The Godfather: Part II (1974)

Meer dan 3 uur duurde deze film en jammer genoeg vloog de film niet altijd zo vlug voorbij. Natuurlijk was niet heel de film saai, maar toch vooral in het begin. De stukken met Robert De Niro vond 'k wel erg goed

'k vind de eerste toch wel nog iets beter en dit vooral omdat Marlon Brando daar echt wel de show steelt.

Nee, maar als tiener had ik deze waarschijnlijk ook niet getrokken. Je wordt ouder, gaat anders naar films kijken, let meer op sfeer, personages etc ipv actie en effecten...

'The Godfather part 1' verteld het verhaal wat voorafging aan deel 1 en wat erop volgt. Het brengt deel 1 in wat meer historisch perspectief. Alhoewel ik deel 2 op zich wederom een zeer sterke film vind, is het allemaal net wat minder dan deel 1. Allereerst over het 'deel wat eraan vooraf ging'. Dat bestaat in feite uit twee delen: het opgroeien van Vito Corleone en zijn uiteindelijke reis naar Amerika, en zijn 'rise' als mafiabaas (gedeelte geacteerd door Robert de Niro). Helaas voor de Niro speelt hij in het naar mijn mening wat saaie deel van de film. Het is allemaal nergens slecht, maar dit gedeelte vond ik minder interessant. Ik had veel liever meer gezien hoe Genco oil werd opgebouwd en hoe dat steeds meer als cover voor hun gangster praktijken werd gebruikt. Het deel met de jonge Vito in Sicilie is sfeervol en mooi verfilmd, maar wat matig geacteerd. Top echter is het gedeelte van de film wat meer focussed op Michael, met als hoogtepunt de rechtzaak. Het is de duidelijke rise van Michael als het hoofd van de Corlone familie. zijn dilemma's worden fraai in beeld gebracht, zoals bijvoorbeeld de beslissing over de moord op zijn broer. Hij is hier duidelijk opgegroeit ten opzichte van deel 1 en is harder geworden. Hij moet ook om zien te gaan met de modernere tijd, wat hem dwingt bepaade keuzes te maken. Die moderne tijd komt maar mondjesmaat de film binnen druppelen en dat doet de sfeer goed.

Al met al een iets mindere film dan deel 1, maar desalniettemin een waardige en effectieve opvolger. die op zichzelf staand een topfilm kan worden genoemd.

Iedereen die deze film afkraakt is niet goed bij zijn hoofd. Deze film is een meesterwerk. Die flashbacks over de jonge Vito Corleone is prachtig om te zien, super film.

Awesome, ik wou altijd al niet goed in mijn hoofd zijn

Jouw 'niet goed bij je hoofd zijn' komt nog niet eens in de buurt van mijn krankzinnigheid '

lol kan zelfs bij mm de gekken en gestoorden er uithalen.

ARTE (The Godfather: Part II, zondag 15 januari, 20:15 uur)

Misschien een rare vraag, maar waarom zou je deze film in het Duits willen zien?

Valt er tenminste nog om te lachen. Al die Italianen hebben een spraakgebrek. Ik ben wel benieuwd hoe ze dat met die Duitse nasynchronisatie doen.

Dammit

Statische praatfilm

Naar mijn mening is The Godfather Part II de meest overschatte film aller tijden. Waar alle lof voor deze film vandaan komt is mij een raadsel. Ik was al niet echt een liefhebber van de eerste Godfather-film, maar daar zaten nog aardig wat memorabele scenes in (het paardenhoofd, het restaurant en het ziekenhuis). De status van de eerste film kan ik ook enigszins begrijpen. Bij Part II heb ik dat totaal niet.

Om te beginnen lukt het mij niet om mee te leven met het personage Michael Corleone. Ik voel geen sympathie voor hem, geen haat, niks. Een interessant hoofdpersonage vind ik wel belangrijk in een film. Ook het acteerwerk van Al Pacino overtuigt mij niet. Tijdens de film kijkt hij vrijwel alleen maar nors voor zich uit.

Het grootste probleem voor mij zijn de eindeloze dialogen. Ik heb niks tegen films waar veel dialogen in zitten: ik kan bijvoorbeeld 12 Angry Men, Sleuth, Dial M For Murder en Judgment At Nuremberg erg waarderen. Het verschil is echter dat in die films de dialogen wel weten te boeien en spanning opbouwen. In The Godfather Part II zijn het allemaal dialogen over ‘family business’, die mij geen één keer wisten te boeien of ook maar één emotie bij mij oproepten (behalve verveling). De dialogen zullen vast wel goed in elkaar steken, maar als het niks met mij doet houdt het op voor mij.

Behalve de dialogen gebeurt er ook weinig anders: het is grotendeels een statische praatfilm. Dat sleept zich dan 3 en een half uur aan. Het resulteerde voor mij in een enorm saaie kijkervaring. Ik heb serieus moeite moeten doen om deze film af te kijken. Op het moment dat ze in Cuba waren viel ik bijna in slaap, zo saai werd het voor mij.

The Godfather Part II is daarnaast visueel één van de lelijkste films die ik ooit heb gezien, en dat is niet iets wat het kijkplezier ten goede komt (zeker niet omdat het verhaal me al geen zier kon boeien). Veel scenes zijn te donker gefilmd, en ook het kleurgebruik is lelijk. Ik weet dat het een oude film is, maar er zijn genoeg oude films die er visueel prachtig uitzien. The Bridge On The River Kwai komt uit 1957 (17 jaar voordat deze film uitkwam), en dat vind ik visueel één van de mooiste films.

Voor mij is het belangrijkste criterium bij het beoordelen van films dat ik er van moet genieten. Het boeit mij niet hoe goed een film in elkaar steekt, als ik er niet van kan genieten vind ik het niet goed. En ik heb niet van The Godfather Part II genoten.

Wat vond ik dan wel goed aan de film? De scenes met Robert DeNiro, deze vond ik vele malen interessanter dan de stukken met Al Pacino. Ook visueel gezien zien de scenes met DeNiro er beter uit en is het heerlijk sfeervol. Het was nou niet het geval dat ik overdonderd was door die scenes, maar het was wel een stuk boeiender om naar te kijken. Dat neemt echter niet weg dat ik dit een slechte film vind. Voor mij is dit één van de slechtste en meest overgewaardeerde films die in de top 250 staan.

Mee eens

Vreselijk, zojuist ook gefaald in mijn tweede poging hem te bekijken.

Bravo, je lijkt er nog trots op ook.

Dan zou ik er niet eens aan begonnen zijn en het gewoon meteen hebben geschreven, nu heb ik het nog anderhalf uur volgehouden. Gewoon totaal niét mijn ding. Het is ondanks dat gewoon een film met zo'n grote status dat iedereen het wel gezien moet hebben.

Oké. No hard feelings.

Erg zwak.

The Godfather triologie is samen met the lord of the rings misschien wel de bekendste ooit gemaakt, enige verwachting is dan wel op zijn plaats. The Godfather part 1 wist mijn verwachtingen in ieder geval niet waar te maken, zou deel 2 beter in de smaak vallen?

De film begint met een openingsscène die een stuk boeiender is dan heel deel 1 bij elkaar. Helaas is dit ook gelijk het beste van de film en had ik hem daarna net zo goed kunnen afzetten. Het jongetje dat ontsnapte had natuurlijk een hoog meeleef gehalte. Dit werd helaas de kop ingedrukt door de irritante poging om nog wat drama te creëren. de jongen kijkt op een ongelooflijk ongenuanceerd moment om en blijft vervolgens veel te lang wachten. Zo lang dat de achterstand nog maar een paar meter is en het overduidelijk is dat hij nooit meer had kunnen ontsnappen.

De film gaat vooral de mist in door de vreselijk langdradige scènes. De dialogen weten niet te boeien. Dit is eigenlijk de kern van mijn kritiek. Je kunt best een film maken die volkomen berust op het voeren van dialogen alleen dan moet dat wel een hoger doel hebben. Hier was dat doel ver te zoeken. Een film die voor driekwart bestaat uit dialogen is Sophie Scholl. Deze weet wel vreselijk spannend, en dat juist door haar dialogen. Hier was de spanning voortdurend ver te zoeken en komt het geheel erg leeg over. De scènes werden ook onnodig lang uitgerekt, hierdoor kwam het nog langdradiger over. Dé film waarmee ik met het uitzitten de meeste moeite heb gehad.

Audivisueel bijzonder zwak. Bijna geen een shot is mooi genomen en ook de muziek is vaak nergens te bekennen. Dit is erg jammer want de soundtrack is toch erg goed.

Acteerwerk was ook niet geweldig. Ik weet dat het een erg gewaagde uitspraak is bij een film als The Godfather die juist daardoor zoveel lof binnenhaalt. Toch kan ik er niet omheen. Ik ben een groot fan van Al Pacino en Robert De Niro alleen hier sloegen ze de plank volledig mis. Hun personage wist voor geen millimeter de boeien.

Al met al een erg zwakke film die zijn roem zeker niet verdient.

1*

Gechargeerd stukje zeg.

Slechts mijn kijk op de film, ach wie ben ik om zo'n bekende film de kop in te drukken. Er zijn genoeg mensen die er wel van kunnen genieten.

Ben het volledig met maxroelofs oneens maar hij heeft wel zijn mening neergepend en onderbouwd. Dat zie ik wel eens anders.

Echt onderbouwd vind ik dit anders niet. Zijn het Pacino en De Niro die ondermaats zijn (en in welk opzicht dan?) of zijn het de personages waar zogezegd niets mee aan te vangen valt?

Ik vind zijn mening op de meeste punten wel duidelijk onderbouwd, maar hier geeft hij mij de indruk dat hij het acteerwerk slecht vindt omdat hij de film slecht vindt.

Een slechte film kan nog steeds goeie acteerprestaties bevatten.

Is het niet behoorlijk subjectief of acteerprestaties overtuigend zijn? Ben het op dit punt niet eens met maxroelofs, maar ik zie niet echt in wat hij meer kan onderbouwen. Heb ook vaak genoeg het gevoel een acteur in plaats van een personage te zien, terwijl anderen juist behoorlijk lyrisch over zo'n acteur zijn.

Het was in ieder geval niet mijn bedoeling die indruk te geven. Een personage neerzetten dat echt kracht , gevaar of iets dergelijks uitstraalt is natuurlijk erg moeilijk neer te zetten. Wel interessant dat je het verband legt dat ik het acteerwerk slecht vind omdat ik de film slecht vind. Dit is echter helemaal omgedraaid. Een interessant neergezet personage kan scènes veel meer spanning meegeven. Hier vond ik de personages verre van boeiend genoeg. Hier komt mijn kritiek op het acteerwerk ook uit voort.

Ik hoop dat ik het wat beter duidelijk heb kunnen te maken, als dit niet het gevoel is of als je het niet mee eens bent dan hoor ik het wel. Ik heb nu niet zo veel tijd want het beste programma van Nederland begint.

Eergisteren in dat de pers gelezen: Smijt je vintage Peugeot-racefiets in de gracht, delete Hipstamatic en Instagram van je smartphone, doe je hoornen bril met glazen zonder sterkte af en trek je Gestapo-jas uit. Stop het gedweep met Nirvana, The Godfather of het Nederlands elftal uit 1988.

Nostalgia: de hipste volksziekte - DePers.nl

Ook ik heb al maanden het gevoel dat het tegenwoordig wel geil is om The Godfather af te branden

Dat viel me ook op ja, ik meen wat ik zeg wel oprecht alleen als ik zo de laatste twee pagina's zag dan zitten daar erg veel negatieve stemmen bij.

Natuurlijk zijn alle meningen subjectief, daar heb ik ook geen problemen mee

Door te zeggen wat er nu net schort aan die prestaties, iets wat hij nu wel gedaan heeft, wat mij betreft.

Tja, wellicht is het ook een kwestie van gradatie aanbrengen in een commentaar. Ik zie vaak genoeg opmerkingen als: 'Deze film moet iedereen hebben gezien' of wat een saaie, domme film' en dan een extreme stem. Dat zijn echt berichten waar ik bijzonder weinig mee kan. In ieder geval heeft maxroelofs naar mijn mening aangegeven wat hem niet aan de film beviel. Dat dit op sommige aspecten wellicht beter kon worden uitgewerkt......tja, kan zijn. Maar op een redelijk uitvoerig relaas reageren met de uiting 'gecharcheerd stukje zeg' vind ik niet echt nodig. Vandaar dat ik de behoefte had te reageren.

Het is ook gechargeerd: ' voor geen millimeter' 'plank volledig mis' 'spanning voortdurend ver te zoeken' 'Bijna geen een shot is mooi genomen' etc.. Alsof je heel hard bezig bent een punt te maken.