The Godfather: Part II (1974)

Door de speelduur is het ook niet echt een film die je 2 keer moet kijken. Het tempo van de film is daarnaast ook nog eens heel erg laag. Dit is natuurlijk logisch, maar ik ken ook films die 2,5 uur duren en een hoog tempo hebben.

Ik snap niet waarom men deel 3 minder vind dan zijn twee voorgangers.... ben ik het toch totaal niet mee eens eerlijk gezegt.

Ik kan van deze film anders geen genoeg krijgen. Zeker al 10 keer gekeken in de laatste 8 jaar.

Casino is daar een goed voorbeeld van.

Alsof het verhaal niet moeilijk genoeg was, om te volgen, gingen we ook nog even twee verhaallijnen door elkaar halen en wat tijdsprongen erin gooien. Ik moest echt even mijn kop erbij houden, wat was dat lastig: af en toe. Denk dat ik na part 3 maar even de uitleg op de bonus dvd ga kijken, dan snap ik het verhaal (beter).

Toch een ijzersterk vervolg, denk dat er weinig vervolg-films zijn die zo goed zijn tegenover het eerste deel.

Erg mooi gefilmd, erg mooie muziek/

Ik ben wel even Godfather-moe. Ik bekijk part 3 wel een andere keer, volgende week of zo.

4,5 sterren

Als je deze film moeilijk vind ga Revolver maar is een keer kijken!!

Want?

Trollbericht verwijderd.

Ik houd niet echt van dit soort films. De hele tijd praten enzovoorts.

Maar het acteerwerk en het sfeertje mag er wezen.

Mwoah.. ik vind dat persoonlijk geen goed voorbeeld. Het is ook al een tijdje geleden. Qua tempo kan het inderdaad wel zo zijn, maar hij blijft wel erg langdradig. Wel een goede film verder. Dat zeker .

Ik vond deel 3 persoonlijk vele malen minder dan de eerste 2.

Überhaupt jammer dat ze hem gemaakt hebben.

Niks jammer dat ze hem gemaakt hebben, juist logisch. Er zijn immers ook 3 boeken.

Hoewel die twee vervolgdelen er al veel langer zijn dan de twee nieuwe boeken.

Waarom kijk je er dan naar?

Omdat het acteerwerk en het sfeertje er mogen wezen.

Normaal ben ik niet echt voor films zoals The Godfather, maar aangezien deze toch zo een is die je moet gezien hebben in je leven en omdat een paar vrienden van me hem aanraadden, ben ik toch eens beginnen kijken.
Tot mijn grote verrassing vond ik de eerste bijzonder goed. Wat een sfeer, acteerwerk, muziek en verhaal.
Dit tweede deel kon me echter minder bekoren.
De sfeer was er wel nog altijd, maar ik vond alles net iets minder dan de eerste. Misschien ligt het aan het feit dat de ouwe Vito en de helft van de eerste film er niet meer is, de familie uiteen valt en het eerder een one-man show is dan de familie Corleone.
Velen zullen mij waarschijnlijk tegenspreken, en de meesten zullen daar wel gelijk in hebben aangezien ze meer verstand hebben van zulke films. Maar voor mij persoonlijk stelde deze een beetje teleur (in vergelijking met de eerste dan, want het blijft toch nog altijd een goeie film).
Nu vrees ik wel een beetje voor het derde deel aangezien ik hier al een paar mensen horen zeggen heb dat die minder is dan de eerste twee.

Ik weet niet welke ik beter vind, in vergelijking met de vorige. Geweldige overgang van het leven van DeNiro en Pacino. Uitmuntende acteerprestaties en toch af en toe schokkende scenes.

Gisteren de eerste gezien, en ik vond hem zo goed dat ik gelijk vandaag het vervolg heb gezien.

Deze film vind ik net iets minder dan zijn voorganger. Uiteraard is het acteerwerk nog geweldig, net als dat maffia-sfeertje dat constant aanwezig is. Het is eigenlijk enkel het verhaal dat ik in deze film net ietsje minder vind.

Een trilogie die in zijn genre ongetwijfeld de beste is. Je krijgt veel wijsheid mee en een uitstekende weergave van de werkelijkheid.

Marlon Brando, Al Pacino en Robert de Niro op superlevel!

Deze tijdloze trilogie mag je in dit leven niet laten liggen.

The Godfather Part II is net een iets betere film dan ik me herinnerde. Ik dacht dat hij wellicht een ster minder zou krijgen bij herziening, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Enkele minpunten die golden bij de eerste kijkbeurt vijf jaar geleden blijven staan, maar over het algemeen is dit toch wel een sterke film.

Het beste aan The Godfather Part II is het gevoel dat het vanaf het begin af aan bedoelt was om dit deel te maken. Als je Part II eenmaal kent voelt Part I ineens als een film die niet af is. Met name de korte momenten met Fredo in het eerste deel krijgen ineens een nieuwe laag. Het verhaal van Michael komt ietwat traag op gang, maar uiteindelijk is het toch aangrijpend om te zien hoe Michael steeds meer een monster wordt. Dat einde, met die flashback aan tafel, met alle Corleonebroers nog in leven, is bijzonder krachtig. Het meeste wordt echter gewonnen door onze herinnering aan deel 1. Het verhaal van Michael is zo subliem opgebouwd dat totaal nieuwe situaties ons toch doen denken aan die van deel 1. Het draait dan om het contrast: Hoe herinneren we ons hoe de vroegere Michael, Vito of zelfs Sonny op een situatie reageerden. Ik ken eigenlijk geen vervolg die op een dergelijke manier gebruikt maakt van het eerste deel. Het zijn herkenbaar twee films die van elkaar verschillen, maar ze vullen elkaar aan: zijn één geheel.

Deze film wordt regelmatig lelijker genoemd dan deel 1 is me opgevallen. Is dit wel terecht? Part I is warmer gekleurd en de locaties die iets nostalgisch hebben. Hier zien we dat hoogstens terug in de verhaallijn van de jonge Vito. De koude, donkere beelden in het Michael-verhaal lijken me echter een zeer bewuste keuze. De film wordt er afstandelijker door, wat alleen maar de groter wordende afstand van Michael tot zijn familie benadrukt. Ik schreef bij deel 1 dat de sfeer van die film op en ironische manier deed denken aan een thuis. Deel 2 ruikt naar zaken. Dat het daardoor iets minder mooi oogt is dan ook een wat flauwe kritiek, want het is allemaal doelbewust geschoten.

De grote zwakte blijf ik echter die stukjes over de jonge Vito vinden. Ik weet nog steeds niet wat die stukken hier te zoeken hebben. De film gaat duidelijk over Michael, maar bijna willekeurig wordt het soms onderbroken voor wat Vito. Ik denk dat dit om het contrast tussen de twee dons gedaan is, maar vindt iemand dit echt succesvol gedaan? We zien don Vito hier eigenlijk nergens zo wijs handelen als in deel 1 en we zien ook niet hoe hij zo wijs geworden is. We zien hem eigenlijk voornamelijk wat tegenstanders vermoorden en een vrouw helpen om haar huis te behouden (nota bene in een scène die zo komisch gebracht wordt dat het uit de toon van de trilogie valt). Familiemomenten zijn schaars, evenals zaken die werkelijk om eer draaien. Iemand die deel 1 niet gezien heeft zal onmogelijk begrijpen waarom Vito een betere don is dan Michael, tenzij hij de warme cinematografie aanwijst als teken dat Vito vriendelijker is. Uiteindelijk voelen de momenten van Vito aan als nutteloze onderbrekingen die het tempo uit de film halen. Ze hebben wel wat gedenkwaardige momenten, maar vertellen tegelijkertijd een opkomstverhaaltje dat enorm standaard is en niet zo verfijnd gebracht wordt als de rest van de eerste twee films. Vito's opkomst had enorm boeiend kunnen zijn, maar dat had dan een aparte film moeten worden. Op een positieve noot: De Niro's rol, die ik in het verleden meerdere malen bekritiseerde, is beter dan ik me herinnerde. Het is niet zo de Marlon Brando imitatie als ik eerder beweerde.

Het zijn dus het prequelgedeelte die voorkomt dat ik deel 2 net zo goed vind als het eerste deel. Toch blijft The Godfather Part II prima overeind, vooral als aanvulling op Part I.
4*

Beter als in vriendelijker en rustiger in zijn manier van doen of beter als in dat hij zijn taak als Godfather beter uitvoert? Michael als Godfather kun je in oorlogstijd duidelijk beter gebruiken dan zijn pa.

Verder een mooi stukje The One Ring.

Vito heeft een veel grotere uitstraling en is veel imponerender.

Als een familielid zich tegen zijn eigen familie keert neem ik aan dat hier regels voor zijn in de maffia en je dus je eigen broer mag laten ombrengen? Vito ging soms nog te veel uit van een man een man een woord een woord. Je kon in die wereld geen enkel woord als waarheid aannemen. Michael was misschien weer te wantrouwend. Vito zag er wel echt uit als een baas ja, maar ik zou banger voor Michael zijn geweest.

beste film die er is

De mooiste en karakteristiek uitgesponnen aflevering van de driedelige film. Drie dagen na mekaar deel I, II en III gezien. Waarvan dus deze boven uit steekt. Totale kijk in Godfather I.

4,5, 5,0 en 4,5 voor de drie filmen.

Ook deel 2 van de klassieke trilogie moest er aan geloven en ook hier vind ik de film over de gehele speelduur niet top, maar wel vermakelijk.

Waar ik gewoon weer mee moet beginnen is de goede cast in de film. Alsof iedereen stuk voor stuk geboren is voor deze rol. Vooral Duvall viel me in de positieve zin op. Over Pacino en de Niro hoef ik natuurlijk niet veel te zeggen, dat zijn gewoon zwaargewichten.

Voor de rest zit de film behoorlijk professioneel in elkaar, zitten er een aantal sterke dialogen in(tussen Duvall en Frankie in de gevangenis bv.)die het algehele niveau toch wel ietsje meer omhoog krikken dan in deel 1.

Echter had ik bij dit deel een hoger verwachtingspatroon, vanwege het uitgangspunt. Ik had een film verwacht dat over de jonge jaren van Vito Corleone ging, echter is dit echt maar een klein gedeelte van de film. De ongeveer 10 jaar oude Vito is ongeveer 5 minuten in beeld geweest en de twintiger de Niro zal ongeveer zo'n 25 minuten in beeld geweest zijn. Over een film van ruim 3 uur vind ik dat gewoon te weinig. Had zelf eigenlijk wat uitgebreider willen zien, omdat ik dit juist de meest interessante periode van die "gangsters" vindt. Once Upon A Time in America doet dit naar mijn mening echt tig keer beter(In alle andere opzichten ook trouwens).

Wat volgt is toch vooral het verhaal dat draait om Michael Corleone(Pacino), een verhaal dat ik gewoon een aantal momenten niet boeiend genoeg vond. Het hele Cuba gebeuren is echt zwaar oninteressant en die rechtzaal scene was ook niet veel aan tot aan de laatste minuut. Toch zaken die de film te vaak doen afdwalen en waar ik ook op de klok ging kijken. De persoonlijke band met de hoofdrolspelers is niet de rode draad van de film en dat betreur ik gewoon een beetje.

Het (in)directe gevolg hiervan is dat ik ook in the Godfather part II niet helemaal mee gesleept werd in het verhaal.

Er zit zoveel meer in met het gegeven van een maffiafamilie door de jaren heen. In plaats daarvan krijg je gewoon veel afdwalingen met moorden en zaken(die overigens wel mooi in beeld zijn gebracht. Waar ik toch liever de menselijke zaken/familie als rode draad zie. Nu bungelen personages als Connie en Fredo toch maar een beetje eraan.

Kom toch uit op dezelfde score als deel 1.

3,5*

Kom er nog wel eens op terug. Maar het is duidelijk je genre niet nee.

Vind de serie in niveau wel achteruit gaan. Deel 1 was meesterlijk, deel 2 aardig goed en deel 3 behoorlijk. Maar het niveau van 1 hebben ze niet meer kunnen evenaren. Het is ook niet mijn genre, maar zeker de 1e was wel machtig. Overigens is 2x een 3,5* van Robert toch niet slecht in sterren?

Jij vond 4 sterren van mij al laag bij Die Hard.

Mag ik 3,5 dan een gemiddelde score vinden voor een meesterwerk waar juist de tijd die overal voor wordt genomen, zodat je je bijna een medelid van zijn familie gaat voelen?