Requiem for a Dream (2000)

Om wat over de negatieve of positieve kanten van verslaving bij te leren ? Lijkt me sterk.

Ooit van escapisme gehoord ? Of het beleven van emoties via een veilige weg ?

Je loopt de hele tijd zaken door elkaar te ranselen, daarom kost dit allemaal zoveel tijd. Is het dan zo moeilijk om even uit te leggen waarom het voor jou interessant is wat een Kubrick over geweld zegt in ACO ?

Ik kijk film om vermaakt te worden, escapisme. Ik kijk film om wat te leren, over landen, over geschiedenis, maar eigenlijk vooral over "La condition humaine". Ik kijk films omdat ze me begeisteren, me inspireren, me aan het denken zetten, me kanten laten zien van sociale, maatschappelijke of menselijke interactie die normaal onder de oppervlakte blijven. Om 101 redenen dus. Geschiedenis, politiek, psychologie, wetenschap in zijn algemeenheid: ze geven allemaal een inzicht in de mens, maar een incompleet inzicht. Kunst, literatuur, film zijn een raam op het menszijn die wetenschap niet kan bieden. Daarom bestaan die dingen, en daarom bekijken en lezen mensen die dingen. En daar ben ik er een van. Als ik bij het films bekijken alleen de vorm belangrijk zou vinden, dan mis ik een groot deel van wat films me kunnen brengen. En verhalen bieden troost. Maar echt, je kunt beter een verhandeling "Waarom bestaat kunst?'" of "waarom bestaat literatuur?" lezen. Daar staat het vast beter in uitgelegd.

Wil je écht meer te weten komen over mensen en maatschappij dan ga je er middenin staan en kijk je om je heen. Dan richt je je niet op een werk dat onsproten is uit de bevindingen en dikwijls vooroordelen van een ander persoon, waar scripts fictief zijn en personages handelen naar de goedwil van de verzinner.

Sorry, maar uit een werkje van 90 tot hoogstens 180 minuten wens ik liever niets te leren over "La condition humaine". Kunst biedt geen raam, kunst biedt vervormde spiegels die hoogstens wat zeggen over hoe de regisseur naar de mens en zijn omgeving kijkt.

Het gaat OOK nog steeds over Requiem for a Dream.

Je kunt natuurlijk zelf ook even een topic openen als je wat specifieker op zaken wil ingaan.

Ik voel me een gezegend mens. Laat ik het daarbij laten...

Hoeft het niet wat Olaf K. wil er zich blijkbaar graag vanaf maken met een schouderklopje aan zichzelf.

Of het de film moralistisch maakt of niet. Aranofsky heeft onlangs een serie anti-Meth reclames geschoten, om het gebruik van Meth tegen te gaan.

Interessant vind ik het op zijn minst. Overigens zie ik Requiem niet direct als moralistisch, het laat wat mij betreft alleen de innerlijke staat van 'de' mens zien, wanneer deze op de rand van leven en dood staat. Wanneer er echt geen uitweg meer lijkt en wanneer rationele en irrationele werelden door elkaar vloeien. En dan draait het niet direct om drugs wat mij betreft, maar om (ziekelijke)verslaving in het algemeen. En het feit dat het je leven in kan sluipen en je langzaam de grip met realiteit kan verliezen.

Aranosky kiest voor de 'harde' aanpak, maar dat wil niet zeggen dat hij moralistisch bezig is. Sommige dingen zijn gewoon niet fijn en dan mag je het ook best op zo'n manier laten zien, wat mij betreft. Ik word er in ieder geval telkens letterlijk misselijk van. En dat zie ik niet als iets negatiefs, het laat zien dat de huidige cinema de mens, ook doormiddel van montage en andere op het oog 'oppervlakkige' dingen kan ontroeren, tot het bot. En dat is een goed iets, zolang er maar niet alleen hip mee gedaan wordt..

Hij wint er geen doekjes om, en dat is wat mij betreft een goed iets.

De 'reclames' zijn te zien op:

http://www.montanameth.org/View_Ads/index.php#

Ik zie niet in hoe verder te discussiëren met iemand die films bejegent als 100% esthetische objecten ter vermaak en niet ziet hoe je van de inhoud iets kunt meekrijgen. En dan voel ik mij inderdaad een gezegend mens.

Ik vind het beschouwen van dingen interessanter dan ertussen te staan. Daarom is film en kunst voor mij ook een prachtige manier om 'het leven' te beschouwen. En dat het dan gemaakt en verzonnen wordt door een persoon doet er niet veel aan af.

Je ziet de wereld toch altijd door een vervormde spiegel, je kan nooit alles zien, het is moeilijk om alle kanten van een verhaal te horen. Film biedt juist een mooi en gevoellige kijk in de wereld. En dat dat subjectief is doet er niet veel aan af.

Liever dat dan dat ik eerst maatschappelijk werker moet worden om iets van de wereld om me heen mee te krijgen. Dan kijk ik liever een Requiem om meer te weten te komen, dan dat ik bepaalde mensen ga uithoren over wat zij allemaal doen met 'verboden middelen'. Dan krijg ik namelijk feiten te horen, of misschien krijg ik iets mee van de gezichtsuitdrukkingen van degene die mij die dingen verteld.

In film word ik instant in de atmosfeer gezogen. En ik denk dat ik daar heel veel van leer. En dat gaat verder dan een lesje cinematografie esthetiek.

Kunst kan een gestileerde subjectieve kijk op de wereld (fantasie of niet) geven. En het is juist tof dat dat vanuit (dikwijls) 1 persoon's fantasie ontspringt.

En dus ontdaan van realiteit. Of minstens zover ontdaan dat je zelf geen goeie afweging meer kan maken.

Ik vind het maar vreemd dat je zegt dat je liever beschouwt dan er tussen te staan. Die twee sluiten elkaar totaal niet uit. Het enige wat je bij films doet ik fictie beschouwen. Da's allemaal leuk, maar heeft weinig te maken met de mens of de realiteit waar mensen in leven. Als je zelf de realiteit beschouwt kan dat door een vervormde spiegel, maar dan ligt die beperking bij jezelf. Hoogstens heb je een klaardere kijk op een klein stukje realiteit. Wat mij betreft veel waardevoller dan een verwrongen kijk op een globaalbeeld.

Tja, in deze inhoudelijk discussie heb je niet eens de helft begrepen van wat ik zeg. Telkens interpreteer je zaken fout en als het niet aansluit bij wat jij denkt trek je het maar in het belachelijke. Ik moet soms drie keer hetzelfde quoten voor je zegt dat je het eigenlijk niet begrijpt en zelf kom je totaal niet met argumenten op de kritiekpunten die ik aanbreng.

Dan voel je je maar gezegend met jezelf, maar onder de indruk ben ik niet van je inhoudelijke visies. Integendeel.

Topic waar deze discussie kan verdergezet worden ?

Ach, we gaan we ons onbegrepen voelen... Ik neem aan dat je geen lijst hoeft van dingen die ik gezegd heb en waar jij niet op gereageerd hebt. Zo gaat dat op fora. Ik heb in mijn vorige post geprobeerd te duiden hoe jij films kijkt. Ik doe mijn best, maar communiceren is een kunst...

Dit is dus het mooie: ik ventileer amper visies. Ik kijk films voor 1 van dezelfde redenen dat mensen al 5.000 jaar verhalen vertellen en lezen. Het idee dat film meer communiceert dan de maker beoogt, het idee dat je van films/literatuur wat kan opsteken dat betrekking heeft op de inhoud, het idee dat de kijker bepaalt wat een film is en niet de maker: dit is allemaal propodeuse Letteren, Art for Dummies. Dat jij daar allemaal niet aanwil, prima, geen probleem mee. Maar laten we niet doen alsof ik hier heftige statements zit te maken.

Maar goed, dit wordt discussieren om het discussieren...

Nee, je begrijpt me gewoon niet. Dat geef je zelf aan door telkens compleet irrelevante of andere conclusies te trekken uit de zaken die ik zeg.

Daar reageer dan liever ook niet op, want het heeft weinig zin om mij te verdedigen tegen dingen die ik niet zeg. Da's erg vermoeiend en leidt werkelijk tot niks.

Dan moet je minstens in staat zijn de kritiek van mijn kant op die statements te ontkrachten, maar daar heb ik je nog geen poging toe zien doen.

Topic waar deze discussie kan verdergezet worden ?

Ontkrachten? Jij ontkracht ook niks wat ik zeg. Dit gaat over meningen en verschillende filmbelevingen, niet over bewijsvoering.

Die draad heb ik net gelezen. Wat Ramon K zegt....

Een topic waarin je zelf al aangeeft dat Olaf grotendeels op de goede weg zit wat betreft jouw opvatting over film. Probeer iemand nou eens gewoon tegemoet te komen onderhond in plaats van koppig die hakken in het zand, dan kom je veel verder echt.

Aangezien niemand het initiatief neemt:

Antwoord

Mooie discussie! Vooral Olaf K. weet niet alleen inhoudelijk interessante dingen te zeggen maar dat ook nog eens leuk te verpakken. Stiekem best gelachen:

Ik moet zeggen dat de meeste filmpjes er nogal dik op liggen. Vooral de laatste twee, waarin voortdurend wordt gezegd "I only take meth this one time"...

Elk filmpje eindigt met "Meth...not even once".

Wat vinden jullie: laat Aronofsky hiermee zien dat hij erg tegen drugs in het algemeen is, en dat dit Requiem for a Dream in een ander daglicht plaatst? We hebben al een uitvoerige discussie gehad over de eventueel moralistische boodschap in deze film. Ik had, zoals gezegd, totaal niet het gevoel gehad dat er een boodschap werd 'ingeramd', zoals velen beweren.

Bovendien heeft Aronofsky gezegd dat hij absoluut geen boodschap erin heeft verwerkt. Natuurlijk kan dit waar zijn, maar verandert dit de zaak voor jullie?

Denk dat hij naar aanleiding van RfaD gevraagd is om deze commercials te maken. Veranderd dus niets aan de discussie voor mij.

Filmpjes zijn overigens erg cool en heftig, al verliezen ze wel aan kracht als je ze allemaal achter elkaar kijkt. Het is steeds hetzelfde kunstje. Wel erg mooi gemaakt allemaal.

Het kan eigenlijk niets aan de discussie veranderen inderdaad, ieders interpretatie blijft hetzelfde. Maar onbewust in mijn achterhoofd speelt het misschien mee bij een volgende kijkbeurt.

De filmpjes zijn zeker heftig, maar de booschap ligt er wel érg dik bovenop. Subtiliteit/suggestiviteit werkt volgens mij beter dan expliciete beelden.

Ze lijken allemaal op elkaar, steeds weer die verrotte gezicht en huid, steeds weer die tieners op feestjes, het zijn zeg maar de cliché beelden die iedereen al kent.

Het zijn misschien wel cliché beelden, maar toch zijn het dingen die je niet vaak in reclames op zo'n expliciete manier verwerkt ziet. Vind ze zelf toch wel erg mooie gefilmt. Natuurlijk verliest het wat aan kracht als je ze allemaal tegelijk kijkt, maar vind het toch een goede serie. Denk ook dat hier het wel werkt om het op zo'n manier weer te geven. Het is daar een inmens probleem.

Natuurlijk is het een discussie punt, of het in your face van dit soort reclames (of van een film als deze) werkt. Ik denk in ieder geval dat het een goede eerste klap geeft, vooral wanneer iemand het alleen thuis ziet en zelf al nadenkt over het wel dan niet gebruiken van zo'n drugs.

toen ik deze film voor het eerst zag was ik daarna heel stil, de inpact die deze film maakt is ongeloofelijk, de acteer prestaties zijn ook geweldig, Ellen Burstyn hoorde de oscar te verdienen. Jaret Leto speelde ook weer GEWELDIG! en ik was shocked door Marlon Wayans, ik wist dat hij kon acteren dat zie je in de andere films van hem ook wel, maar dat zijn voornamelijk comedy's ik had nooit gedacht dat hij zo geweldig deze rol kon spelen!.

5 ster

Ik vind het een héle moeilijke film om te beroordelen. Het is in ieder geval wel een heel duidelijke film die zijn punt goed neerzet. In het begin is alles nog redelijk rustig, maar naarmate de film zich vordert en de personages telkens dieper in de onheil zakken, geeft de film je iets mee wat je grijpt. Je voelt het 'drama' aankomen en je wordt er zelf ook telkens dieper in 'meegezogen'.

Een 4,5* lijkt me op zijn plaats. Hoewel de film ook zo z'n minpuntjes heeft, maar die neem ik voor lief.

Wat een goeie film is dit zeg! Ongelooflijk. Maakt gebruik van veel technieken qua camerawerk en editing. Maar daar red je een film niet mee. Ook het acteerwerk is subliem, zeker van Burstyn. Leto zet ook een schitterende rol neer, net als de rest van de cast trouwens. Ook een schitterende (5.1, heel effectief!!) soundtrack. Knaller van een film die eens goed duidelijk laat zien wat drugs met je kunnen doen. 4,5 *!!

Ik kom superlatieven tekort.

5*

Niet een film naar mijn smaak.

Dat vind ik jammer voor je Steven

Best wat met drugs, maar geen enkele waardering zelfs niet na 7 valiumtabletten.Ik kijk nog liever naar 1 steven segal film kwa geloofwaardigheid zal zon kneukfilm er niet voor onder doen!!!

De menselijke geest wordt door een klimaat bepaald: hoe gaan we met elkaar om. Als een economie van een land in het depressie zit schijnt een shock-theapie te helpen...bezuinigen. Als een mens zich niet goed voelt probeert hij of zij nieuwe enegie te 'winnen'. Een doel vinden om te 'scoren'. Of slaaf worden van iets 'hogers'. Dromen ....verlangen is boren naar nieuwe inspiratiebronnen. Goede communicatie kan als smeerolie voor de bokkige ziel werken. Deze film eindigt zeer tragisch: de hoofdpersonen zijn allemaal op zichzelf geworpen. De (Amerikaanse) dromen zijn nachtmerries geworden....Aronofsky toont ons een gevulde "cold turkey". Olie verslaafde Bush vlucht nog steeds uit de realiteit....met hulp van machtspolitieke roesmiddelen....

Aronofsy laat de negatieve kant van drugs zien. Maar zonder de betweterig moralist uit te hangen. De drugsverslaving is maar één van de vele. Drugsverslaving is, in Amerika, de minst sociaal geaccepteerde en daarom gecriminaliseerd....Maar ook een reden tot een extra preoccupatie voor de jonge Amerikanen, die dingen willen doen die hun ouders verbieden... wat drugs dus niet bespreekbaar maakt. Bron van de meeste ellende...

RfaD is geen op en top moralistische film zoals sommige commentatoren hierboven beweren. Aronofsky maakt zich zorgen en toont dat met magistrale cinematografie. Drugs verslaving springt eruit....maar er is ook sprake van een eet-verslaving tv- verslaving.... sex-verslaving, en er is sprake van een gokverslaving. En Harry die moeder bezorgt waarschuwt voor de pillen is zelf al verslaaft. Terwijl ze als onvervalste Jiddische Mammy haar zoon met eten wil volproppen, waar ze zelf van af wil vallen.En de verpleger de moeder Goldfarb 'verpleegt' vertlelt dat hij uit de casino gezet wordt. Wie Aronofsy alleen maar als een moralist ziet, weigert zijn relativeringen te zien en vergeet de typische Amerikaanse sfeer van hypocrisie......

En een verslaafde consument is goed voor de economie......een kwestie van "excitation" op het juiste gevoelsmoment!

Daarom zijn de beide scénes met splitscreen, tussen moeder en zoon en die prachtige romantische scéne tussen Harry en zijn vriendin, zo typerend. De splitscreen is een prachtig doelbewust symbool voor de onmacht van de communicatie....ondanks de tedere woorden blijft er een afscheiding. Zoals in een echte tragedie, waar de noodlot niet te keren is, toont ons de film zo al een aanwijzing naar de onomkeerheid van de afloop. De hoofdprsonen zijn machteloos ze hebben hun eigen lot niet in de hand.

Of Aronofsy het zo bedoeld heeft weet ik niet, maar de Klassieke Griekse Tragedie is ontstaan uit Dionysische festiviteiten: waarbij het (sexueel) ruig toeging en roesmiddelen werden gebruikt....en ook daar was sprake van een kater. Ook toen werden dromen ter aarde besteld en as over hoofden vol spijt gestrooid....

"Requiem for a Dream" is een moderne mythe.....de hybris van de tragische verslaafde is eeuwen oud. Door deze hoogmoed worden grenzen overschreden die alleen 'onsterfelijken' (Heroïne!?) kunnen overschrijden.

Wat ook terugkeert is het tragische begrip: schuld. Tussen moeder en zoon en later tussen de geliefden. Het lijkt er op dat Aronofsy, of het boek waarop deze film gebaseerd is, dit als de
belangrijkste bron van ellende ziet. Schuld en mislukking. Vluchten
voor de nederlaag die, mede door eigen oorzaak, onomkoombaar nadert. Amerikanen en de realitiet......een tragisch actueel onderwerp. Maar verblinding is iets algemeen menselijks....en dingen zien.... die er niet zijn.....ook!

Mijn eigen ervaringen met verslavingen zijn divers...ooit kortstondig een klasgenoot gehad, hij experimenteerde met paddestoelen, dat hij met de dood moest bekopen. Van dezelde opleiding heb ik iemand gekend die zich liet opnemen voor een TV verslaving. Ik kwam het via een radio-documentaire te weten.....de documentaire begon met een citaat van mijn lievelingsschrijver (leesverslaving!) wat mijn oren extra deed spitsen....toen kwam onverwacht mijn oud-klasgenoot, die in een centrum voor verslaafden bevond, en vertelde over zijn TV verslaving en vergeleek zchzelf dus daadwerkelijk met junks.....Een hallucinerende ervaring!
Ik hou van boeken en films....een sociaal geaccepteerde verslaving....zolang je maar niet op je stokpaard blijft zitten!

Maar verslavingen in haar ontelbare vormen is in het algemeen een
bron van veel tragiek. Voorkom voorspelbaarheid. "And now for something completely different..."

RfaD is een film met prachtige effecten die roes en routine benadrukken.. (die speciale close -ups!) De lente en zomer staan in het teken van de saaie routine en de hoopvolle vlucht daaruit. De geliefden lijken perfect stel. Ze bevinden zich in een droom. Maken plannen. Maar herfst en winter staan in het teken van een kouwe douche en van ontwenningsverschijnselen en van paranoia. Het zijn de voorspelbare jaargetijden voor de verslaafden. Deze scénes zijn uitstekend opgebouwd. Het verhaal is niet meeslepend maar de ondergang van de personages wel.

Ik wil speciaal de scéne van moeder Goldfarb bij de dokter in herinnering roepen: de close-up natuurlijk....de gelaatstrekken geweldig! Zij leeft in een trage cocon terwijl de dokter in versnelling bezig is. Meesterlijke cinematografie!

Een dealer anex verslaafde, die van zijn hobby een beroep maakt, denkt voortdurend: "nog één vette deal en een laatste shot en dan stop ik".......het deed me denken aan "Pi" : "I'm close" zegt de oplossingzoekende hoofdpersoon.....terwijl hij mentaal al ver heen is.

Maar Paul Erdös is een geniale wiskundige geweest die veel invloed op zijn vakgebied heeft gehad en dat op hoge leeftijd, wat voor een wiskundige heel bijzonder is, hij gebruikte stimulerende middelen: benzedrine. (prachtig boek: "De man die van getallen hield" Paul Hoffman). Ook David O. Selznick's, de producent van "Gone with the wind", hield zich met benzedrine op de been.....zij hebben zowel wetenschappelijke als cinematografische dromen waar kunnen maken. The winner takes it all......het kan verkeren!

"Requiem for a Dream" is een intrigerende film die ik onderschat heb! Een vette 4,5 * van een dealende Sater......

Wederom een leuke recensie met mooie metaforen, maar deze vergelijking ontgaat me. Het schijnt misschien zo dat een in crisis verkerende economie baat heeft bij bezuinigen, maar in de praktijk is dat niet het geval; derhalve zal een regering juist investeren om de economie te stimuleren. Bij drugsgebruik lijkt het verstandig om te 'bezuinigen', maar dat is het praktisch toch ook?

Ook dit betwijfel ik. Is een kenmerk van depressiviteit niet een gebrek aan levenslust? Ik begrijp uiteraard wel dat neerslachtigheid iets anders is dan 'niet goed voelen', maar ik denk dat dat eerste meer van toepassing is op deze film.

O ja, klik.

Mijn algemene beginstuk was een globale sfeer beschrijving om de film een soort context te geven......Het leven is een voortdurend gevecht tussen verlangens en het vinden van middelen om je wensen te realiseren. Dat is voor ieder mens anders. Maar mensen steken elkaar bewust of onbewust aan met hun verlangens. De economische mens is een 'dealer' een 'pusher'. En ook kennis moet verspreid worden....daar heb je allerlei specialisten, opgesloten in hun disciplines, voor.

Toenmalige Communistische landen waren te afhankelijk van hun dealende overheid.....shock therapie moest hen ondernemender maken....nood breekt verstarrende wetten. Maar welvaart komt vaak eerst bij een elite terecht.....de dealers.

Ik probeer het begrip verslaving te abstraheren. Het begrip is afgeleid van het idee over machtsverhoudingen. Macht is een complexe term waar een massa onderwerpen samenkomen. Als veel factoren je leven 'onderwerpen' spreek je gemakshalve over sfeer of klimaat. De term depressie wordt zowel in de psychologie, in de meteorologie, als in de economie gebruikt.
Je gevoel kan je soms net zo onvoorspelbaar ervaren als het weer en of als een economische ontwikkeling. Soms hebben zaken die je over het hoofd gezien hebt grote gevolgen. (Butterfly effect) Je relatie met de ander, in welke gedaante ook....in de vorm v/e boek, film....vanzelfsprekend ouders, vrienden, school, werk....internet etc...kan doorslaggevend zijn. Het individu driftend in 'massale (mobiele) communicatie'....

Depressie onstaat meestal als je het gevoel hebt gevangene te zijn van de situatie. Als je toegeeft aan het verstarrend en verlammend gevoel kun je in een negatieve spiraal terecht komen.Je zoekt bevestiging van je sombere gevoelens. Je blijft steken in een negatief verlangen. Want de enige zekerheid is negatief: de onverschillige vergankelijkheid. Voor sommigen zijn drugs een spannende vlucht uit de voor hen voorspelbare en dus slaapverwekkende realiteit... naar een ander eigen opwekkend gevoel. (dus ook naar een thuis waar je je eigen gewoontes kan vestigen). Even je paradijs voelen met mooie beelden. De 'shot' is eigenlijk een shock-therapie: het bewustZIJN verandert......maar de werking is maar tijdelijk. Net als het intens beleven van een film....

Je kan het negatieve begrip vergankelijkheid ook een postieve draai geven: wonderlijke gedaante-verwisseling....zie o.a de Griekse mythen.

Het begrip energie is het beste en het meest zuiver abstract in de natuurkunde gedefinieërd: "arbeidsvermogen"....de kracht om dingen letterlijk en figuurlijk te verzetten. Jezelf verzetten (bewegen, verzet plegen, niet bij de pakken neerzitten, ondernemen etc...van gedaante verwisselen... dus). is vanzelfsprekend voor de gemotiveerde geesten maar zwaar voor ongemotiveerden. Niet ieder mens is overal en altijd levenslustig en gemotiveerd. En sommigen hebben maar weinig inspiratie-bronnen. Het universum....dus ook zoiets vanzelfsprekends als woorden, maar natuurlijk ook beelden, bevatten energie. De fixatie op alleen maar één ding....b.v.drugs kan gevaarlijk zijn......De verslavingsmiddel gaat voor de 'junk' de identiteit overheersen. De mens sluit zich af voor andere invloeden. En religie is volgens Marx opium voor het volk.......terwijl menig Marxist verslaafd raakte aan machtsdromen.....ironie van de wereldgeschiedenis. Menig 'thuis' omringt zich met hoge muren... handelsbarrières.....ijzerengordijnen....taalbarrières....en andere (ideologische) 'uniformen'.

Mensen die de gelijkmakende dood (er zijn vele vormen van zelfvernietiging) onder ogen hebben gezien of durven zien....de ultieme shock dus....weten dat zelfdiscipline vaak uit onverwachte hoek komt. Soms handel je onder bevel door een onvoorspelbare gebeurtenis.

Zie één van de vele voorbeelden uit RfaD: Je belangrijkste dealer kan vermoord worden dus moet je ander wegen vinden om te scoren. Maar de liefde voor drugs is voor hen een éénzijdige en verkeerde discipline....

Na deze film heb ik vanmiddag de betoverende "American Beauty" weer gezien...de films sluiten naadloos, qua klimaat, op elkaar aan: ze zijn complementair....Het zijn de kleine dingen die het doen!