Requiem for a Dream (2000)

Fantastische film die meteen op #1 staat in mijn top 10. Zeer originele montage met veel truukjes die veel toevoegen aan de film. De regisseur weet door die montage en de snelle schakelingen tussen de twee verhaallijnen een hele rare, beklemmende sfeer te creëren. Cinematografisch is het allemaal prachtig, en de hallucinatiescenes met de steiger en de zee blijft lang bij. Het acteerwerk is uitmuntend en de climax is geweldig en zal iedereen een vreemd gevoel geven over (hard)drugs. De muziek van deze film is zeer bekend geworden en in vele films en trailers gebruikt, maar komt daar nooit echt goed uit de verf. In Requiem for a Dream zelf blijkt wel hoe meesterlijk de muziek is, deze weet extra bij te dragen aan het rare sfeertje.

5*

Unieke en indrukwekkende film.

Om te beginnen de montage. Prachtig en bijzondere manier van filmen. Fancy cameratrucjes die een bepaalde sfeer scheppen. Prachtig voorbeeld vind ik de split-screen in de scène met Marion en Harry. De verliefdheid druipt er vanaf tussen deze twee. Ook de scènes met Sara Goldfarb vond ik zeer indrukwekkend. Zo is de koelkast-scène bijna hypnotiserend.

Dan het geluid en muziek. Kan ik ook kort over zijn, beste soundtrack van een film ooit. Geluid wordt vreselijk functioneel gebruikt en is een zeer belangrijk element in deze film. Een prachtig steeds weer terugkerend motief en verder ook allemaal instrumentale tracks zorgen in combinatie met beeld voor een unieke sfeer. Soms is het bijna geen muziek meer te noemen, maar meer een soort achtergrondgeluid. Toch is dit allemaal gigantisch bepalend voor de hele sfeer die de film draagt.

Ook erg sterk verhaal, waarbij ik vooral de relatie tussen Marion and Harry erg mooi uitgewerkt vond. Ook de Sara Goldfarb verhaallijn was zo nu en dan erg indrukwekkend, hoewel ik minder sympathie voor Sara zelf kon opbrengen. Minder gevoel had ik bij de verhaallijn van Tyrone, maar ook hier vond ik mooie scènes tussen zitten, met name de scène waarbij hij met het meisje in bed ligt. Met name de laatste 10 minuten zijn regelrecht ellendig om naar te kijken resulterend in een indrukwekkend einde dat je hoe dan ook bijblijft.

Ik kan hier niets anders dan de maximale score voor geven.

De eerste keer dat ik Requiem for a Dream zag was ik toch wel een beetje ontdaan door hetgene wat ik in de 100 min. daarvoor had gezien.Ik vond het echter niet echt een meesterwerk.Ik had van deze herziening erg veel verwacht, maar helaas heeft Requiem het niet waar kunnen maken.Hij was mij zelfs wat minder bevallen dan de eerste keer.

Requiem for a Dream is visueel een fantastische film.Alles wordt fantastisch in beeld gebracht.De split screens, de time-laps shots de camera's die aan de acteurs vastzitten en de momenten met de flitsten als ze weer een "shotje" nemen.Alles wordt geprobeerd om de kijker adio/visueel de film in te trekken.Bij mij is dat half gelukt.Ik werd integenstelling tot vele anderen hier niet mee de film ingezogen.Het verhaal vond ik over het grootste gedeelte niet erg interessant, iets waar ik de vorige keer niet echt zo op gelet had.De karakters deden mij helemaal niets en er was dan ook een bepaalde afstand tussen de personages en mij.Ze konden mij niet echt boeien.Dan heb ik het vooral over Leto, Connelly (hoewel ze er wel weer erg mooi uitzag) en Wayans.Dat gezeur van vooral Leto dar hij de kou weer eens in moest.Je kiest er toch zelf voor om dat spul in je arm te spuiten, zeur dan ook niet zo!Het karakter van een geweldige Burnstyn vond ik 10 keer interessanter dan die andere 3.Hier wordt ook perfect laten zien dat er naast bijv. Heroine en Coke ook andere drugs zijn waaraan je verslaafd kunt raken.Dieët pillen en tv oa.

Toen het hele gebeuren af was gelopen voelde ik ook bar weinig.Ik had de hele beleving als het ware niet meebeleefd.Erg jammer want ik had zoveel van deze herziening verwacht.Ik had de juiste verwachtings patronen, ik was helemaal in the mood en had me er helemaal op ingesteld maar helaas heeft het niet mogen baten.

Visueel fantastisch en erg overweldigend, een geweldige Ellen Burnstyn en de fijne muziek maken dat het nog een kleine voldoende is, maar het kan mij jammergenoeg niet meeslepen.

3*

Erg ijzersterke film die wat weg moet hebben van oa Trainspotting. Maar dan veel serieuzer, rouwer en zieker. Ik heb meerdere keren gehoord dat deze film absoluut geen feel-good movie is en ook erg genadeloos is. En dat was inderdaad waar. Alles werd op zo'n misselijkmakende, drukke wijze gefilmd. (split-screens, camera die recht voor een personage's gezicht staat terwijl ie loopt of rend, die oog scenes en al die behoorlijke drukte eromheen. Alles word heerlijk chaotisch in beeld gebracht. Ook vooral die Bad Trips en gedachtes enz. En het innemen van drugs in een soort röntgefoto formaat. Ook de personelijke gedachtes die altijd in beeld komen.

De personages deden het voor mij ook erg goed. Zo hebben we harry als een zware junk met als gevolg met die erg smerige heroine arm van hem aan het einde. En zijn televisieshow verslaafende moeder die op dieet wil en daar pillen voor krijgt en blijkt dat de dokter haar gewoon ongemerkt LSD-pillen geeft. Iedereen heeft zo zijn eigen ding in de film. Ook die Marion, de vriendin van Harry vond ik goed en die Tyrone had ook een mooie bijrol. Die hele stille droom-scenes met die pier vond ik ook best eng voor de eerste keer. Aangezien je steeds verwacht dat als die Marion zijn gezicht omdraait of dat die Harry achteruitloopt er iets engs gaat gebeuren.

Ook de muziek was erg druk (of rustig) en mooi gekozen. Zo ben ik toch wel achtergekomen waar "dat bepaalde muziek" wat ik eens gehoord had in een spotje of een trailer nou vandaan kwam. Ook vroeg ik me al jaren af waar dat chaotische violen-synphonie vandaan kwam.

Maar verder een hele rauwe, bikkelharde film die je niet moet kijken als je depri bent.

4,0*

Sicke shit! Dit was het eerste wat ik dacht toen de film was afgelopen. Veel aan deze film is gewoon heel goed. Het verhaal, het acteren, de beelden en alle muziek erbij. Het past allemaal in het plaatje en zorgt voor een harde, rouwe film.

Wegens griep heb ik al veel films gezien deze week, allerlei verschillende maar deze film is de enige die tot nu toe in mijn hoofd blijft spoken. Daarvoor zeker de credits! De film kwam wel langzaam op gang want het duurde even voordat ik er echt in zat. Hij stevende ook af op een niet zo bijzonder filmpje. Na verloop van tijd werd de film harder en kwam je er meer in te zitten.

Wel stel ik mezelf de vraag na het zien van deze film of dat ik nou echt genoten heb. Want als kijker zien we iets wat helemaal niet plezierig is. Realistisch, dat is het wel het woord wat hier gepast is denk ik.

4.5* ster krijgt de film van mij qua uitvoering, verhaal, cast, muziek, enz. Op dit gebied is het gewoon een sterke film. Dat sommige hem saai vinden is denk ik dat het genre ze helemaal niet interesseert. Het is ook niet mijn type filmpje, maar ik wil mijn filmhorizon verbreden Bovengenoemde dingen zitten wel goed in deze film!

Toch krijgt de film nog 1.0* aftrek omdat ik niet helemaal genoten heb. Saai zeker niet, schokkend zeker wel, maar niet helemaal tevreden.

Zeer knappe film van Darren Aronofsky.

De eerste twee punten die me opvielen was de knappe visuele stijl, de versnelde beelden die perfect past in de film en de mooie muziek die de spanning erin moet houden. Vier mensen die hun verslaving niet onder ogen willen zien en er langzaamaan ten onder aangaan.

Brrr, wat blijft dit toch een nare film. Vanaf het begin voorspelbaar tot op het bot, maar daarom des te beter. Juist door de zekerheid van de ellende laat ik me meevoeren in de spiraal van pijn en lijden en als we dieper en dieper wegzakken in de beerput ga ik me meer en meer vebazen over de mate waarop ik me erbij betrokken voel.

Vooral Ellen Burnstyn is fenomenaal. De scène in het televisiegebouw is de meest trieste ooit en wat acteert zij daar sterk zeg.... I'm gonna be on television.... Ik kreeg zowaar mistige ogen.

De manier waarop we alles voorgeschoteld krijgen is daarbij zeer ingenieus en treffend. Het is natuurlijk repetetief om in te gaan op de montage en cinematografie, maar dit blijft een genot om naar te kijken (zeker op het einde!). De muziek is verder niet minder dan geniaal. Ik had de film al enige tijd niet meer gezien en was eerlijk gezegd wat huiverig voor de vijf sterren, maar die blijven fier overeind.

We Have A Winner

Visueel echt een supersterke film. Het geluid mag er ook zeker zijn!
De ellende van de personages is echt te zien en te horen.
Ik leefde wel wat minder mee met de hoofdpersonen, maar misschien heb ik dat te danken aan mijn verslaving voor experimenteel camera-gebruik. Ik wist namelijk soms niet waar ik moest kijken. De levende koelkast, tv-personages die rondlopen in de huiskamer, gedistorte stemmen die door middel van trillingen van het scherm in beeld gebracht zijn en natuurlijk de overweldigende aftakeling! Dat boorgeluid dat telkens terugkwam... terwijl je bleef hopen dat de nachtmerrie snel voorbij zal zijn.

Erg sterk allemaal.
*4,0

Zkr interessante film met vele goeie kanten waaronder muziek bepaalde effecten zoals het versnelt achter elkaar plakken van shots en een zeer dramatisch verhaal. De film deed zkr wat met mij waardoor ik aan het einde van de film even met mijn mond wijdt open zat. Ik had hem al een aardig tijdje op mijn lijstje staan en ben blij dat ik hem gezien heb maar moet wel zeggen dat dit onderwerp (de drugswereld) niet hoog op mijn lijstje staat. Maar desondanks best van genoten

Waarom is deze film realistische omdat het slecht af loopt met gebruikers? Loopt het altijd slecht af met gebruikers?
Ik denk dat men (de anti drugsbrigade, zoals cda en co) je graag willen laten geloven dat het zo is. Alleen is de realiteit helaas anders.
Zo, word je niet direct verslaafd aan heroïne en is er goed af te kicken van heroïne.Niet elke drugsverslaafde eindigt in de goot en "steelt de tv van zijn moeder". 90% heeft gewoon een normale baan en weet men vaak niet eens van dat ze verslaafd zijn.

De film laat juist op een hele subtiele manier een dubbele moraal zien. De kleine hintjes naar een dubbel moraal zijn prachtig verweven in het verhaal (zoals: de seksverslaving van van de dealer. De narcistische idealisatie van de moeder, wat zich uit in een vorm emotionele isolatie). Deze dubbele morele aspecten worden centraal gesteld in de relaties die de hoofdpersonen hebben. Drugs is de katalysator wat de ondragelijke emotie van de individuele maatschappij in stand houd voor de hoofdpersonen. Alle vier bewandelen ieders hun eigen individuele weg. Op dit pad worden ze opgeslokt in een extreme vorm van eenzaamheid en isolatie. Aronofsky laat de maatschappij van de film als een reflectie van op het leven van de vierterug zien. de broeder die gokverslaafd is etc
De 'gezonde' maatschappij is net zo hard en kil als het leven wat de hoofdpersonen lijden. Aronofsky laat dit heel mooi zien met grauwe scene's en bijv: botte verpleegkundigen. Er ontstaat er een parallel tussen de hoofdpersonen en bijfiguren.
Hierdoor functioneren de hoofdpersonages ook als een reflectie voor de maatschappij. Hun aftakeling laat het kille emotionele klimaat van de wereld zien. Er is een splitsing gaande: Een wereld met drugs of zonder drugs. De vraag is alleen waar ben je "beter af'....... Een ding laat Aronofsky heel duidelijk zien: "de wereld is vol verleiding en verslavingen".

Requiem of a dream is een prachtig surrealistische drama, met een diep gevoel voor dubbele morele kwesties en uitkomsten.

De mokerslag van Aronofsky?

Voelde soms wel zo. Fantastisch hoe hij een climax ook werkelijk zo over weet te brengen. Uiteindelijk voelt deze film waarschijnlijk meer aan als een trip dan die zooi die in de film gebruikt wordt. Aronofsky brengt een buttload aan visuele trucjes mee en weet van bijna elke scène een kunstwerkje te maken. Ik zeg bijna omdat als je de film af hebt gezien het lijkt of Aronofsky zich iets inhoudt in het begin (summer).

Erg mooie soundtrack ook die steeds precies de juiste toon weet te raken. Acteerwerk is sterk zonder dat dit continu naar de voorgrond gebracht wordt. Alles staat in dienst van de klap. En terecht.

Hele dikke 4.5

Requiem for a Dream

Requiem for a Dream is een ontzettend vermoeiende film, niet vervelend maar juist inspannend, dat bewees de diepe zucht van mij bij het zien van de aftiteling wel. Heftig dus!

Aronofsky dropt je er middenin en laat je langzaamaan meeleven met de vier hoofdpersonages, die allemaal iets met Harry te maken hebben. Leto vond ik goed spelen evenals Connoly wat ik van beide wel verwacht had, Burstyn was verreweg het beste en Wayans wist me te verbazen, zoiets had ik nooit van hem verwacht.

Het verhaal is dik in orde, ze maken het van kwaad tot erger, één grote puinhoop. Vooral de angstaanjagende obsessie voor materiële behoeften en het niet kunnen erkennen van een probleem en hun onwetendheid komen goed naar voren als hoofdreden voor hun dalende spiraal.

Visueel heel indrukwekkend, zet je aan het denken, veel negatieve gevoelens die er op een verkeerde manier uitkomen, perfecte score, Lux Aeterna...prachtig gewoon. Een vooral ontroerende reis door het leven van vier mensen, want zo beeld Aronofsky ze zo goed af, als mensen en niet als junks, wat de film zo meesterlijk maakt.

Dit is een film waar ik van de ene kant niet blij van wordt, maar mij toch wist te boeien. Raar eigenlijk, maar zo een aangrijpende film heb ik sinds jaren al niet meer gezien. De film kwam voor mij alleszins op een heel overtuigende manier over. Dat kwam meerendeels tot zijn recht door het toch wel uitstekende camerawerk en enkele geslaagde behoorlijk schokkende effecten. Ik was na het bekijken van de film dan ook daadwerkelijk van mijn sokken geblazen. Requiem for a Dream is zeker een sterke film in zijn opzet, en daar slaagt het ook zeker in. Maar toch, ik denk niet dat deze film voor iedereen is weggelegd. Het einde is trouwens ook een treurig gebeuren geworden, daarom dat de film zo een grootse impact op mij had. Al bij al vind ik het toch wel een meesterwerkje dat een plaats in mijn top 10 heeft verdiend.

Absoluut niet aangrijpend, wel indrukwekkend, intens, soms spannend en altijd interessant.

Waarom niet aangrijpend? Wat kan mij het schelen hoe de toch al verrotte levens van de low-life hoofdpersonen in één rechte lijn naar verdoemenis lopen? Juist, niets. Dat was meteen het enige minpunt. De film liet mij niet zozeer zien wat drugs met je doet, maar bevestigde veel meer mijn vooroordelen over drugsverslaafden. Ik had, met andere woorden geen positieve band met de personages. Zodoende deed mij hun lijdensweg niet veel in emotionele zin. Jammer dat een film over drug weer op de proppen komt met slechts complete mafklappers, in plaats van eens een keer normale huis-tuin-en-keukenfiguren.

Maar verder? Briljante film. 4*

Ongelooflijk confronterende film met prachtig camerawerk en montage. Na het zien van The Fountain was ik benieuwd naar de eerdere films van Darren Aronofsky en ik kwam dus bij deze uit. De film geeft een redelijk extreem beeld van hoe een mens in onze consumptiemaatschappij door een ongezonde verslaving kan zakken tot de bodem van die maatschappij. Eigenlijk bevat de film een gewoon simpel dramaverhaaltje, een soort realiteit van hoe het verkeerd zou kunnen lopen, maar doordat er in de film gebruik word gemaakt van trage/snelle/wazige beelden en dat met een schitterend gedramatiseerde soundtrack slaagt Aranofsky erin om de film confronterend te laten overkomen.

Overigens vond ik het acteerwerk ook dik in orde, van Marlon Wayans ben ik het niet gewoon dat hij in een serieuze film speelt, het komt al helemaal vreemd over als je nog pas Scary Movie hebt gezien (waarin hij Shorty speelt, een weed-verslaafde). Grappig dat hij hier een soortgelijke rol heeft, maar hij deed het zeker niet slecht. Jared Leto was ook zeer goed gecast, hij zag er echt uit als een junkie dus die rol was hem op het lijf geschreven. Verder deed Ellen Burstyn het niet slecht als gestoorde vrouw en overtuigde Jennifer Conelly ook als iemand die stilaan meer en meer verslaafd geraakte..

De impact van de film is zo groot dat het volgens mij al confronterend is voor iedereen die er ooit nog maar aan gedacht heeft om een joint op te steken of voor mensen die bijna een hele dag voor tv zitten, voor al die mensen kan de film behoorlijk deprimerend en confronterend zijn maar tegelijk ook een boodschap.

4.5 sterren

Beste soundtrack ooit!
Daarnaast vind ik het een heel goede film die de personages (die toch wel ver van mezelf afstaan) toch laten overkomen als "echte" mensen. Dat maakt deze film zo sterk, denk ik. Je leeft echt mee met hen, ook al kun je je niet vinden in hun verslaving.
Het verhaal van Sara Goldfarb dat parallel loopt met dat van haar zoon is ook meesterlijk uitgewerkt, toont goed aan dat verslavingen op allerlei manieren kunnen voorkomen, zelfs ongewild.

Volgens mij was het karakter van Jared Leto toen ook allang al een junk. Waarom verpand je anders je moeders tv?

Prima drugsgebruik ontmoedigende film. Het viel me op dat de problemen van hoofdpersonen pas beginnen als er een bende-oorlog uitbreekt, waardoor de beschikbaarheid van de dope laag wordt en prijzen dus torenhoog. Met andere woorden: de drugs zijn niet zozeer het probleem, maar wel dat het illegaal is en de criminaliteit die daarop inspringt. Legaliseren dus die hap.

De film ondersteunt me in die mening ook omdat ik (op de pillenmoeder na) geen enkele medelijden krijg met de hoofdpersonen. Eigen schuld dikke bult.

Toch liep hun leven tijdelijk wel lekker: toen ze geld verdienden met het versnijden van drugs - en daardoor zelf ook op geregelde tijden hun drugs kregen- leefden ze redelijk normaal. Harry bezocht zelfs zijn moeder weer en kocht zelfs een tv voor haar!

Ik vind de film dus niet zozeer een pamflet tègen drugsgebruik an sich, wel tegen drugsgebruik in deze tijd waarin het illegaal wordt gehouden.

Waar ik Pi van Aronofsky ontzettend stroboscopisch irritant vond, vind ik deze film heerlijk gemonteerd. Schitterend de flitsen in 5 secs waarin je supersnel de drugsinname ziet worden afgebeeld!

Schitterende film met 1 van de meest mooie soundtracks die ik ken.

De wanhoop, pech en verkeerde keuzes knallen van het scherm.

De omgeving waar en waarin ze leven is zo troosteloos.

Ik keek hem voor het eerst op de pc van een vriend van mij en ik zei na 2 minuten: wat laat je me nou voor bagger zien?

Kijk nou maar en oordeel na de film zei die.

Het niet meer kunnen functioneren of in ieder geval het geluk in nuchtere status niet meer kunnen zien greep me erg aan.

Het is geen feel-good-film nee, maar daar zat ik ook een keer helemaal niet op te wachten. Ik had ook geen einde willen zien waar alles weer koek en ei met ze was geworden. Hoe slechter de film afloopt hoe langer die blijft hangen.

Ik geef de film een 5

Heeft NIKS met genre te maken, zoals ik al zei is het gewoon te irritant in beeld gebracht.

vergelijking met godfather slaat ook werkelijk alles, ik heb het toch helemaal niet over het genre gehad. Ik heb opsich niets tegen het verhaal of uberhaupt de genre.

Ik ga een film die ik tenenkrommend heb lopen kijken echt geen 2,5 geven omdat er zo goed geacteerd werd, het verhaal , dan kan ik alle punten van een film wel meenemen en kom je altijd vrij hoog uit lijkt me ?! Want acteren kan die gozer zeker wel dat heb ik in paniek kamer gezien ; ) Maar deze film verdiend niet hoger, liever lager.

Enorm naargeestige film. De ellendige beelden worden hard op je afgevuurd. Datzelfde geldt ook voor de krassende muziek. Echt mooi is het niet, maar het sorteert wel effect om helemaal in de film te zitten.

Requiem for a dream

Een film die je met een nog al leeg gevoel achterlaat. Je zit nog een halve minuut naar de aftiteling te staren om het allemaal eens goed tot je te laten komen, want wat een aangrijpende film.

Mijn tweede film van Darren Aronofsky, eerder had ik al The Wrestler gekeken maar deze stond ook op mijn lijstje.

Alle lof gaat naar de acteurs. Die zetten stuk voor stuk een prestatie van formaat neer en dan met de nadruk op Ellen Burstyn. Zo zie je maar wat drugs ook met een oudere vrouw kunnen doen. Deze film laat de waarheid zien wat drugs allemaal wel niet met je kan doen en dat je er op langere termijn altijd slechter vanaf ben. Mensen doen zelfs afschuwelijke dingen om aan hun drugs te komen. Waar ze uiteindelijk allemaal in een diep dal vallen.

Ook mogen we in Nederland wel blij zijn dat we hier geen particulieren dokters hebben want zoals je heb kunnen zien zijn die alleen maar op geld uit en het interesseert hun niet of de mensen er beter van worden, misschien in de film wel iets overdreven neergezet.

Het enigste waar ik me soms aan ergerde was het camerawerk en de montage, in sommige scenes hielp het mee met de sfeer maar op sommige momenten zwaar irritant. Het einde was wel erg indrukwekkend in beeld gebracht. Ook de grootste complimenten voor de geweldige muziek. Een aanrader

3.5*

Blijft indrukwekkend hoe deze film het verval van mensen in beeld brengt, en dat achter iedere junk en psychiatrische patient een verhaal zit. Burstyn speelt grandioos, in alle onschuld verslaafd raken vanwege eenzaamheid en hunkeren naar het verleden.

Soundtrack is ook fantastisch, zoals gewend van Aronofsky.

Af en toe lijken de "Guy Ritchie-achtige" snelle shots van bijv. de afstandsbediening en drugsgebruik wat te vaak, alsof het misplaatst is in zo'n tragisch verhaal. Maar aan de andere kant, zo'n leven is ook hap-snap. Verder weinig aan te merken op dit meesterwerkje. Best aangrijpend, vooral als je weet hoe drugs kunnen uitpakken.

Indrukwekkend.

Zulke hoge noteringen maken mij toch altijd wel nieuwsgierig naar een film, ik had geen idee verder waar ik aan begon of waarover het zou gaan.

Echt een film die een diepe indruk achterlaat, dat dankzij de geweldige acteerprestaties (Wtf Marlon Wayans? Kende hem slechts van scary movie, white chicks etc, hij kan toch wel degelijk acteren) en de climax die als een bom inslaat.

Verder valt er visueel ook erg veel te genieten, die versnelde beelden, split screen, erg goed uitgevoerd en daarnaast is de montage ook geniaal.

Sommige scénes zijn echt briljant in beeld gebracht.

De finale keek ik non stop met kippenvel, indrukwekkend en het zal nog wel een tijd in m'n hoofd blijven zitten, dat geld trouwens voor de gehele film wel.

En dan nog de soundtrack, die mag absoluut niet vergeten worden, ik kende hem natuurlijk al maar om hem zo in deze film terug te horen, echt prachtig.

Ik denk dat ik maar eens wat meer top250 films moet gaan kijken, want tot nu toe scored er geen 1 onder de 3.5* bij mij..

4.5* voor deze iig.

Tijdens het eerste halfuur gebeurde er barweinig, waardoor ik me stierlijk heb verveeld. Het deed me denken aan een saai psychologisch Jip en Janneke verhaaltje. Om de 5 minuten moest ik gapen. Constant vroeg ik me af wanneer er nou eens een verrassende twist in het verhaal zou komen. En zo'n twist is er eigenlijk nooit echt gekomen. Dat Harry op het eind z'n arm zou kwijtraken, en dat Sara moest gaan tippelen, kon bijna iedereen wel voorspellen.Ondanks dat werd de film na dat saaie halfuur ineens Ongelofelijk goed. Volgens mij kwam die plotselinge ommekeer bij mij omdat ik de film vanaf het begin niet doorhad. Er zit een immense 'Flow in'

De regisseur brengt het verhaal geweldig opbouwend!! Ik kan me geen andere film heugen waarin dat op zo'n manier gebeurt. 'Het is alsof je naar de waterkoker zit te kijken, en het water heel langzaam warmer...., en warmer .. en nog warmer ziet worden, tot het kookpunt. En je weet natuurlijk allang dat dat kookpunt bereikt gaat worden. Zo wordt deze film opgebouwd. Geen rare twists, 180 graden de andere kant op, maar gewoon een ijzersterke opbouw naar het einde.

Het is een film om van te kotsen. Maar dan wel op een hele indrukwekkende manier.

Een echte topper!

Ja en als je het mij vraagt weet Aronofsky hier prima wat hij doet. De reden waarom hij koos voor een deprimerende aanpak valt al af te leiden aan de titel. Bestaat er iets deprimerenders dan een uitvaartsdienst van een droom? Alle hoop, alle plannen voor de toekomst worden weggevaagd. Niets om vrolijk van te worden. En al deze elementen (hoop, plannen) zijn in de personages terug te vinden. Ze zullen het echter niet vinden aan het einde, dat moge duidelijk zijn. Als er één ding is dat alle facetten van de film aan elkaar bind is het hoe dromen kapot kunnen gaan.

De drugs staan in principe op de eerste plaats van alle ellende (en ik vind er niets mis mee om te zeggen dat het een anti-drugsfilm is, maar op MovieMeter wordt enige vorm van mroaal zo gehaat, dat je dit niet mag zeggen), maar er is meer. Er is druk van buitenaf (prestatiedrang); er zijn waanbeelden (Sara die denkt dat ze er heel anders uit moet zien voor tv); andere personen worden uitgebuit (Harry die wil dat Marion naar bed gaat met haar psychiater), mensen letten niet goed op (de dokter die Sara haar pillen geeft), etc. Uiteindelijk zijn de personages net zo veel te beschuldigen van hun eigen ellende als dat hun omgeving er de oorzaak van is. Nou kun je de film bekritiseren dat hij niet één kant kiest, zoals bijvoorbeeld slechts dat alleen de drugs alle ellende veroorzaakt of alleen de druk van buitenaf. Maar is het bij sterke films, en grote kunst in het algemeen, niet vaak eerder zo dat het niet simplistisch één element uitkiest, maar juist vragen stelt door een probleem zonder oplossing in al zijn facetten te tonen? Is alles in het leven eenduidig?

Aranofsky is consistent in zijn visie. Verschillende aanpakken zijn mogelijk. Een subtiel karakterdrama, waarbij je dicht op de huid van een personage zit met camerawerk dat authenticiteit benadrukt ligt voor de hand (de Dardennes zouden er vast iets goeds mee kunnen doen). Een andere keuze is een groteske filmstijl en Aranofsky koos duidelijk daarvoor. Met zijn vlugge editing creëert hij een akelige rush, waarbij je geen tijd hebt om te reflecteren, maar eens te meer om te voelen. Filmanalytici haten doorgaans dit soort filmstijlen, omdat intellectuele diepgang achterloopt op emotionele diepgang. Aranofsky's camera en montage is er puur op gericht om je in de subjectiviteit van de hoofdpersonen te duwen. En snel. En hard. Bombastisch? Ja. Subtiel? Nee. Intelligent? Verrassend genoeg wel ja. De vele beelden die Aranofsky kiest zijn niet bepaald willekeurig en hij weet driedimensionale karakters te creëren door de vlugge cuts heen. De climax is erg knap, omdat alle vier de locaties waar de hoofdpersonen zich verbinden bijna een ruimte worden, door grafische matches, geluidsbruggen en andere slimme montagetruukjes.

Ik kan eigenlijk nauwelijks begrijpen dat iemand deze film bagatelliserend kan noemen, terwijl Aranofsky zo duidelijk sympathie voelt voor zijn personages. Hij laat ze zien met al hun zwakheden (en ze hebben er veel), maar bespot of kleineert ze niet. Ook de term exploitation kan ik moeilijk rijmen met Requiem for a Dream. Staat niet alles duidelijk in dienst van de neerwaartse spiraal waarin de dromen van de hoofdpersonen verdwijnen? Is de shockvalue er niet om ons mee te laten voelen met de hoofdpersonen, in plaats zoals in horrorfilms om ons gewoon bang te maken?

Ik ben het nog wel eens met mijn eerste recensie dat de film zijn kracht pas echt wint in de tweede helft (met uitzondering de eerdere scène waarin Harry Sara bezoekt om haar te vertellen dat ze een televisie van hem krijgt). De eerste helft is iets teveel pure opbouw. Maar als de hel eenmaal losbarst dan is het ook een van de meest verschrikkelijke filmhellen uit de filmgeschiedenis.
Ik verhoog naar vier sterren.

Asoluut meesterwerk van Darren Aronofsky.

Requiem For a Dream is een zeer intense film die mede door de schitterende montage en prachtige soundtrack, met een rotvaart door je hoofd raast en... waar je mentaal uiteindelijk aan het einde van je Latijn komt! Volledig van je melk. Waarom zou je hem dan moeten bekijken? Omdat het ongetwijfeld het meest begeesterende en confronterende uurtje bewegend beeld uit je dagdagelijks leventje zal zijn.

Indrukwekkende film waarin de droefenis van het verhaal op een beklemmende manier geweldig in beeld gebracht.

Op sommige momenten bezorgde het mij koude rillingen, dat zegt al genoeg..subliem

Na The Fountain en The Wresler is dit de derde film die ik van Aronofsky heb gezien en ook deze maakte veel indruk. Het acteerwerk en de surrealistische beelden waren echt geweldig en het scenario was ook erg goed uitgewerkt met een geweldige climax. Vooral de verhaallijn van Burstyn vond ik erg goed gevonden. Het geeft deze film een meerwaarde ten opzichte van andere films over dit thema.

Ook vind ik het zeer knap hoe Aronofsky Jennifer Connily in beeld heeft gebracht. Normaal gesproken doet zij mij heel weinig maar in deze rol was ik erg onder de indruk van haar. Maar zoals al eerder gezegd vond ik het acteerniveau over het algemeen erg goed. Enige uitzondering was Marlon Wayans die ik iets minder vond.

Maar goed alles bijelkaar was dit een hele spannende kijkervaring met een schitterend scenario, prachtige muziek, gave beelden en prima acteurs. Kortom erg goed.

Vannacht voor het eerst gezien, wat een idioot goeie film. Het verhaal, de beelden, de muziek, wat een ervaring. Kruipt echt onder de huid. Gruwelijk, vooral het einde ook. Kreeg hier echt kippenvel van.

Heb hem vannacht ook bekeken en moet zeggen dat hij me wat tegenviel.

Vooral de herhalende camerabeelden stoorden mij. Pas op het eind hadden deze camerabeelden pas een meerwaarde voor mij. De acteurs speelden hun rol gewoon goed.

Volgens mij kun je deze film gewoon classificeren als een anti-drugsfilm. De personen raken door hun verslavingen steeds dieper in de problemen. Dat meisje wordt een crackhoer, Tyrone in de gevangenis, Harry met één arm en Sara wordt gek.

Op het einde kreeg ik het ook wel een beetje benauwd door de beelden.

3,5 sterren