The Godfather: Part II (1974)

Dat zie je bij meer films. vermelding van slecht acteerwerk komt heel vaak voor, terwijl er vaak eigenlijk niets aan de hand is. Eerlijk gezegd vind ik het acteerwerk hier ook best te doen, maar ben ik het verder wel eens met Maxroelofs.

Omgekeerd gebeurt het natuurlijk ook. Bepaalde aspecten worden de hemel in geprezen, zonder dat er naar mijn idee aanleiding voor is, behalve dan om een 5/5 te rechtvaardigen.

@ mikey

Had ik het dan af moeten zwakken? Beetje vreemd als ik een film 1 ster toeken. Bijna geen een shot is mooi genomen is toch gewoon een standpunt? Wat had ik dan ervoor in de plaats moeten zeggen.

Nou geen idee.

waarom werd hyman roth op het einde niet geaccepteerd door israel en andere landen ?

Omdat hij een crimineel is?

I make him an offer he don' refuse

Normaal gezien was het het plan om The Godfather reeks tijdens mijn examens te herkijken (wat moet je anders met al die vrije tijd) maar toen puntje bij paaltje kwam is het er toch niet van gekomen. Het eerste deel had ik een week geleden gezien maar de speelduur van nummer twee stak me tegen waardoor ik nooit de tijd vond om de film op te zetten. Gisteren had ik normaal met een kameraad afgesproken maar die belde op het laatste moment af dus was er maar één oplossing: het werd een avondje Godfather II kijken.

De eerste film is altijd mijn favoriet geweest uit de trilogie en heb ik het meeste aantal keren gezien. Dit tweede deel kon me ook altijd wel bekoren maar in tegenstelling tot vorige week waren er een hele hoop verhaallijnen die ik me eigenlijk niet meer kon herinneren. Op zich niet slecht natuurlijk want nu werd ik weer geheel ondergedompeld in de Corleone saga maar uiteindelijk is het toch een tikkeltje een teleurstelling geworden. Ik heb al vaker gehoord dat mensen het tweede deel superieur vinden aan zijn voorganger vanwege de twee verhaallijnen van een jonge Vito en een oudere Michael die samenlopen maar voor mij is dat juist het knelpunt aan het verhaal. Hoewel beide plotlijnen even interessant zijn krijg je nooit een volwaardig geheel te zien. Eens je goed en wel in de verhaallijn over de ene Corleone zit, wordt er al terug overgeschakeld naar de verhaallijn van e andere Corleone en dat is toch wel erg jammer. Dan had ik het liever gezien dat er twee aparte films werden gemaakt. Ook het gevoel dat de eerste film wist op te roepen is hier af en toe maar erg ver te vinden. Het grote pluspunt bij de voorganger voor mij was dat het verhaal in de eerste plaats een verhaal over familie was en niet over misdaad. Natuurlijk heeft de misdaad er erg veel mee te maken maar de prioriteiten lagen toen anders. Bij dit deel is dat niet en dat zorgt er toch wel voor dat de film wat van zijn kracht verliest. Voor de rest is dit een redelijk interessante zit die het relaas van de familie Corleone verder verteld. Niet altijd even boeiend (ook jammer dat het prequel gedeelte de film soms lijkt af te breken) maar een handvol scènes (heel de plotlijn met Fredo is legendarisch geworden) zorgen er toch voor dat de film zijn, enigzins overdreven, status waard is. Ik heb trouwens even aan het twijfelen geweest om de film van 4.5* naar 3.5* te verlagen maar dat was zonder de laatste scène gerekend want die maakt het plaatje uiteindelijk toch af. Ik was de scène blijkbaar al lang vergeten maar het is in ieder geval prachtig om Michael te zien zitten na het verraad van Fredo terugdenkend aan oude tijden. Die scène bevat zoveel emotie (het vriendschappelijke geknok tussen Sonny en Fredo, Michael's keuze om bij de marine te gaan, ...) en het is dan ook jammer dat Brando toen niet is komen opdagen.

Dat kwam eigenlijk vanwege de manier waarop Paramount hem behandelde tijdens het opnemen van de eerste film waardoor Brando, hoewel hij had gezegd dat hij er ging zijn voor zijn cameo, uiteindelijk niet is gekomen. Toch wel jammer want hierdoor moest Coppola de scène last minute gaan herschrijven maar soit, er is toch iets moois van terecht gekomen. Nog een klein knelpunt dat ik bij de film had was de cast. In het eerste deel had je een legendarische Brando, een uitstekende Caan en een fantastische Pacino. In dit tweede deel blijf je alleen over met Pacino en hoewel die het wederom uitstekend doet (dat moment wanneer hij ontdekt dat Kay een abortus heeft laten uitvoeren!) mis je toch wel de rest van de oude cast. Robert Duvall is gelukkig ook weer van de partij (en is deze keer van zijn haarstukje verlost) en doet het weer navenant. Ook leuk om Diane Keaton terug te zien komen als Kay maar één van de meest ondergewaardeerde acteurs in de filmgeschiedenis moet toch sowieso John Cazale zijn. De manier waarop hij hier Fredo speelt is gewoonweg prachtig. Dit tweede deel bevatte indertijd ook een nieuwkomer en die was er in de vorm van Robert de Niro. Hoewel dit niet zijn doorbraak was, was het toch één van zijn eerste grote rollen maar de Niro is van eenzelfde niveau zoals we hem altijd kennen.

De prequel scènes zijn nog gebaseerd op het boek van Puzo maar de hedendaagse scènes zijn door Coppola en Puzo zelf verzonnen en dat is er toch ergens aan te merken. De film haalt het niet bij zijn voorganger maar een aantal scènes en een sterke cast zorgen er toch voor dat ik mijn stem maar met een half puntje verlaag. Al moet ik toegeven dat het maar nipt is geworden.

4*

In de lijn van zijn voorganger.

Na mijn eerste kijkbeurt vorig jaar was ik niet helemaal overtuigd van dit vervolg. De verhaallijn van Michael Corleone verdween wat op de achtergrond ten opzichte van het sfeervolle subplot met Robert De Niro. Een tweede kijkbeurt echter bracht mij meer inzicht in het verhaal en liet me toe meer te genieten van de film als geheel.

Ik blijf er echter bij dat de opkomst van de jonge Vito interessanter is. Verhaaltechnisch is het misschien wat simpel, maar dat is slechts bijzaak. De hele sfeerbeleving is bijna hallucinant. De scènes in Sicilië (zowel die in het begin als op het einde) zijn perfect. Ze zijn tragisch, en net daarom geven ze die voldoening waar ik zo van kan genieten.
Maar ook de scènes in het New York van rond de jaren 20 zijn om van te smullen. De decors en de aankleding zijn schitterend. De manier waarop Vito de maffia inrolt is wat gemakkelijk, maar tegelijkertijd episch te noemen. Een klein minpuntje hier is Don Fanucci, een personage dat een ware karikatuur is (rondbuikige Italiaan met een sigaar in de mond en een volumineuze moustache op de bovenlip).
Dan is er nog de verhaallijn met Michael Corleone, die zichzelf helemaal verloochent. Het complot tegen de Corleones is mij deze keer beter meegevallen dan tijdens de eerste kijkbeurt, daar ik het allemaal beter kon volgen. Toch is het slechts een kader om een gevoelig familiedrama in te plaatsen. De breuk met Kay is pijnlijk – ondanks dat het slechts een logisch gevolg van Michaels beroep is – en het algemene onvermogen van Fredo frustrerend en zielig.

Al Pacino staat net zo goed te acteren als in deel 1. Van zijn verbale acteren ben ik altijd al fan geweest (al schmierde hij in zijn eerste glorieperiode tussen 1972 en 1975 beduidend minder), maar hier schittert hij voornamelijk door zijn non-verbale acteren. De scènes waarin Kay hem over de abortus vertelt en waarin hij Kay aan de deur zet zijn de perfectie nabij.
Maar op het vlak van acteren is het desondanks geen onemanshow. Robert De Niro is namelijk even legendarisch als de jonge Vito Corleone, een complexe rol daar hij Marlon Brando’s invulling niet mag verloochenen. Maar De Niro doet meer dan alleen Brando imiteren, hij geeft de rol ook een nieuwe dimensie, een wat menselijkere invulling.
In dit deel krijgen we ook wat meer van de veel te vroeg overleden John Cazale te zien. Hij zet een erg geloofwaardige en zielige Fredo neer. Ook Robert Duvall is weer goed op dreef, net als Diane Keaton en zelfs Talia Shire.

De enige reden waarom The Godfather: Part ll een wat minder mythische status dan zijn voorganger heeft, is omdat het al een keer eerder gedaan is. Mocht dit verhaal eerder zijn gekomen dan deel 1, was het omgekeerd geweest. Maar goed, sfeer bevat deze film meer dan genoeg, mede te danken aan het geweldige deuntje.

Even magistraal als zijn voorganger.
5

"Mi padre si chiama Antonio Adolini.. e questo è per ti."

Prachtig, prachtig en nog eens prachtig.

De hele cyclus weer bekeken en wat blijven de films toch supergoed.

Al pacino en Rober deNiro zijn helemaal in topvorm.

Heerlijk gewoon.

Uitermate boeiend vervolg op deel I met opnieuw een knap scenario en dito acteerwerk. Alleen ontbreken hier een beetje de verrassingseffecten, die de originele film zo uitzonderlijk sterk maken.

Wat een prachtige film zeg maarja dat krijg je ervan als Al Pacino en Robert De Niro in zelfde film spelen ik vind deze film beter dan part 1.

En het verhaal blijft ook boeiend de fouten hebben ze goed eruit gehaald met verglijken van nummer 1.

Met de meesterwerk van Al Pacino is dit mooie scenario helemaal top geworden.

Kort gevat dit film is de beste maffia film allertijden

@Di Maria,

probeer ook eens Once Upon A Time In America van Sergio Leone. Die is ook prachtig.

deel 2 herzien en blijft prachtig.

zowel deel 2 en 3 zijn geweldig maar deel 1 is briljant.

Meesterlijk vervolg op deel 1. Jammer van Fredo.

Een prima vervolg, en om gelijk maar even antwoord te geven op de vraag, die vele mensen stellen rondom deze trilogie; Nee dit vervolg is niet zo goed als The Godfather Part I, al is het verder allemaal verre van slecht te noemen.

Het feit doet zich voor dat dit vervolg, zowel een prequel als een sequel is. Aan de ene kant zien we het verhaal rondom de familie Corleone dat verder gaat waar het eerste deel ophield en waar Michael Corleone probeert de boel weer op de rit te krijgen. Anderzijds zien we het verhaal van zijn vader dat zich afspeelt in de jaren 10 en 20. Vooral de ontwikkeling die Michael hier doormaakt is geweldig om te zien. Al Pacino geeft hiermee op werkelijk fantastische wijze gestalte aan zijn personage en vooral de manier waarop hij uiteindelijk steeds slechter lijkt te worden is geweldig mooi gedaan.

Aan de andere kant is er Robert de Niro, die ook erg goed speelt als de jonge Vitto Corleone. Er wordt regelmatig gewisseld tussen de twee tijden. Aan de ene kant is dit natuurlijk bedoeld om een beter beeld te krijgen van de geschiedenis van de familie. Daarvoor is het een welkome aanvulling op het gehele verhaal rondom The Godfather. Aan de andere kant, is de afwisseling niet altijd even fijn, en haalde het mij soms wel wat uit het verhaal. Ondanks het goede spel van De Niro is het allemaal toch minder interessant dan wat rondom Michael Corleone gebeurt. Cinematografisch probeert Coppola hier wel de wisselwerking te vinden, door het verleden wat kleurrijker en warmer af te schilderen dan het heden. Op zich best mooi gedaan.

Ook in dit deel wordt er overigens weer prima geacteerd. Naast De Niro en Pacino zijn het ook Robert Duvall, Diane Keaton, John Cazale en Michael Gazzo die sterke rollen neerzetten, waarbij de nieuwe personages qua karakter zeker kleurrijk te noemen zijn. Ook de muziek is weer behoorlijk goed te noemen. Hierdoor is dit tweede deel uiteindelijk een prima vervolg geworden dat de gehele Corleone familie op een prima manier nog wat verder uitdiept. De uitdieping is echter ook de zwakte van deze film en zorgt ervoor dat er toch ook een paar kleine momentjes van verveling in zitten. Er zitten net wat minder memorabele momenten in, dan in Part I, maar The Godfather Part II is al met al een mooie toevoeging aan het hele geheel.

4,0*

Tja, jou mening. Ik vind The Godfather: Part II net zo interessant als een aquarium met veel diepzee vissen.

Van een zonnig feestje en een helder verlicht kantoor tot grijze tinten en een duistere werkkamer op het eind. Zoals die van zijn vader, maar toch compleet anders getuige Michele's ontwikkeling en Don Vito's geschiedenis, die synchroon voorbij komt. Twee aspecten in een deel dat zo'n beetje alles behelst wat je van een maffia film op dit niveau mag verwachten. Een bijna megalomaan misdaadverhaal, maar tevens nog redelijk wat ruimte voor enkele typisch Siciliaanse zaken en eigenaardigheden.

Het is zelfs op enkele gezellige scènes te betrappen. Pacino maakt maar weer eens indruk, nu ook met stemverheffingen, de Niro is een leuke bijkomstigheid (net als zijn offer you can't refuse), terwijl Michael Gazzo met zijn zwierige vertolking van Frankie Pentangeli stiekem een deel van de show steelt. Cuba behoort tot één van de hoogtepunten, de ijzige opmaat naar de apotheose onderstreept nog eens de verschillen met de oude peetvader. Net wat massiever dan het eerste deel. Grote film.

Meesterlijke vervolg met geniale verhaal + DeNiro.

Eigenlijk ben ik best wel wat ontgoocheld over deze film. Ik had namelijk van vele mensen gehoord dat zit dit 2de deel uit de trilogie het beste vinden. Dan verwacht je op z'n minst een even goede film als het 1ste deel.

Nu wil ik niet gezegd hebben dat het een slechte film is, maar ik heb wel enkele bedenkingen.
1) Persoonlijk vind ik dat deze film bitter toevoegt aan het 1ste deel. Op het einde van de 1ste film zien we hoe Michael langzaam verzeild raakt in de zaken van zijn vader, Vito Corleone. We zien hoe Michael's moraal langzaam afbrokkelt en hoe hij uiteindelijk de honger naar macht voelt. Ja, we voelen klaar en duidelijk wat Michael nog te wachten staat.
Nu, deel 2 toont (vooral) het verdere verloop van Michael en de business. Dit concretiseren van hetgeen we al voelden in deel 1 (namelijk een verval) hoefde voor mij niet - meer nog: het gevoel en het wéten dat Michael een tragische, eenzame en eerloze held zal worden, uit deel 1 is vele malen interessanter dan de uitwerking er van in deze film.

2) Los van bovenstaande persoonlijke kritiek heeft deze film nog een technisch mankement: twee verschillende verhalen worden door elkaar vertelt - ok no problem. Máár ze hebben elk wel een verschillende sfeer én een zeer verschillend ritme: net wanneer je als kijker dieper in het verhaal van Michael bent geraakt wordt er gezapt naar de jonge Vito, en weg is de diepte. Het was veel beter geweest het verhaal van Vito te schrappen (en misschien een aparte film te recupereren) zodat we als kijker ons beter kunnen focussen en inleven.

3) Sommige zaken worden gewoon nergens duidelijk gemaakt (bv. wat doet Michael nu precíés in Cuba?) terwijl andere scenes dan weer te veel draaitijd krijgen. Van tijd tot tijd krijg ik het gevoel naar een rommelige film te kijken.

Maken deze twee punten van kritiek dit tot een slechte film? Nee, maar het ontneemt (zeker het 2de punt van kritiek) de film wel een zekere "grootsheid", een grootsheid die deel 1 wél bezit.

Ik had eigenlijk mijn mening al helemaal vastgesteld bij de eerste film, maar heb besloten dat alle delen in deze grootste en legendarische trilogie wel een berichtje verdienen.

Eigenlijk vind ik The Godfather: Part II nog mooier dan het klassieke eerste deel. Het duurt eigenlijk nog veel langer (naar mijn mening helemaal geen probleem) en het heeft eigenlijk ook nog een slomer tempo dan deel 1, but i love it. De cinematografie is nog mooier (vooral de terugkijk op het leven van Vito Corleone: die magistraal wordt neergezet door niemand minder dan Robert De Niro). Maar ook de manier hoe de tragedies van de Corleone-familie worden neergezet: werkelijk subliem! En ook een paar klassieke scènes zoals de boot-scene met broer Fredo of "you broke my heart, Fredo!" of de "it was an abortion, Michael!" scène. Het blijft wel allemaal een beetje klassieke waarde hebben.

Ik vind het soms toch een beetje moeilijk te kiezen: welke ik nou beter vind: deel 1 of 2? Deel 1 is natuurlijk het "legendarische" eerste deel met Marlon Brando, maar deel 2 is eigenlijk qua verhaal nog mooier. En qua beelden natuurlijk ook!

Dit blijven gewoon de mooiste films allertijden.

Een absoluut meesterwerk, de beste film ooit gemaakt in mijn ogen. Nummer 1 in mijn top 10.

dat kan je zeker zegen Heester je haalt de woorden uit me mond, eerlijk gezegd schieten er worden te kort bij mij. Een aanrader voor iedereen die hem nog niet heeft gezien

Ook deze opnieuw bekeken in de gerestaureerde versie.

En heb niets aan mijn commentaar toe te voegen.

Het is een geweldig vervolg op de eerste film.Al Pacino en Robert de Niro acteren allebei geweldig.Ondanks de lange speelduur heb ik me geen moment verveeld en heel de tijd aandachtig zitten kijken.

Verder vond ik het wel mooi om te zien hoe Michael helemaal is veranderd in vergelijking met de Michael uit d eerste film.

Dat er eigenlijk 2 verschillende verhaallijnen heb stoorde me niet en ik vond ze beide zeer interessant.

al met al een geweldige film net zo goed als het eerste en weer een 4.5*.

I don't feel I have to wipe everybody out, Tom. Just my enemies.

Deze 2e Godfather is wederom een uitstekende film van Francis Ford Coppola...

Het verhaal wordt wederom goed gebracht, het laten overgaan van de twee verhaallijnen werd zeer goed uitgewerkt en past helemaal bij dit deel....

De gehele cast is wederom zeer sterk en wordt super aangevuld door Robert de Niro, en dat ze ook Italiaans spreken zorgt ook voor extra waardering bij het acteerwerk...

En ook weer een heerlijke soundtrack in deze 2e film...

Nino Rota - The Godfather: Part II (1974) - MusicMeter.nl

Het tweede deel van The Godfather is het meesterwerk van de cyclus en gaat direct de geschiedenis in als een van de beste films ooit.

De karakters, vooral Michael Corleone en de jonge versie van Vito, worden werkelijk subliem gespeeld door hun spelers. Maar ook de andere personages zijn zo goed: ook al komen ze wat minder vaak in beeld dan de hoofdrolspelers zoals Hyman Roth, Frankie Pentangeli en de jonge versie van Clemenza.

De cinematografie schittert nog meer dan bij zijn voorganger: het begin dat zich afspeelt in Sicilië in 1901 is gewoon prachtig geschoten op deze voortreffelijke locatie.

De dialogen en de tragedies die worden neergezet in de film zijn legendarisch te noemen.

Dit is toch wel de beste Godfather-film in de trilogie.

5.0 sterren

Geweldige film met briljante Pacino en de Niro. Deze film kan ik blijven kijken. Niet voor niets nr 2 in mijn top 10 allertijden.

Wat een prachtig vervolg op zijn geniale voorganger. Op de DVD hoes staat al dat het de beste vervolgfilm ooit is. Naar mijn mening heeft hij dat ook wel bewezen, gewoon briljant. Overigens is Al Pacino een van mijn favoriete acteurs. In alle films die ik tot nu toe van hem gezien heb, verveeld hij echt geen seconde.

Op naar Part III

5*

Keep your friends close but your enemies closer.

De tijd tussen het maken van het eerste en het tweede deel is zeer laag en scheelt maar twee jaar. Dit vervolg van The Godfather bevat de geest van het eerste deel. Ongelofelijk dat Coppola destijds dacht dat hij ontslagen zou worden door de studio's, want het werk dat hij afleverde was fantastisch. Met The Godfather: Part II krijgt hij niet alleen een grootser succes, maar ook veel meer artistieke vrijheid. Alleen al om die reden zijn de 6 gewonnen Oscars het meer dan waard.

De verhaallijnen zijn voortreffelijk neergezet. Als eerste volgen we Michael Corleone, nu de Don van de Corleone familie, die de "family-business" wil uitbreiden: dit verhaal wordt op prachtige wijze neergezet met schitterende cinematografie op Lake Tahoe, Nevada en Cuba. Verder zijn de karakters in dit verhaal schitterend: geweldig acteerwerk van natuurlijk Al Pacino als de Don maar ook John Cazale als Fredo en de vele bijrollen van Frankie Petangeli en Lee Strasberg als de lugubere Hyman Roth. Het leidt tot een subliem geheel.

De andere verhaallijn introduceert Robert De Niro als de jonge Vito Corleone "Andolini", die als kind naar Amerika komt en als volwassene aan de macht komt. Dot verhaal is erg interessant om te volgen en wordt geleidt met lichtjes sepia-kleurgebruik. De setting deed me af en toe denken aan Sergio Leone's Once Upon A Time In America . Dit is ook qua cinematografie prachtig vormgegeven.

Dit alles wordt prachtig geleidt door de aangrijpende, klassieke soundtrack van Nino Rota.

The Godfather: Part II is perfectie van cinema in de zuiverste zin van het woord: leidende door legendarisch acteerwerk en prachtig vormgegeven cinematografie. Een absoluut meesterwerk!

Na een herziening in mijn eentje, in alle rust met een glas port en een paar stukken kaas op de plank toch een verlaging van mijn eerdere stem. Had hem op 4.5 staan, maar gaat toch omlaag naar een 4.

Nog steeds een bijzonder goede score dus, maar de fouten en hiaten in het script komen toch boven water.

Nergens storend btw! Nog steeds een film die zeer zeker de moeite waard is om te kijken. Al is het alleen al vanwegen het verhaal dat door R De Niro vertolkt wordt.

Ook hier kan ik weer verzanden in het herhalen van dezelfde mening in andere woorden dus ga ik dat ook dit keer niet doen.