Requiem for a Dream (2000)

Net voor de zoveelste keer opgezet en weer maakt de film een enorme indruk. Daarom schrijf ik nu toch maar even een serieus recensietje om duidelijk te maken waarom ik dit absoluut één van de beste films ooit vind.

Dit is de meest depressieve film die ik ooit heb gezien. De film is één lange achtbaanrit recht naar beneden. In het begin krijgen de vier hoofdrolspelers te maken met problemen, maar aan het einde van de rit leeft iedereen in een ware hel. Eén grote hoop ellende waar je als meelevende kijker absoluut in wordt meegezogen. Het is namelijk niet moeilijk je in te leven in één van de personen, aangezien ze stuk voor stuk - en vooral Burstyn - subliem acteerwerk leveren. Wanneer je Mrs. Goldfarb haar zegje hoort doen over hoe graag ze op televisie wilt komen en hoe oud ze is bekruipt je een soort gevoel van medelijden. Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe ze zichzelf naar de knoppen helpt.
Hetzelfde geldt voor Harry, Tyrone en Marion. In principe is het geen goed volk (lees: junkies) maar ze weten hun personages zo goed neer te zetten dat je zelf de tv in wilt kruipen en ze een bak pillen wilt voeren wanneer ze er gebrek aan hebben. Ze wekten sympathie, maar ook medelijden op.

De sfeer in deze film is ongekend. Ik betrapte mezelf erop dat ik meerdere malen even diep moest ademhalen. Dat komt omdat de sfeer zo drukkend, benauwd en bekneld is, dit heb ik nog niet eerder ervaren in een film. Dit komt door het geniale camerawerk en dito geluid, waar veel mee wordt geëxperimenteerd. Zo worden er close-ups toegepast, versnellingen en schudt en draait de camera. Ook geniale scènes waarin de camera voor het gezicht wordt geplaatst. Het geeft een bijna claustrofobisch gevoel. Dat gevoel heb ik ook regelmatig in de film gehad. Zo lijkt de wereld in deze film erg klein, dit komt ook door trucjes zoals het moment in het ziekenhuis dat de dokter vanuit een lege ruimte de kamer binnen komt lopen. Of het dicht in beeld brengen van voorwerpen.
Het geluid is samen te vatten in één woord: subliem! Vrijwel de hele film door hoor je muziek op de achtergrond. Muziek die het hele benauwde, misselijke gevoel dat je krijgt tijdens het kijken tien keer versterkt. Op andere momenten is het dan weer muisstil, en hoor je alleen het geluid van spuiten, slikken en innemen van drugs of andere rotzooi.

De film geeft je ruim anderhalf uur een hypnotiserend, depressief gevoel. Toen ik iedereen langzaam naar de klote zag gaan, onder begeleiding van die schitterende muziek en vervolgens de credits zag rollen werd ik overdonderd met kippenvel. En dat zegt genoeg.

Geweldige film; weer een film die ik nog moest zien en die ik van mijn lijstje kan schrappen.

Visueel echt subliem en dan nog niet te spreken over de geweldige soundtrack. Acteerprestaties zijn top en de gebeurtenissen zijn , vooral op het einde, erg indringend.

Zo nu en dan een vleugje humor, maar dat verandert langzaam.. ongenadig en deprimerend.

Zie je maar eens hoe ver sommigen mensen willen gaan voor hun droom.. wat achteraf niets meer dan een illusie is.

4,5 *

Het ligt er allemaal wat te dik bovenop. Ik krijg de hele tijd het gevoel dat er een of andere christelijke moraal doorheen geramd moet worden. Alsof de slechtheid van drugsgebruikt moet worden aangetoond door shockerende beelden en gebeurtenissen. Om deze reden vind ik het einde ook goedkoop.

Niet veel bijzonders..

Wat was er dan zoveel minder aan het eerste deel?

Ik wilde deze film al een hele tijd kijken maar er was toch iets wat me tegenhield, nu ik hem gezien heb kan ik alleen maar zeggen dat dit een prachtige film is. Mooie camerabeelden en effecten, goede soundtrack, acteerprestaties zijn top (Vooral Burstyn), en zelfs Marlon Wayan is verrassend goed hier, toen ik hem voor het eerst zag in de film had ik mijn twijfels ivm eerdere rollen van hem die ik had gezien. Maar hier vond ik hem erg geloofdwaardig en goed acteren.

Het verhaal is ook erg sterk, je ziet hoe de drugs steeds meer bezit van hun neemt en hoe dat hun gedrag veranderd. Hoewel het verhaal op zichzelf niet zo bijzonder is, maar de manier waarop het tot je gebracht wordt (cameratechnieken) is heel direct op een bepaalde manier en komt daarom hard aan, en dan vooral het laatse halfuur. Ik zat op het laatst toch wel enigszins met open mond te kijken.

Ik vindt het overigens niet echt een film om op school te laten zien, ik denk dat dit niet zoveel doet bij de meeste kinderen op een middelbare school. Die kijken er denk ik toch op een andere manier naar.

Nog over de film, echte minpunten heb ik eigenlijk niet. Misschien dat aan het begin van de film sommige van de versnelde stukjes zo snel waren dat je niet goed kon zien wat daar nou precies gebeurde. Niet heel erg belangrijk, maar het is eigenlijk ook het enigste minpunt wat ik me kan bedenken .

Daarom krijgt deze mooie film 4,5 ster van mij

Dit is zo'n film die mij qua verhaal niet gelijk aangrijpt. Waarschijnlijk omdat het genre drama is. Ik hou niet per definitie van drama en ben bang van een koude kermis thuis te komen.
Tussen de Olympische Spelen en de gebruikelijke TV-programma's deze dan opgezet en het was geen slechte film. Ook niet de topper die ik gehoopt had, maar toch.

Het is een hele aparte film, daar wil ik even mee beginnen. Het verhaal grijpt je gelijk en je bent benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen. Langzaam maar zeker gaat het van kwaad tot erger en op het einde is het wel heel erg.

Allereerst wil ik de muziek noemen. Die paste perfect bij de film. Niet de gebruikelijke achtergrondmuziek, maar een spannend, excentriek deuntje de hele tijd. Was ook één van de dingen die me direct greep bij het zien van film.

Het verhaal ging naar mijn idee alleen te langzaam en dat was af en toe zelfs slaapverwekkend.
Ook het camerawerk was zeer irritant. De eerste paar keren is het nog leuk, maar daarna wordt het steeds irritanter. Het was naar mijn idee teveel hetzelfde.

Wel wil ik nog even de rol van Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) opmerken. Ze vertolkte de rol uitstekend en ik had echt met haar te doen op het einde.
Het einde daarentegen was wel prachtig en mooi. Jammer alleen dat het einde de rest van de film niet kan doen vergeten.
3,5*, maar ik kan best begrijpen waarom deze zo goed scoort.

P.S. Nog meer mensen die schrokken bij die 'koelkast-scène'?

Een vreemde film, die een heftige indruk nalaat.

Het acteerwerk was goed, vooral van Ellen Burstyn

Ik vond het camarawerk nogal irritant, maar in sommige delen van de film, maakt het de film echt af.

al met al een 4*

Hemelbewoner hierboven doet me sterk aan mezelf denken 2 jaar geleden, nadat ik deze film voor het eerst zag.

Want wat vond ik dat seniele wijf irritant. Net als de montage aan het eind. Maar al een klein half jaar denk ik af en toe eens aan Requiem, die paar dingen die me wel positief waren bijgebleven, zoals bijvoorbeeld de muziek. Nadat ik kort geleden The Wrestler van Aronofsky zag, had ik bepaald dat die herziening er moest komen.

Ik kon me nog steeds behoorlijk ergeren aan die seniele moeder. Vooral wanneer ze zo hysterisch ging doen toen Harry op bezoek kwam. De audiovisuele trucjes sloegen dit keer wat beter bij me aan (wel jammer van bepaalde herhalingen), de vorige keer kon dat me niet zo boeien. Heeft misschien ook een beetje met mijn smaakontwikkeling te maken. Soundtrack blijft écht geweldig.

Ik had de vorige keer ook wat moeite met dat het allemaal downwards is, nergens ook maar een sprankje hoop, voor geen enkel personage. Het leven is één groot afvoerputje. Dat komt wat makkelijk en onrealistisch over. Inmiddels toch al wel wat deprimerendere dingen gezien dan dit, maar wederom komt het wat drammerig op me over.

Dan binnenkort toch maar eens The Fountain opzoeken, al twee jaar aan het ontwijken omdat zowel Pi als Requiem me totaal niet bevielen. Pi herziening komt ook nog wel eens, maar dat heeft niet zoveel haast. Kan me daar echt niks boeiends aan herinneren.

1,5* -> 3,5*

Zeer goed film. De stijl van de film sprak mij wel aan. Het verhaal was weliswaar niet veel, maar ik vond het toch leuk om te kijken. Goed geacteerd en soms nog grappig (de hallucinaties van die moeder bijvoorbeeld). Het camerawerk (waar ik me normaal snel aan erger), vond ik hier toch op zijn plaats. Prachtige film.

Ik heb nog nooit zó'n slechte film gekeken als deze. Ik begrijp dan ook totaal niet waarom deze film zo hoog in de toplijst staat, hele irritante setting, dramatisch camerawerk, vreselijk irritante soundeffects alleen redelijk acteerwerk. Wat een troep!

Weer eens gezien. Ik kreeg er enorm nare gevoelens bij, dus lange tijd de herziening uitgesteld, maar het moest er toch weer eens van komen. De montage was erg cool gedaan, ik moest wat dat betreft een beetje aan Snatch, toevallig uit hetzelfde jaar, denken. Van de muziek was ik niet echt kapot, net als van de acteerprestaties van Leto, hoewel zowel hij als de muziek ook weer niet storend waren.

Voor de rest is het goed bevallen. Het lijkt me dat de bedoeling is dat je met een naar gevoel achtergelaten wordt, en daar slaagt de film volkomen in.

Ontzettend goed geslaagde film over de gevolgen van drugs, die zo gruwelijk afloopt dat het inderdaad een goed idee is om dit aan je kinderen te laten zien.

Waar ik eergister Trainspotting heb gezien, heb ik deze ook maar meegepakt omdat ik toch in de geintoxiceerde sfeer zat. Naar mijn idee is deze film nog net iets beter als Trainspotting, wat voornamelijk komt door de geweldig uitgewerkte, gruwelijke ontwikkelingen van de hoofdrolspelers, die ook nog eens fantastisch presteren op het gebied van acteerwerk. Met name de moeder aan de dieetpillen deed het werkelijk waar fantastisch.

Aan het einde van de film had ik toch voor de moeder het meeste medeleven over. Wat een bizarre situaties kwamen de spelers toch in terecht uiteindelijk. Geweldige climax die de film naar een hoog niveau brengt.

8,9/10

4,5*

Ongeloofelijk hoe een film kan spelen met je emoties.

Ik ben echt zelden in shock door een film maar deze liet mij toch wel eventjes slikken hoor. Een erg hard verhaal dat erg sterk wordt gespeeld. Allemaal mensen met hun problemen en de problemen zorgen alleen maar voor de ondergang. Daardoor zijn er ook erg veel depri stukjes in de film. Clint Mansell heeft dan nog eens een schepje erboven op gegeven met zijn meesterlijke soundtrack die perfect past in de film.

Hoe een verslaving mensen kan kapot krijgen blijft mij nog altijd bij. Deze film laat echt zien hoe ver de mens in staat is voor zijn verslaving. En de resultaten zijn toch echt wel fucked up.

Ook verschillende beelden in deze film maken het nog een tintje bizar. Dus vverwacht je absoluut niet aan een cliché drug filmpje.

Zeker de moeite waard om te zien. Een dikke 5*!

Wow nummer 32 in de top 250, dan is me toch even iets ontglipt aan deze film want zo goed was hij nou ook weer niet naar mijn mening.

Het verhaal is aardig in elkaar gezet en laat goed de gevolgen van drugs zien maar echt veel indruk heeft het niet op mij gemaakt.

De acteurs zijn wel bijna allemaal even goed alleen bij Leto heb ik af en toe wat foutjes kunnen ontdekken. De rest van de cast was echter top, dat komt ook goed tot uiting door de manier van filmen, want er is niks moeilijker dan in een close up van je gezicht overtuigend over komen Connelly was daar echt een ster in, die close-ups deden mij denken aan the graduate wat natuurlijk een echte top film is.

Veder blijft er niet veel over, verhaal aardig, acteurs bijna allemaal top, de boodschap gebruik geen drugs zullen voor de meeste nu wel ook wel duidelijk zijn. De stukjes dat ze die drugs klaar maakten was leuk gedaan tussendoor en dat toverde ook een glimlach op mijn gezicht.

Maar eerlijk is eerlijk deze film verdient naar mijn mening geen 32ste plaats in de top 250.

De meest depressieve film die ik ooit heb gezien. Hij is net afgelopen en het was echt één en al elende. Het experimenteren met drugs zag er behoorlijk echt uit in de film en ik werd er depressief van. Tijdens de film kreeg ik ook opeens zoiets van: óke nou moet ik effe de film op pauze zetten en effe naar buiten want ik wordt echt té depressief hiervan. De scene's in de film waren ook best schokkend af en toe want je ziet behoorlijk wat drugs die gebruikt word. Het verhaal was opzich niet moeilijk te begrijpen. Een paar mensen begonnen in de zomer met Drugs te gebruiken. Dan is er nog niks aan de hand in de film maar zodra het winter werd, werd iedereen depressief en stapelen de problemen zich verder op. Toen ie was afgelopen na de aftiteling zat ik wel met een kut gevoel in me maag maar ik las dat meer mensen dat hadden na het zien van deze film. Verder was ie goed maar schokkend. De soundtrack was trouwens geweldig maar heb het vaker gehoord.

4,5*

Vind het een prachtige film.

De manier hoe het drugs probleem wordt weergegeven doen ze heel goed. Mooie shots en scenes.

Ben geen heilig boontje gebruikte zelf ook wel eens wat en er zitten wat herkenbare punten in.

Geen overdreven cliché gedoe zoals je wel vaker ziet in films kwa drugs gebruik.

Na afloop durfde ik amper een sigaret op te steken haha.

Ook een topper als educatieve film, iets wat mijn kids later te zien krijgen.

Wat een formidabele muziek zeg, ik kreeg er gewoon kippevel van.
Het verhaal, of beter de verhalen zijn leuk. Ik dacht dat Harry in eerste instantie geld wou verdienen met de cocaine maar later gaat hij het zelf gebruiken ( ook heroine..?) en hij geeft het zelfs aan zijn vriendin. Niet erg slim dus, met de gevolgen van dien. Echt veel van de handel en van de misdaad zag ik niet, de grootste scenes hierbij zijn dat Tyrone promotie lijkt te krijgen en dat hij dan opeens moet vluchten, en de supermarkt,.
Het verhaal van zijn moeder staat er eigenlijk los van, maar het is er goed tussengeplakt steeds, vreemd genoeg vond ik het totaal niet storend. En de gemixte stukjes, met geluiden bij iedere handeling ( potje, pil, koffie...) zorgen voor een lekkere vaart en houd het allemaal lekker levend. Verder wordt je continu verrast: van Harry, naar Oma, vooruit gespoelde scene, naar Harry. Ellen Burstyn doet het waanzinnig goed en ze maakt er een heel appart boeltje van.
Als Harry haar vriendin achterlaat komen er zelfs drie plots door elkaar heen. Zij belt het nummer op van de man met de dope, en geeft zich vervolgens vrij op de markt. Ik vond het echt frustrerend toen ze boos was op Harry, toen hij geen stuff meer had want hij deed juist alle moeite voor haar ( ze wilde toch op haar zelf gaan wonen en had daar geld voor nodig? ), maar dat kwam natuurlijk omdat ze verslaafd was geworden.
Applaus voor de cast en voor de originaliteit. Al dan niet voor het verhaal zelf, maar voor de manier waarop het in elkaar gestoken is.
Prachtig open einde ( Harry zal zich achteraf ook schuldig voelen over z'n ma omdat hij haar al eerder aantrof met knarsende tanden ).
Alleen jammer dat de aftiteling geluidloos was.

Het zal de nachtmerrie van elke paps of mams op deze aardbol zijn: een zoon of dochter die de drugsscene in rolt en daar nooit meer uit zal verdwijnen. Om die angst wat kracht bij te zetten komt de hypergetalenteerde Darren Aronofsky met Requiem for a Dream, een 102 minuten durende hel om wanhopig en volledig geobsedeerd naar te kijken.

Het is toch een vreemd verschijnsel dat wij mensen in de korte tijd dat we hier rond mogen lopen, ons af en toe bewust de meest verschrikkelijke dingen aandoen. In dit geval bedoel ik niet een oorlog of een martelmarathon, maar gewoon iets simpels dat moet doorgaan voor entertainment: film. Een avondje vermaak biedt deze kijkervaring namelijk niet, het is vooral ellende en misselijkmakende kommer en kwel die uw beeldbuis opvult. Een flesje wiskey is geen overbodige luxe.

Requiem for a Dream vertelt het verhaal van vier personages die allen wat met elkaar te maken hebben en tevens steeds meer geleefd worden door verdovende middelen, om het nog liefjes uit te drukken. Weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) denkt dat ze op de televisie mag verschijnen en begint aan dieetpillen om die ene mooie jurk weer aan te passen. Haar zoon Harry (Jared Leto) probeert met een vriend een drugsimperium op te bouwen, maar dit verloopt iets minder glorieus dan in het gemiddelde GTA computerspel. Daarnaast heeft hij nog een vriendin tevreden te houden die ook steeds verder de afgrond in stort. Gezellig ja.

Het vreemde is dat Aronofsky een visuele stijl hanteert die de Thalys met gemakt voorbijstreeft. Knippen en plakken, beelden door elkaar, steeds herhaling van stukjes, een blurry beeld en een ongekend hoog tempo. Een gewaagde keuze bij een op en top pessimistisch verhaal, maar uiteindelijk maakt dát de impact des te groter. De rust wordt genomen op de juiste momenten, de allesoverheersende en perfect gekozen muziek voert op het zeer aangrijpende einde de boventoon en tussendoor wordt de kijker om de minuut bij de keel gegrepen door een nieuw hoogtepunt.

Eén van de vele climaxen die Requiem for a Dream herbergt, is ongetwijfeld het bezoek van Harry aan haar moeder. Beiden zitten al behoorlijk in de problemen, maar weigeren dit zelf nog in te zien. Over de ontmoeting hangt een sfeer heen die een begrafenis optimistisch doet lijken en als toeschouwer weet u al wat zij nog niet weten. Die zien elkaar nooit meer terug, in ieder geval niet op feestjes en bruiloften. Tragisch, nooit belerend en sterk neergezet door de uitmuntende hoofdrolspelers.

Aan de ene kant gaat dit verhaal nergens heen: er wordt geen punt gemaakt, lesje geleerd of grap uitgehaald. Aan de andere kant betekent dit pure emotie en weerzinwekkende angst en gekte die uiteindelijk iedereen in z’n greep houdt. Als de aftiteling loopt, is terugkeren naar de ‘gewone‘ wereld een lastige opgaven. Maar gelukkig is daar Johnny nog.

Reqiuem for a dream was tot op de dag van vandaag voor mij onbekend. Vaak in verschillende toplijsten zien opduiken, maar nooit aan deze film toegekomen. Afijn, na wat gekloot met het chaotische, maar vooral buitengwoon originele menu had ik de ´play´ button gevonden. Eenmaal aan boord; de personages worden in een slakken tempo geïntroduceerd en ik voelde mij een beetje beetgenomen door de mensen die lovend over deze film spreken. licht geïrriteerd keek ik verder hoe deze stoptrein naar het volgende station sjokte. Andermans problemen verfilmen,, really nice.
Vervolgens gingen we in sneltreinvaart lekker vaag verder, net als een treinreis in Nederland; Trein is prima, maar het uitzicht is niet heel bijzonder. Dus daar zit ik, retourtje Amsterdam, "da's nog een heel end" dacht ik.

Op hetzelfde moment verongelukt de trein, en mijn tot nu toe rustig ritje is verstoord. godzijdank. Het ongeluk schiet je neusgaten in, komt geen papier aan te pas, het verspreid zich razendsnel en voor het eerst word ik geconfronteerd met problemen die ik een half uur geleden nog met een korreltje zout nam. Ik mag daar dan nu wel spijt van hebben maar de film gaat verder. Alsof ik het onheil heb aangewakkerd. had ik mijn mond maar moeten houden. Alles word uit de kast gehaalt om het drama gehalte omhoog te schroeven. Hier en daar wat heroïne spuiten, een vrouw word geëlektrocuteerd voor aar eigen bestwil, en de definitie van 'crackhoer' is me weer helemaal duidelijk.

We hebben allemaal dromen, de vraag is alleen hoe ver we willen gaan om deze uit te laten komen.

Nog eens herbekeken (keer 4?) en Requiem For A Dream wordt steeds beter. Bij The Wrestler riep ik nog dat die wel eens Aronofsky's beste zou kunnen zijn, maar daar moet ik nu op terug komen. De herkijkwaarde van RfaD lijkt me ook hoger te liggen.

Als ik ziek ben, heb ik nogal vlug hoge koorts om dan als een dolleman aan het ijlen te slaan. Deze film geeft me een beetje hetzelfde gevoel. Alsof ik in een koortsdroom zit. Telkens diezelfde taferelen (We got a winner!) waar niet uit valt te ontsnappen.

Hetzelfde geldt voor de personages. Ze kunnen niet ontkomen aan hun verslaving en trekken elkaar steeds dieper mee in de miserie. Dit alles wordt weinig subtiel geserveerd, maar het werkt wel.

Ook omdat er sterk geacteerd wordt. De hysterische rol van Sara Goldfarb kon bijvoorbeeld heel makkelijk de nek worden omgewrongen, maar Burstyn speelt erg overtuigend. De monoloog over haar eenzaamheid sneed er dwars doorheen bij mij. Ook de verrassende Wayans en Jennifer Connelly zijn hier steengoed. Die laatste blijft blijkbaar in alle omstandigheden sexy , zelfs als verloren junk. Leto doet het ook wel aardig, maar is een acteur die me persoonlijk niet zo aanspreekt.

En dan is er de visuele klasse. Het begint nog allemaal redelijk ingetogen, maar al vlug trekt Aronofsky alle registers open, met een meesterlijke montage. Naar het einde toe passeren er een paar briljante scènes de revue. Ook de nachtmerrieachtige muziek past wonderwel.

Een heel goede herkijkbeurt gehad. Ik ga voor 4,5*.

wat vond je er precies voorspelbaar aan dan?

gewoon benieuwd hoor

ik vond het iig een erg sterke film! enorm intens! ik denk dat dat woord het beste past: intens. Wayan acteerde erg goed, wat jammer dat hij niet vaker dit soort films doet, ipv comedy (waar hij natuurlijk wel goed in is, maar dat is minder mijn genre). Ellen Bursteyn was ook erg goed, vooral die scene over eenzaamheid! ik spiegelde mijn eigen leven er meteen bij, erg netjes gedaan dus. verder zijn er zo ontzettend veel mooie scenes! bijvoorbeeld de laatste paar scenes waar iedereen in foetus-houding kruipt, meesterlijk! waarom Leto btw niet? of heb ik gemist dat hij het wel deed? verwachtte trouwens wel gedurende de hele film dat minstens 1 vd 4 dood zou gaan, maar gebeurde niet! geweldig, dat maakt de ellende alleen maar groter! de dood was 'veel te makkelijk' geweest om het maar ff raar te zeggen

4,5* en misschien een toppertje

...dus toch niet zo onnodig, wil het misselijke gevoel in je maag juist een intentie zijn van de maker. Waardeer je enkel cinema waarbij je met vlinders in je buik de bios verlaat, kun je deze best achterwege laten inderdaad.

Onlangs herzien, en hoewel de kracht van de film en met name de audiovisuele aspecten ferm overeind blijven, vertoont de film toch wat zwaktepunten.

Zo blijft de uitwerking van de chemie tussen Leto en Connelly redelijk oppervlakkig. Waardoor ook de teloorgang ervan nèt niet de emotionele impact veroorzaakt die het zou kunnen hebben. Het acteerwerk van beide ontstijgt in deze scènes zelden het niveau van een lokale toneelgroep. Niet slecht ofzo, maar meeslepend is anders.

Ook jammer dat de film enigzins ontspoort in de scènes met de televisieshow, al zorgt dat visueel voor enkele aantrekkelijke vondsten.

Verder echter weinig aan te merken op deze film, die bombastische geluidseffecten en score perfect samensmeedt met een strak tempo en scherpe editing. Zelden is een neerwaartse spiraal zo overtuigend in beeld gebracht. En voor wie een negatief gevoel achteraf niet te snel verwart met een negatieve waardering, is het bewonderenswaardig dat een film dergelijke impact kan overbrengen.

4,5*

Heb ik deze draak eindeljk weer herbekeken.

Had deze film lang geleden gezien en ik vond er toen niets aan. In tegenstelling tot de meeste films die ik toen niets vond ben ik deze niet gaan waarderen.

Het eerste is het verhaal. Totaal niet boeiend en geheel oninteressant gebracht.

Daarboven is de moraal van het verhaal veel te stiefmoederlijk gebracht. "Blijf van den drugs, kijkertjes" was het enige wat er aan ontbrak. Andere films hebben dit al veel beter voor gedaan (Beste voorbeeld is 'Trainspotting')

Het hele verloop kwam me ook nogal ongeloofwaardig over en is het best te vergelijken met een aflevering van Thuis. Enkel de verhaallijn van wat uiteindelijk het sekssletje wordt is interessant.

De personages komen zelf nogal voor als wandelende cliché's. Beste voorbeelden zijn Arnold en Tyrone. Ook de moeder had ik bij momenten al eerder gezien.

De oscarnominatie van Burstyn is met momenten te begrijpen. Want hoe vervelend haar personage ook is, ze speelt het meestal zeer goed en met zeer veel overtuiging. Op andere momenten is te zien dat ze bij de opnames van bepaalde scène's een slechte dag had.

Dialogen kunnen in films een grote opsteker zijn voor mij. Maar naast de verhaallijn zijn de dialogen ook hier van het soap-niveau. Spijtig.

De "tic-tac" manier van filmen kan dan in het begin tof zijn. Na 15 minuten heb je het al gezien. Ook omdat ze dat ene beeld wel 100 keer opnieuw tonen.

Wanneer ze naarmate het einde vordert meer en meer chaotische beelden gebruiken wordt het al helemaal irritant.

De soundtrack is totaal ongepast en sfeerloos en lijkt op bepaalde momenten uit een nog te schrijven sequel van Alien te komen.

Ik wil wel nog kwijt dat de andere films van de regisseur me interessanter lijken kwa verhaal. Ik vermoed dat die meer op hun pootjes terecht komen met dezelfde sfeer, muziek en manier van filmen van deze film.

1,5*

Wat een beest van een film. Een sloopkogel tegen je harses. Stilistisch een bijna unieke film, waarbij ik alleen Pi van dezelfde regisseur als referentiepunt zou kunnen noemen. Soundtrack, net als in Pi, intens en passend. Acteerwerk niet van iedereen top, maar met de rol van Ellen Burstyn vergeet je al gauw hoe middelmatig bijv. Connelly was. Want die Ellen Burstyn, ze is voor mijn tijd. Ik had haar nog niet eerder gezien, maar nu ben ik wel erg benieuwd geworden naar ander werk van haar. Ik heb het niet vaak dat iemand me tranen en huiveringen tegelijk bezorgd. En dan natuurlijk het thema. Veel mensen hebben het hier, terecht, over de verslavingen. De gevolgen van drugsgebruik, want dit is ook een centraal punt in de film. Wat ik echter minder tegen kom, en persoonlijk nog iets interessanter vind, is een steeds terugkerend thema in de films van Aronoffsky. Zowel in Pi, als in The Wrestler, als in deze film zien we hoe de hoofdpersonages zichzelf zowat vernietigen om een bepaald doel te bereiken. Totaal geobsedeerd met een idee, vergeten ze voor zichzelf te zorgen waardoor het doel, wanneer bereikt, al lang zijn goede smaak verloren heeft, en er vooral een gênant sfeertje ontstaat. In deze film ervoer ik dat nog sterker dan in Pi. Tegen het einde van de film is het op televisie komen van Sara Goldfarb iets wat ergens vaag, als in een droom, op de achtergrond nog bestaat. Iets wat al lang niet meer realistisch is en waarvan we ons afvragen of het niet nooit bestaan heeft. . Ondanks alle lof voel ik hetzelfde als veel andere gebruikers alhier. Ik denk niet dat ik deze film snel nog eens zal kijken. Dit is een horrorfilm in vermomming. Het maakte me misselijk. Het voelde zo intens en was op momenten te tragisch om naar te kijken. Ik keek dit met m'n vriendin op bed en na afloop gingen we zonder nog heel veel te zeggen onder de veren. Pas de volgende avond was ik mentaal klaar om iets zinnigs te zeggen over Requiem for a Dream.

Ass to ass

Aparte scène vond ik dat. De beelden en de manier waarop er gefilmd werd sprak mij wel. Visueel vond ik het dus erg mooi. De muziek vond ik ook mooi (komt mij overigens erg bekend voor). Tevens vond ik het acteerwerk, en dan vooral van Jennifer Connelly, erg sterk. Alleen het verhaal vind ik zeer matig. Iedereen wordt verslaafd en wordt een junkie. Kortom, zeer depressieve sfeer in de film. Niet echt mijn ding. Toch heb ik mij vermaakt de volle 102 minuten, alhoewel ik de laatste 15 minuten aanzienlijk minder vond in vergelijking met de rest van de film.

Voor Black Swan had ik nog nooit van Aronofsky gehoord. Deze film had ik wel eens horen noemen, maar niet veel aandacht aan besteed omdat de samenvatting me niet echt aansprak. Black Swan was een goeie film, dus deze ook maar eens gaan kijken...

De muziek is echt een zwak punt van de film - de geluiden passen op zich wel in de stijl van filmen en vullen de timing van de beelden ook wel goed aan, maar als geheel werkt de soundtrack bij mij als nagels op een schoolbord. Vooral het gehark op de viool is echt heel irritant. Iets anders wat me echt tegenstaat is het te vaak herhaalde trucje met de beeldsegmenten - de tv-show en de ogen. Een keer was echt genoeg geweest, daarna wordt het te flauw.

Wat dan weer echt heel goed gedaan is is de manier waarop het hele verhaal in beelden uitgewerkt is - bijvoorbeeld het verval wordt perfect uitgewerkt, Sara, Harry en Marion gaan er gedurende de film steeds zieker en beroerder uitzien. Gelukkig is er niet geprobeerd om er een happy end aan te breien.

Ook opmerkelijk is dat de acteurs in deze film heel goed spelen - dat zal ongetwijfeld iets met de regie van Aronofsky te maken hebben. Ellen Burstyn wordt daar vooral vaak bij genoemd, maar ook Jared Leto en Jennifer Connelly vallen op. Jennifer Connelly had ik tot nu toe staan in het lijstje erg mooie, maar niet beslist heel goede actrices - maar in deze film acteert ze wel erg goed.

Al met al een bijzondere film. Wat ik me wat af blijf vragen is of hij bij herzien niet wat tegen gaat vallen - en dan maak ik me vooral zorgen over de beeldtrucjes en de muziek.

Keiharde film waar je stil van wordt. Zou eigenlijk verplicht lesmateriaal moeten zijn op middelbare scholen.

...

Na het meesterlijke Black swan van Aronofsky werd ik benieuwd naar zijn overige werk. Ik kwam uit bij Requiem for a dream. Een titel die ik al geruime tijd wou gaan bekijken en waar ik me diep voor schaam dat ik zo lang gewacht heb om te gaan bezien. Deze film doet namelijk precies hetzelfde als wat zijn voorgaande bekeken werkje bij me deed. Het liet me compleet verbouwereerd en door elkaar geschud achter. De film is een trip, een ervaring op zich en net als Black swan geen film meer maar kunst te noemen.

Ik kan nog uren doorpraten over hoe goed het verhaal in elkaar steekt, de krachtige acteerprestaties en de zwaarmoedigheid die de film bij je op weet te roepen. Echter is alles al gezegd wat er over deze film te zeggen valt. Doordat de film een plekje in mijn top 10 heeft weten te behalen dient dit genoeg te zeggen over wat ik van de kwaliteit van de film vindt. De notering van deze prent in de top 250 notering vind ik dan ook zeer begrijpelijk. Een absolute must see.

5,0*

Ik heb geen woorden voor deze film. Maar probeer er toch een paar neer te zetten. Ben met een brok in m'n keel achtergebleven na 't zien van deze 'one way ticket to hell'. Het is spannend, ontroerend, vervreemdend, misselijkmakend. En voor iedereen (waaronder ik) die het ook nog is herkenbaar vind, is het al helemaal een film om u tegen te zeggen. Hoe bedoel je, realitycheck!

Zware kost, prachtig gefilmd, en precies weergegeven zoals het is. Vind het echt zo aangrijpend om vooral het verval van Sara Goldfarb te zien. Vraag me af of ik morgen als ik wakker word weer normaal kan functioneren want momenteel ben ik echt even totaal lamgeslagen door deze film.

Wat. Een. Film! ----> 5*

"No, she won't..."

Met die woorden, waarmee het hoofdpersonage alle hoop op beter als een verwelkende bloem uit elkaar doet vallen, zakken de doeken over Darren Aronofsky's magistrale Requiem For A Dream. Na wat ongetwijfeld een van de grootste mokerslagen uit de filmgeschiedenis moet geweest zijn, blijft de kijker emotioneel geradbraakt achter in een naargeestig en desolaat filmlandschap, terwijl Clint Mansells strijkers uit Lux Aeterna het pijnlijke einde van de film des te sterker aansnijden. Kippevel en tranen. Niets minder dan dat beschrijft dat ogenblik.

Gruwelijk. Misselijkmakend. Eigenlijk ronduit een afschuwelijk deprimerende film, die de kijker bij het nekvel grijpt vanaf de eerste seconde, de klauwen zacht in het vlees dringend, terwijl Aronofsky de kijker meetrekt in zijn vat vol teerzwarte melancholie. Geen enkel medelijden voor de hoofdpersonages. Ze zijn de ultieme slachtoffers van de hypersleep, de levensroes waar ze zich doorheen trachten te spartelen a.d.h.v. harddrugs, onbereikbare doelen en noodgedwongen prostitutie. Maar door wie worden deze beklagenswaardige lammeren op de slachttafel gelegd? Gaat deze film over een ziekelijke maar algemene condition humaine, of een particulier geval dat ten onder gaat aan de ongelukkige samenloop van omstandigheden? Hebben ze zichzelf ten gronde gericht, of zijn ze ten slachtoffer gevallen aan de graaizieke maatschappelijke conjunctuur van kortstondig genot, snel verdiend geld en wanstaltige, ronduit vernederende levensomstandigheden? Darren Aronofsky laat in Requiem for a Dream meer vragen in het ongewisse dan hij er beantwoordt.

De film voelt aan als een langgerekte trip, vol schichtig camerageëxperimenteer, vluchtige, zowaar impressionistische schetsen van tragische levenslopen, die zich uiteindelijk zowel samenballen als opsplitsen doorheen de verhaallijn. Het lijden, de loodzware tragiek, houdt hen samen en fungeert als verbindende factor tussen de hoofdpersonages, terwijl hun leed net datgene is dat hen van elkander onderscheidt. Het is hùn leed, waar ze zelf mee moeten omgaan, en waar ze, om het moralistisch sterk te stellen, zelf recht op hebben. Ze spartelen doorheen de rolprent met de mondholte net boven het oppervlak van het drijfzand der tragiek waarin ze langzaam maar zeker wegzakken. Zonder enige troost. Zonder enig iemand die de ander kan bijstaan in hun leed. Exact datgene wat "no, she won't..." onloochenbaar te kennen geeft.

De doelen zijn onaangeroerd. De ontgoocheling en desillusies hebben zich als een levenszieke boom ontvouwd, en daarvan proeven de personages in de laatste scène de vruchten. De film sluit af met een liefdevolle, opgeluchte, maar weliswaar fictieve scène, waarin net datgene getoond wordt dat de hoofdpersonages nooit hebben kunnen bereiken, hun inspanningen ten troost. Misschien is het net dat wat de film zo treurig maakt. Hij eindigt met hoe het allemaal kòn geweest zijn, wetend dat het slechts een misplaatste hoop is, een ontkenning van de harde feitelijkheden.

Overweldigende acteerprestaties die de geloofwaardigheid van de film boven het peil van de realiteit zelf tillen. Camerawerk dat als een marteltang de beelden in je netvlies brandt en de scènes voor eeuwig in je geheugen verankert. En daarenboven, niet te vergeten, de meest ijzingwekkende score die ooit een film naar zijn finale eindpunt mocht begeleiden. Om af te sluiten, de meest tragische, aandoenlijke en meeslepende film, gemaakt door een grootmeester van de film. Onvergetelijk. De meest schroeiende brandplek in het aangezicht van de filmgeschiedenis. Elk woord om dit meesterwerk te beschrijven schiet tekort en pleegt een ultiem verraad. Als enig afdoende eerbetoon aan deze film geldt slechts dit als een waarlijk hommage: deze gruwelprent blijft ongetwijfeld de onwrikbare nummer 1 in mijn top 10.

Verrassend goede film. Vooral die moeder vond ik in- en intriest. Ik lag bijna in tranen, wat een leven zeg, arm ding.

De regisseur kreeg mij zover dat ik sympathiseer met drugsverslaafden, nou dan heb je je werk goed gedaan.

Een confronterende film die vooral de tweede helft heel goed was. Minpuntjes waren af en toe een paar trage stukjes, het gesmak van sommige acteurs (is expres maar nog steeds een irrriiiitant geluid zeg ) en die snelle shots van drugs vond ik juist eerder een minpunt dan een pluspunt.

Maar de soundtrack maakte het weer helemaal goed!

4****