Platoon (1986)

Een ontzettend goeie oorlogsfilm. De hele cast ( en dan vooral Berenger en Dafoe als tegenpolen) acteren ontzettend goed. Sheen vond ik dan niet veel beter spelen als anders. Ook leuk om een jonge Depp en Whitaker te zien! De muziek is mooi en past perfect bij de film. Er lijkt niet altijd een rechte verhaallijn in te zitten, de focus ligt vooral op de belevingen van Chris, en de 2 totaal verschillende leiders, het is niet te veel geromantiseerd en het laat zien wat oorlog met een mens kan doen.

Sheen heb ik nooit een boeiende acteur gevonden, maar dit is toch echt oprecht een klassieker, 4,5!

Saddle up! Lock and load!

Och och...wat een film is dit toch! Andermaal er doorgedraaid, en wat van meet af aan opvalt is de superrealistische sfeer en de echtheid van de karakters. De film ademt wat mij betreft een bepaalde authenticiteit uit en benaderd op sobere wijze de verdeeldheid en dwaasheid ten top. Treffend is de eindeloosheid der dingen, sleur en vermoeidheid, maar bijvoorbeeld ook de stress en spanning in het verlaten kampement om uitermate filosofische te eindigen over de zin en het kwade van de Vietnamoorlog verpersoonlijkt in Barnes en Elias. Een soort slepende duistere schaduw die knaagt aan moraliteit en die mensen rare dingen laat doen.

Platoon is verre van een gewone oorlogsfilm. Behalve het treffende tijdsbeeld speelt de film in op alle mogelijke spanningen en maatschappelijke problemen die schuil gingen achter deze soldaten zoals armoede, dienstplicht, veel negers die de klos waren, en raciale problemen. Daarnaast speelt de film perfect in op het beruchte bloedbad in My Lai en laat op intelligente wijze zien hoe een dergelijke situatie ontstaat en uit de klauwen loopt. Hoe dan? Nou, zo dus! Vermoeidheid, stress, spanning en een ontstellend jonge gemiddelde leeftijd met gebrek aan empathie en een harde/armoedig jeugd. Zet daar bij een onderofficier die aan wil pakken en je hebt een smeltkroes/broeipot. Per definitie is de hele verdeeltheid en gechargeerde spanning eerder als filosofische beeld bedoeld dan dat het een beeld is van een doorsnee peloton. Alhoewel Matterhorn van Marlantes ook niet ver van dit beeld afwijkt.

Voeg daarbij drie acteurs in de rol van hun leven, Berenger was geknipt voor zijn rol, McGinley is ook voortreffelijk als bange hielenlikker, en Dafoe kreeg niet geheel onterecht een nominatie voor zijn rol. Toch zou ik niet kunnen kiezen tussen de drie. Een kleine cameo van Stone zelf en de altijd aanwezige Dale Dye wiens boek format stond, maken de film compleet om het treurige maar treffende Adagio van Barber niet te vergeten.

Platoon boeit, schokt, is eerlijk, verbaast, maar is boven alles een topfilm.

Hm.

Maakte achteraf toch niet zo'n indruk als ik had gehoopt. Ondanks dat het onderwerp zeker boeiend is en alle potentie had om boeiend te kunnen zijn. Dat is het ook. En dat mag ook wel aangezien regisseur Oliver Stone zelf ook veteraan is.

Dat tempo doet het hem dan ook vooral. De film is absoluut nergens saai en raast in genadeloos tempo door die 2 uur. Er gebeurd ook ontzettend veel in die 2 uur, waarvan enkele momenten confronterend gebracht zijn en daarom op weten te vallen.

Ook leuk om zo veel bekende acteurs in jongere rollen te zien. Op acteren kan ik niet heel veel afrekenen. Alleen Sheen vond ik iets te gemaakt spelen. Berenger hier wel in een sterke rol. Ken hem nog niet zo goed als acteur, maar krijg het idee dat hij de Steven Seagal-weg opgaat.

Echter heeft de tijd de film wel weten in te halen. Alles voelt een tikkie ouderwets aan. Niet dat dat een probleem is, maar het gaat wel ten koste van een bepaalde ervaring. Ik zie ook dat de film psychologisch moet zijn, maar het ging wat mij betreft wel heel snel met de schakel naar chaos.

Ook een beetje lelijk camerawerk hier en daar, zeker tijdens de oorlog zelf. De beelden vanuit de helikopters ogen wel indrukwekkend, maar de beelden op de grond waren me te afstandelijk en chaotisch. Dat laatste wil ik nog wel begrijpen, maar hier leek het bij vlagen toch wat onkundig.

Maakte eigenlijk ook gewoon geen impact op mij. Het zijn enkele scenes die eruit springen. Het binnenvallen van het dorp en natuurlijk de iconische dood van Dafoe. Maar voor de rest kon ik toch niet heel veel speciaal materiaal ontdekken hier. Raast wel aan je voorbij, maar ik miste toch hier en daar wel de impact een beetje. Soundtrack was overigens erg mooi, maar de toepassing hiervan vond ik vaak wat minder treffend.

Een slechte film zal het vast niet zijn met deze status, maar mij liet het eigenlijk vrijwel helemaal koud, en ik weet niet eens precies waarom. Voor mij bleef het teveel een groep gasten met een conflict hier en een ambush daar, waarbij de cast voor mij ook nog eens te groot was om echt geïnvesteerd te raken in de personages en de verwikkelingen. Het blijft op die manier, ook door het ontbreken van een echt plot of spanningsboog toch vooral kijken naar een vrijwel anonieme groep schreeuwerds. Er vliegt een arm af of iemand wordt overhoop geschoten? Prima joh.

Een aantal oke geschoten dingen en wat aardige actie-oorlogsscènes, maar daar viel ik ook niet echt steil van achterover verder.

Die laatste zinnen van Sheen waren ook echt zeer onnodig, een paar platitudes over 'we didn’t fight the enemy we did fight ourselves' en 'find meaning in life', de scène was echt 10x beter geweest als hij gewoon in stilte was weggevlogen met de beelden op de achtergrond. Vond dat zo flauw en slecht dat ik er bijna nog een halve punt af zou halen.

Ik denk dat ik de Vietnamoorlog persoonlijk niet de meest boeiende oorlog vind om te verfilmen. Apocalypse Now heb ik hoog beoordeeld maar voor de rest geloof ik dat gebloed en geschiet in de jungle allemaal wel. In theorie is het natuurlijk een interessante oorlog met al die unfortunate sons die daar jaren een zinloze oorlog hebben uitgevochten, maar op film komt het toch vooral neer op eindeloos gedoe in de jungle. Kan lukken als je echt je best doet (Apocalypse Now dus), maar doe je dat minder dan wordt het al vrij snel saai en vervelend.

2,25*

eindelijk gekeken, vorig jaar in kringloop dvd meegenomen en vandaag maar eens aan gewaagd.
Dat ik er helemaal van onder de indruk ben, nee, maar het is een vermakelijke deprimerende trip van 2 uur die rap erdoor gaat. In het begin had ik niet het idee waar men heen wilde met de vreemde close ups van insekten in Charlie Sheen's nek, maar al snel gaan we naar de rauwe en doelloze pogingen om tegen de onzichtbare vijand te strijden.
De dorps scene is inderdaad het diepte/hoogtepunt van de film, wat mij vooral in deze scene wel bijblijft is de walgelijke mentale afbraak van het karakter gespeeld door Kevin Dillon waarbij heel cru duidelijk wordt hoe deze jonge mannen doorhebben hoe zij kunnen beslissen over leven of dood, hetzelfde als Berenger die die oude vrouw zonder pardon neerknalt alsof het vuil is
Voor mee psychologische kanten kan je beter een aflevering van Tour of Duty kijken overigens.

Een geweldig klassieker uit 1986 en eentje die thuis hoort in de top-5 van het oorlogsgenre.

Het is eigenlijk één grote aanklacht tegen de onnozelheid van het oorlogsvoeren, in dit geval de sneue oorlog van de Amerikanen tegen het "communistische gevaar" wat in feite grote onzin was en een uitwas was van het westerse kolonialisme en het "koude oorlogssyndroom" waarin de wereld was gestort na de tweede wereldoorlog. De Fransen begonnen aan deze zinloze oorlog door vanaf Franse oorlogsbodems de havenstad Hải Phòng (Tonkin) in november 1946 te bombarderen.

De Fransen werden stiekem gesteund door de VS en toen onze overburen het niet meer aankonden en het westen geen verkiezingen wensten omdat de communisten deze waarschijnlijk zouden winnen, liep alles weer uit de hand. Uiteindelijk waren z.g. aanvallen op 2 torpedoboten de aanleiding voor de VS om het slagveld over te nemen. De 1e aanval was uitgelokt en de 2e had niet eens plaatsgevonden maar de VS konden nu het communisme in het noorden van Vietnam aanpakken. En dat viel tegen!

En zijn vele films over deze oorlog gemaakt, een lust voor oorlogsfilm liefhebbers en daar is deze dus eentje van. Wel een van de beste Vietnamoorlogsfilms die er ooit gemaakt is!

Het verhaal, de set en het acteren zijn allen van hoog niveau, dus met het bekijken van deze film ben je niet de tijd aan het doden.

Een ruime 8!

Een paar andere Vietnamoorlogsfilms:

The Deer Hunter (1978)

Full Metal Jacket (1987)

Born on the Fourth of July (1989)

Good Morning, Vietnam (1987)

Casualties of War (1989)

Blijft een ijzersterke Vietnam war film met goed geacteerde rollen en een aantal memorabele scenes. De muziek is magistraal en past perfect bij deze parel (ondanks dat het niet voor deze film is gecomponeerd). Gaat maar is mijn top 10 in.

Ik stel bij van 4* naar 3*. Ik zal vast een impopulair standpunt innemen, maar Stone stuurt me veel te veel wat de kijker moet vinden en voelen bij wat er gebeurt. Het moralisme ligt er behoorlijk dik bovenop, en bij tijd en wijle is het zelfs wat melodramatisch met die ‘brieven aan oma’. Barber’s Adagio is een mooi stuk, maar om dat nou 20 keer eronder te mixen… Waar Apocalypse Now worstelt met waanzin, waar Full Metal Jacket ironiseert, daar is Stone sentimenteel met een gebrek aan subtiliteit.

Bij een eerste keer kijken is het heus indrukwekkend, maar kijk je ‘m vaker dan is er weinig nieuws te ontdekken en verliest het snel aan zeggingskracht.

Sterke oorlogsfilm die vooral het proces "moral disengagement" bijna educatief in beeld brengt en dat heel realistisch doet door het My Lai drama op fictieve wijze te verfilmen. Ondanks het kleine verhaal een topfilm boordevol legendarische quotes, Sheen, Berenger en Dafoe spelen de sterren van de hemel.

Waar in veel oorlogsfilms de Amerikanen standaard als helden worden neergezet, is deze film niet bang om ook de duistere kant te laten zien. Oorlog is helemaal niet zo 'glamorous' als het wordt neergezet in de meeste Hollywood films en games, en dat is hier duidelijk. Goed geacteerd (met o.a. een jonge Charlie Sheen, Johnny Depp en Willem Dafoe), mooie shots en prachtig muziek. Ik vond deze ook veel beter dan Apocalypse Now en ook makkelijker om in één keer af te kijken.

Nooit echt te bevatten voor een buitenstaander wat er zich allemaal echt afspeelt in een oorlog. Dat laat deze film goed zien. Goed acteerwerk! Indrukwekkende film. Deze komt zeker in mijn top 10 lijst! 4,5*

Herziening.

Net geen 15 jaar na mijn eerste (en enige) kijkbeurt van deze klassieker. Een herziening doe ik niet vaak. Zeker de gekende klassiekers, die je als beginnende filmliefhebber toch als eerste verslindt, lijken risicopatiënten, want smaken evolueren en kunnen veranderen.

Maar ik ben eigenlijk even lyrisch over Platoon als toen ik nog een 18-jarige snotaap was. De film staat simpelweg als een huis. Er valt op die twee uur amper iets aan te merken. Tuurlijk, het is Amerikaans dus op veel subtiliteit kan je regisseur Oliver Stone niet betrappen. De gekende Vietnamkritieken zijn aanwezig. Platoon is stevige kritiek, soms iets te gemakkelijk gegoten in een dom machopersonage.

Veel verder kom ik niet in mijn kritiek. Stone schotelt een aantal mooie shots voor; ook qua pacing klopt het plaatje volledig met na de focus op de tweespalt in het peloton een doldwaze finale vol chaos. Muzikaal wordt 'Adagio' net een keertje te veel gebruikt, maar het is verder wel een mooi stuk. Tom Berenger blinkt uit in een cast vol jonge koppen waarvan een aantal toch aardig bekend zouden worden.

Zeer geslaagde herziening.

4,5

Ik had hem nog nooit gezien, maar wat is Platoon een uitstekende film! Ik vind het altijd mooi wanneer je een groep bekende acteurs voor je neus krijgt, maar daar tijdens het kijken van de film helemaal niet meer bij stilstaat en hen gewoon als hun personages ziet. Dat is hier het geval.

En het is ook uitermate belangrijk voor het succes van de film dat dit gebeurt. De film doet namelijk twee dingen tegelijkertijd: het tonen van de complete waanzin van de oorlog én de onderlinge (gespannen) relaties tussen de personages uitdiepen. Binnen het peloton is er namelijk ook een machtsstrijd gaande, waarschijnlijk veelal veroorzaakt door de beklemmende, tropische setting en omstandigheden. Het zorgt ervoor dat je als kijker tijdens de prachtig gereconstrueerde, en daardoor akelige, aanvallen niet alleen let op hoe de Amerikanen zich staande houden tegenover de Vietcong, maar ook aandacht hebt voor wat er onderling gebeurt. Tijdens het treurige moment waarop Elias wordt neergeschoten door Barnes blijkt dit ook de hele tijd terecht geweest.

Een werkelijk schitterende rol is weggelegd voor Willem Dafoe: misschien wel het beste wat ik van hem tot nu toe gezien heb. Maar ook Tom Berenger, Charlie Sheen, John C. McGinley en Kevin Dillon en weten alles eruit te halen wat erin zit. Allen spelen kleurrijke personages die je bijblijven en dat is knap, gezien ze het allemaal met relatief weinig screen time moeten doen. De sympathieke rol van Keith David verdient het om apart genoemd te worden: vrijwel de enige rol waar je als kijker enig optimisme uit kan halen. Daarnaast maken inmiddels gevierde acteurs als Forest Whitaker en Johnny Depp nog kort hun opwachting, voor wie de film bijna als een soort aandenken aan het begin van hun carrière kan fungeren.

De film staat bol van de memorabele shots, is spannend en indringend, en weet de aandacht goed vast te houden. Ook de onvoorspelbaarheid, waar de Vietnamoorlog inderdaad om bekend stond, wordt goed op de kijker overgebracht: men struint door de jungle en opeens is daar de aanval, chaos, de guerilla-tactiek. Oliver Stone levert hiermee een film af die ik niet gauw zal vergeten. De weergaloze climax eindigt met nóg een beeld dat je bijblijft, namelijk dat van de lijken van de honderden jonge soldaten die gewoon als afval weggewerkt worden. Afgrijselijk. Platoon komt binnen.

4,5*

indrukwekkende oorlogsfilm met een steengoede cast.