Requiem for a Dream (2000)

Deze film nu eindelijk voor een eerste keer gezien. Maar wat is deze film goed zeg! De film is door de manier van filmen heel claustrofobisch en zo moeten de personages zich ook gevoeld hebben. De montage is van een ongekend niveau, dat is niet normaal.

De film is absoluut niet fijn om naar te kijken, het is een van mijn meest ongemakkelijke kijkervaringen ooit. De acteurs spelen werkelijk waar fantastisch, hoe zij zo langzaam de grip op de realiteit verliezen is heel goed geacteerd. Ook een dikke pluim voor de soundtrack, heel beklemmend. Aan de ene kant wil ik graag deze film nog een keer zien, omdat de film ook filmtechnisch heel interessant, maar aan de andere kant is de film zo akelig dat ik hem voorlopig niet meer hoeft te zien. In ieder geval is het een van de beste films vanaf 2000.

Requiem for a Dream verteld het verhaal van de heroïneverslaafde Harry. Samen met zijn vriendin Marion en en vriend Tyrone verliest hij zich steeds verder in zijn problemen. Tegelijkertijd is zijn tv-verslaafde moeder vastbesloten om af te vallen als ze hoort dat ze op tv kan komen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film vooral om Jennifer Connelly heb opgezet. De rol is eens wat anders, maar ze doet het erg goed. Ook Ellen Burstyn en Jared Leto vond ik erg sterk acteren.

De film is ge-edit als een hip-hop video. Heel flitsend allemaal, mij zelfs iets te flitsend. Ik heb geen verstand van drugs, maar het kijken van deze film geeft volgens mij het zelfde effect. Veel mooie shots en close-ups wel, al was het splitscreen weer een beetje overbodig (Brian De Palma pakte dat toch beter aan). Het shot met Jennifer Connelly op de pier is gejat van Dark City, waar precies zo'n shot van Jennifer Connelly te vinden is. Verder is er ook een citaat uit de anime Perfect Blue in de film te vinden en worden Videodrome, 1984, Brazil, Dead Ringers en A Clockwork Orange als inspiratie genoemd.

De muziek van Clint Mansell had ik natuurlijk al duizenden keren gehoord in trailers en youtube-video's. Vond het daardoor niet helemaal goed passen bij de film, denk toch eerder aan een actie-trailer dan aan drama bij het deuntje (jammer dat het zo is verpest). De verdere jaren '90 techno deed me op een of andere manier heel erg aan Duitse films denken, weet ook niet waarom.

Ik heb altijd weinig begrip voor mensen die aan drugs beginnen. Je weet dat je verslaafd raakt, waarom dan überhaupt beginnen. Natuurlijk worden er ook veel mensen gedwongen in slechte milieus of wordt het er letterlijk met de paplepel ingegoten, maar dan nog. De film vergelijkt een heroïneverslaving op een interessante manier met afhankelijkheid van medicijnen. Erg on-Amerikaans van Darren Aronofsky en dat kan ik wel waarderen.

Requiem for a Dream is een sterk drama dat filmtechnisch een beetje wordt overschat, maar alles behalve tegenvalt.

Qua narratief ligt dit in principe geheel niet in m'n straatje, waardoor ik deze film best lang voor me uit heb geschoven. Gelukkig is Requiem for a Dream vooral een film die je moet ervaren. Een trip, letterlijk en figuurlijk, perfect gepaced. De cinematografie en montage zijn daarnaast van een dusdanig niveau dat ik deze film wel goed moét vinden. Heerlijk tenslotte om te zien hoe allerlei inspiratiebronnen samen lijken te komen: het surrealisme van Lynch, die snelle montage uit a Clockwork Orange (zou dat gezever over rood/oranje daar ook ergens een basis hebben?) en het narratief dat diezelfde Kubrick-film kruist met Tarantino en the Truman Show. En tóch wordt het een volbloed Aronofsky.

Dik 4*

“Anybody wanna waste some time?”

Verwoestend. Requiem for a Dream is een film over het verwoestende effect dat drugs heeft op vier personen. Verhaaltechnisch is Requiem niet erg bijzonder, en in een tijd van waanzinnige series als Narcos en Breaking Bad raak je ook niet snel meer onder de indruk van een film over drugs.

En alhoewel de acteurs het goed doen (vooral Connelly en Burstyn) blijven de personages wel erg eentonig en vlak. Leto, Connelly en Wayans dealen in drugs en raken er verslaafd aan, maar dat is het dan ook. Burstyn speelt een wat zielig omaatje die de hele dag op de stoel zit en verslaafd raakt aan dieetpillen.... Van de personages en het verhaal moet Requiem het duidelijk niet hebben. Gelukkig is het audiovisueel wel waanzinnig mooi. Vooral de muziek van Clint Mansell snijdt dwars door je ziel. De regie en editing van Aronofsky deed me soms denken aan Snatch van Guy Ritchie. De constante herhaling van scènes kan wat vermoeiend zijn (de zoveelste pilinname is too much), maar het werkt uiteindelijk wel. Als een sloophamer.

Eindelijk nog eens de tijd gehad om één van mijn favoriete films te bekijken en te beoordelen . Ik moet zeggen dat een nieuwe kijk weinig heeft veranderd aan mijn oorspronkelijke opinie. Requiem for a dream is een film die draait om 3 tot 4 hoofdpersonages die elk op hun gebied verslaafd raken.

Het personage van Sarah Goldfarb was misschien het best uitgewerkt. Ze is TV-verslaafd en heeft er zowat alles voor over om mee te doen in haar favoriete kwis. Ze wil op haar best zijn (fixatie op haar rode jurk van pakweg 10 jaar terug). Niet de jurk is fout gewassen, wel Sarah is in volume uitgezet waarop ze besluit te diëten. Ze is erg beïnvloedbaar en onvoorbereid met alle gevolgen van dien. Het diëten lukt niet zo goed waarop ze al snel overgaat tot pillen voorgeschreven door een kwakzalver. Deze fases worden op een repetitieve manier erg speciaal in beeld gebracht. Ik realiseer me dat sommigen dit op den duur erg irritant vinden. Ikzelf vind het versterkend. Vooral ook de erg fijne harde muziek zorgt voor een beklemmend dreigend gevoel. (Ik heb het dan niet noodzakelijk over de soundtrack-tune).

Verder zie je dat Goldfarb er alles wil aan doen om de schijn op te houden. Ze voelt zich waardeloos en niemand. Ze voelt zich oud en alleen. Niemand kijkt naar haar om. Door de TV-show ís ze iemand, krijgt ze aandacht en zijn alle oude buurbomma's stikjaloers. Haar gesprek met haar zoon vond ik dan ook erg sterk: "Ik heb eindelijk een reden om op te staan. Ik heb een reden om te lachen".

Die schone schijn trekt ze door op TV. Al dromend doet ze de groeten aan Seymour (die eigenlijk al overleden is) en aan haar knappe geslaagde zoon. Ze wil het perfecte gezin spelen en probeert alles te doen om te laten uitschijnen dat ze geslaagd is het leven. Ze verliest zich in de realiteit. Zielig format, het stemt tot nadenken. De combinatie met de speciale camerastandpunten, beeld, geluid, montage en symbolische waanideëen (agressieve frigo, tergend trage tijdsklok, ...) maakt het plaatje compleet!

Ook de zoon Harry raakt verstrikt in het web van de verslaving. Ook hier zijn de hallucinaties fijn uitgewerkt (pistool van de agent of Marion die de vork in de hand van Arnold steekt). Hij doet alles om zijn verslaving te voeden (verkopen TV van zijn moeder, Marion laten opdraven als lustobject, ...). Die doorlopen ogen, vale huid, de verbale nerveuze agressie, het zweten en beven ... Typische kenmerken van een (drug)verslaafde en kenmerkend van wat ik op mijn werkvloer soms zie.

Marion is in hetzelfde bedje ziek. Zij biedt zich uiteindelijk zelf te koop aan, maar minimaliseert alles. "Ik ben niet zo verslaafd als je denkt". Mooie sterke rol van Jennifer Connelly al is de echte ster Ellen Burstyn.

Ik kan best tegen wat bloed en flinke horror. Die elektroshocktherapie was heftig. Hier tekenen aub! Het mag best goor zijn, maar naalden, laat staan naalden in een vieze open wonden, neen ... niet aan mij besteed. Een zeer confronterende film die me steeds is bijgebleven, ook nu weer. Aronofsky levert hier een erg gewaagde maar vooral topprestatie af. Er is een mooie afwisseling met de verschillende personages. Ook de aparte camerastandpunten waren eens iets anders en vooral beklemmend en dreigend (Snorrycam waar de camera op het lichaam is bevestigd en de camera op het gezicht gefocust wordt, split screen enz ...). Er is ook een zekere symboliek in de film met de seizoenen zomer, herfst (fall) en winter refererend naar de hoogtepunten/pieken/vol enthousiasme van de personages om zo over te gaan naar het verval en in de winter de verdoemenis.

Tot slot nog iets over de beweegreden of overtuiging van Aranofsky. Volgens mij ziet hij de mens als slachtoffer, als iemand die dmv pech of externe factoren in verval kan raken. Reclame krijgt ook bij hem een negatieve weerklank doordat ze een grote destructieve invloed kunnen hebben op labiele personen.

Mensen hebben steeds idealen en stellen zich doelen of dromen voor. Vandaar ook de symboliek van de oceaanpier. De drang of vlucht naar een zorgeloze ideale wereld weg van de ellende.

Voor mij zijn 5,0* meer dan waard, nog maar eens!

Als preventieve film over de gevolgen van drugsgebruik kan dit wel tellen ... Drie jongeren en de moeder van één van hen kennen een neerwaartse spiraal door hun verslaving aan drugs en amfetamines. Burstyn zet een memorabele rol neer die pijnlijk is om te zien bij vlagen. Nochtans heeft ze het zelf niet gezocht: haar psychiater schreef haar teveel van die pillen voor (nogal ongeloofwaardig toch).

Requiem for a Dream kent geen medelijden voor zijn personages: op het einde hebben ze hun nachtmerrie bereikt ... Veel visuele truukjes in de film die het allemaal trippy maken, maar door het overmatig gebruik ervan had ik iets van "Ok nu heb ik het wel gezien".

Dit is zeker een goed en sterk en deprimerend drama die velen wel afkerig zal maken voor dit chemische spul. De beste scène vond ik trouwens gewoon die TV show die plots naar de huiskamer van de moeder verhuist. Subliem om te zien gewoon.

Gisteravond nog maar weer eens gezien en de film is steengoed. Blijft een bizarre hallucineerde trip die tot op zekere hoogte nog vrolijk en lieflijk begint met de betrokken karakters maar daarna in een neerwaartse spiraal geraakt die steeds gekker wordt.

Geweldige keuze om het op een dergelijke chaotische en absurdistische manier in beeld te brengen. Was niet voor deze combo gekozen was de film waarschijnlijk snel op een hele zware strafexercitie uitgelopen. Nu is het met een traan en een lach, natuurlijk wat de lach betreft naar mate het einde nadert wel steeds minder.

Prima acteerprestaties vooral van Ellen Burstyn. De oude dame steelt wat mij betreft de show. Ook prima rol van Connelly.

Het heeft iets langer geduurd dan verwacht de reactie, maar laat ons beginnen met het positieve.

Die 0,5* was wel degelijk overdreven, echt uitzonderlijk slecht is de film zeker niet. Jared Leto speelt zijn rol met verve, ook van Connelly valt er best wat goeds te zeggen en hier en daar zijn er nog momenten in het acteerwerk dat bijna richting goed en interessant gaat zelfs . De muziek zal nooit helemaal mijn ding worden (geef mij dan maar de Lust For Life intro van Trainspotting any day of the week maar bon) maar ook daar, hij was minder irritant dan in mijn herinnering en was zelfs hier en daar gepast.

Maar ik vrees dat het meeste positieve hier al ophoudt wel, de editing is echt mijn ding niet (beetje snelheid mag er gerust inzitten daar niet van), Ellen Burstyn is voor mij echt niet meer dan een overdreven karikatuur die nul meerwaarde biedt aan de film, ik moest echt meer lachen dan wat anders op de momenten dat ze daar lijkbleek zit met nauwelijks nog haar etc, de andere personages maken ook zoveel idiote beslissingen dat medeleven voelen iets is dat me nauwelijks lukt, heel het "drugs maakt je kapot" idee (lovenswaardig idee vind ik persoonlijk want druggebruik maakt je natuurlijk ook effectief kapot in de meeste gevallen na langdurig gebruik) wordt er zo overdreven ingeramd dat het zijn boodschap grotendeels mist, style over substance vind het veel te vaak, terwijl de substance toch het belangrijkste zou moeten zijn vind ik in films met dit onderwerp.

Ik zal mijn stem verhogen, maal drie zelfs, omdat het geen compleet misbaksel is, maar mijn ding is het, om het zacht uit te drukken, niet en ik vrees dat het dat ook nooit zal worden, net zoals de andere films die ik gezien heb van Aronofsky overigens, Wrestler was de enige waar ik echt wat plezier heb uitgehaald.

Prachtige film over een vrouw die de kans krijgt om op tv te komen en haar zoon die een junkie is. De montage, het camerawerk en de muziek zorgen ervoor dat de film langzaam onder je huid kruipt (vooral de snelle montage als er een shotje wordt genomen is sterk gedaan). Behoorlijk deprimerend van toon en naarmate de film zich vordert wordt het allemaal steeds naargeestiger. Van de cast springt Ellen Burstyn eruit. Wat mij betreft zo'n beetje de beste film over drugsverslaving.

Wat mij betreft nog een wat amateuristische film van Aronofsky. Het lijkt erop alsof hij met filmeffecten zit te experimenteren. De vertelstructuur en diepgang van de film lijdt hieronder.

De trips zijn leuk gebracht, maar veel te vaak herhaalt dat het irritant wordt, de muziek is goed voor een heftig moment maar niet de hele f*cking film. Het begin van de film is sowieso rommelig met veel geswitcht tussen de 3 verhaallijnen waardoor het bij mij lang duurde voordat ik in de film kwam. Het einde was zeer heftig en best wel goed, hier pasten die special effects en de opzwepende muziek namelijk goed bij de intensiteit van de scènes, het switchen kon ik hierdoor ook beter verdragen..

Al met al een zeer cynische film over harddrugs gebruik en de usa in zijn geheel die het vooral van zijn effecten moet hebben.

Deze nu pas een beurt gegeven, bleef deze op een of andere manier maar steeds uitstellen. Ik know, vroeger (nog niet extreem lang geleden) als er nog maar drama bij stond als genre, liet ik deze nogal makkelijk passeren. Maar wat is me dit een topper sech, de manier hoe alles in beeld is gebracht, die stukjes tussendoor, de sound, dat was likkebaarden van begin tot eind. De neerwaartse spiraal mag je hier letterlijk nemen. Ook ijzersterke acteerprestaties van deze cast, was van een uitmuntend niveau. Dit zijn zo van die films die op mij inwerken als een drug Deze moet in m'n top 10 (toch voor een tijdje). Mijn derde film van Aronofsky (eerste was Mother!, dan net hiervoor Black Swan) en Mother! vond ik al toppertje, maar mijn waardering voor eerst Black Swan en nu deze Requiem For A Dream, gaat werkelijk in ongekende stijgende lijn. Ja ben echt lyrisch over deze film. Hier wil ik nog wel voor knielen

heftig, die des te verder de film vordert ,des te heftiger deze wordt .

met name het laatste half uur.

alle acteurs spelen hun rol uitstekend.

en zo zie je dat drugsgebruik alleen maar een neerwaartse spiraal teweeg brengt en je dus uiteindelijk naar de kloten gaat..

Vandaag na lange tijd weer eens drie van mijn top tien films bekeken. Waaronder deze. Blijft toch een indrukwekkende film. Eigenlijk is alleen het verhaal zelf niet zo heel bijzonder. Films over junks zijn er wel meer gemaakt. Maar hier is de rest echt subliem. De vormgeving, de montage, de muziek, camerastandpunten, kleuren enz enz. Echt een bijzondere film die ver boven het gemiddelde uitsteekt.

Heel rare film. Ik had in het begin de neiging om te stoppen met kijken ernaar, omdat de film zo bizar is. Toch werd mijn aandacht vastgehouden. De thematiek doet denken aan Trainspotting. De verbeelding doet ook denken aan Trainspotting, maar deze film is visueel stilistischer. En het verhaal is nihilistischer. Inhoudelijk kaler, simpeler. Daarbij is dit de USA en niet Brits. En het eindigt wel erg hard.

Ik las in de mening van een andere moviemeterdeelnemer: "dit had de diepgang van een videoclip". Inderdaad zeg: dit kunstzinnige product is eerder een videoclip dan een film! Dan wel een keigoede, kunstige, zeer onderhoudende videoclip. Eigenaardig en de moeite waard.

Soms heb je zo’n titel die je graag wilt herzien omdat je die ooit slecht hebt beoordeeld maar je twijfelt of dat wel terecht was. Requiem for a Dream was er zo een. Deze week was het zover.

Opnieuw, ik geloof meer dan tien jaar later, kwam ik er moeilijk doorheen. Drugsverslavingen zijn wel vaker en veel beter gebruikt in Hollywood. Ellen Burstyn is ijzersterk maar Leto en Connelly zijn minder geloofwaardig. En hoe Wayans hierin beland is, is me een raadsel, al is zijn rol te nietszeggend

om je daaraan te storen. Aranofsky maakt het lastig de kijkers met de personages zich te laten identificeren. Beweegredenen zijn vaak onduidelijk en hoewel dat geen probleem hoeft te zijn valt er verder ook weinig te genieten. Visueel is het ronduit lelijk en ondanks de gebeurtenissen is er van echte rollercoaster ook niet echt sprake.

Ik blijf bij mijn beoordeling.

1,5*

Nu een x alleen gekeken. Had hem in 2006 voor het eerst gezien met een groepje vrienden. Er zat er eentje tussen die er niet tegen kon en er doorheen zat te praten. Dus wist er niet zo veel meer van.

Wel goed gespeeld door Ellen Burnstyn. Vooral het einde echt een psychiatrisch patiënt. Maar wat nou precies de bedoeling is van de film? Nog steeds geen idee. Nooit aan drugs beginnen ofzo?

Niet echt een vrolijke film ofzo, ik zou hem niet nog een x hoeven zien

Goed.

Een jaar of 20 geleden zowaar te zien gekregen in de les 'godsdienst'. Leerkracht toen was een twintiger die graag eens belangrijke films liet zien. Alleen is geen enkele film geschikt om in 3 (of meer) stukjes van hoop en al 40 - 45 minuutjes te kijken. Zeker geen film die als koortsdroom gebracht wordt.

Want dat is toch wel waar Darren Aronofsky mijns inziens op mikt: om je als kijker stelselmatig mee te zuigen in het wel en wee van een groepje verslaafden. Er is geen ontsnappen aan de negatieve spiraal en dat werkt toch écht wel pas als je 'm op een fatsoenlijke manier kijkt.

25 jaar na datum komt de tand des tijds wel wat piepen. Al zal dat misschien ook met budget te maken gehad hebben. Qua regie valt er alleszins niet veel te klagen. Aronofsky's hippe editing is nog steeds snel en hyperactief genoeg. Het is wel steeds een beetje hetzelfde, maar het werkt wel. Naar het einde toe, pakweg het laatste half uur, had het nog net een tandje meer mogen zijn. Of ik had mij misschien iets meer moeten kunnen aantrekken van bijvoorbeeld Jared Leto's personage. Die doet mij bitter weinig. Een Ellen Burstyn, Jennifer Connelly of zelfs Marlon Wayans doen het een stuk beter.

In ieder geval blij dat ik Requiem for a Dream eindelijk eens kunnen kijken heb zoals ik dat allang had moeten doen. Een absolute topper heb ik er helaas wel niet in kunnen ontdekken.

3,5

"I love you, Harry. You make me feel like a person. Like I'm me... and I'm beautiful."

"You are beautiful. You're the most beautiful girl in the world. You are my dream."

Als je nog niet in een koortsdroom leeft of van de planeet bent omdat je zelf wat hebt gesnoven, dan brengt deze film je wel die kant op. Wat een gave film, maar ook soms te bizar om te volgen. Wat mij eigenlijk vanaf de eerste minuut al pakte was de sfeer die deze film kent, wat ongekend benauwend en tegelijkertijd ook heel lekker. Die soundtrack blijft in je hoofd spoken, Aronofsky speelt met je, met je emoties, maar voornamelijk met je gevoel. De weight-loss journey van Sara Goldfarb gepositioneerd in een vrij desolate en depressieve setting vond ik best gaaf en dat maakt deze film ook wel echt. Chaotische film is het zo af en toe, maar ik heb er oprecht wel van kunnen genieten. Zeker aangezien deze films soms niet helemaal mijn ding zijn, en dat moet ik ook wel eerlijk toegeven.

De herziening blijft nog altijd een indrukwekkend weerzien. Regisseur Darren Aronofsky levert hiermee één van zijn beste projecten af door actief te leunen op onderscheidende visuele inspanningen. Het snelle camerawerk, de agressieve editing en de indringende muziekkeuzes leveren daardoor effectief gegruwel op waarin het gebruik van drugs uitmuntend wordt neergezet. Extra fijn is dat Aronofsky overtuigend een stijgende lijn neerzet, waarin elk seizoen steeds een stukje sterker wordt en uiteindelijk aankomt bij een overdonderende finale. Jammerlijk is dat het acteerwerk van Jared Leto evenals Jennifer Connelly erg gescript aanvoelen en het daardoor stevig moeten afleggen tegenover een onvergetelijke Ellen Burstyn.

Zo'n film waarvan je weet dat hij bovenaan in veel toplijsten pronkt, waardoor het vaak alleen maar kan tegenvallen. Bovendien las ik her en der dat het wel een extreem depressieve film zou zijn; iets waar je wel even voor moet gaan zitten. Tegelijkertijd wilde ik graag wat meer van Darren Aronofsky zien. The Fountain vind ik een mooie film en Black Swan zelfs weergaloos. Zonder er verder al te veel bij na te denken dus deze Requiem for a Dream maar eens een kans gegeven.

En dan blijkt het toch wel om een heel sterke film te gaan. De eerste paar minuten wist ik het nog niet zo, maar zodra ik me realiseerde dat het voor deze personages eigenlijk alleen maar van kwaad naar erger kon gaan, werd ik er volledig in meegezogen. Het acteerwerk is sterk. Ik heb genoten van de rollen van Jared Leto, Jennifer Connelly en een verrassende Marlon Wayans, maar de bloemen gaan mijns inziens naar Ellen Burstyn. Ze brengt haar personage vol overgave en ik had wel heel erg met haar te doen. Zeer puike prestatie! De film wordt eigenlijk steeds interessanter. Zeker richting en tijdens de climax wordt de sfeer steeds grimmiger en claustrofobischer. Je wordt er als kijker ongemakkelijk van, maar je kan je ogen niet van het scherm houden.

Een film die je na afloop even beduusd achterlaat. Het zal niet voor iedereen zijn: de flitsende montage moet je immers liggen. Ook voor mij is dit zeker niet altijd iets dat me aanspreekt, maar bij deze film vind ik het zeer passend en iets toevoegen aan de sfeer. Ook de soundtrack doet dat trouwens, met een zeer herkenbaar titelnummer. Het is een film die me in ieder geval moeiteloos wist te boeien en indruk heeft gemaakt. We zijn reeds enkele dagen verder en de film spookt nog steeds geregeld door mijn hoofd.

4*