The Amityville Horror (2005)

Ik blijf dit nog steeds een van de betere films vinden in het genre.

Ook nu wanner ik hem opnieuw heb bekeken, heeft hij me nooit verveeld.

Voor wie een lekker bloederige horrorprent wil zien is dit een aanrader.

Waar gebeurt of niet, het blijft lekker griezelen.

Een doorsnee remake van The Amityville Horror uit 1979. Eentje die gelukkig wel zijn momenten heeft en die niet al te overbodig is. Waar het origineel waarschijnlijk een hoop mensen niet meer bang kan maken, kan deze dat wel. Er zijn genoeg schrikmomenten om de aandacht van de kijker vast te houden. jammer genoeg heeft de film wel flink ingeleverd aan sfeer want die is er naar mijn mening nauwelijks. Het huis is een goede replica van het origineel, maar het leeft niet. Zeker in een film waarin een huis centraal staat moet er een bepaalde atmosfeer zijn. The Amityville Horror moet het voornamelijk hebben van de schrikmomenten, en eigenlijk had ik ook niet meer verwacht van deze film..

Ryan Reynolds vind ik persoonlijk misplaatst in deze film. Hij speelt niet slecht maar het is een rare rol voor een man als hem. Hij weet niet echt te overtuigen en ik had liever iemand gezien die niet zijn sixpack loopt te showen.

De vraag blijft altijd: was het wel of niet nodig om deze film te maken? Ik ben dan vaak geneigd, zeker met horrorfilms, om nee te zeggen. Er wordt namelijk niets toegevoegd aan deze film en dat maakt het in principe al overbodig. Gelukkig weet deze film wel effectief een aantal schrikmomenten te creëren en ben je als kijker op de hoede voor meer angstige momenten. Standaard schrikfilmpje, maar dat maakt het er niet slechter op.

Af en toe verassend, en spannend. Helaas ook veel standaard dingen.

Een paar keer flink geschrokken, maar was over het einde niet zo te spreken, beetje langdradig.

Al bij al de moeite om is te kijken. 3*

Lang geleden eens gezien, maar kon me er maar bar weinig van herinneren. Logisch, zo blijkt. Geen enkele scène straalt iets vernieuwends uit. Standaard horrortje. Enigszins vermakelijk, maar niet meer dan dat.

Heb hierdoor ook maar weinig zin om het origineel te kijken..

Een redelijke horrorfilm waarin een gezin een huis koopt als buitenkansje. Het addertje onder het gras is dat er eerder moorden waren gepleegd en er geesten in het huis aanwezig zijn. Qua setting fraai en vooral een behoorlijk mooi huis dat zonder meer geslaagd is in een film met dit onderwerp. De film is geregeld vrij donker wat de nodige sfeer met zich meebrengt, maar toch weet de regisseur op het gebied van horror niet alle mogelijkheden volledig te benutten. Zo is de film qua spanning zeker niet optimaal en kent het maar weinig gore of meer psychologische horror waardoor de film toch wat simpel overkomt.

In 1979 kwam de film The Amityville Horror (1979) uit, met daarin de belevenissen van de familie Lutz. Dit waren feiten zoals deze familie ze vertelt had, de film werd daardoor een niet zo'n goede horrorfilm. Deze reboot/remake neemt sommige van die gebeurtenissen (de opsluiting van de oppas, de vliegen en de verborgen ruimte) en verwerkt ze in een dertien-in-een-dozijn verhaaltje.

Gek genoeg zijn de zwakke punten van de film ook tevens de sterke punten. De film wordt overspoelt door de horrorclichés; het dochtertje Chelsea dat contact heeft met een kwaadaardig imaginair vriendinnetje, schaduwen net buiten zicht die door het beeld razen, flikkerende gloeilampen, het bloed druipt ergens vandaan waar het niet zou moeten, priester die een poging waagt om 'Het Kwaad' uit het huis te verdrijven en uiteraard omdat het een bezeten huis is de overbekende “Heeere’s Johnny”-act.

Maar niet alleen de clichés komen voorbij ook hoe het verder eruit ziet, valt in de categorie; dat hebben we eerder gezien. Ach de trucjes hebben zich bewezen dat ze werkte! En doordat deze veelal ontbraken in de eerste film (laten we over de andere 7 maar zwijgen) kan je, je met deze film net iets beter vermaken.

Twee toevoegingen waren echter nieuw en waren waarom ik de film toch net dat halve puntje meer geef! Zo is er een rockband Kiss-verwijzing.(ben geen fan) Niet dat deze iets van doen hebben met überhaupt de moorden maar ze traden wel voor het eerst op, zoals de wereld deze personages nu kent, in The Daisy in Amityville. De andere is de toevoeging van het 'fictieve' oorsprong-verhaal van 'Het Kwaad' in de vorm van Jeremiah Ketcham.

Enfin over het algemeen doet de film wat het moet doen en dat is het publiek 90 minuten lang een goede tijd geven. Echter meer dan een behoorlijk maar standaard horrorfilmpje wil het niet worden.

Prima.

Niet veel minder of beter in vergelijking met het origineel die ik best recent zag. Ik meen ongeveer 2-3 weken zelfs, en vandaag was het dan tijd voor de remake. Ik had weinig positieve geluiden gehoord, maar van de remakes die er al zijn is deze zo slecht nog niet.

Vooral (en onverwacht) Reynolds weet de show te stelen. Ik zie hem vaak als lolbroek in beeld, maar om hem nu in een serieuzere rol te zien was nieuw voor me. Ik vond het in ieder geval erg goed uitpakken en dit laat zien dat Reynolds toch echt tot meer in staat is dan enkel grapjes maken voor de camera.

Visueel is het beter dan het origineel. De opening is erg stijlvol en de cinematografie mag er zeker wezen. Het ziet er erg verzorgd uit, maar neigt ook weleens naar het ouderwetse door weleens misplaatste slowmotion beelden erdoorheen te gooien. Zo heb je een moderne remake die toch oud aanvoelt soms.

Een andere combinatie die niet altijd even goed werkt is de gekte van Reynolds en de geesten zelf. Omdat de paranormale beelden vaak niet echt een prominente intrede doen rondom Reynolds voelt de bezetting van Reynolds wat random aan. Paranormale beelden die dan wel weer vaak in beeld komen zijn de geesten, maar of dit nou zo goed is? Ik vond het tamelijk cheesy om die geesten constant zo duidelijk te zien.

Verder ook niet bepaald eng. Een goede sfeer wordt er niet gecreëerd. Dat deed het origineel dan weer beter. Deze film wil niet echt akelig worden en pakt zijn zaken iets te onrustig aan waardoor de engere momenten van wat flauwe scares afkomstig zijn. Dat het af en toe tamelijk bloederig is wil ook niet altijd een meerwaarde hebben.

Het doet wat dingen anders dan het origineel en husselt wat met de volgorde maar duurt uiteindelijk vooral minder lang en is wat strakker. Eng verre van, en de sfeer is niet heel voelbaar, maar visueel een grote vooruitgang en qua vermaak ook erg effectief. Reynolds doet het erg goed, maar ook de overige namen mogen er best wezen. Reynolds eist echter alle ruimte op en neemt hier gretig gebruik van. Ik mag het wel, zo'n gekke rol. Leuk voor het vermaak, maar voor een echt enge horrorfilm zou je naar een ander adres toe moeten.

“Houses don't kill people. People kill people.”

Ik zag per toeval dat deze film vandaag van Netflix gaat verdwijnen. En aangezien de horrorchallenge bezig is zag ik de kans schoon om de film toch mee te pakken. Hij staat immers al in de kijk-lijst maar, ik heb nog niet eerder de originele delen van deze film franchise gekeken. Toen ik de film aanzette was ik vrij verrast maar, helaas vond ik het na een tijdje toch echt steeds slechter worden. Het was in ieder geval niet helemaal mijn ding deze film. Een herhalend concept dat we langzamerhand al wel kennen, dat helpt vooral niet mee. Maar, het ligt denk ik meer aan het feit dat de film helemaal nergens ook maar een beetje spannend wist te worden, en dat is iets wat ik echt aan deze film heb gemist.

Wat ik zei, de film begint best leuk maar, vooral héél cliché. Nieuwe man in de familie nadat de vader van de kids dood is gegaan en dat gaat niet goed samen met de oudste. Ze komen een huis tegen die ze kunnen betalen en zo op het blote oog prachtig is. Al weet de verkoopster best wel dat het huis bezeten is door geesten (je ziet ook een moment tijdens de rondleiding dat er iets weg loopt in de gang, een schaduw. En daar kijkt de verkoopster ook naar). Als ze eenmaal in trekken gebeuren bij de eerste dag al vreemde dingen, hun dochter raakt bevriend met Jodie, die het eigenlijk steeds gekker maakt in huis. Ondertussen wordt George ook met het moment gekker, die uiteindelijk helemaal doordraait en de familie daarna besluit te vluchten.

Ik vond de make-up op zich best geslaagd. Qua horror zitten er ook echt wel vaste momenten tussen die leuk zijn alleen het wordt gewoon nergens echt eng. Jumpscares zijn eigenlijk allemaal van mijlen ver te ruiken waardoor het niet eng werd, en ook het verhaal vond ik gewoon op veel vlakken niet echt boeiend. Daardoor ontstaat hier eigenlijk een typisch haunted house effect wat eigenlijk op geen enkel vlak echt kon boeien. Daarnaast voelt de film vooral heel chaotisch aan door iets te veel in een te korte tijd te willen doen. Ook hierin faalt deze film behoorlijk omdat op die manier het verhaal niet voldoende aandacht krijgt zich goed te ontplooien.

Qua cast vond ik het prima. Leuk om de nog erg jonge Chloë Grace Moretz te zien, eigenlijk aan het begin van haar carrière. We zijn even oud, terwijl zij in een film speelt stond ik op het skateboard. Daarnaast ook leuk om de nog vrij jonge Reynolds te zien en ook onwijs goed afgetraind. Overigens ook een hele sterke rol van hem, die de film inderdaad een beetje moest liften naar het succes. Daarnaast voelde de horroreffecten vaak wel verzorgd aan alleen zoals ik al zei: nergens wist het echt tot zijn recht te komen door de enorme chaos. De film was ook zo voorbij.

Leuk om eens gezien te hebben, een film franchise waar ik al jaren wat over hoor maar, niemand is echt heel positief. Het zorgt overigens wel voor wat argwaan om de overige films uit de franchise te kijken, omdat deze film van zichzelf al heel zwak en matig is; en dan kijk je naar een remake.

In tegenstelling tot de eerste verfilming uit 1979 worden in deze versie enorm veel fantasietjes toegevoegd aan het oorspronkelijke verhaal. Dochter Chelsea was nooit op het dak van het huis, haar imaginaire vriendje was niet de dochter van de DeFeo's, vader George Lutz heeft nooit getracht om zijn familie te vermoorden en heeft ook de hond niet gedood, de echte vader van de kinderen was niet gestorven maar gescheiden van hun moeder, de familie vluchtte niet in een boot maar in hun busje, de verborgen kamer in de kelder was geen indiaanse martelkamer maar slechts een klein berghokje waar de DeFeo's het speelgoed van hun kinderen opbergden enz. Als je dit alles als kijker weet, dan storen al deze onwaarheden toch wel een beetje. Daarnaast kan ik Ryan Ryenolds moeilijk serieus nemen. Hij straalt geen bedreiging uit en kan geen emotioneel diepe rollen neerzetten. Ik zie in hem toch meer een komische acteur zonder veel diepgang. Melissa George doet het dan weer beter, en daarnaast ziet ze ook heel leuk uit.

Sinds ik IPTV heb (gewoon voor erbij), kijk ik als ik in het weekend wakker wordt (tussen 10:00 - 11:00 uur) vanuit bed vaak naar de Amerikaanse filmzenders voordat ik opsta en gisterochtend zond men deze "The Amityville Horror" uit, welke ik destijds in 2008 al heb gezien (toen waren mijn recensies ook duidelijker korter ). Toen vond ik het al een wat tegenvallende en clichématige horrorfilm en dat is het nog steeds. Maar deze film heeft wel een aantal bekende acteurs en actrices die destijds nog niet bekend waren zoals Ryan Reynolds, Melissa George en Chloë Grace Moretz (maakte met deze film haar debuut op het witte doek).

Een hysterisch telefoontje, een gruwelijke ontdekking, zes afgeslachte levenloze lichamen! De verdachte Ronald DeFeo (Brendan Donaldson) bekent dat hij zijn ouders en vier andere familieleden zorgvuldig heeft vermoord en beweert dat stemmen in huis hem dat hebben opgedragen. Een jaar later trekken George (Ryan Reynolds) en zijn vrouw Kathy Lutz (Melissa George) met hun drie kinderen, te weten Billy (Jesse James), Michael (Jimmy Bennett) en Chelsea (Chloë Grace Moretz), in het huis. Het huis dat naar verwachting hun droomhuis zal worden, maar... bizarre en onverklaarbare gebeurtenissen jagen hen al snel de stuipen op het lijf. Het huis lijkt bezeten door een duivelse kracht ... Zal het noodlot ook bij hen toeslaan?

De makers van "The Amityville Horror", een remake van niet eens zo'n goede horrorfilm uit 1979, schuwen geen enkel cliché. Het gezin wordt belaagd door bovennatuurlijke verschijningen en mysterieuze stemmen, maar echt spannend wordt het nooit.

In de op waarheid (zo bracht in 1974 Ronald DeFeo inderdaad zijn familie om en een jaar later kwam de familie Lutz ook in het huis wonen. Tot ze 28 dagen later in blinde paniek wegvluchtten, om er nooit meer terug te komen door Iets kwaadaardigs in het huis, althans volgens de familie Lutz) beruste productie uit 1979, zag je hoe een doorsnee gezinnetje tot waanzin wordt gedreven wanneer er allerlei vreemde zaken gebeuren in hun nieuwe huis. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat dit niet echt klinkt als het meest verrassende uitgangspunt voor een horrorfilm. Dat is dan ook het voornaamste probleem met deze "The Amityville Horror" remake, waarin het allemaal simpelweg veel te voorspelbaar is om eng te worden.

Een kind (Chelsea) met een kwaadaardig imaginair vriendinnetje (Isabel Conner)? Been there, done that. Schimmen die net buiten zicht door het beeld razen? Gaap. Kranen waar bloed uit komt? Klinkt bekend. Een priester (Philip Baker Hall) die een poging waagt om Het Kwaad uit het huis te verdrijven? Recht uit het boekje. En dan is er nog de “Here's Johnny”-act van hoofdrolspeler Ryan Reynolds, die eerder slaap opwekt dan angst.

Verder behoort het verhaal zich af te spelen in de jaren 70, maar afgezien van een "Kiss" verwijzing is er niks wat daar op wijst. Daar had debuterend regisseur Andrew Douglas toch wel wat meer mee kunnen doen. De cast levert in het algemeen wel goed acteerwerk en bijna alle personages zijn sympathiek, zonder overdreven of onnatuurlijk te worden. De visuele effecten zijn ook niet slecht, maar voor een horrorfilm is het allemaal niet eng en ook wordt het nergens smerig. Eigenlijk toont Andrew Douglas gewoon te weinig en dat zelfs bij een vrijscène

Al met al is "The Amityville Horror" niet meer dan een standaard, tamelijk saai horrorfilmpje.