Requiem for a Dream (2000)

en geloof ook dat de boodschap was dat Connelly er naakt nog mooier uitziet dan met kleren aan.

Ja sorry hoor, dat kan zelfs ik verzinnen. Ik zou het alleen niet doen omdat het een slecht ideeen zijn.

Maar, ik dacht persoonlijk eerder aan een heel ander statement: namelijk, wanneer je aan de drugs bent, moet je rare dansjes uitvoeren op een bureau in een elitair kantoor gebouw voor enge ouwe viezerikken. Of dat je dan een gat in je arm krijgt met een omtrek van 20 cm. En... sorry, ik heb de film weggegeven, dit zijn de enige dingen die ik me nog herinner.

Come on heh.. je zou dit ExploitatiN kunnen noemen. Was het niet anders bedoeld.

Voor een naakte connelly moet je trouwens naar de hot spot.

Over bagatelliseren en aandikken gesproken --> een gat van 20 cm. en exploitatin. Sinds Fritzl hebben we al een poos geen oude viezerikken meer gehad, toch?

Een ervaringsdeskundige loopt gillend weg bij deze film, tenminste die ik had gesproken was niet blij dat ik juist over deze film begon.

Ik vind juist dat hij zeer goed (door middel van truuks en effectbejag, dat zeker) perfect het deprimerende gevoel, passend bij de situatie aarin de hoofdrolspelers zich bevinden, weet op te wekken.

Heeft niets met bagitaliseren te maken. De film wil imo ook geen anti drugsstatement maken (hooguit tegen het feit dat slaap en afslankpillen ook drugs zijn), maar gewoon meeslepend entertainment bieden. Deel dus ook niet de visie van Bottleneck, daarvoor is dit inderdaad veel eerder exploitation, dan een aarshuwend belerend vingertje. Kijk ook naar PI, daar wordt de wiskunde toch ook geenszins serieus genomen. Films zijn veel meer vorm dan inhoud bij Aronofsky.

F&L in Las Vegas is pas vorm i.p.v. inhoud.. (ook geweldig trouwens, daar niet van

Vind dat Aronofsky wel wat te vertellen heeft (net zoals bij Pi, die heeft zeker wel inhoud naast alleen de vorm, en is wiskunde het vehikel). Mooie combinatie van verhaal, beeldeffecten en muziek, evenals Requiem.

Die laatste antidrugs-statement in mn reactie was niet serieus bedoeld, maar de manier waarop ze op het laatst behandeld werden kwam toch heel sterk over. Maar goed, ik kijk ook niet naar Requiem voor dit soort dingen maar voor het geheel van drama, beeld en muziek en de statements maken het allemaal wat wranger.

Vorm is inhoud. Er moet toch een reden zijn waarom de maker een zo groot mogelijk effect probeert te bereiken. Of een film zo deprimerend mogelijk probeert te maken (?) En als die reden er niet is en daarom slechts 'vermaak'/ exploitation overblijft: Dat is toch gek????? Je kan dan net zo goed een film maken over een aids patient met emmers bloed in beeld. Ook dat lijkt me not done. De maker moet een statement maken, dat kan niet anders(, maar goed ik zie hem ook niet).

Ja en ik heb nu al genoeg aangegeven welke redenen, inhoud, statement of whatever ik er in zie en jij blijkbaar niet. Ga mezelf niet nog een keer herhalen..

Ik vroeg het ook eerder aan Reinbo, die motiefjes die je aankaart: prima. Maar het loskoppelen van vorm en inhoud is wel weer een mooie. Totaal verkeerd maar wel interessant.

Wat voor ding? (Sorry, kon het niet laten liggen )

Ah oke., maar daar zullen de meningen ook wel over verdeeld zijn

Precies, dat is de reden waarom ik het een waardeloze film vindt. Beetje sjokken, paar effecten zonder een duidelijke 'waarom'.

Waarom: om de kijker het gevoel te geven wat de innerlijke ervaringen zijn van de hoofdrolspelers. Als je alleen maar dingen laat zien zonder die effecten en geluiden die hier gebruikt worden, sta je veel verder van de film af. Dan ben je meer een observator en doet het je allemaal minder, terwijl de regisseur je nu er echt deel van probeert te maken om de gevoelens van de spelers over te brengen. Hij maakt je participant...

Een mooi gevormd glas bier zonder bier erin. Je voorbeeld voor vorm zonder inhoud. Naar mijn mening kan iets wel degelijk een vorm hebben zonder ook maar enige inhoud te bevatten, misschien is dit iets persoonlijks of ligt dit aan je zienswijze, niet echt interessant ook.

Zo ook je punt over het statement. Persoonlijk vind ik het behoorlijk laf van de mensheid in het algemeen dat overal een reden achter gezocht moet worden, neem dingen gewoon is zoals ze zijn. Zie deze film gewoon is door de ogen van onze lieve vrienden, en zie hun up's - tijdens de tripjes - en hun down's - in de harde realiteit - zonder eigen interpretaties, statements of wat dan ook.

O ja, mocht je nou echt persé een statement willen, kies er zelf een uit. Er zijn er zat te noemen denk ik zo. Onzekere wereld waarin het de ene dag prima gaat en de andere minder, afglijden van junks en hoe ver zij gaan, sociale druk/onzekerheid en de drang om mooi te zijn, kromme hulpverlening in het land van de dromen.

Misschien wilde de maker van de film wel is een film maken waarin zoveel statements zitten, dat je hét statement niet meer ziet. Is dat ook een statement?

Vreselijk en angstaanjagend stukje cinema ( ja , het wordt toch eens tijd dat ik nu mijn mening over deze film neerschrijf. Beter laat dan nooit ).
Aronofsky kiest ervoor dat de film zichzelf traag opbouwt : stuk bij stuk wordt het afschuwelijker, harder, weirder ( sommige scènes komen verdomd dicht in de buurt van surrealisme ) en bovenal ook creepier. Het feit dat we de personages mentaal - en in sommige gevallen ook lichamelijk- beetje bij beetje zien aftakelen totdat er bijna niets meer overblijft van het personage dat we in het begin van de film zagen draagt bij tot ons eigen belevingsvermogen. De regisseur haalt in vele gevallen zijn visuele trukkendoos boven, maar zorgt dat het nooit te overladen begint te worden. Gaandeweg verdwijnen ook kleine deeltjes van de ( bij wijlen ) mooifilmerij en wordt de stijl meer en meer omgevormd tot het weergeven van een koortsachtige nachtmerrie die we samen met ieder personage ( vooral die van Ellen Burstyn ) beleven. De uiteindelijke climax en dus de volledige ondergang is zo verschrikkelijk en ligt zo zwaar op de maag ( zelfs op het gebied van ranzigheid : niet bloederig maar mijn lichaam draaide toch dubbel bij het zien van Jared Leto's afschrikwekkend aangetaste arm en de bijzonder expliciete 'ass-to-ass' - scène ) dat Aronofsky's geleidelijke opbouw van het verhaal alleen maar harder zal doen aanslaan. Geholpen door uitstekende acteerprestaties kon je je zo steeds beter in de karakters inleven.
En er valt eigenlijk niet veel meer over te vertellen : het is een film die vreselijker, manischer en nachtmerrieachtiger wordt scène per scène voordat je totaal tot puin geslagen bent eenmaal de climax ( het segment 'Winter' ongeveer ) over is.
Pure horror !

Aronofsky zei naar het schijnt ooit zelf dat 'Requiem' in zijn ogen eerder een horrorfilm is. Nu ja, natuurlijk geen horrorfilm in de zuivere betekenis, maar hij weet wel te doen waar films als Last House On The Left of The Texas Chainsaw Massacre zovele jaren geleden in slaagden. En dat is je een ontzettend vies gevoel geven terwijl hij je steeds verder bekruipt. Akelig filmpje dus !

net gezien,

man wat een film!

Bij de scène waar ze zijn arm weg halen,
bah,

echt goede acteerprestaties!!!

Wow, wat een film.

Het verhaal, de acteurs, de muziek... Alles overdonderd mij.

Zeker een plaatsje in mijn top 10 waardig.

Geweldige film.

Het is erg realistisch, schokkend en dramatisch.

Soms kunnen de beelden wel erg schokkend of raar overkomen, maar dat is het mooie van deze film.

Had dat niet verwacht van deze film

dramatisch is het goede woord ja.

Een ontroerend en hard stuk film! Heb een traantje weggepinkt. Komt waarschijnlijk ook door de mooie achtergrond muziek die je een paar keer voorbij hoort komen. Acteurs lieten stuk voor stuk een formidabel stuk spel zien. Het verhaal sprak mij erg aan.

Na afloop van de film, proefde ik een bittere nasmaak. Op de een of andere manier zou ik m niet nog een keer willen zien.

Mooie recensie en dat het een film is die je niet perse 2 keer hoeft te zien, omdat die de 1e keer al genoeg indruk achterlaat, sluit ik me bij aan.

ik was gewoon even niet meer mezelf na dit masterpiece joh!!

heel erg goed!! alleen slecht voor je humeur

Film die echt aan de ribben blijft plakken.

in de eerste helft van de film maakt de humor het nog enigszins verteerbaar, maar op het moment dat die verdwijnt komt alles nog harder in je gezicht terecht.

Iedere (jong) volwassene zou deze film moeten gezien hebben.

Ideaal voor school-filmforum (wel pas vanaf 17 jaar)

Deed me niet zoveel deze film, had er meer van verwacht.

2*

Om een of andere reden had ik deze film nog steeds niet gezien.

Heb hem laatst gezien en hij maakte op mij veel indruk.

Mischien komt dat omdat ik zelf wel een beetje met drugs aan het experimenteren ben.

Ik denk dat je de film beter kunt begrijpen en hij ook meer indruk maakt als je zelf drugs hebt gedaan.

Het onschuldige beeld wat ik van (hard)drugs had is nu niet meer het zelfde.

Indrukwekkend.

Zulke hoge noteringen maken mij toch altijd wel nieuwsgierig naar een film, ik had geen idee verder waar ik aan begon of waarover het zou gaan.

Echt een film die een diepe indruk achterlaat, dat dankzij de geweldige acteerprestaties (Wtf Marlon Wayans? Kende hem slechts van scary movie, white chicks etc, hij kan toch wel degelijk acteren) en de climax die als een bom inslaat.

Verder valt er visueel ook erg veel te genieten, die versnelde beelden, split screen, erg goed uitgevoerd en daarnaast is de montage ook geniaal.

Sommige scénes zijn echt briljant in beeld gebracht.

De finale keek ik non stop met kippenvel, indrukwekkend en het zal nog wel een tijd in m'n hoofd blijven zitten, dat geld trouwens voor de gehele film wel.

En dan nog de soundtrack, die mag absoluut niet vergeten worden, ik kende hem natuurlijk al maar om hem zo in deze film terug te horen, echt prachtig.

Ik denk dat ik maar eens wat meer top250 films moet gaan kijken, want tot nu toe scored er geen 1 onder de 3.5* bij mij..

4.5* voor deze iig.

Tijdens het eerste halfuur gebeurde er barweinig, waardoor ik me stierlijk heb verveeld. Het deed me denken aan een saai psychologisch Jip en Janneke verhaaltje. Om de 5 minuten moest ik gapen. Constant vroeg ik me af wanneer er nou eens een verrassende twist in het verhaal zou komen. En zo'n twist is er eigenlijk nooit echt gekomen. Dat Harry op het eind z'n arm zou kwijtraken, en dat Sara moest gaan tippelen, kon bijna iedereen wel voorspellen.Ondanks dat werd de film na dat saaie halfuur ineens Ongelofelijk goed. Volgens mij kwam die plotselinge ommekeer bij mij omdat ik de film vanaf het begin niet doorhad. Er zit een immense 'Flow in'

De regisseur brengt het verhaal geweldig opbouwend!! Ik kan me geen andere film heugen waarin dat op zo'n manier gebeurt. 'Het is alsof je naar de waterkoker zit te kijken, en het water heel langzaam warmer...., en warmer .. en nog warmer ziet worden, tot het kookpunt. En je weet natuurlijk allang dat dat kookpunt bereikt gaat worden. Zo wordt deze film opgebouwd. Geen rare twists, 180 graden de andere kant op, maar gewoon een ijzersterke opbouw naar het einde.

Het is een film om van te kotsen. Maar dan wel op een hele indrukwekkende manier.

Een echte topper!

Ben blij dat de laatste stemmers de weg omhoog weer hebben gevonden bij dit meesterwerkje!

Heerlijk een film die inderdaad geen idiote twist nodig heeft, maar alleen maar van kwaad tot erger laat zien.

Meteen maar weer even de soundtrack opgezocht. Schitterend!

Ik wou eerst een heel laag cijfer geven. Omdat ik de film wel erg dramatisch en depresief vond over komen.

Achteraf gezien is dit natuurlijk de bedoeling van het verhaal

Ik vind het geen absolute topper, echter zit alles wel goed in elkaar. Alles wordt erg goed uitgebeeld en ik denk dat dat deze film tot zo'n succes maakt.

Je krijgt heel goed mee hoe de hoofdrol spelers zich voelen. Dit wordt namelijk perfect uitgebeeld.

T is verder niet echt mijn genre. Niet mijn favoriet.

Ik hou het bij 3,5!

Ja en als je het mij vraagt weet Aronofsky hier prima wat hij doet. De reden waarom hij koos voor een deprimerende aanpak valt al af te leiden aan de titel. Bestaat er iets deprimerenders dan een uitvaartsdienst van een droom? Alle hoop, alle plannen voor de toekomst worden weggevaagd. Niets om vrolijk van te worden. En al deze elementen (hoop, plannen) zijn in de personages terug te vinden. Ze zullen het echter niet vinden aan het einde, dat moge duidelijk zijn. Als er één ding is dat alle facetten van de film aan elkaar bind is het hoe dromen kapot kunnen gaan.

De drugs staan in principe op de eerste plaats van alle ellende (en ik vind er niets mis mee om te zeggen dat het een anti-drugsfilm is, maar op MovieMeter wordt enige vorm van mroaal zo gehaat, dat je dit niet mag zeggen), maar er is meer. Er is druk van buitenaf (prestatiedrang); er zijn waanbeelden (Sara die denkt dat ze er heel anders uit moet zien voor tv); andere personen worden uitgebuit (Harry die wil dat Marion naar bed gaat met haar psychiater), mensen letten niet goed op (de dokter die Sara haar pillen geeft), etc. Uiteindelijk zijn de personages net zo veel te beschuldigen van hun eigen ellende als dat hun omgeving er de oorzaak van is. Nou kun je de film bekritiseren dat hij niet één kant kiest, zoals bijvoorbeeld slechts dat alleen de drugs alle ellende veroorzaakt of alleen de druk van buitenaf. Maar is het bij sterke films, en grote kunst in het algemeen, niet vaak eerder zo dat het niet simplistisch één element uitkiest, maar juist vragen stelt door een probleem zonder oplossing in al zijn facetten te tonen? Is alles in het leven eenduidig?

Aranofsky is consistent in zijn visie. Verschillende aanpakken zijn mogelijk. Een subtiel karakterdrama, waarbij je dicht op de huid van een personage zit met camerawerk dat authenticiteit benadrukt ligt voor de hand (de Dardennes zouden er vast iets goeds mee kunnen doen). Een andere keuze is een groteske filmstijl en Aranofsky koos duidelijk daarvoor. Met zijn vlugge editing creëert hij een akelige rush, waarbij je geen tijd hebt om te reflecteren, maar eens te meer om te voelen. Filmanalytici haten doorgaans dit soort filmstijlen, omdat intellectuele diepgang achterloopt op emotionele diepgang. Aranofsky's camera en montage is er puur op gericht om je in de subjectiviteit van de hoofdpersonen te duwen. En snel. En hard. Bombastisch? Ja. Subtiel? Nee. Intelligent? Verrassend genoeg wel ja. De vele beelden die Aranofsky kiest zijn niet bepaald willekeurig en hij weet driedimensionale karakters te creëren door de vlugge cuts heen. De climax is erg knap, omdat alle vier de locaties waar de hoofdpersonen zich verbinden bijna een ruimte worden, door grafische matches, geluidsbruggen en andere slimme montagetruukjes.

Ik kan eigenlijk nauwelijks begrijpen dat iemand deze film bagatelliserend kan noemen, terwijl Aranofsky zo duidelijk sympathie voelt voor zijn personages. Hij laat ze zien met al hun zwakheden (en ze hebben er veel), maar bespot of kleineert ze niet. Ook de term exploitation kan ik moeilijk rijmen met Requiem for a Dream. Staat niet alles duidelijk in dienst van de neerwaartse spiraal waarin de dromen van de hoofdpersonen verdwijnen? Is de shockvalue er niet om ons mee te laten voelen met de hoofdpersonen, in plaats zoals in horrorfilms om ons gewoon bang te maken?

Ik ben het nog wel eens met mijn eerste recensie dat de film zijn kracht pas echt wint in de tweede helft (met uitzondering de eerdere scène waarin Harry Sara bezoekt om haar te vertellen dat ze een televisie van hem krijgt). De eerste helft is iets teveel pure opbouw. Maar als de hel eenmaal losbarst dan is het ook een van de meest verschrikkelijke filmhellen uit de filmgeschiedenis.
Ik verhoog naar vier sterren.

De 2e helft is volgens mij zo sterk door de opbouw van deel 1. Dat is misschien minder visueel, maar de opbouw dient om je mee te sleuren en aan te tonen hoe de verslavingen en obsessies ontstaan uit alledaagse natuurlijke situaties. Geen extreme junkies of landlopers, maar zaken die we alle dagen wel tegen komen. Alleen ontsporen ze hier vrij hard, maar toch op een geloofwaardige manier. Die obsessie en de kracht van de verslaving worden gaandeweg de film zeer sterk weergegeven. Inderdaad één van de meest verschrikkelijke filmhellen uit de filmgeschiedenis.