Godzilla, King of the Monsters! (1956)

Zoals vaker bij dit soort Amerikaanse versies van Japanse films is het niet eens heel gek als je het origineel niet hebt gezien, maar wordt hilarisch als je het origineel goed in je hoofd hebt zitten. Dat is niet anders bij Godzilla, King of the Monsters, een hergemonteerde versie van de Japanse film Gojira uit 1954. In deze film is de Amerikaanse acteur Raymond Burr de hoofdrolspeler. Gevolg: Veel scènes uit de originele Godzilla zijn nu voorzien van plotselinge shots waar Burr naar het schouwspel zit te kijken, vaak pijprokend en altijd met die vrij onnozele en emotieloze blik op zijn gezicht. Om hem heen zijn vervolgens wat Japanse figuranten neergezet. Het wordt op een gegeven moment hilarisch om bij de zoveelste scène uit Gojira weer een shot te krijgen van een paar toekijkende Japanners, met achter hen een starende torenhoge Amerikaanse man in pak. Vooral geestig omdat hij in veel van die scènes niets heeft toe te voegen en vaak zelfs geen zinnetje dialoog heeft. Hij stond erbij en keek er naar. En acteren doet Burr ook niet. Of zijn personage nu een lange vergadering bijwoont of een gigantische dinosaurus een hele stad ziet vernietigen; hij heeft altijd dezelfde stoïcijnse blik op zijn gezicht.

Af en toe probeert men de hoofdrolspelers uit Gojira te laten praten met Burr, maar geen van de originele cast is aangehaald. Dus we zien Burr praten met mensen waar we enkel het achterhoofd van zien. Of hij belt met één van de hoofdpersonen, wiens gezicht vervolgens achter een hoop laboratorium-materialen verstopt zit. De personages die Burr spreken zijn overigens gedubbed, dus ze spreken perfect Engels. En als er toch wat scènes in zitten waarin mensen Japans met elkaar spreken, vraagt Burr aan de man naast hem om het te vertalen. “I'm afraid my Japanese is a little rusty”, zegt hij dan, waarna de man naast hem vertaald wat er wordt gezegd. Want o wee als Amerikanen ook een regel ondertiteling moeten lezen. Ondanks dat dit op veel plekken - inclusief hier op MovieMeter - wordt gezien als een aparte film, is het verhaal praktisch hetzelfde. Er zijn, naast de hilarische toegevoegde shots, een handjevol volledige scènes toegevoegd met Burr en een hoop scènes uit het origineel uitgeknipt of in ieder geval flink ingekort. Maar het uitgangspunt blijft hetzelfde. Alsnog is deze Godzilla, King of the Monsters puur aan te raden als extraatje als je het origineel gezien hebt. Dit is geenszins een goede film, maar af en toe wel een erg geestige komedie als je de eerste film kent. Maar zie wel éérst het origineel.

2,5 sterren.

Deze film zag ik onmiddellijk na de film uit 1954 op dezelfde avond. Een veramerikaande versie dit en deze voegt geheel niets toe aan die eerdere film uit 1954. Erg copieus met gelijklopende scènes, met dat verschil dat de Amerikaanse acteur Raymond Burr als journalist de hoofdrol draagt temidden van een Japanse cast. Takarada is hier ook van de partij.

Het was niet de bedoeling deze film te zien, maar ik had me vergist met de film van 2 jaar eerder. Deze film is ook iets korter, maar voegt dus daadwerkelijk niets extra bij. Overbodig en louter om het Amerikaanse publiek te plezieren. Maar om nu te zeggen dat Burr daar een groot aandeel in heeft, nou nee.