Requiem for a Dream (2000)

Ik kan jou ook best 'volgen' in de drammerigheid van Requiem. Ik heb het zelf echter totáál niet, en vind dus dat het geen drammerige (of zelfs moralistische film) is.

Films die ik daar wel toe reken (dat vroeg je een paar posts terug), bijvoorbeeld The Elephant Man of The Patriot.

Het drama en de boodschap wordt er daar wel in geramd, zo vond ik.

Ik vind het gewoon verkeerd te verklaren dat een film seksistisch is als een film voornamelijk of zelfs alleen maar seksistische personages bevat.

Veel valt er ook niet te debateren als iedereen z'n eigen ding ziet in kunst, zonder dat de intentie van diegene die verantwoordelijk is voor de creatie van het werk daarin meespeelt.

Als Requiem "drammerig" is, is dat omdat hij weinig gevoelsinterpretatie aan het publiek overlaat. Dat kan je als negatief punt zien, maar dat maakt het nog steeds niet moralistisch.

Eens.

Dat is te negatief. We kunnen Shakespeare niet meer vragen wat hij bedoeld heeft, maar zijn werk nog wel interpreteren, waarderen, bekritiseren. Het feit dat we niet meer kunnen achterhalen wat hij bedoeld heeft, maakt zijn werk geen centimeter minder waard. Uiteindelijk telt alleen het produkt.

Op esthetisch vlak ben ik het daarmee eens. Op inhoudelijk vlak niet. Anders misbruik je kunst om je eigen ideeën voor te dragen.

Nog even melden dat het inhoudelijke van een film (of juister, wat een regisseur te melden heeft) mij dorrgaans geen zier boeit.

Dat snap ik niet. Maar even voor de duidelijkheid: Zeggen dat het niet aan de kunstenaar is om uit te maken wat een film is en zegt wil niet zeggen dat hij niet meer verantwoordelijk kan worden gehouden voor wat hij maakt natuurlijk. Dat zijn twee losstaande dingen.

Dus jij haalt eruit wat je zelf wil en daar is de regisseur dan verantwoordelijk voor Je zal maar kunstenaar zijn, lijkt me echt kut.

Dan toch liever kunst als communicatie.

Ik vind het knap hoe je kunt zeggen dat deze film gaat over de personen in een neerwaartse spiraal veroorzaakt door verslaving en dus niets over verslaving zegt. Dat strookt niet met beelden van bewegende koelkasten en vliegende pilletjes en spuiten. Het is zoiets als zeggen dat Platoon gaat over mensen in een neerwaartse spiraal veroorzaakt door oorlog, maar dat die film dus niet over oorlog gaat. Die oorlog is slechts een parameter.

Ja, zo doet de kunstkritiek dat nou al sinds Aristotoles eigenlijk...

Dat is helemaal geen tegenstelling. Een film communiceert, maar wattie communiceert, dat is dan het tweede...

Ik zou Platoon ook niet als drammerig moralistisch willen omschrijven. Tuurlijk de film gaat over de belevenissen van een jongeman tijdens de vietnamoorlog. Maar drammerig moralistisch, ik zie het niet zo.

Om door mij als drammerig moralistisch aangemerkt te worden, moet het als hoofdthema gebracht worden van: Kijk eens met mensen die drugs gebruiken loopt het slecht af en met mensen die dat niet doen gaat het goed, of met mensen die stoppen gaat het weer goed. En dat het liefst een paar keer herhalen zodat je zeker weet dat iedereen de boodschap oppikt. De herhaling in RFAD heeft puur een vormgeving technische reden, de regisseur probeert de film hiermee een visueel rythme te geven, hij doet dat echt niet omdat hij denkt dat je het anders inhoudelijk misschien mist.

Een film die slechts een kant ven het verhaal toont en niet oordeelt over het gedrag als zijnde goed of slecht, maar dit aan de kijker laat. (zoals Henry, Barfly) is IMO niet moralistisch, laat staan drammerig. Het gekke is juist dat de kritiek op Henry was dat de film het geweld niet veroordeelde...

Het geeft hoogstens aan dat dit een mogelijk gevolg is van verslaving. En een realiteit, dus ik zie niet in waarom een regisseur het niet als catalysator mag gebruiken om een tragedie in gang te zetten.

Kijk jij naar Romeo & Juliet met het idee dat liefde doodt en daarom erg slecht is ? RfaD gebruikt nu eenmaal een thema dat nog steeds relatief taboe is, en waar elke regisseur en z'n schoendoos wat hoort over te zeggen als hij een film maakt. Wanneer hij dat niet doet en enkel het thema op zich gebruikt wordt het hem dan maar opgedrongen.

Weinig interesse in die mensen. Zie ook niet in waarom ik of anderen dan maar zou moeten volgen. Of staan visies en tradities niet ter discussie ?

Een film communiceert helemaal niks. Een regisseur communiceert door z'n film. Als een kijker niet uit de film haalt wat de regisseur wil communiceren heet dat miscommunicatie. En dat mag je dan best de regisseur kwalijk nemen, maar om nu star te blijven zeggen dat hij wat anders te vertellen heeft ...

Dat kan miscommunicatie zijn, maar dat is slechts een klein deel van het verhaal. Een kunstenaar is opgegroeid in een bepaalde wereld, heeft daarin allerlei meningen, beelden, ideeën, gevoelens, vooroordelen, cultuuruitingen, opgedaan die hij niet allemaal bewust inzet als hij iets schept. Een kunstenaar is het product van zijn omgeving. Dat leidt ertoe dat een filmmaker per definitie veel in een film stopt wat hij niet bewust in een film stopt. Maar dat zit wel in die film. Dat kunnen kijkers terecht opmerken. Ook kan een filmmaker een intentie hebben die er niet lekker uitkomt, een verkeerd beeld schept, onbedoelde bij-effecten heeft. En de kijker kan vervolgens zeggen "Ik ben me bewust van de intentie, maar het lukt niet" of "ik vind het verkeerd gebracht". Ook kan een regisseur intuitief werken en iets maken dat hij zelf wel voelt maar niet goed begrijpt. Zul je in beeldende kunst veel tegenkomen. Is het dan dus niks waard omdat de kunstenaar het niet kan uitleggen? Ook kan een kunstenaar dood zijn en heeft hij niet de kans gekregen uit te leggen wat hij bedoelde. Is het dan zinloos om zijn minder rechtlijnige bedenksels dan maar te laten liggen want ja, je kunt het toch niet meer zeker weten? Gisteren nog Tropical Malady zitten kijken. Wat de regisseur precies voor ogen heeft met het tweede deel, joost mag het weten, maar ik heb er wel van genoten. Dat is dus geen legitieme of betekenisvolle ervaring want ja, ik begrijp niet wat hij bedoelt. Een regisseur communiceert door zijn film, uiteraard, en als kjker probeer je dat te destilleren, maar een film communiceert altijd meer dan de regisseur beoogt. En dat kan mee- of tegenwerken.

Weer een beetje een betoog in het niks dus.

Maar ook het tegengestelde dan wat hij erin stopt ? Onbewust kruipen er dingen mee, maar niet in die maten dat ze de hele opzet van de regisseur onderuit halen.

Nou Als Aronofski het doel had om vooral geen moralistische film te maken is mijn antwoord: Ja, dat komt voor.

Het kan nog veel bonter hoor. Zo was er in de Nederlandse literatuur die beroemde discussie over Max Havelaar. Een roman die het opneemt voor de inheemse bevolking. Nou niet, volgens W.F. Hermans, die beweerde dat Multatuli het tegenovergestelde beweerde.

Clockwork Orange, een film over geweld. Die film is tegen alle vormen van geweld, zegt de een, geweld door criminelen en geweld van de staat dat de protagonist zijn menselijkheid ontneemt. Maar, zegt de ander, is die vreselijke daad van de staat geen vrijbrief voor geweld? De film is juist gelaagd, zegt een derde, en dat zou ik kunnen zijn. Maar laat Kubrick niet tegelijk zoveel georkestreerd geweld zien dat een deel van zijn 'boodschap' daardoor ontkracht wordt?, zegt een vierde. Ik heb geen eenduidige antwoorden voor deze gelaagde film, maar wat Kubrick zelf probeert te communiceren vind ik onbelangrijk. Hij maakt die film, nou dan gaan we op basis van die film bekijken wat er gecommuniceerd wordt, niet via een interview, temeer omdat je er bij die man dan vooral niet achterkomt

Klinkt als armoe troef. We komen er zometeen niet achter, dus is wat we zelf verzinnen wel goed.

Toen een paar halfapen niet wisten wat bliksem was, hebben ze maar een god op een wolk gezet.

Inderdaad, maar hij maakt de film, dus is de communicatie in de film eenduidig en afkomstig van hem. Zelfs al kan de regisseur het zelf niet in duidelijk woorden omschrijven, het blijft zijn eigen gevoel dat gecommuniceerd wordt.

Film kan je nooit los zien van de maker, omdat film niet bestaat zonder de maker.

(volgens mij is het tijd dat de mods hun mouwen opstropen en een kleine verhuis regelen)

Communicatie is nooit eenduidig. Aangezien film (een medium van) communicatie is, is film dat ook niet. En man, wat een ontzag voor de schepper!! Laat ik het zo zeggen: wij kijken allebei aanzienlijk meer films dan dat we interviews met regisseurs lezen. Omdat de film niet los te zien valt van wat de regisseur wil zeggen, verwordt film kijken tot een exercitie "achterhalen wat de regisseur bedoelt". Hoe weten we nou dat wat we denken dat we zien strookt met wat de regisseur bedacht heeft? Je denkt dat het simpel is, maar je weet het nooit zeker. Eigenlijk zou je dus alles even achteraf moeten checken bij de regisseur. Je zou kunnen denken dat Requiem moralistisch en drammerig is, maar laten we het effe checken. Oh niet de bedoeling, nou dan is het goed, dan vind ik de film toch niet moralistisch en drammerig. Zo, volgende film, kijken of ik die kan oplossen. Ik dacht effe dat regisseur X met film Y een action packed flapdrol heeft gemaakt, maar we vragen het even. Ah, het is een film over de onmogelijkheid van de moderne mens om zich via normale kanalen verstaanbaar te maken en een aanklacht tegen de verontpersoonlijking van de individu. Oh, dan vind ik hem toch maar goed. Etcetera.... De regisseur doet zijn best X te communiceren. Het is aan ons om te zien OF hij X communiceert, zo niet waarom niet, zo ja hoe goed lukt dat?

Weer een beetje een betoog in het niks dus.

Je luistert gewoon niet echt naar wat ik zeg. Filmbeleving is voor mij compleet wat anders dan achterhalen wat een regisseur wil zeggen. Maar als je het dan toch over moraal of boodschap wil hebben is het wel een kritiek punt.

Daarom vind ik boodschap en/of moraal ook zo weinig interessant. Er zelf een boodschap of moraal aan vastkleven al even oninteressant.

Die quote van jezelf die je al twee keer herhaalt kan ik niet duiden of niet serieus nemen, ik weet het niet goed. Als het inhoudelijke van een film je niet boeit, waarom dan al deze fuss over communicatie door een regissseur? Waarom een hele discussie over de noodzaak van de kijker te achterhalen wat de regisseur bedoelt danwel betekenis ruimer nemen? De meeste van je opmerkingen hierboven gaan over inhoud, niet over vorm. Aronofski vertelt jou een heel verhaal met ritmiek, flikkerende pillen en fancy schnitt en verder had het net zo goed over aardappels kunnen gaan? Dan ben je gewoon een über-estheet en hadden we deze hele discussie niet hoeven voeren. Voor mij is cinema meer dan plaatjes en schnitt.

De discussie gaat toch over inhoud, wat moet ik dan over vorm beginnen praten

Voor mij ook. Voor mij is cinema het overdragen van emotie. Belerende boodschappen, levensvisies en moraaltje boeien mij niet in films. Daar heb ik geen films voor nodig.

Hij vraagt zich af waarom je überhaupt moeite doet en energie stopt in een discussie over inhoud, terwijl inhoud je geen ruk boeit

Mag dat dan niet ? Of het mij nu boeit of niet, ik ben het oneens met Olaf K. Mag ik daar toch best een woordje over zeggen ?

Kijk, over voorbarige conclusies trekken gesproken

inderdaad. En emotie door plaatjes en schnitt en negeren van de inhoud: Hoe doe je dat?n Flying pills get to you?

Wat mij betreft wel. de kracht van deze film zit 'm grotendeels in de vormgeving. Het had voormij net zo goed een tragisch verhaal kunnen vertellen over droogte en uitgehongerde aardappel boeren. Met snelle schnits van de laatste druppel die verdampt en uitgedroogt voedsel. Maar dan nog zou de vormgeving alleen niet voldoende zijn, het lijden van de boeren is de tragedie.

RfaD is dus een flashy geneden tragedie die net zo goed over droogte en aardappels had kunnen gaan. Nu is er voorgekozen om drugs en liefde als katalisator te nemen. Wiskunde kan ook.

Met te beginnen door zelf eens over dingen na te denken. Dan merk je al snel dat een regisseur ook maar één mens met een mening is, die verder ook helemaal niet zo wereldschokkend is en er uiteindelijk weinig toe doet.

Anderzijds door het leren appreciëren van abstracte beeldtaal.

Ieder z'n eigen filmbeleving.

Daarom dat ik een 10tal berichten geleden al even aandrong de discussie naar het forum te verplaatsen.

Film is voor mij idd vorm en inhoud. En als het meer vorm is dan inhoud, dan ben ik best bereid mee te gaan hoor, maar dan moet het wel beter zijn dan RFAD. En het heeft niks te maken met beginnen over dingen na te denken, Onderhond, want dat doe ik genoeg. Maar ik begrijp in ieder geval waarom mensen deze film goed kunnen vinden. Inhoud gewoon negeren, Burnsteyn negeren, als de koelkast maar beweegt....;-)

Burnsteyn speelt de sterren van de hemel. Werd ook niet voor niets veelvuldig genomineerd. Bewegende koelkasten zijn idd altijd leuk.

Je begrijpt er niks van, anders zou je het niet steeds in het belachelijke proberen trekken.

Van jou heb ik nog steeds niet gehoord wat die meerwaarde van "inhoud" nu net is.

De meerwaarde van inhoud? Waarom er in film soms, of vaak, een verhaaltje zit? Geen flauw idee. Begrijp ook niet waarom mensen romans lezen, daar zitten meestal helemaal geen plaatjes bij, dus nogal veel inhoud. Waarom vertellen mensen uberhaupt verhalen? Kom op, Onderhond, dit gaat me echt teveel tijd kosten...