarheidsgetrouw aan. De flashbacks van de jonge Vito zitten ongelooflijk sterk in het verhaal verweven, en is Coppola hier erg zorgvuldig mee omgegaan om het verhaal van Michael als Don niet (te veel) in de weg te zitten. De onderlinge familiebanden binnen de familie Corleone hebben iets meer aandacht gekregen dan in het origineel (mede door de rol van Fredo in het plot uiteraard) en dat vond ik toch wel een positieve insteek. Waar in het origineel dit nog wel eens tot saaie scenes leide was dat nu geen moment het geval.

Visueel is de film (weer) gelijkwaardig aan het origineel. Maar dat is ook niet zo heel vreemd als je bedenkt dat er slechts twee jaar tussen Part I en Part II zit. Coppola heeft getracht zijn zeer strakke camerawerk in Part I iets losser te benaderen, en dat is volgens mij wel erg goed geslaagd. Vooral in het laatste uur van de film had ik het idee dat Coppola toch het een en ander net even iets anders aanpakte dan in het origineel, zei het dat de verschillen nergens overdreven groot zijn of worden. De rustige stijl van het camerawerk kan ik altijd goed waarderen, en past het volledig in het karakter van de Godfather, waarbij het bijdraagt aan de prachtige sfeer van de film. Opvallend genoeg zit er in deze film geen enkele vechtscene, en lijkt Coppola zowaar mijn kritiek op Part I (haha) te hebben opgevolgd! De vechtscenes zagen er over het algemeen niet uit, en dus heeft Coppola een uitermate wijs besluit genomen om het bij wat geschiet te houden. Het vechten heb ik niet echt gemist, maar het was allemaal wel iets eentoniger dan in het origineel, maar de kwaliteit gaat niet verloren, en dat is dan ook wel wat waard. De cinematografie vond ik beter en vele malen zorgvuldiger dan in het origineel, en is uiteraard de muziek van grote klasse.

Door velen word The Godfather Part I en (in mindere mate) Part II gezien als de beste films ooit, maar die mening kan ik persoonlijk helaas niet delen. Ondanks het krachtige, uiterst sfeerfolle en sterke verhaal, uitermate goed acteerwerk, een hoog realiteitsgehalte en een sterke visueel platform; hou ik toch gemengde gevoelens over bij de eerste twee Godfather films. Ondanks dat Part II iets vlotter loopt en het verhaal iets meer afwisseling toont, teert de film vooral op de ijzersterke dialogen, en dat begin ik na anderhalf uur film wat beu te worden. Dan wil ik bij wijze van ook wel eens een ander aspect in de maffiawereld zien. De twee films zijn me vooral te eentonig, en heb ik niet echt het gevoel: wauw dit is absoluut mijn favoriete film. Ondanks dat toch een dikverdiende vier omdat de film buiten mijn eigen mening om ongelofelijk sterk is, en die punten door dik en dun verdient. Een tiende hoger dus omdat Part II voor mij persoonlijk iets lekkerder wegkeek: 4.00 (4.20).

aha owkee!! ty voor deze verdiepende kijk op de maffiapraktijken! maar het neemt voor mij niet weg dat ik me met Brando beter kon identificeren als Don.

dat was mijn bedoeling ook zeker niet!!!!

Ik wilde gewoon het verschil van uit een historisch en maatschappelijk oogpunt toelichten.

Deel 2 vond ik toch wel een beetje aan de saaie kant toch krijg die wel een 3

combi schreef:

(quote)

haa je bent nog jong.

is je goed recht toch.

We zien over 15 jaar wel. Voor mijn gevoel waren films als "Cha No Aji" veel moeilijker te volgen, en was het tempo veel langzamer. Toch vond ik Cha no Aji geweldig en Godfather II niks. Heeft absoluut niets met het begrijpen of het tempo te maken. Bij een goede film heb ik een goed gevoel bij de aftiteling. Dat miste ik in The Godfather II. Ik miste alles wat in 1 er wel was. En ik weet ook niet hoe ik dat moet gaan uitleggen.

Ik blijf gwoon bij mn 1.

Man o man wat een film.

Weer even herzien ( Niets te doen ), en hij heeft niets ingeleverd qua acteerprestaties, decors, muziek etc....

Gewoon een meesterwerk die je niet vaak genoeg kan zien.

Blijft een topfilm!!!!!!!!!!!!

Ik snap het nooit hoe je een film een 1 kan geven terwijl hij over ter wereld word genoemd als 1 van de beste films ooit. Zelfs al houdt je niet van het gerne, of vind je het verhaal niks een 1 is voor de film te laag.

Dat zegt dus totaal niks, er zullen altijd mensen die zo een film slecht vinden, om wat voor redenen dan ook. 1 van de beste films ooit gaat dan ook niet op voor diegene.

Daarom heb ik uit respect hem verhoogd naar een 1.

Dat is erg netjes

Iedereen heeft zijn mening natuurlijk, ik vind het gewoon vreemd. Maakt verder niet uit wat jullie geven, het blijft 1 van de beste films ooit

dit is gewoon de beste film ooit

Hoort bij je beste film ooit geen 5* te staan