The Exorcist (1973)

Erg intrigerende horrorfilm uit de jaren '70. Het verhaal mag op z'n minst gewoon "sick" genoemd worden; een twaalfjarig meisje op film "Fuck me! Fuck me!" laten schreeuwen gaat redelijk ver, maar maakt het horror-gehalte daardoor extra schokkend. Ik moet zeggen dat de film een traag begin heeft, maar dat zorgt juist voor een goede opbouw en tijd voor uitdieping van de personages (die overigens allemaal sterk gespeeld worden). Ook mijn complimenten voor de make-up en de special-effects, die voor een film uit 1973 zeer sterk zijn. Ik vond alleen het einde wat tegenvallen. De beslissing die Father Karras uiteindelijk neemt om de duivel in hém te laten kruipen was erg plotseling, en het was in een klap voorbij toen hij vervolgens uit het raam sprong. Een trage opbouw en een veel te rap einde. Ik hoopte dat er in de laatste minuten nog wat zou gebeuren, maar helaas. Ik had eerlijk gezegd liever gehad dat ze zouden eindigen met dat Regan zich in de auto nog één keer zou omdraaien naar de priester en plotseling weer groene ogen had. Maar door het wat mij betreft wat tegenvallende einde een:

3,5 sterren.

Dat zou inderdaad wel een fantastische uitsmijter zijn geweest. Toen ik de film voor het eerst zag hoopte ik ook nog op zulke wending, maar helaas.

Om een meesterwerk te laten eindigen met een cliche voor een evt sequel?????

Ken je Thriller van J. Landis en M. Jackson?

Naast de banaliteit ervan zou zo'n einde ook gewoon niet passen bij de toon van de film. Regan is geen horror villain à la Freddy Krueger, maar juist een heel gewoon meisje dat iets vreselijks overkomt. Ik denk dat deze film anno 2011 soms door een verkeerde bril bekeken wordt.

In 1973 in de bioscoop gezien, volle zaal, ik vergeet nooit waar ik films heb gezien. Thalia in Rotterdam. Gillende mensen en de huiveringen door de zaal. Ik dacht dat het nu op de TV wel een verouderde film zou zijn, maar niets is minder maar. Dit is zonder meer de engste film die ik ooit heb gezien. Nog steeds. Fabelachtig goed gemaakt en gespeeld. Een klassieker!

Ik houd helemaal niet van horror films en vond dit ook geen horrorfilm.

Geniale horrorfilm. Hij is nu al bijna 40 jaar oud en komt op mij helemaal niet gedateerd over. Het is een horrorfilm die zijn tijd ver vooruit was.

Wat ik zo mooi vind aan deze film is dat hij het niet echt van de schrikmomenten moet hebben, maar meer van het enge verhaal en de choquerende scènes. Ook wil de film niet te snel eng zijn (zoals bij veel horrorfilms nu het geval is), maar er is sprake van een rustige opbouw die bijna de helft van de film duurt dat de dreiging voor mij juist vergroot. De hoge verwachtingen die ik hierdoor krijg worden gelukkig waargemaakt: echt een enge film.

Ach, kom nou, dat meen je toch niet? Een enge film met zo'n einde? Nergens heb ik zo'n hekel aan als aan een horror regisseur die niet weet wanneer de film zijn climax gehad heeft en dan zo'n dom, niets toevoegend einde aan zijn film toevoegd. Het zou een smet zijn geweest op deze geweldige horrorfilm.

Nee, gisteren nog een keer gezien en ik begrijp echt niet hoe deze film gezien kan worden als de engste film ooit gemaakt. Ik heb geprobeerd zelf wat sfeer te creëren, maar helaas werkte het niet. De zogenaamd schokkende scènes werken eerder lachwekkend.

Deze film is toch wel een heel stuk beter dan al die delen die daarna nog kwamen. Het bizarre is dat dit nog wel eens wil gebeuren, en dat de katholieke kerk nog doet aan duiveluitdrijving.

Als ik dit zo lees ben je wel heel negatief voor een 3,5.

Het is nu eenmaal een vrij aardige film, beangstigend of niet. Maar ik ga hem wel verlagen, erg overgewaardeerde film.

Dit is sowieso al mijn nadeel. Het duivelse issue achter het verhaal heeft misschien wel veel stof doen opwaaien. En beangstigend wordt het gewoon niet mede door het "Fuck me" gebeuren. Zo stompzinnig, en bij deze film kan ik dit ook niet in de context zien van die tijd (70 er jaren).

Tijdloos en knap. Was destijds iets te jong om de film bij te wonen, maar het was me toch gelukt. Intussen minstens 6 keer gezien en 'k ben deze knappe thriller nog lang niet beu.

Ja, dat "Fuck Me" gebeuren zoals je het beschrijft is in mijn ogen gewoon meer comedy dan horror. Je hebt gelijk.

Zeker gezien het feit dat deze film uit 1973 komt is het echt een super goede film. Er worden tegenwoordig veel horrors gemaakt. Het is niet helemaal mijn genre maar zo af en toe waag ik me er wel eens aan. Zelden kan het tippen aan de deze film....

3,5*

Toen de film in 1973 in mijn woonplaats te zien was kreeg je, als je de film tenminste uitgezeten had, een kaartje mee, 'ik heb de exorcist doorstaan'stond er op. Ik heb later toch wel betere horror films gezien maar de film kreeg in die tijd zoveel publiciteit dat je wel ging geloven dat ie super eng moest zijn. Ook de muziek erbij ging een eigen leven leiden en werd wereldberoemd, Tubular Bells van Mike Oldfield.

Nog eens een keertje herzien en het viel me op hoe sterk Linda Blair acteerde voor haar leeftijd. Veel beter dan vele andere tienersterretjes. Verder is dit best wel een sterk drama/horror dat onbegrijpelijk niet in de top 250 zit.

Er is een bericht van mij uit 2007 hier te vinden die ik schreef na enkele minuten van The Exorcist gezien te hebben die zich tegen het einde van de film bevonden. Dat waren de enige momenten die ik hier ooit van zag en ik was toen niet al te enthousiast en het heeft meer dan vier jaar geduurt voordat ik me over die tegenvaller van toen kon zetten om The Exorcist dan eens in zijn geheel te bekijken. Reinbo reageerde toendertijd op mijn bericht door te zeggen dat de film het best werkt door zijn langzaam opbouwende scènes en niet door gruwelijke scènes op zichzelf.

Reinbo had gelijk. Iedere film moet je natuurlijk van begin tot einde zien, maar de snelle sensaties die sommige horrors los kunnen leveren (gruwelijke moorden vooral) vind je in The Exorcist niet terug. Sommige berichten hier op MovieMeter lijken wel geschreven te zijn alsof men inderdaad vooruitespoeld heeft naar de shockscènes zonder iets mee te krijgen van de opbouw. Dat zal vast niet het geval zijn, maar feit is dat die scènes dan inderdaad wat belachelijk over kunnen komen. Het is hun context en de manier waarop er naar toe gewerkt wordt die voor de echte schokken zorgen. Neem bijvoorbeeld de bekende scène waarin Regan zich met een christelijk kruis masturbeert. Een onaangenaam beeld op zichzelf natuurlijk, maar los gezien zou het misschien overkomen als perverse, zwarte humor (of het ook daadwerkelijk grappig is betwijfel ik). In de film is het echter vooral beangstigend omdat je nauw betrokken wordt bij de manier waarop moeder Chris de aftakeling van haar dochter meemaakt. Je ontdekt samen met haar was Regan met het kruis doen. De gedachte dat je jouw eigen dochter zoiets zou zien doen zorgt voor het werkelijke afgrijzen. Ik heb geen dochter, maar de film wist goed de schok van zo'n ontdekking op te roepen.

Zo werkt de hele film. De opbouw is aan het begin misschien wat al te traag, maar je wordt heel dicht bij Chris en Karras gebracht en doordat je de horror via hun leert kennen wordt het ook echt horror. Ik ben niet bepaald een horrorliefhebber en een probleem dat ik vaak met het genre heb is de zwakke personages. De meeste van die genrefilms nemen genoegen met veel gore, donkere beelden, overdreven geluiden en wat schrikeffecten, dingen die mij weinig doen. Horror is eigenlijk juist bij uitstek een genre waarin menselijke karakters kunnen helpen om het gewenste effect te berijken en voor mij zijn van de oude horrors degene die het beste overeind gebleven zijn ook die waarin ik de mensen kon geloven (zie Rosemary's Baby en Don't Look Now). Het bevalt mij sowieso wel dat William Friedkin het verhaal serieus lijkt te nemen, met veel aandacht voor details, karakterontwikkelingen en zelfs thematiek. De religieuze onderlaag waarin Karras zijn ongeloof moet overwinnen om uiteindelijk zijn leven op te offeren is misschien niet helemaal origineel, maar perfect uitgewerkt (mensen die graag gezien hadden dat Regan op het einde weer even groene ogen toonde hebben niets van het doel van The Exorcist begrepen en moeten zich schamen). De film heeft weinig moorden en niet eens zo heel veel schokkende scènes of moorden, maar hij kruipt onder de huid en blijft daar. Daarbij zit er veel sfeer in en zelfs het nauwelijks gebruiken van muziek pakt wonderwel uit. En dan nemen de acteurs hun rollen al even serieus als de regisseur en de scenarioschrijver. Beter kan ik het niet vragen.

Nou ja, misschien wel, want perfect is The Exorcist nou ook weer niet. Hoewel de personages aan de ene kant de grote kracht zijn van The Exorcist zijn twee karakters ook de grootste zwakte. Dan heb ik het over Kinderman en Merrin. Kinderman, de detective, kwam mij te overbodig over. Hij kreeg best veel schermtijd, maar hij speelt eigenlijk nergens echt een rol in het verhaal en loopt vooral de speelduur op te rekken. Zeker op het einde, als hij nog contact legt met pastoor Dyer, ook zo'n willekeurig personage die we aan het einde wat zien rondwandelen, God weet waarom. Wel wordt Kinderman goed gespeeld door Cobb verder, die ik eigenlijk nog nooit zo kalm heb gezien (ik ken hem alleen van temperamentvolle rollen). Merrin kwam mij ook te zwak naar voren. Ik denk dat de opening in Irak hem wat mystieker moest maken, maar ik vond die scènes vooral onduidelijk en eerlijk gezegd wat saai. Ik zat daardoor ook niet meteen in de film. Daarna krijgt Merrin eigenlijk weinig aandacht. Ik heb de director's cut gezien en daarin heeft Merrin nog wat dialogen met Chris en Karras voordat de uitdrijving begint, maar kennelijk zaten die niet in de oorspronkelijke versie waardoor Merrin nog minder persoonlijkheid kon tonen. Ik denk dat ze hem opzettelijk mysterieus wilden houden om hem een mystieke kracht te laten uitstralen, maar dat kwam er niet echt uit. Max von Sydow is altijd een meerwaarde, maar ik had hem toch wat meer te doen gegeven. Dus twee onduidelijke personage en een langgerekt begin (in Irak) en einde (Dyer die wat rondwandelt) hadden meer potentie dan eruit kwam.

Verder toch vooral een spannende film die ik verrassend goed vond en die ook lekker na blijft hangen. Helaas heb ik dan wel weer goed geslapen.
4*

Toen ik de film bijna 40 jaar geleden zag, ben ik er tijden beroerd en panisch bang door geweest. Nu kan ik zeggen dat het de allerbeste film is die ik ooit gezien heb, zo worden ze niet meer gemaakt. Ik ben dol op dit genre maar ik vind het jammer dat het gerubriceert wordt onder "horror". Horror betekent voor mij bloederige, smerige films waarin mensen in stukken worden gezaagd en daar houd ik helemaal niet van. Ik vind daarom dan ook dat films als the exorcist voortaan gerubriceert zouden moeten worden in een rubriek "ghostmovies".

Andere "oude" (70tiger-80ger jaren) maar steengoede films op dit gebied die je moet zien zijn The Entity, Audrey Rose, The Omen en niet te vergeten The Amityville Horror.

Ik vond de film gewoon niet echt eng. Een jong meisje (Linda Blair) die "fuck me" een paar maal gilt, zogenaamd uit naam van de duivel, is geen garantie dat men dat ook echt eng vindt. Ik vond het stompzinnig overkomen. Maar volgens mij was dat stukje alleen bedoeld om heel wat stof te doen opwaaien. Maar het heeft allemaal weinig effect. Zoiets bedoelde ik

Naast dat neemt The Exorcist zich zelf te serieus, maar weet nergens goed over te komen, vind ik.

Het inmiddels de langstlopende klacht over deze film:
Het kind zegt fuck me.

Een tamelijk flauwe en gemakzuchtige klacht want dat is een klein (wel een erg opvallende overigens) element uit die niet geheel onbelangrijke scene. Volgens mij duurt dat fuck me overigens slechts 10 seconden. Raar dat dit constant wordt uitgelicht. En vooral flauw.

De verklaring of fuck me wel of niet 70's is? .. laat dat dan maar.

Wat is er gebeurt?
Er zijn duidelijke geestelijke gezondheidsklachten van kleine Regan. Dat 'uit de naam van de duivel' is toen niet bekend. Dat is achteraf beschouwd wel zo maar op dat moment nog niet. Althans niet voor de overige spelers in het spel. Waaronder een stel wetenschappers die de case in die heftigheid voor het eerst feitelijk beschouwde. Niet geheel onbelangrijk dus. Waarom ik de scene juist wel sterk vind: dat fuck me is inderdaad een rare schizo uiting om je omstanders te schokken. Maar vervolgens toont ze een brute kracht door een kerel door de kamer te slaan. En nog absurder 2 onzichtbare armen grijpen haar armen vast en een derde onzichtbare slaat haar erg hard op haar wang. Maar dat zeggen ze hier niet: Flauw: 3 onzichtbare armen die het kind martelen.

Of je deze film wel of niet waardeert me omuteven! Dat is prima, maar om slechts dat ene zinnetje te herhalen is een ordinaire simplificatie.

Er zijn bij mij genoeg aanklachten voor deze film. De sfeer begint goed maar het zakt langzamerhand toch echt in . En elke scene met Regan werkt bij mij op mijn lachspieren en dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest. En het drama in deze film ligt mij ook absoluut niet.

Nee movie acteurs dat is niet de bedoeling geweest. Maar het is ook niet de bedoeling dat de film wordt gezien door mensen die hem niet begrijpen.

Maar toch is deze film in mijn ogen niet veel soeps. Jammer van dat zinnetje van je op het einde, kort door de bocht en een hele simpele redenering om dat te zeggen tegen iemand die gewoon de film niet zo waardeert zoals jij dat wel doet.

M.a.w. ik heb geen zin in een discussie met iemand het het niet veel soeps vind. En niet verder komt dan zulke kreten.

Horror betekent toch gewoon griezel, en je zegt toch dat je hebt gegriezeld van de film. Wat jij beschrijft is idd. ook horror, maar valt onder het subgenre, als je het zo wilt noemen, gore.

Meestal is horror gemixt met een ander genre. Horror/thriller, horror/actie, horror/SF, ... dit ligt in het genre horror/drama. De film heeft veel meer te bieden dan enkele expliciete scènes waarin Regan 'fuck me' ligt te roepen. Dat is ook niet echt bedoeld als hoogtepunt van de film, en als dat de scène is die je blijft herinneren heb je niet veel van de film begrepen. En ligt je smaak bij horrorfilms waarschijnlijk ergens anders.

Deze film is een heerlijke klassieker in het Horror/Drama genre. De regie van William Friedkin is gewoon steengoed, maar het is vooral (de toen nog jonge) Linda Blair die als de 12 jarige Regan de show steelt.

De film heeft in de jaren 70 in de Verenigde Staten voor veel hysterische taferelen gezorgd, maar in Europa reageerde men heel wat nuchterder op de film die wel degelijk een aantal zeer enge scénes bevat, en tóch ligt de grote kracht van de film volgens mij niet in het Horror gedeelte van de film, maar juist in het dramatische deel.

You know what she did? Your cunting daughter!

The Exorcist is gewoon een klassieker in het horror-genre. Ik had hem nog nooit echt helemaal gezien om eerlijk te zijn, maar nu heb ik hem besteld op de blu-ray extended director's cut en ik vond dit een geweldige film. Het verhaal is vrij simpel: een moeder en haar lieve dochter hebben samen een goed leven totdat de dochter ineens bezeten raakt door de Duivel. Ze vraagt dan aan twee priesters of die een uitdrijving willen laten plaats vinden. Ik had geen idee wat dit nou precies moest voorstellen: slasher, splatter of een spookfilm. Maar dit is het allebei niet. The Exorcist is meer reli-horror.

Het acteerwerk in deze film is geniaal. We hebben Linda Blair als onze bezetene: Regan McNeil. Zij speelt o zo goed. Toch zal het wel moeilijk zijn geweest om de rol voor haar personage te vinden aan gezien er een aantal controversiele scènes inzitten zoals de masturbatie scène met dat kruis. We hebben ook nog Ellen Burstyn als de moeder die ook heel goed speelde. Max von Syndow natuurlijk als vader Merrin vond ik ook goed spelen. Jason Miller speelde vader Karras. Hij was ook goed. Als ie aan het sporten was deed ie me denken aan Rocky.

De film is gebaseerd op het boek van William Peter Blatty. Ik heb het boek nog nooit gelezen en dat ga ik ook niet goed. Mijn interesse ligt daar gewoon niet in. Wat ik dan niet begrijp is dat deze film dan nog twee waardeloze sequels krijgt. De prequel Exorcist: The Beginning heb ik nog niet gezien, dat doe ik nog wel een keertje. Qua spanning vond ik deze film nog steeds best wel eng ook al is ie al 38 jaar oud. Ik had niet gedacht dat ie zo spannend was, ik dacht dat ie namelijk heel cheesy zou zijn. Niet het geval dus.

Kortom: The Exorcist is een dikke klassieker in het horrorgenre. Zeker de moeite waard, vooral als je een groot horrorfan bent. Maar ook gewoon als filmliefhebber moet je deze gezien hebben. Deze krijgt van mij 5 sterren!