The Godfather: Part II (1974)

Ben toch wel erg benieuwd naar de geconstateerde fouten en hiaten in het script.

Waren die er dan?

Daar kan wellicht TheThirdMark op antwoorden................

Ik begrijp ook helemaal niet hoezo er fouten en hiaten in het scenario zouden moeten zitten. Ik vind dat The Godfather: Part II een van de mooiste stukken dialogen ooit heeft die bij mij veel indruk wekken. Het is ook een van de weinigen films die ik, waarschijnlijk, beter vind dan het origineel.

Is dit een remake dan?

Nee, het is een vervolg op The Godfather Het origineel kan toch ook wijzen naar het eerste deel van een reeks films?

Kan, maar ik vind het klinken als of het een remake zou zijn. Ik snapte wel wat je bedoelde.

[quote=(The Thirdmark)]Nog steeds een bijzonder goede score dus, maar de fouten en hiaten in het script komen toch boven water. [/quote]

Een superfilm, maar ik ben het met The Thirdmark eens dat er onduidelijkheden zijn in het script.
In de film zegt Tom Hagen bv, dat ''Roth het allemaal schitterend gespeeld heeft''. Waar wordt precies op gedoeld dan?

Wat een prachtige film, hij ademt sfeer. Al Pacino levert een van zijn beste prestaties. Mooi ook om te zien hoe de relatie tussen hem en Kay slechter wordt. Prachtig geacteerd is dat door Pacino en Keaton.

Zeer origineel ook hoe de film schakelt tussen het leven van Vito Corleone en de huidige familie Corleone. Robert de Niro is top. Maar ook het verhaal hoe de Vito zich zo heeft opgewerkt, vanaf een klein jongetje dat aankomt in het grote Amerika, tot aan de baas van de Corleones.

Relatie tussen Michael en Fredo wordt ook prachtig verteld en gespeeld door de Cazale en Pacino.

Het einde vind ik magistraal. Heerlijk.

Wat een film.

The Godfather: Part II

Om even mijn zoektocht naar de beste film van 2013 te onderbreken kwam ik in 1974 bij deze film terecht. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik deze topper, om precies te zijn: nummer 4 van de Top250, nog nooit gezien heb. Had, moet ik eigenlijk zeggen. Na de topprestatie van deel 1 was nu een (nog) langere film aan de beurt. Hopen dat ik er van kon genieten toch?

Na het relatief simpele verhaal van deel 1 ging Coppola met dit deel een grotere uitdaging aan. Er zaten sowieso al twee plotten in en de ene bevatte duidelijk een grotere complexiteit dan deel 1.
Om met het verhaal van Micheal te beginnen. Dit plot is een zeer boeiend, maar ook ingewikkeld plot. Af en toe had ik moeite om het te volgen en moest zeer geconcentreerd kijken. Het was 100% genieten, dat zeker, maar moeilijk. De intriges doen zich aan alle kanten voor. Of Pentangelli nu wel of niet de verrader was, Fredo meer vingers in de pap had dan hij voor deed, en Roth achter alles zat, is mij niet geheel duidelijk. Een herziening misschien?
Het simpelere, verhaal van Vito Corleone is een stuk simpeler en luchtiger. Het had hier dan weer echter iets uitgebreider gemogen van mij. Toch ook zeer boeiend om te zien.

Al Pacino speelt hier veel beter dan in deel 1. Hij is natuurlijk ook de spil van het verhaal en weet zich goed te manifesteren. Een zeer complex personage weet hij met verve uit te beelden. Alleen al in zijn blik zie je dat er meer aan de oppervlakte speelt dan dat hij voor doet. Erg sterk.
Robert de Niro speelt grappig, maar meer ook niet. Hij heeft een vrij simpele rol die makkelijk in te vullen is. Ondanks dat laat hij op enkele momenten ook wat van zijn charmes als acteur zien. Denk aan het moment als hij aangesproken wordt door die buurtleider in de auto.

Deze sequel weet weer precies de juiste sfeer te creëren. Zowel in de naoorlogse situatie als die van Don Vito. Prachtige, bijna authentiek lijkende, beelden geven veel sfeer aan deze film. De relatief simpele settings zijn goed om het complexere verhaal wat te relativeren. Het geeft een prettige rust. De simpliciteit van de ruimte in de complexiteit van het verhaal. Erg sterk.

Dit tweede deel is weer een pareltje. Desondanks vond ik hem wat aan de lange kant, maar niet te lang. Ook de moeilijkheidsgraad ligt hier een stuk hoger wat ik iets minder prettig vond. Hij doet niet onder voor zijn voorganger, maar gaat er ook niet overheen.

4*

[quote=(Kloosta)]Is het zelfs niet zo dat Roth de moordaanslag op Pentangelli expres liet mislukken? In een gesprek tussen Michael en Roth wordt namelijk duidelijk dat Roth achter de aanslag zat, terwijl de daad vooraf werd gegaan door "Michael Corleone says hello". [/quote]

ik dacht in eerste instantie ook dat het de bedoeling was dat Roth de aanslag wilde laten mislukken en daarmee Pentangeli het idee te geven dat Michael erachter zat, maar dat is niet het geval want vervolgens komt die politieagent binnen en die voorkomt de aanslag. Dat stuk is niet in scene gezet. . Er zitten naar mijn mening een aantal scenes in die niet kloppen en dit is de eerste scene waar het onduidelijk wordt.

Roth is in het verhaal gewoon een waardige tegenstander, punt!

Beekie, volgens mij is de hele film hartstikke duidelijk en is alles prima uitgelegd. Roth zat erachter, dat wordt meermalen in de film aangestipt op weinig subtiele wijze. Misschin heb je film wel tè vaak gezien en zie je spoken! Tip: het is lekker weer. Pak eens een Aperol Spritzer op het terras. Hup met de beentjes!

Velen vinden deze film (iets) beter dan het eerste deel. Ik moet bekennen dat ik ook moeite had te bepalen welk deel ik beter vond. Na een zeer prettige herziening gisteravond van deel II ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik het eerste deel iets beter vind.

Deze film is heel moeilijk te vergelijken met het eerste deel, aangezien de toon en benadering heel anders is. Deel I voelt echt aan als een saga van een familie en het tweede deel richt zich meer op de ontwikkeling van de macht van beide Corleones. Eerst zal ik de schaarse minpunten van deze film opnoemen, althans, zoals ik het ervaar.

1. Hoewel ik het begin redelijk sterk vind (de komst van Vito Andolini naar de VS en het gesprek met de senator), spreekt het minder tot de verbeelding dan de weergaloze opening van deel 1.

2. De rechterhand van Michael, die de lijfwacht van Roth vermoord met een kleerhanger. Beetje klunzig gedaan. Ook het feit dat de rechterhand wordt neergeschoten tijdens een poging tot moord op Roth en dit blijkbaar geen consequenties heeft, is onwaarschijnlijk. Er is een congressional onderzoek naar Michael gaande en de rechterhand van Michael zal toch echt wel bekend zijn bij menig inlichtingendienst. Een directe link dus.

3. De reden waarom Kay een abortus heeft laten plegen, vind ik persoonlijk vergezocht. Wellicht vonden Puzo en Coppola het noodzakelijk om Michael een gegronde reden te geven Kay het huis uit te zetten, maar mij voelt het erg geforceerd aan.

4. Het eindshot van MIchael begint met een halve close up en zoomt dan in. Ik had het mooier gevonden om eerst een totaal shot van hem te laten zien in een verder veraten park, om zo zijn eenzaamheid sterker te benadrukken. Maar goed, nitpicking kun je ook overdrijven.

Ik vind dit een weergaloze film met slechts de enkele bovenstaande minpuntjes. Hierdoor beoordeel ik hem lager dan deel 1 en staan de 5 sterren voor een 4,8. Als een vervolg is het heel gewaagd en inventief gedaan. Sommigen vinden de verhaallijn van Vito Andolini onnodig of vinden dat het twee films zijn. Zo zie ik het niet: deze twee verhaallijnen vind ik juist essentieel aan de film. Het geeft de film meer diepgang en betekenis.

De manier waarop Vito zijn macht gebruikt contrasteert sterk met die van Michael. Vito doet het om te overleven en om zijn familie te ondersteunen. Bij Michael draait het erom om de macht te behouden en zelfs uit te breiden (business met Hyman Roth) en dit gaat ten koste van zijn familie. Het draait bij hem om de macht zelf, niet omdat hij het nodig heeft om te overleven. Wellicht is MIchael niet bestand tegen de corruptie die uitgaat van macht.

Een tweede belangrijk contrast en meest duidelijke is het feit dat Vito zijn macht opbouwt en zijn familie ondersteunt en Michael zijn macht en zijn familie verliest.

Deze film heeft erg veel onvergetelijke scenes, maar de mooiste vind ik toch wel die waarin Michael zijn broer Fredo vertelt hem niet weer te willen zien. John Cazale is hierin zo briljant. Nu hij zo voor het blok wordt gezet en feitelijk niets meer heeft te verliezen, stort hij zijn hart uit. We komen te weten waarom hij Michael heeft verraden en begrijpen hem. Ook de laatste scene aan de eettafel met James Caan is fantastisch. Hierin wordt duidelijk dat Michael al van jongs af aan een neiging naar onafhankelijkheid had. Niet zo'n sterke band met zijn familie als zijn familie met hem. Hij gaat als enige niet naar de voordeur om zijn vader te begroeten en we zien hem alleen aan de tafel zitten. Geweldig.

Prachtige film met net die enkele minpuntjes , die het iets minder maken dan deel I.

Even een correctie aanbrengen. Net The Godfather gezien en ben tot de conclusie gekomen dat ik Part II NET iets beter vind.

Op een druilerige voetballoze zondagmiddag als deze, is het voor mij altijd tijd weer eens een klassieker uit de kast te pakken. En hoewel een Singin’ in the Rain wel heel goed voor je humeur is dan, besloot ik mee te gaan in de sfeer en deze beste sequel/prequel aller tijden te kijken – het was ook echt te lang geleden al.

Deze tweede Godfather is zowel een voorloper, als vervolg op het eerste deel. In de prequel wordt Vito gevolgd die vlucht uit Sicilië, in New York aankomt en daar langzaamaan de koning van de onderwereld wordt. In de sequel wordt zijn zoon Michael gevolgd die vooral zijn familie wil beschermen, maar daarin veel te ver gaat. De beide verhalen zijn niet eens heel spectaculair -al worden ze beide wel prima uitgewerkt- maar dienen vooral als kapstok voor allerlei thema’s die Coppola nogal aan het hart gaan. Daarnaast zijn ze ook erg mooi verweven met prima overgangen die op zichzelf al heel veel zeggen.

Twee verhalen dus. Ik lees weleens (ook hierboven) dat de stukken niet bij elkaar horen, maar dat is natuurlijk onzin. Behalve de mooie contrasten in de film rond de persoon Michael -die totaal anders is dan zijn vader- is dit ook, zo heb ik weleens gelezen, een parabel over de Verenigde Staten zelf en alle immigranten. Dat land is bij uitstek een land dat is gebouwd op die immigranten - ooit gastvrij voor haast eenieder en langzaamaan in zichzelf gekeerd. Vito is het oude Amerika, Michael het nieuwe. Vito was een eervol man die op een redelijk eerlijke wijze nog mensen doodde, Michael speelt het via vieze politieke spelletjes. Maar het is ook een ode aan Amerika, een toon van dankbaarheid is constant te zien. Alleen al als kleine Vito aankomt in de haven van New York, met de muziek die aanzwelt en de beelden van Lady Liberty, tegenwoordig een leuke toeristische attractie, toentertijd een baken van hoop voor miljoenen. Coppola laat dat op een enorm respectvolle en dankbare manier zien. “I Believe in America” zijn de legendarische openingswoorden uit deel één. Coppola gelooft dat ongetwijfeld nog, al wordt er aan dat geloof wel behoorlijk geknaagd.

De film wordt gesteund door twee fantastische acteerprestaties. Ten eerste is er Al Pacino als Michael Corleone – in beginsel geen slecht persoon die zijn zaken echt legaal wil krijgen en er voor zijn familie zijn. Dat is te zien in kleine gebaren als een reactie op een tekening van een van zijn kinderen. Maar langzaamaan haalt de realiteit hem in en verwordt hij tot een emotieloos persoon die vergeten is lief te hebben en denkt dat zolang de zaken goed gaan, alles goed gaat. Al Pacino kruipt echt in de huid van Michael en laat zien dat er nog een mens zit, maar wel een die vergeten is dat hij dat is. Zijn lege betekenisvolle blikken zeggen genoeg: wat mij betreft de beste acteerprestatie aller tijden. En dan is er nog DeNiro die in de huid van Vito kruipt. Brando maakte die rol in ’72 onvergetelijk, DeNiro is zo mogelijk nog beter, met een enorme ingetogen rol, een zelfverzekerd aura en de vriendelijkheid zelve. In die kleine drie kwartier die DeNiro heeft zet hij een prachtpersonage neer. Zijn snor is overigens een briljante keuze, iets waar toentertijd weken over gesteggeld is.

Ook anderen zitten prima in hun rol. Diane Keaton zet een krachtige Kay neer die volstrekt begrijpelijk bij Michael weg wil. Maar als je goed nog eens de film bekijkt heeft zij effectief maar enkelen minuten speeltijd en toch weet ze heel wat te maken. Duvall is prima als Tom Hagen die vooral eeuwige trouw heeft gegeven aan de familie, maar ook inziet dat hun levens niet de juiste kant uitgaan. Cazale heeft dan ten slotte nog een mooie rol als broer Fredo, een man die niet veel kan, maar daar ook naar behandeld wordt, terwijl er nog genoeg eer in hem zit. Vooral in één scène waarin hij alles eruit gooit knettert het absoluut.

Visueel is de film overigens schitterend. De prequel is vooral in oker- en sepia-achtige tinten geschoten. Niet enkel geeft dat een warm en sfeervol gevoel (zowel New York als Sicilië), maar ook een authentiek beeld en is ook net anders dan het gedeelte rond Michael. Zo zorgt de fotografie altijd voor duidelijkheid in welke tijd men zit. De sequel kent ook veel geeltinten, maar is ook voorzien van blauw, wat soms lekker scherp contrasteert en ook de kleur van de immer koeler wordende Michael is. Coppola kiest voor lange statige shots en soms heerlijke bewegingen horizontaal. Vooral de scène met de moord op Fanucci is een prachtig voorbeeld, hoe de camera door de optocht en langs de daken glijdt, gesteund overigens door heerlijke muziek. Sowieso is de muziek de hele film bijzonder sfeerversterkend en passend.

Ja, dit blijft een meesterwerk. Inhoudelijk boeiend, fantastisch gefilmd en gespeeld en over ruim drie uur geen moment dat verveling inslaat. 5,0*.

Eindelijk weer eens een recensie dat ondanks zijn lengte toch erg prettig was om te lezen.

Helemaal mee eens met mjk87.

Dit tweede deel overtreft het origineel zonder twijfel mogelijk. Niet alleen vanwege de nog sterkere karakteruitwerkingen, indrukwekkende acteurs en boeiende familietragedies maar ook omdat Coppola de artistieke vrijheid kreeg die hij eigenlijk al bij het eerste deel had moeten verdienen.

Een hele mooie scene in deze film vind ik het gesprek tussen Michael Corleone en senator Geary, op een gegeven moment zegt Michael tegen Geary: My offer is this: nothing, waarna Geary opstaat en het kanonnetje dat op tafel staat omdraait zodat de loop van het kanon precies in de richting van

Michael Corleone wijst.

Zal er bij de herziening op letten.

Ik zag het ook pas bij de 3e keer of zo.

Uiteraars een goede film,maar het zal wel aan mij liggen,dat ik het spoor een paar keer kwijt raakte,
wat in deel 1 niet het geval was!!!

bijv. waarom Fredo dood moest?(hoe zet ik dit in ''spoilers'')?
en op gegeven moment zoveel namen van personen,daar werd ik een beetje teureleurs van.

toch 3 sterren

Fredo koos zijn eigen weg tegen het beleid van de familie in. Zo was hij mede verantwoordelijk voor de aamslag tegen Michael. Hij keerde zich tegen de Corleone familie