The Lion King (2019)

Graaf Machine geeft het antwoord al.

In de Tractatus logico-philosophicus levert Wittgenstein een afbeeldingstheorie met proposities als afbeeldingen van de werkelijkheid (de wereld). Elke volzin die niet correspondeert met iets in de wereld is

letterlijk zinloos (zonder betekenis). Wittgenstein stelt zich daarmee overigens in een lange analytische en Angelsaksische traditie van bv. Hume die al had geschreven:

De paradox is een beetje dat deze benadering vooral alle filosofie zelf als onzin bestempelt (hetgeen Wittgenstein ook erkent in de Tractatus): zaken als kunst en moraal blijven waardevol; alleen kunnen we er niets zinnigs over zeggen (terwijl dat wel hetgene is wat filosofen duizenden jaren hebben geprobeerd!). Anders dan veel (andere) logisch-positivisten acht Wittgenstein zaken als kunst en moraal niet alleen waardevol voor ons omdat wij er gevoelens bij hebben (ook al corresponderen ze met geen enkel feit in de wereld) maar bestaan ze echt:

Je kunt dus niet zinvol over kunst spreken (hooguit kun je zeggen dat je iets mooi vindt omdat het een fijne emotie bij je opwekt) maar kunst kan beslist de waarheid tonen. Ook dat is natuurlijk al een oude wijsheid (bv. bij Hegel): filosofie deelt de waarheid mee door middel van volzinnen (proposities) (en is daardoor de zuiverste en hoogste uitdrukking van de waarheid) zoals kunst en religie dat doen door middel van beelden. Overigens, literatuur is weliswaar tekst maar levert haar waarheden evengoed in de vorm van beelden zoals beeldspraak: alle kunst deelt de waarheid mee door middel van beeld zodat de waarheid zich kan tonen.

Ik lees elke keer ‘witte’ mannen of mensen? Wat zijn dat?

Het is een vreselijk anglicisme. Ik hoop dat men er mee ophoudt want in onze taal is een 'wit' iemand of een albino of iemand die zich dood schrikt c.q. onwel wordt ('hij trekt wit weg').

Op dezelfde manier vind ik trouwens het woord 'zwarte' voor een donkergekleurd persoon evengoed vreselijk. Zowel 'wit' als 'zwart' maakt een karikatuur van de werkelijkheid en daar is niemand mee gebaat.

En het was ook -tegen mij vroeger in ieder geval- een scheldwoord vanwege mijn vrij lichte huidskleur. Dus dat is voor mij een reden dat ik dit liever niet lees of hoor.

Wat een teleurstelling. De enigste verandering die ik me herinner is dat 'can you feel the love tonight' nu 'can you feel the love in the middle of the day' genoemd zou moeten worden. De enigste reden dit te zien is voor de special effects en de perfecte casting van seth rogen als pumba. Voor de rest kun je beter gewoon het origineel opzetten. Ik heb me meer vermaakt bij de trailers dan bij de film.

Volledig de plank misgeslagen. Deze film ziet er mooi uit, alhoewel de CGI er in sommige scènes heel erg nep uit ziet. Deze film heeft voor mij geen eigen ziel. Het heeft niet de emotie die het origineel heeft. Het is ook erg vlak qua beleving. En Hans Zimmer mag wat mij betreft wel even vrij gaan nemen, want zijn scores komen mij een beetje de strot uit.

Ik zou zeggen, kijk het origineel en sla deze over. Want dit is gewoon een opgepoetste versie van het origineel, maar zonder het indrukwekkende. De stemacteurs zijn volledig miscast afgezien van James Earl Jones en Seth Rogen. En Beyonce moet gewoon blijven zingen en niet dit soort onzin doen. Want haar stem is hier vrij emotieloos.

Mijd deze film dan maar.

Kunst;

"De aller individueelste expressie, van de aller individueelste emotie, van de aller individueelste mens"

Zou Wittgenstein zich daarin kunnen vinden????

Recensieoverzicht: 'The Lion King zonder twijfel zomerhit van 2019' | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Lees mijn definitie over "'kunst' onder een A-4-tje van De Filosoof.......

Ah, The Lion King. Zo'n film die mijn jeugd kleur gaf destijds. Waar ik een mooie herinnering aan heb doordat we met ons hele gezin destijds erheen waren. De prachtige beelden, de boeiende hoofdrolspelers, de humor, de emoties, de fantastische soundtrack; alles was en is gewoon perfect aan die mooie tekenfilm die voor mij nog steeds het allerbeste is wat Disney heeft gemaakt. Vandaag een dagje vrij en daardoor mooi 's middags de bioscoop in gegaan.

De live action reboot. Was het nodig? Nee, de tekenfilm staat natuurlijk gewoon nog als een huis en ook nieuwe generaties zullen daarvan blijven genieten. Maar ook al is een film niet perse nodig, dan nog kan een film best gewenst zijn. Disney is al een paar jaar bezig hun oude klassiekers in een nieuw jasje te steken, grotendeels ook best met succes. De meest geslaagde versie was toch wel The Jungle Book van regisseur Jon Favreau waarbij het levensecht oogde, maar ook gewoon een sterke vertelling van het oude verhaal was. Deze Favreau mocht ook The Lion King een reboot geven. En ondanks dat deze film sterke emoties op roept bij mensen en daardoor de reboot heel kritisch wordt bekeken ben ik blij dat het een waardig eerbetoon en een mooie nieuwe vertelling is geworden.

De bijna foto-realistische wereld imponeert. Alleen al het begin met de bekende scène richting de rots waar iedereen Simba krijgt te zien is zo ongelofelijk knap gemaakt dat ik al snel wist dat het wel goed zat. De wereld, de dieren, het camerawerk; wow. Het is wel waar dat deze versie iets minder goeds de emoties over weet te brengen doordat een tekenfilm gewoon zoiets vermoedelijk beter kan, maar ik ben het niet eens dat dat helemaal niet gelukt is. Bekende scènes als het bezoek aan het olifantenkerkhof, de dood van Mufasa, zijn geest in de lucht of de terugkeer naar het verlepte voormalige koninkrijk blijven nog steeds heel sterk en roepen ook hier genoeg emoties op. Een hoop stukken zijn wel heel letterlijk overgenomen, met dialogen en beelden. Ergens leuk herkenbaar, maar ook een tikje lui. Het inkorten van 'Be Prepared' is trouwens wel een enorm jammerlijke keuze geweest. Was nou net zo'n liedje die echt bij is gebleven.

Wat ik wel jammer vind is dat bepaalde scènes wel erg vlot lijken te gaan. Nala die Simba op komt zoeken en een minuut later zingen ze al Can you feel the love tonight (en dat overdag?) en is het weer dikke mik. De tekenfilm, die korter was, werkte bepaalde momenten wel sterker uit. Dat vreselijk suffe nieuwe liedje van Beyoncé dat ze gebruiken bij zijn terugkeer was trouwens wel een enorme misser. De film heeft zoveel fantastische muziek dat ze zoiets niet nodig hebben. Maar commercie boven alles hé, bleh. En jammer is het ook, want in de tekenfilm had die scène hele mooie muziek die ik nu miste. Overigens ook apart dat ze plots Nala, Timon en Pumbaa mee lieten gaan. In het origineel rent Simba alleen, het is zijn strijd. Hij trof de rest pas daar aan. Toch jammer.

De stemmencast viel me verder niet tegen, al stelt de rol van Beyoncé niks voor en vind ik de stemmen uit de tekenfilm wel pakkender. Ik miste toch de zware stem van Jeremy Irons als Scar en de cynische Rowan Atkinson als Zazu. Als je dan James Earl Jones weer erbij haalt (geweldige zet hoor!), waarom niet de rest? Maar nogmaals, de stemmencast was verder wel prima te doen. Seth Rogen en Billy Eichner stelen wel weer de show als Timon en Pumbaa. Destijds al geweldig en nu nog steeds. Hun humor maakt de film toch wel erg kijkbaar en het tweede deel van het verhaal vind ik ook nu nog beter dan het eerste deel met de jonge Simba.

Ik heb ieder geval genoten. Het was een mooie dosis jeugdsentiment wat ik voorgeschoteld kreeg en dat alleen maakt het al geslaagd. Maar het is ook gewoon een prima film geworden, sterk op heel wat vlakken en ondanks duidelijke minpunten een prima aanvulling op wat al bestond, al blijft de tekenfilm wel echt beter. Maar deze komt zeker in mijn Bluray verzameling terecht, naast de tekenfilm.

3,5*

Volgens mij snap jij het principe van antropomorfisme gewoon niet. Het doel van deze film is helemaal niet om een realistisch beeld van dierlijk gedrag te geven.

Als jij het maar snapt....

“I am Simba, son of Mufasa!”

Genoten. Jon Favreau is duidelijk een fan van de originele Lion King, en de passie en liefde voor het origineel straalt van deze remake af. Het overweldigende begin met het nummer ‘Circle of Life’ heeft nog niets van zijn magie verloren, en het zet gelijk de toon voor de rest van de film. Favreau wijkt niet af van het origineel (een understatement), en sommige mensen zullen dit als iets negatiefs zien. Maar ik zat in een volle bioscoopzaal en veel mensen neurieden al met een nummer mee voordat het überhaupt was begonnen, of krompen al ineen (een vrouw naast me letterlijk) toen ze de gnoes en de vallei zag. Dat is ook de kracht van het origineel, en Favreau is slim genoeg om hier niet te veel aan te gaan sleutelen.

‘Circle of Life, ‘Be Prepared' (zeer kort maar krachtig genoeg), ‘I Just Can’t Wait to Be King’, ‘Hakuna Matata’, ‘Can You Feel the Love Tonight', ‘The Lion Sleeps Tonight’ etc. Alle nummers komen langs en worden perfect gezongen. De gezichten van de leeuwen mogen dan wat minder emoties of expressie tonen, toch komen de emoties nog goed over. Simba die met zijn poot tegen het gezicht van Mufasa tikt, of naast zijn dode vader gaat liggen… Het maakt nog steeds indruk. Complimenten ook voor McCrary en Wright Joseph, die de stemmen van de jonge Simba en Nala inspreken. Dit duo springt er van de cast toch in positieve zin uit. Van Earl Jones, Ejiofor, Oliver, Eichner en Rogen was wel te verwachten dat ze het goed zouden doen, maar deze jonge acteurs verrasten in positieve zin. Glover en Beyoncé zijn degelijk, maar echt opvallen doen ze niet. Dit was in het origineel ook al zo (zeker Broderick), en de remake weet dit niet te verbeteren.

Favreau slaat maar één keer de plank echt mis, en dat is met het nummer ‘spirit’ van Beyoncé. Als end credits nummer is dit best te doen, maar Favreau heeft er voor gekozen om dit nummer op een iconisch moment in te zetten, en het werkt gewoon niet. In het origineel was dit een krachtig moment voor Simba en de score eronder was perfect, maar nu hoorde ik vooral de stem van Beyoncé. Ook had Favreau misschien de liefde tussen de volwassen Simba en Nala wat meer kunnen uitwerken, want nu gaat het wel heel snel allemaal. Ik weet niet of dit in het origineel ook al zo was, maar hier viel het echt op. Rafiki is weer top en heeft op het laatst nog een zeer bevredigende vechtscene. The Lion King is niet beter dan het origineel, maar deze remake is zeker niet overbodig en straalt in alles liefde uit voor de wereld van Simba, Nala, Mufasa, Scar, Timon, Pumbaa en alle anderen.

Aantal offtopic berichten verwijderd, graag nu weer over de film.

Privacy settings - ad.nl Leuk artikel over hoe Disney probeert de dertigers en veertigers de bioscoop in te lokken, maar ook de jeugd die fotorealisme prefereert boven handgetekende animatie.

Mooi, maar had er anno 2019 toch veel meer van verwacht.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Box Office Nederland

Net geweest met mijn twee Kids van 7 en 8. Ze waren dol enthousiast. Ik zie het zo.. Het klassieke verhaal in een fantastisch mooi jasje waardoor mijn kinderen ook weer meegenomen worden in dit fantastische verhaal.

Nee inderdaad. Maar deze mensen zijn kuddedieren en gemakkelijk te beïnvloeden. Onderschat het marketingbudget en de -campagne dan ook niet. Zet een zoetsappige trailer op en hele families gaan er naartoe. Is ook het sneeuwbaleffect. De film doet het goed omdat er veel mensen in het begin naartoe gaan en zal het steeds beter doen. Men gaat er daarna massaal naartoe als men ziet dat de film het goed doet, enz.

Ik merk een grote hoeveelheid kinderen in de zaal. Niet verrassend overigens. Ook een paar hele kleine die continue door de film heen lopen te praten. Maar eentje was echt klein.. een jaar of 6 denk ik. Niet stil te krijgen. Maar gelukkig stond het geluid in de IMAX zaal keihard, dus dat viel op een gegeven moment wel op de achtergrond.

Maar ach.. deze film moet je wel een keer gezien hebben. Hoort bij de (culturele en cinematologische) opvoeding zou ik maar zeggen. En dit is ook niet zomaar een film.. dit is de Lion King!

Was net geweest naar The Lion King hoe ze het gemaakt ben ik nog niet achter gekomen wat zag het er fantastich uit. Het leek net een echte film de beste animatie die ik gezien heb.

Het verhaal was heel voorspelbaar anders zou ik 5* geven.

In 1 woord... Prachtig

In feite is iedereen wit. De mens is wit met een kleur door de zon. Leuk zag ik laatst een oude film van Eddy Murphy die ging liggen op een strandstoel met hele witte voeten.

Animal Crackers in jpeg.

In het begin schrok ik even, want ik vond de cgi in de openingsscene behoorlijk tegenvallen. Misschien omdat ik zelf een paar keer op safari ben geweest en mijn foto’s al gauw 16k zijn. Maar ik vond dat het de dierenhuiden aan detail ontbrak. Ook het kuddegedrag onder de rots voelde behoorlijk fake aan.

Later in de wat meer donkere scenes verdween dat gevoel gelukkig. De scenes in het olifantenkerkhof en de stampede waren gewoon mooi gedaan. Misschien was het ook gewoon even wennen.

Verder was het allemaal weinig emotioneel, een soort animal crackers waarbij de monden geanimeerd waren, maar de rest allemaal vrij expressieloos bleef. Ook had ik het idee dat Disney het allemaal niet te spannend wilde maken. De grommen van de leeuwen waren lang niet zo diep en luid als in het origineel en ook met wat spannender belichting had er veel meer met Scar gedaan kunnen worden. Jammer.

Pas toen Timon en aan bod kwamen kreeg de film wat jeu en energie. Maar wat deed dat nummer Spirit daar ineens? Ik ben geen Beyoncé fan en wat een vreselijk nummer was dat ook weer.

Ach uiteindelijk viel het best mee, en snap ik dat hier een groot publiek voor is. Maar het haalt het niet bij de Jungle book die wel een brede grijns op mijn gezicht toverde. Vond dit vooral maar een tamme remake. Leuk voor (met) de kleintjes.

2,5

Vandaag in de bios gezien. Ik vraag me nu wel af of alles op Animal Planet wel echt is. Damn wat ziet het er geweldig mooi en echt uit. Veel scènes zelfs een 1 op 1 kopie van de tekenfilm. Heb genoten. 4*

Geweldige remake ook al heb ik t origineel nooit gezien, maar onder de indruk hoor van deze prachtige film. Junglebook was goed maar deze is nog 5 keer beter !

Onverwachts ijzersterk.

Ik probeerde er met open vizier in te gaan, ondanks de twijfels op basis van de te-docu-trailers, en werd al snel opgezogen door het overweldigende geheel. Bij het slotstuk merkte ik zelfs opeens dat ik m'n Grolsch-beugel wel heel krampachtig vasthield en voelde ik me weer even dat jongetje dat 25 jaar geleden dezelfde film intens zat te beleven.

Vreemd genoeg stoorde dat echtheidssyndroom totaal niet. Als je erop gaat letten zie je natuurlijk 'echte' dieren onnatuurlijk met hun mond bewegen, maar de film is te verbluffend om je daarop te laten focussen. Nu gooit zo'n tekenfilm er natuurlijk altijd meer emotie in en het origineel is ook zeker nog een slag beter, maar ook deze heeft z'n eigen voordelen. Zo krijgt je dierenliefde hier nog meer de ruimte, mede door al die prachtige dier-eigen details die ze erin hebben gestopt.

In dit topic is al eerder gezegd dat het een 1-op-1-remake is en dat klopt grotendeels, maar daar zou ik het woordje 'bijna' aan willen toevoegen. Want omdat de speelduur langer is, hebben ze hier en daar wat accenten toegevoegd. Die vallen eigenlijk allemaal zeer sterk uit. Van de extra dialogen en tussenscènes tot zo'n ontzettend krachtig nummer van Beyoncé dat verrassend genoeg naadloos in de film glijd; heel knap gedaan.

Nee, ik ben weer helemaal om. Waarschijnlijk zal ik de ervaring van 25 jaar geleden nooit opnieuw beleven, maar bij vlagen kwam dit dicht in de buurt. En dat is heel wat.

Mijn vriendin wilde de film ook zien, dus vanavond een herziening. Nu had ik meer aandacht voor de mimiek van de dieren. Geweldig, met subtiele mond-, oog- en oorbewegingen, die eigenlijk helemaal niet bij het natuurlijke gedrag van de dieren horen, worden emoties heel goed weergegeven. Dit gecombineerd met de algehele fysieke presentatie maakt het een pareltje. Gewoon een ster erbij knallen dus.

Tja, als ze overal schrijven dat het zo fotorealistisch is, dan is het natuurlijk niet zo vreemd dat ik het vergelijk maak. Ik plaats het gewoon in perspectief.