Platoon (1986)

Prachtige, zeer realistische Vietnamfilm!
Stone heeft hier echt werk van gemaakt om het zo realistisch mogelijk te laten overkomen. Zo is de hele cast 2 weken voor de opnames opgeleid tot infanterist.
Dat het zwaar was blijkt wel, want Tom Berenger was 14 kilo afgevallen in die 2 weken..
Toen de opnames eenmaal begonnen waren de mannen ook echt moe, vies en vooral mentaal uitgeput.
Het is absoluut ten goede gekomen aan de film want het hierboven genoemde komt fantastisch tot uiting..
Het wordt in de film ook aangegeven, maar de grootste vijand van de Amerikanen waren niet de Vietcong, maar zijzelf..
Berenger en Dafoe bewijzen dat ten zeerste en de scene dat Berenger denkt Dafoe dood te schieten is weergaloos gefilmd net zoals de scene waarin Dafoe achterna wordt gezeten door de Vietcong en toch de dood vind. Prachtig!
Deze film is moeilijk te vergelijken met Apocalypse Now want waar deze film vooral de realiteit van de Vietnamoorlog wil uiten, daar wil AN de totale gekte naar voren brengen.
Alhoewel AN voor mij de beste Vietnamfilm is, is Platoon een prachtige, realistische kijk op de Vietnamoorlog.
Stone's beste film!

Toch wel een van de meest gewaardeerde Vietnam films, en dat is terecht naar mijn mening.

Oliver Stone creert een beklemmende wereld waarin een vrijwillige soldaat zijn weg moet banen zowel fysiek als mentaal.

Hij word gedwongen te kiezen tussen twee kampen, dat van Elias of van Barnes. Beiden hebben zijn voordelen maar ook een donkere kant. Waarschijnlijk stond Stone ook voor deze strijd in zijn oorlog. Zodra je de kant van het kwaad kiest is er geen einde meer.

De film heeft echt een razend tempo, en daar hou ik wel van. We zien Taylor meteen in Vietnam aankomen en recht de Jungle in. En deze verlaten we paar vlak voor de aftiteling. Dat is al een geweldig uitgangspunt waar door de film nog meer isolatie, en beklemming met zich mee brengt. Bijgestaan door Dayle Dye een oorlogsveteraan die ook nog eens acteert(Band of Brothers). Weet hij een geweldig beeld van de jungle te schetsen. Geweldige camerastandpunten komen te voorschijn. En voor je het weet is het spektakel al weer over. Deze film bezit drama, maar voor de actie beluste cineast is er ook zeker wat te beleven.

Hele aangrijpende oorlogsfilm, die erg realistisch in beeld is gebracht. Het verhaal is simpel, maar de uitwerking ervan is geweldig gedaan. Alles wordt op een brute, realistische manier in beeld gebracht. Hierdoor bevat Platoon een hoop aangrijpende momenten en is het boeiend tot het einde. Verder is het acteerwerk goed en is de muziek erg mooi (Adagio For Strings). Kortom, Platoon is een steengoede oorlogsfilm die een diepe indruk op mij heeft achtergelaten.

Mooi.

Het is een indrukwekkende cast met veel bekende namen. Ik moest even wennen aan Charlie Sheen omdat hij me altijd doet denken aan Two and Half Man maar hier heeft hij zeker laten zien dat hij meer kan presteren dan dat.

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: ''wow wat moest het toch eigenlijk een hel zijn geweest daar.'' Meestal vermaak ik me wel met oorlogsfilms, maar erg meeslepend of indrukwekkend komen ze dan niet over. Hier was de paniek en chaos echt goed te voelen.

Veel gewonden en het gaat een beetje gelijk op. En dat maakt het ook zo realistisch: de Vietnamezen kunnen ieder moment aanvallen en het peleton kan zichzelf niet goed voorbereiden.

Knap werkje.

Sterke film. Bekende cast, Charlie Sheen nooit echt zo goed zien spelen als hier. Wellicht ook zijn eerste serieuze film die ik bekijk, of gewoon niet goed opgelet. Daarnaast vind ik alle mannen wel goed spelen, niemand valt weg. Verhaal een beetje mager, vooral dialogen waren soms nogal krakkemikkig. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de soldaten telkens met fucking schelden, met alles wat ze doen. Alsof de makers denken dat dit een goede manier is om agressie te tonen. Gelukkig houdt Platoon genoeg over op audiovisueel gebied. Mooiste scène was die van de poster, had hem even terug gespoeld en nogmaals bekeken, vond dat echt belachelijk sterk gedaan. Goede film, af en toe op safe gespeeld maar ach, ik heb ook een zwak voor voice-overs, en als dat werkt. Dan werkt het. 4 sterren

Erg zwak.

Vietnam, een land waar vreselijk veel films over zijn gemaakt. Het niveau verschild nogal. Meestal vallen ze niet tegen alleen soms heb je er eentje tussen zitten die toch minder met je doet. Platoon is hier een voorbeeld van.

De film begint meteen al erg hinderlijk. Er wordt verteld hoe vreselijk het wel niet is. Iets waar ik me erg aan kan ergeren. De hele film lang zaten er zulke stukjes tussen gestopt. Een regisseur hoort de dingen duidelijk te maken met behulp van beelden en niet met woorden. Met beelden iets duidelijk maken is natuurlijk een heel stuk moeilijker dan met woorden alleen hier is gewoon meteen voor de makkelijke weg gekozen zonder ook maar een greintje moeite te doen om het met beelden uit te leggen.

In het begin leek het nog even goed te gaan. Wanneer Sheen de wacht houd en langzaam een soldaat uit de bosjes komt kruipen. Even heb je het gevoel dat je er zelf ook bij bent. Dit soort spanning gebaseerd op sfeer werkt ook veruit het beste. Dit maakt de hierop volgende scène pijnlijk duidelijk. Zodra de eerste schoten gelost worden is meteen alle spanning verdwenen.

Dit is ook meteen mijn grootste kritiekpunt, ze poogden de spanning goed op te bouwen, waar ze hier en daar nog wel in slaagden. Daarop volgde een non-stop vuurgevecht wat eigenlijk totaal geen spanning bevatte. Wat is dan het doel van deze film? Is het het laten zien van de angst van de soldaten? Ze zijn daar in ieder geval totaal niet in geslaagd. Het psychologische deel werd totaal niet naar voren gebracht, en dat terwijl dit toch juist datgene is wat zo'n beklemmende sfeer kan veroorzaken. Er werd zo veel geweld getoond en ook allemaal in beeld gebracht dat er een ''oh, kijk eens wat we schockerend zijn'' sfeertje ontstond.

Vreemde reactie van die soldaat op het eind, schiet me maar dood? Onbegrijpelijk. De film is ook al wat gedateerd, schoten zagen er soms uit als rode laserstraaltjes.

Setting was goed, goed donker kleurgebruik en er zitten ook mooi gefilmde stukken tussen.

Acteerwerk wist niet te boeien. Het personage wordt vreselijk gespeeld en weet totaal geen band met je op te bouwen.

Al met al een erg ''domme'' film die op de verkeerde manier wil schockeren.

1*

In een andere eeuw al talloze malen gezien, ik ben dan ook al om en op de Filipijnen als ik de tune hoor. Sheen's blik naar de versleten soldaat is de voorbode, waarna de film via een schitterend shot door de bomen, omgevingsgeluiden en bijtende insecten meteen de klamme, hete oorlogsjungle induikt. Om daar voorlopig ook niet meer weg te gaan. Verder geen poespas, het blijft bij een ervaring van een soldaat binnen een peloton in Vietnam. Simpel wellicht, maar Stone is zeer doelgericht en uiterst effectief in het tonen van zijn pionnen op het slagveld, de toenemende spanningen en in het op- en afbouwen van intensiteit.

Zoals de boobytrap en de muziek daarbij of wanneer een geharde soldaat I got a bad feeling on this one eruit perst. Je voelt het 'm zeggen. Sowieso zitten er wel een aantal karakteristieke koppen (en koppies) in de cast. Natuurlijk het verminkte gezicht van Berenger (Take the pain!), maar het is zo'n film waar ook wat bijrollen een smoel krijgen en blijven hangen. De voice over had voor mij niet altijd gehoeven, maar verder staat het nog altijd als een bunker. De strijd tussen Elias en Barnes kan je afdoen als een simpel goed versus kwaad dingetje, maar het zijn slechts personificaties van zaken die in elke soldaat zitten opgesloten.

De nogal theatrale posterscène mag dan een prominent plekje in de geschiedenis hebben, ik ga toch voor twee andere momenten die de film tot een monument maken. Beide ook met die dualiteit. De gebeurtenissen in het dorpje gaan me nog altijd door merg en been. Eentje die trouwens nog wat wranger wordt als je Stone's commentaar daarop hoort. Daarnaast de afsluitende aanval van de NVA. Een spectaculaire licht- en vuurwerkshow met chaotisch en maniakaal oorlogsgeweld. En een staart. Het gladde, naïeve jongetje dat zich vol goede moed en intenties vrijwillig aanmeldde, is de versleten soldaat van het begin geworden.

Absoluut een schitterend oorlogsdrama met de universele boodschap dat oorlog het slechtste in iedereen bovenhaalt. Door een doodgewone soldaat dicht op de huid te volgen, worden de ontberingen, de psychologische druk, de angst, de tweestrijd duidelijk voelbaar. Er zitten hier enkele erg mooie scènes in vol betekenis zoals de aanval op het dorp, een keerpunt in de film. Een gemene realistische scène die het slechtste van de oorlog toont.

Dan de personages. De idealist Elias, die het natuurlijk altijd goed voorheeft met iedereen maar te braaf is voor de oorlog, de lafaard O'Neil die zich in de eindscène onder een lijk verbergt en dan als beloning een volgende peloton mag aanvoeren en dus nog wat langer mag blijven . Barnes uiteraard, heel sterke rol van Berenger: eens een goed soldaat maar vervallen in waanzin en die Elias neermaait. Dat was veruit de meest dramatische scène waardoor je ook als kijker bijna ergens iets voelt knakken. . Stuk voor stuk boeiende personages in extreme omstandigheden. Dat de film door een vietnamveteraan is gemaakt geeft nog meer zin aan de film.

Verplicht kijkvoer zonder meer.

” Shut up! Shut up and take the pain! Take the pain! “

Je hebt een viertal Vietnamfilms; Apocalypse Now, the Deer Hunter, Full Metal Jacket en Platoon, die allemaal op hun eigen manier het verhaal van de oorlog vertellen. Ik vind ze ook alle vier bijna net zo goed, maar als ik voor de keuze gesteld zou worden, dan is Platoon toch net de beste. Natuurlijk zijn er nog wel meer films over de oorlog in Vietnam, maar deze springen er voor mij in ieder geval toch wel bovenuit.

Net als Apocalypse Now weet ook Platoon de waanzin van de oorlog op een goede manier aan de kijker over te brengen. Waar die eerste er een soort van surrealistische trip van maakt, daar schetst Platoon een veel realistischer beeld van de oorlog. De waanzin van Platoon zit het vooral in het feit dat hier ziet dat de Amerikanen als grootste tegenstander niet altijd de slimme Vietnamezen hadden, maar vooral ook zichzelf. Langzaam maar zeker komen de gruwelijkheden die dit alles met zich meebrengt hier goed naar voren. Daarnaast toont het eens te meer dat de Vietnam oorlog vooral een erg nutteloze oorlog was, die ook nooit te winnen was voor de Amerikanen.

Het acteerwerk is erg goed. Het zijn veelal bekende acteurs, die destijds nog relatief jong waren, maar ze brengen het er goed vanaf. Charlie Sheen speelt een degelijke hoofdrol en er is geen één andere dramafilm, waarin ik hem zo goed vond acteren. Toch zijn het vooral Tom Berenger en Willem Dafoe, die de meeste indruk weten te maken. Dafoe speelt nog wel eens een aparte rol, maar hier zet hij overtuigend een sergeant neer, die in ieder geval een stukje menselijker is dan zijn collega. Dat weet hij goed over te brengen, en daardoor wist hij ook iedere keer weer mijn sympathie te winnen. De scène, waarbij hij vermoord wordt, vond ik dan ook één van de indrukwekkendste momenten van Platoon. Verder zie je nog aardige bijrolletjes voor o.a. Forest Whitaker en Kevin Dillon.

Oliver Stone slaagt er met zijn sterke regie in, om je op een gegeven moment echt steeds meer mee te slepen. Platoon boeit daardoor enorm en regelmatig zit je ook echt denken wat een totale waanzin die oorlog eigenlijk was. Jonge mannen werden hier in recordtempo volwassen. Platoon is voor mij nog altijd de beste Vietnamfilm ooit gemaakt. Meeslepend, goed geacteerd, een degelijke soundtrack, goed camerawerk en bij vlagen erg indrukwekkend.

4,0*

Sterke Vietnam-prent met verschillende onvergetelijke, pijnlijke momenten.
Stone baseert het verhaal van 'Bravo Platoon' grotendeels op zijn eigen ervaringen in de Vietnamese jungle, iets dat het geheel al direct interessanter maakt. De militair vaktermen, de typetjes en de onnozeligheid van de oorlog in z'n totaliteit worden uiterst duidelijk gemaakt.
De gekte die bij velen ontstond tijdens het vechten tegen de Vietcong wordt subtiel toegelicht door Sheen's voice-over. Het liet me wegdromen over de hele flow die toen in de USA geheerst moet hebben en de onmacht van velen. Wat muzikale ondersteuning betreft viel het me op dat zelfs na 3 of 4 keer Adagio for Strings gehoord te hebben, het mij nog steeds wist te grijpen, dat moet wel een teken zijn van een sterke film.
Verder doet het briljante acteerwerk van het gehele bataljon de rest. Na de dood van Elias wordt er voor mij iets te veel in metaforen gesproken tussen Barnes en de rest, maar de film klimt snel uit dit kleine dal. Met als mooi einde een lichte overwinning van de 'gewone man' op de sergeant (waar eerst niks tegen te doen viel). In krijgssituaties tellen geen regels. Of in ieder geval andere regels. Met gemak 4 *'en.

indrukwekkend!! In 1 woord. geweldige verfilming hoe je als idealistische knul terechtkomt tussen een stel frontsoldaten en hoe je geleidelijk (ook) afglijdt naar een bedenkelijk niveau. mooie soundtrack ook.

de inhoud wordt eigenlijk het best verwoord door Goodbye Saigon van Billy Joel, die niet in de soundtrack zit hoor maar wel geweldig had gepast.

Platoon is een indrukwekkende oorlogsfilm over een dieptepunt in de Amerikaanse militaire geschiedenis: hun interventie in Vietnam wordt eerlijk geportretteerd. De idealistische instelling van Oliver Stone zweeft boven zijn zelf gecreëerde meesterwerk : achter bijna alle gebeurtenissen in de film zit een visie, gebaseerd op Stone´s persoonlijke ervaringen als Vietnamveteraan. Waar veel films oorlog romantiseren, en duidelijk onderscheid maken tussen goed en kwaad, is in Platoon niets van dit alles bepalend. Alhoewel de film vanuit Amerikaans oogpunt wordt getoond, is er geenszins sprake van een poging de gruwelen die zij in de film begaan goed te praten. De Amerikanen waren beslist geen lieverdjes; in velen van hen schuilt een dierlijk instinct dat in bepaalde omstandigheden de vrije loop krijgt. De Zuid-Vietnamese bevolking moest het ontgelden, terwijl zij waarschijnlijk onschuldig waren. Op sommige momenten krijg je hierdoor sympathie voor de ´vijand´, terwijl je de acties van de Amerikanen afkeurt. Goed werk, van een kaliber dat enkel de groten van de filmindustrie kunnen leveren. Zijdens de keurige regie, de knappe montage en het veelzijdige camerawerk is het casten van de hoofd-en bijrollen ook een overwinning van Stone. Sheen is overtuigend als de stille, nadenkende jongeman die gedesillusioneerd raakt op zijn eerste dag in Vietnam. Door het voorlezen van passages uit brieven aan zijn grootmoeder, die als enige aan het thuisfront zijn vertrek naar Vietnam begreep , vernemen we zijn gedachtengangen. Zijn sympathie jegens Elias ( William Dafoe ) is voelbaar; Elias is immers de enige die zijn verstand gebruikt en niet meegaat in de onmenselijke acties die leden van het 2e peloton begaan. Ironisch genoeg wordt deze benadering juist ´bestraft´ met de dood: Barnes, een oorlogsbeluste masochist wiens ethische waarden al lang geleden verdwenen zijn, besluit dat Elias zijn doorspekte moordmachine in de weg zit en benut de mogelijkheid om van Elias af te komen. Sheen neemt uiteindelijk wraak, doodt Barnes en herstelt zo de orde. De scène waarin Elias door NVA-troepen wordt opgejaagd en vervolgens sterft, terwijl hij zijn handen richting hemel heft, is mijns inziens het hoogtepunt van de film. De scène waarin Elias door NVA-troepen wordt opgejaagd en vervolgens sterft, terwijl hij zijn handen richting hemel heft, is mijns inziens het hoogtepunt van de film. De dramatische muziek van Samuel Barber doet de waarheid des te harder aankomen Platoon is waardevol, omdat ze eerlijk is: er wordt geen blad voor de mond genomen door aan te tonen dat er zich tussen de Amerikaanse troepen mannen als Barnes bevonden, die puur op eigen belang uitwaren en hierbij geen enkele vorm van ( zinloos ) geweld uit de weg gingen. Ook laat de film zien dat er types waren als luitenant Wolfe : een volstrekt incapabele leidinggevende, die er puur op uit is zijn eigen hachje te redden, en door zijn lafheid ontsprorende ondergeschikten ( lees:sergeant Barnes ) aan te pakken en zijn militaire incompetentie het leven van zijn mede-militairen meerdere malen in gevaar brengt. Stone stelt door de film en het karakter van Charlie Sheen heen een aantal pijnlijke vragen: ´ Hoe kan het dat mensen als Barnes in de jungle hun eigen gang kunnen gaan, en hun eigen regels kunnen opstellen?´. ´Hoe kan het dat we tegen elkaar vechten, in plaats van tegen de vijand?´. Vragen die niet alleen gelden voor de film, maar die ook gegolden hebben in de harde realiteit van de Vietnamoorlog. Deze vragen zijn op te vatten als een anti-oorlog statement; ik zie het meer als een grootse poging de waarheid op tafel te brengen: een vervulde wens van Oliver Stone zijn blik op de oorlog te tonen. Hierin is hij groots geslaagd. Platoon is een epos met eeuwigheidswaarde, en een essentieël onderdeel van ieders perceptie aangaande de Vietnamoorlog. 9*/10.

Shit zeg wat een film.

Eigenlijk alleen maar positieve punten opgemerkt, de soundtrack, die de ongelofelijke psychologische en fysieke 'madness' heel erg goed ondersteunt is al fantastisch.

Dan nog de cast, subliem. Berenger stak er bovenuit. Gevolgd door Dafoe en Sheen. Mag toch ook van Sheen worden gezegd dat hij het erg goed speelt. De mentale deuken die hij in 'Nam' krijgt te verduren worden ook geuit. Zoals in de scene waarin hij en de andere gek van een soldaat schieten op een gehandicapte jongen. Jemig dat maakte een indruk zeg. En zo zijn er nog veel meer memorabele scenes.
De scene wanneer Dafoe het vollopen Vietcongse bos uit rent. Mag wat mij betreft tot een van de beste uit de geschiedenis gerekend worden. Kippenvel.

Alles bij elkaar, maakt deze film een ongelofelijke beleving. Hij hoort voor mij dan ook zeker in het rijtje: The deer hunter, Apocalypse now en Full metal Jacket thuis.

Opnieuw bekeken, en heb weinig of niets toe te voegen aan mijn eerste commentaar.

Het geluid dat op de DVD staat is afschuwelijk slecht, nog maar eens op drukken, het is de film niet waardig!

"I think now, looking back, we did not fight the enemy; we fought ourselves. And the enemy was in us. The war is over for me now, but it will always be there, the rest of my days as I'm sure Elias will be, fighting with Barnes for what Rhah called possession of my soul. There are times since, I've felt like the child born of those two fathers. But, be that as it may, those of us who did make it have an obligation to build again, to teach to others what we know, and to try with what's left of our lives to find a goodness and a meaning to this life."

Erg sterke oorlogsfilm van Oliver Stone, die ook echt in Vietnam gevochten heeft. Platoon laat vooral de minder mooie kant van de oorlog zien.

Erg goed geacteerd. Sharley Sheen deed het goed in de hoofdrol en dit is volgens mij zijn beste rol ooit. Alle acteurs moesten voordat het filmen begon een basis-training van een oud-veteraan afleggen. Bovendien werd de film grotendeels chronologisch opgenomen in de Filipijnen en mochten de acteurs pas naar huis als ze waren overleden in de film of de opnames waren afgelopen. Hierdoor is het een stuk geloofwaardiger geworden.

De film heeft een erg goed drama-gehalte. Mede versterkt door de Adagio for Strings-soundtrack. Erg goed vind ik dat de film ook laat zien dat de Amerikanen zich niet altijd even netjes gedragen hebben in Vietnam. Het bloedbad in het Vietnamese dorp vind ik dan ook een van de allersterkste scènes. Des te bijzonder dat Stone dat als Veteraan erin heeft gestopt want je zou zeggen dat die liever niet dat soort zaken zouden aankaarten.

De film is erg serieus van toon maar bevat toch wel typische 80s actie. Ik vond wel dat het er uitzag alsof ze met lasers aan het schieten waren. De film bouwt gelukkig totaal niet op actie.

Al met al een hele sterke oorlogsfilm die iedereen wel een keer gezien moet hebben.

Nog altijd in het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Tegenover de subtiele psychologische opbouw van The Deer Hunter en de overdonderende visuele schoonheid van Apocalypse Now steekt dit bijzonder flets af. Oliver Stone kleurt namelijk veilig binnen politiek-correcte lijntjes met een overdreven moralistisch spektakel waarin zijn voornaamste acteurs af en toe even een oscarwinnend momentje mogen pakken. Echt beklijven doet het dan ook niet, want geen van de imposante hoeveelheid acteurs krijgt genoeg tijd en aandacht om voldoende uitgediept te worden en daarmee psychologische gelaagdheid te kunnen krijgen. Dan gaat het ook extra opvallen dat Charlie Sheen eigenlijk maar heel beperkt is in dit soort dramatische rollen. Een beetje bedrukt kijken met een stoere bandana zet nog niet het innerlijke conflict neer van een jongeman die geshockeerd is geraakt door wat hij waarneemt tijdens het oorlogsgeweld.

Visueel doet het niet heel bijzondere dingen voor het genre van de oorlogsfilm, maar de indringende shots van eindeloze hoeveelheden dode lichamen komen natuurlijk hard binnen. Toch is het jammer dat die meer 'realistische' aanpak niet consequent doorgezet wordt. Er wordt niet echt gekozen voor één duidelijke richting: óf een poging tot realisme en een objectieve blik geven op de verschillende lagen van oorlogsvoering, óf een middelvinger opsteken naar hoe de menswaardigheid verloren gaat in oorlogsgeweld. Allebei proberen te verwerken in dezelfde film levert vooral oninteressante sentimentele clichés op.

Prima Vietnam film. Harde, meedogenloze, rauwe film op een mooi uitziende locatie. De sfeer is erg goed en de actiescènes zijn hard en mooi in beeld gebracht. Het spektakel is groot en de drama komt goed over. Het acteerwerk van deze sterrencast is goed, en vooral Tom Berenger en Willem Dafoe springen met hun acteerprestaties er bovenuit. Het moment waarin Dafoe word neergeschoten door Berenger is een scene wat je niet snel vergeet.

Een beroemde film die ik toch desondanks nog nooit gezien had. En dat had ook beter zo kunnen blijven. Het is een weerzinwekkende oorlogsfilm vol geweld en ellende. De zinloosheid van de oorlog in Vietnam komt hier goed tot uiting. Zoveel onschuldige slachtoffers. En dan ook nog een oorlog binnen het eigen peloton. Weerzinwekkend inderdaad. De voice-over volgens Amerikaanse traditie met de zogenaamde moraal van het alles was helemaal de genadeslag voor deze film. Geen film om nog eens te bekijken.

Spectaculaire oorlogsfilm uit mogelijks de wreedste oorlog uit de 20ste eeuw, en met de gebruikelijk ingrediënten : onderlinge relaties onder de militairen, tegenstellingen tussen blank en zwart, anecdotes uit het thuisfront, naijver en jaloersheid, sentimentaliteit, heldendom (gelukkig niet al te verheerlijkend) en lafheid, keiharde vechtscènes, de gruwelijke wreedheden... visueel heel sterk gebracht maar eigenlijk al allemaal vroeger gezien, zij het dan dikwijls in zwart-wit en met minder filmische mogelijkheden.

Stone was verteraan van de Vietnam-oorlog. Laten we hem vertrouwen.

Terecht met prijzen beloond

Bevat wel goede dingen. Ik vatte een verhaal op, maar door de stevige scenes merk je er eigenlijk weinig van. Charlie Sheen zette goed neer hoe een soldaat toen zou hebben gereageerd, want ja, oorlog is oorlog en het moet dus geloofwaardig blijven.

Platoon

Ik heb eindelijk deze heerlijk klassieke Vietcong oorlogsfilm gezien en ik moet zeggen dat ik me prima vermaakt heb! Ik ben niet echt into de Vietnamoorlog aangezien ik meer een Wereld Oorlog II fan ben maar, zo tussendoor een andere oorlogs-film te kijken vind ik natuurlijk ook totaal niet erg en ik moet zeggen, nogmaals dat ik me prima vermaakt heb.

Ik hoor vaak positieve dingen over Platoon en ik moest hem echt van een kameraad eens kijken, want deze was erg speciaal naar zijn mening. Ik vond hem dan wellicht niet zo ‘speciaal’ maar, gaaf was hij zeker. Toch altijd mooi om te zien zo’n oorlog in beeld gebracht vooral omdat dit de eerste (naja bekendste oorlog) is die Amerika zo goed als verloren heeft, want we weten hoe sneaky de Vietcong en anderen waren in deze oorlog.

Ook word er onder andere in deze film mooi in beeld gebracht hoe die verliezen er onder andere uitzagen, in de film werd dan wel niet getoond hoe de Amerikanen gewoon overlopen werden, dit was maar 1 van de redenen waarom de Amerikanen gevallen zijn want, ze verwachtten dit vrijwel nooit en die Vietnamezen hadden zo af en toe ook kamikaze soldaten die met een bomvest gewoon je bunker in rende en dan zichzelf liet opblazen, hoewel Amerika dan misschien wel het sterkste leger heeft en, de eerst kernbommen gegooid heeft, qua vechten waren de Vietnamezen toch beter in hun eigen bos. Wel dan niet gekeken naar alle burgerslachtoffers, dan wel het verlies van Amerika is gewoon een groot statement in deze film.

Wat ik mis in deze film zijn de valtrappen die er weldegelijk bestonden. Mijn familie is laatst in Vietnam geweest en de Vietnamezen hadden zulke mooie valkuilen waar dan spikes in stonden, mocht je daar invallen werd je levend gespiest en, ik denk dat, dat echt wel eens in het echt gebeurd is. Zou wat mij betreft een uitstekende toevoegen zijn voor deze film wat hem dan naast de Napalm Strikes, gevechten en goed verhaal toch weer een tikkeltje beter maakt.

Platoon is geen middelmatige film die zich snel laat wegzetten, er is veel tijd, geld en liefde in gestoken om het zo mooi mogelijk te krijgen, zo zijn de camerabeelden van mooie hoeken geschoten waarbij het vaak toch verdomd echt leek en ik er zelfs met open mond naar gekeken heb. Je komt onder andere de prachtige natuur tegen die Vietnam toch wel te bieden heeft, ook de actie scenes zijn mooi in beeld gezet waardoor het vaak lijkt alsof je er midden in zit, en dat vond ik erg prettig om naar te kijken.

Het verhaal is ook wel gaaf. We volgen Chris (Charlie Sheen) als beginneling in de oorlog die zijn school niet had afgemaakt en vrijwillig er voor koos om bij het leger te komen. Hij komt in het peloton met o.a. Sgt. Barnes en Sgt. Elias (uiteraard nog meerderen). We volgen de peloton van de twee sergeanten door het oerwoud van Vietnam waarbij ze toch vaak heftig moeten vechten tegen de Vietcong.

Op een dag besluiten ze naar een dorp toe te gaan waar Barnes hele andere ideeën opdeed dan Elias. Barnes wou het hele dorp uitmoorden en alles tot as over laten gaan waar Elias dit liever niet had. De twee kregen ruzie waarna Barnes Elias dood schoot in het oerwoud, ze moeten toch verder vechten en bij een grootschalig vuurgevecht word Chris ernstig gewond afgevoerd, en is de film zo langzamerhand ook wel klaar.

Prachtige film die ik toch met veel plezier heb uitgekeken, zeker de moeite waard!

4.0*

Rauwe film die de chaos en waanzin van de oorlog goed weet te vatten. Goede keus ook om de film klein te houden. Alleen dit peloton met hun missie en verder helemaal niets. Maakt het geheel extra beklemmend

“I think now, looking back, we did not fight the enemy; we fought ourselves. And the enemy was in us. The war is over for me now, but it will always be there, the rest of my days…”

Eén van de meest realistische oorlogsfilms die er bestaat. Weergaloos werk van Oliver Stone, zelf een Vietnamveteraan, die alles zo realistisch mogelijk in beeld wilde brengen. Platoon gaat over de strijd tussen Sgt. Barnes (Berenger) en Sgt. Elias (Dafoe), en Chris (Sheen) en de andere militairen die er de dupe van worden.

De scènes in de natuur zijn zo indringend gefilmd dat het soms lijkt alsof je er zelf bij bent. Met een aantal schitterende gezichtshots (de blikken van Berenger en Dafoe wanneer ze tegenover elkaar staan is grandioos). Dat de gekte steeds meer toeslaat komt tot een climax wanneer de militairen een dorp platbranden. Misselijkmakend. Berenger symboliseert deze gekte schitterend en hetzelfde geldt voor Dafoe en Sheen, die proberen om nog iets van hun menselijkheid te behouden. Let ook op de heerlijke bijrollen van Whitaker, Dillon, McGinley, Moses, David en een onherkenbare Depp. Topfilm.

Een herziening die ik lang voor me uit heb geschoven vanwege de muziek. Ik weet nog dat we met het orkest waarin ik speelde een apart blazersstuk en een apart strijkersstuk gingen doen. De dirigent kondigde vol trots aan dat het strijkerstuk dit adagio van Barber zou worden, waarna zowat alle strijkers reageerden met "gadverdamme!" waarop de dirigent haastig zei "of een ander stuk!" Barber is toen heel stilletjes afgevoerd, waar ik ook erg blij mee was, want ook ik vind het een zwaar melodramatisch stuk.

Opmerkelijk dat Barber ook in de soundtrack van twee films in mijn top 10, Reconstruction en Amélie, zit. Ik hou het er maar op dat ik er in die films veel minder moeite mee heb omdat de regisseurs het bewust als filmcliché gebruiken; in de tweede met een knipoog, in de eerste om te benadrukken dat we een film aan het kijken zijn.

Hier wordt het echt gebruikt om de kijker duidelijk te maken dat het hier om Drama met de hoofdletter D gaat en tegen zulk gebruik van filmmuziek kan ik erg slecht. Met name in de scène van de filmposter wordt het nog eens extra aangedikt in de vorm van slow motion beelden. Melodramatisch met de hoofdletter M en niet omdat deze zin toevallig (of niet) met dat woord begint.

Verder vooral veel beelden in de rimboe met wat gevechten tussendoor. Niet echt verheffend. De enige waarde die deze film voor mij heeft is dat het mensenrechtenschendingen door de Amerikanen durft te laten zien. Het filosofische geleuter aan het einde kan ik dan weer niet zoveel mee. 1,5*.

Na aanleiding van "Film van het jaar", deze oorlogsfilm uit 1986 aan een herziening onderworpen.

En wat valt dit ineens ontzettend tegen. Lang geleden gezien, toen bekroond met 8* op op imdb.

Het verhaal is zwak, beelden zijn weinig bijzonder (op enkele shots na), en het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven. Dafoe vond ik daar dan nog bovenuit steken. Dat moralistische gedoe op het einde was me dan ook echt even teveel.

2,5*.

Oliver Stone begon zijn opleiding aan de filmacademie nadat hij van september 1967 tot november 1968 had gevochten in Vietnam. Hij raakte twee keer gewond en kreeg twee onderscheidingen: een Bronze Star voor “extraordinary acts of courage under fire” en een Purple Heart. In 1971 maakte hij een korte film over Vietnam en na zijn debuut met “Seizure” en zijn eerste succes met “The Hand”, was hij vastbesloten om een film te maken over zijn ervaringen in de Vietnam-oorlog. Maar ondanks zijn achtergrond bleek geen enkele Amerikaanse filmstudio zich te willen wagen aan zo’n deprimerende film. Uiteindelijk gaf het Britse Hemdale hem een budget van 6 miljoen dollar om “Platoon” te maken.

Het is belangrijk om te beseffen dat de hoofdrolspelers in 1986 vrijwel onbekend waren bij het grote publiek. Dat maakt enerzijds duidelijk hoe bijzonder het is dat deze film zo’n enorm succes werd, maar geeft ook aan hoe belangrijk deze film is geweest voor deze hoofdrolspelers. Om de cast optimaal voor te bereiden, moesten ze allemaal een loodzwaar bootcamp doorstaan waarbij ze 100% ‘in character’ moesten blijven. De cast vormde na die twee weken een hecht team. Voor Johnny Depp, die hier een bijrol heeft als Lerner, een tolk, deed deze ervaring hem verlangen naar meer. Willem Dafoe is een bekende karakteracteur die recent nog te zien was in o.a. “John Wick”, “The Grand Budapest Hotel” en “The Great Wall”. Hoewel je Charlie Sheen in 1986 ook een piepklein rolletje (tegen het einde) heeft in “Ferris Bueller’s Day Off”, was hij ook nog een onbekende. Forest Whitaker is ook nog steeds een bekend karakteracteur, die bijvoorbeeld te zien was in “The Butler”, “Southpaw” en niet te vergeten “Star Wars Rogue One”.

“Platoon” vertelt het verhaal van Chris [Charlie Sheen], een idealistische vrijwilliger gebaseerd op Olvier Stone zelf. De film toont de erbarmelijke omstandigheden waaronder de soldaten moesten leven: de hitte, de mieren en de muskieten waren een haast even grote vijand als de Vietcong. Het toont ook hoe angstaanjagend het was om op patrouille te gaan in de jungle, waar de VC op elk moment kon opduiken en waar je constant moest waken voor booby-traps. Omdat de platoon-leden blindelings op elkaar moeten kunnen vertrouwen, ontstaan er vaak heftige conflicten waarvan die tussen Sergeant Barnes [Tom Berenger] en Sergeant Elias [Willem Dafoe] het platoon in twee kampen verdeelt. Barnes is intuïtief, pragmatisch en meedogenloos, Elias is bedachtzaam, intelligent en empatisch.

Oliver Stone slaagt erin om je iets te laten ervaren van hoe het daar was, zonder ooit in exploitatie te vervallen. Stone schoot alle scènes binnen twee maanden en was eigenlijk al blij dat hij deze film, waar hij al 10 jaar mee bezig was, eindelijk had gemaakt. Niemand had verwacht dat de film zo’n enorm succes zou worden: het maakte iets los bij veteranen die hun familie meenamen na de film.

De authenticiteit van “Platoon” zorgde er niet alleen voor dat familieleden en nabestaanden eindelijk iets begrepen van de omstandigheden waaronder hun vaders, echtgenoten, broers of zonen moesten opereren in Vietnam; het veranderde de manier waarop de wereld keek naar op de rol van de soldaten in de Vietnamoorlog.

“Platoon” maakt bovendien op zeer effectieve wijze gebruik van het muziekstuk “Adagio for Strings” van de Amerikaanse componist Samuel Barber. William Orbit [2000] en Tiësto [2005] scoorden hits met hun dance-remix van dit muziekstuk, maar na het zien van “Platoon” zal dat beeld van – ik ga een spoiler vermijden – die soldaat die zijn handen ter hemel werpt wanneer hij wordt doodgeschoten (de poster van de film) elke keer boven komen drijven wanneer je “Adagio for Strings” hoort. “Platoon” won vier Oscars, waaronder die voor beste film [Arnold Kopelson] en beste regie [Oliver Stone[, maar voor Stone geldt dat hij met het maken van deze film zijn eigen Vietnam-demonen en die van vele van zijn kameraden een plaats heeft kunnen geven en dat hij een grote bijdrage heeft geleverd namens al die mannen die sneuvelden ‘in the line of duty’, voor hun vaderland. Een grotere accolade kan een regisseur zich niet wensen.

Platoon blijft een klassieker over de Vietnam oorlog, die daarna zelf of niet meer overtroffen is, ik sluit me ook grotendeels aan bij de vorige comments. Scheelt mij een hoop typewerk

Persoonlijk ben ik nooit zo gecharmeerd van de voice overs, zeker niet als er een belerende ondertoon in zit, maar in deze film vind ik dat niet enorm storend. Oliver Stone heeft als Vietnam veteraan goed afgerekend met zijn demonen in het neerzetten van deze film wat mij betreft. En dat ondanks zijn beperkte budget van 6 miljoen.

Platoon is zeker een authentieke film die de hel op aarde Vietnam goed neerzet. Diverse onbekende acteurs zijn later bekender geworden zoals Johnny Depp, Willem Dafoe en Charlie Sheen zelf. Van Oliver Stone vond ik dit zijn beste film.

Alleen het veel latere We Were Soldiers kwam in de buurt maar buiten dat een nooit meer overtroffen Vietnam film. Stone's andere films gingen meer over persoonlijke drama's van Vietnam gangers en kunnen hiermee niet vergeleken worden.

Ik vond deze film echt zwaar tegenvallen. Na al die jaren eindelijk eens gezien, maar ik begrijp niet waarom deze film zo hoog gewaardeerd en populair is. Ik vond het niet meer dan een veredelde aflevering van Tour of Duty. Ik dacht altijd dat deze film in het rijtje hoorde met Apocalypse Now en Full Metal Jacket, maar Platoon kan daar bij lange na niet aan tippen. Jammer.

Prachtige film over een peloton Amerikaanse soldaten tijdens de Vietnam oorlog. Deze film toont maar weer eens dat oorlog het slechtste in de mens naar boven weet te halen. Hier en daar indrukwekkend in beeld gebracht en een aantal aangrijpende momenten (versterkt door Adagio for Strings, wat voor mij onlosmakelijk verbonden is met deze film). Ook het acteerwerk van de gehele cast is goed. Eén van de beste oorlogsfilms ooit.

Platoon was zo één van die klassiekers die voor mij vrij blanco was. Nog nooit gezien blijkbaar ... Platoon mag toch hét meesterwerk en hét refererend werk genoemd worden van Oliver Stone, nog meer dan bvb Natural born killers of alvast beter geslaagd dan Born on the fourth of July. Stone maakte een meer dan degelijke en realistische oorlogsfilm van Vietnam die samen met nog enkelen als standaardwerk kunnen gelden. De Vietnamoorlog is een oorlog die nog steeds erg zwaar op de Amerikaanse maag ligt. Deze Platoon probeert ook te tonen waarom dit zo was. Vietnam was een erg vuile oorlog al lijkt me dat een pleonasme.

Eén van de grote pluspunten van de film is dat het "vuile" spel belicht wordt van beide partijen. We weten allemaal dat de Amerikanen geen lieverdjes waren (My Lai) om maar iets te noemen. Stone deinst er dan ook niet voor terug om zonder schroom weer te geven (uitgebrand dorp, executies, de houding ten aanzien van Afro-Amerikanen, druggebruik onder de soldaten, ...). Het is echter wel jammer dat de personages van Dafoe en Berenger (mooie rollen van beiden overigens) nogal polariserend werden neergezet. Al bij al ook weinig kameraadschap. Groentjes worden uitgekafferd en voor het vuil van de straat versleten. En ook Sergeant Barnes heeft weinig over voor zijn manschappen.

De film focust zich op de gevechten en de angst/gruwel daarrond. Het overleven van de soldaten stond centraal. De film- of DVDposter is legendarisch en geeft goed weer wat je mag verwachten. Stone bewaart hierin goed het evenwicht en vindt de balans om niet (letterlijk) in overkill te gaan. De muziek (Adagio for strings) was sereen en paste als tegengewicht goed bij de hardere scènes.

Sheen was ok, maar niet geweldig. Vooral de motieven van zijn personage om deel te nemen aan de oorlog blijven me bij. Pvt. Chris Taylor vond het evidentie om zich als vrijwilliger te melden. Het was zijn plicht om zijn vaderland te dienen. Zijn grootvader liep over de slagvelden van WOI en zijn vader vocht tijdens WOII. Zo simpel is het.