The Lion King (2019)

Wie de wereld achter The Lion King wil begrijpen, moet onder andere terug naar de Egyptische mythen rond Osiris, de god van de dood en de onderwereld, en zijn koningin, de godin Isis. Na een kwade list van Seth, de voorvader van Scar, kan alleen Horus, de zoon van Osiris (toepasselijk genoeg met de stem van Darth Vader) een nieuw tijdperk (lett. Aeon of Horus) doen aanbreken. Om alles te regeren wat het Licht aanraakt, moet hij eigenhandig met de opstandige Seth afrekenen.

Anno 2019 wordt de door velen gekoesterde animatieklassieker (1994) nagemaakt als een fotorealistische echo van het origineel, in lijn met eerdere recycleprocedures als The Jungle Book (Favreau, 2016) en Beauty and the Beast (Bill Condon, 2017). Het recept is bekend en de uitkomst ook: Disney’s vertrouwen in de nostalgische gunfactor is overduidelijk groot. Verwacht dus geen inventief verhaal met verrassende aanpassingen, maar een feest (of, voor sommigen, doodsmars) van herkenning, dat scènes uit de animatie regelmatig één op één overneemt, en ze daarbij hooguit wat rekt of aanpast aan de tijdsgeest. Zo presenteert de troep hyena’s zich niet langer als een masculien cordon. Shenzi (stem van Florence Kasumba) eist een sterkere (vrouwelijke) leiderspositie op. Daarnaast paraderen de hyena’s ook niet langer in nazistische tred voor Scar langs, al steekt de zogeheten sikkelmaan, die zich laat associëren met het Ottomaanse Rijk en het huidige Saoudi-Arabië, nog steeds even scherp af tegen de nachtelijke hemel. Pijnlijk of op zijn minst ongemakkelijk, als je weet hebt van de vermeende antisemitische inslag in het gedachtegoed van pater familias Walt Disney.

Het ideologische aspect ten spijt heeft The Lion King het enorme voordeel van een briljant arsenaal aan songs die de soundtrack kleuren. In combinatie met de grafisch verfijnde illusie van levende en sprekende dieren en prachtige natuur maakt deze remake puur op audiovisueel vlak dan ook een sterk positieve indruk, al moet gezegd dat het uitdrukkingsloze dubben wel een nekslag is geweest voor de ontwikkelde karaktertrekken en gezichtsuitdrukkingen die we in het origineel terugzagen. Het is precies dat (grote) detail dat de nieuwe Lion King dramatisch een stuk minder invoelbaar maakt, en soms eerder doet vermoeden dat we naar een gepimpte aflevering van Planet Earth kijken.

Beyoncé zou Nala vast niet gespeeld hebben zonder een eigen nummer, in dit geval een duet met de vocaal ondersneeuwende Donald Glover (Simba). De scène en het bijbehorende nummer, ‘Spirit’, voegen niets aan de film toe, maar onderstrepen wel waar de eenzame kracht van The Lion King ook in 2019 nog ligt; in die ene handvol songs die je hoofd tijdens het kijken al binnendringt, en er met wat geluk een aantal dagen later pas weer uitkomt.

web

The Lion sleeps tonight.

Mooi gemaakt hoor. Ik heb nog nooit in mijn filmleven een Lion King film gezien, en had er eerljjk gezegd ook nooit echt behoefte aan, dus ik heb mij er aan gewaagd. En het was voor mij een complete verassing en meevaller. Ik heb me er toch goed mee vermaakt.

Het aantal liedjes is gelukkig tot een minimum beperkt gebleven zodat het musicalgehalte, waar ik een bloedhekel aan heb, wel meeviel.

Het is een mooi volwassen verhaal, met een vleugje romantiek, een tikkeltje duister en met de nodige humor als tegenwicht.

Het ziet er allemaal gelikt uit. Mooie natuurlijke bewegingen van de dieren en de fluffy vachten zijn een lust voor het oog. Je zou ze zo willen aaien. Positief verrast dus!

Enerzijds voelt het een beetje overbodig een film te maken met precies het zelfde verhaal en op momenten beeld voor beeld hetzelfde als de originele film uit 1994. Toch vond ik het zeker geen straf om dit verhaal eens in een realistisch jasje te zien (al weet ik niet of het per definitie beter is dan het origineel).

Ik heb er zeker geen spijt van dat, dat ik deze heb mogen aanschouwen en het feit dat James Earl Jones opnieuw Mufasa vertolkt en het verhaal vrijwel identiek is, vind ik juist een teken dat Disney eindelijk eens de waarde van een origineel respecteert. Al getuigd het feit dat het nodig is dit soort remakes te maken natuurlijk wel van creatieve armoede, waarom niet een geheel nieuw verhaal met realistische dieren?

Donald Glover vertolkt een prima Simba en Chiwetel Ejiofor was verrassend goed als Scar, al kan hij Jeremy Irons niet helemaal vervangen. John Oliver, Seth Rogen en Billy Eichner (Zazu, Pumba en Timon) vond ik wat minder, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de (veel minder overdreven) stemmen van de Nederlandse 1994-versie nog goed voor de geest heb. De muziek van Hans Zimmer is ook hier fenomenaal en de uitvoeringen van de liedjes waren ook prima. Als ik zou moeten kiezen vind ik de originele soundtrack echter beter, die is wat epischer, veel liedjes zijn daar langer en ik heb nu eenmaal meer met Elton John dan met Beyoncé - al paste haar muziek hier verrassend goed moet ik zeggen.

Het verhaal blijft natuurlijk geweldig en weet mij iedere keer weer te ontroeren, Shakespeare in antropomorfische-vorm (dat schijnt een enkeling overigens niet helemaal te begrijpen: het doel van deze film is geen correcte weergave van de dierenwereld!) en deze aankleding mag er zeker wezen.

"Who are you?"

Er is een hoop heisa rondom deze remake, maar met een meer dan capabele regisseur als Jon Favreau had ik hier wel vertrouwen in. Zijn versie van 'The Jungle Book' heeft mij drie jaar geleden immers ook erg verrast.

Wat natuurlijk gelijk opvalt, is hoe oogstrelend de CGI is; tegen fotorealisme aan zou je zelfs kunnen zeggen. Dit levert beeldschone beelden op van alle flora en fauna. Op deze wijze kun je als kijker heerlijk vertoeven in een weelderige savanne waar de dieren tot in de details zijn geanimeerd. Dit heeft echter wel een keerzijde, want al gauw merk je dat de dieren qua gezichtsuitdrukking niet helemaal goed overkomen. De broodnodige emotie raak je hiermee helaas kwijt.

In deze huidige vorm van 'The Lion King' ontkom je er moeilijk aan dat dit in feite een shot voor shot remake is. Hier en daar zijn er wel kleine veranderingen te bespeuren, maar er zijn geen verrassingen die je laten opveren. En wie heeft eigenlijk bedacht dat een prachtig nummer als 'Can You Feel the Love Tonight' geschikt is voor het daglicht?!

Qua narratief lijkt men nauwelijks moeite gedaan te hebben, waardoor je niets anders doet door van het ene plotpunt naar de andere te gaan. Het is een enorme misser dat hier geen gewicht aan wordt meegegeven. Dit is eveneens te merken aan de cast. Iemand als Chiwetel Ejiofor komt bij lange na niet in de buurt van Jeremy Irons' vertolking van Scar. Alleen Seth Rogen vind ik één van de weinige uitschieters.

Al met al heeft deze ongeïnspireerde remake weinig te bieden. Voor Disney zal het niets uitmaken, want die blijven toch vrolijk hun geld binnen harken.

Kleine 2,5 sterren.

Vrij letterlijk dezelfde film als in 1994, alleen dan minder op elk mogelijk front. Op Billy Eichner en Seth Rogen als Timon en Pumbaa na klinkt iedereen alsof ze hun scènes van papier oplezen en zeker Beyoncé leest haar teksten op alsof dit de eerste keer is dat ze het script voor haar neus gedrukt krijgt.

De visuals worden uiteraard flink geprezen en het ziet er ook zeker mooi uit, computerdieren hebben er nooit zo realistisch op scherm uitgezien, maar dit brengt wel het één en ander qua minpunten met zich mee. Ten eerste kunnen echte dieren natuurlijk niet zo uitgebreid emotie tonen als in het origineel, dus krijg je scènes zoals de scène waar Mufasa net overleden lijkt en leeuwtje Simba vooral gewoon een beetje knullig voor zich uitkijkt. Weg is de emotionele leeuw uit het origineel.

Ten tweede kunnen dieren natuurlijk niet zo wild bewegen als in het origineel, dus is dat ook maar even weggegooid. Niets geen uitgebreid gechoreografeerde dansroutines in I Can't Wait to Be King, Simba slingert aan een liaan het water in tijdens Can't You Feel the Love Tonight? Do niet mal, dat kunnen echte leeuwen niet! In plaats daarvan krijgen we leeuwen die door waterplassen rennen, leeuwen die door een kudde antilopen rennen, leeuwen die door een jungle rennen. Superspannend allemaal.

Ten derde kun je echte dieren natuurlijk niet helemaal lekker van elkaar onderscheiden. Waar je in het origineel direct de drie hyenas kon onderscheiden van elkaar, had ik in deze continu problemen met ontdekken wie wie nou precies was. Zelfs Simba en Scar leken in de climax bijzonder veel op elkaar van een afstandje.

Als ik zou moeten kiezen, verkies ik de handgetekende animatie van het origineel ver boven deze realistische stijl.

Bizarre veranderingen ook in de film. Er zijn maar twee (grotendeels zinloze) scènes toegevoegd en verder zijn scènes vooral verlengd ten opzichte van het origineel. De korte scène waar een beetje haar van Simba naar Rafiki toevloog? Dat is nu een scène van 5 tot 10 minuten. De scène waar Timon en Pumbaa en stukje van 'The Lion Sleeps Tonight' zongen? Nu zingen ze bijna het hele nummer! Ik begon mij naarmate de film verder kwam steeds meer te ergeren aan deze artificiële verlengingen.

Oh, en op een laatste puntje: Degene die besloten heeft dat Be Prepared (aka het beste nummer uit het origineel) gereduceerd moest worden naar een scène van 30 seconden waarin het meer een soort slam poetry is dan een daadwerkelijk nummer is mijn nummer 1 villain van 2019. Fuck die persoon.

Ik dacht dat het na Dumbo en Aladdin niet slechter kon, maar The Lion King heeft bewezen dat er altijd nog een stapje lager is. Het moet gek lopen wil dit niet mijn minst favoriete film van het jaar zijn.

Conclusie: Kijk toch gewoon het origineel, je krijgt exact hetzelfde verhaal, maar veel beter verteld.

Cinematografisch een topper. Ongetwijfeld op dat gebied een grote kanshebber voor een Oscar.

Juist omdat het allemaal zo echt lijkt, mis ik de emotie.

Het verhaal is vrij gelijk aan de tekenfilm en de muziek bevalt ook goed. Overweldigend beeld, maar het raakt me niet echt.

Snap dat het voor veel mensen gevoelig ligt. Was zelf ook niet zo enthousiast over het idee toen het bekend gemaakt werd. Maar ik moet zeggen, naar mate de cast bekend werd en trailers verschenen werd ik toch een stuk nieuwsgieriger. En ben zeker niet teleurgesteld. Visueel is het natuurlijk overweldigend, op sommige momenten is het gewoon niet van echt te onderscheiden. Bizar knap gemaakt. De muziek is niet veel veranderd en natuurlijk fantastisch. Qua verhaal is het niet veel anders en daardoor is de impact ook wat minder dan bij het origineel. Maar zeker met Timon en Pumba hebben ze wat extra leuke elementen toegevoegd. Die twee stelen ook zonder meer de show, ik en de rest van de zaal lagen steeds dubbel. Heb er zelf geen problemen mee dat de film is afgestapt van onnatuurlijke bewegingen en acties (geen dansjes van de dieren of Hula props bij Timon en Pumba). Zou ook niet helemaal passen in deze stijl. De stemmen zijn bijna allemaal gewoon heel goed. Beyonceé heb ik persoonlijk niet zoveel mee en vond ik ook niet helemaal geweldig. Wel absoluut een groot gemis is Jeremy Irons (en dan te bedenken dat hij nog wel geïnteresseerd was). En het is zeker niet dat Chiwotel Ejifor niet goed is, maar Irons was veel angstaanjagender. Al bij al haalt hij het nog niet bij het origineel. Maar het is wel gewoon een geweldige filmervaring.

4*

Geslaagde live-action remake van het bekroonde origineel uit ‘94, maar wist mij uiteindelijk minder te raken.

De introductie zet de toon wat betreft visuele pracht, maar hier eenmaal aan gewend weet de film met name wanneer het om het uitdrukken van emoties gaat, bij mij niet de gevoelige snaar te raken zoals het dat wel doet in de tekenfilm. Waar je bij de tekenfilm bij de dood van Mufasa zichtbaar verdriet (tranen, droevige blik, waterige ogen) in combinatie met de hoorbare pijn (een snikkende en bedroefde stem), klonk er nu enkel verdriet uit de stem van de jonge Simba. Ik zag geen emotie aan de kleine welp. M.a.w. die brok in mijn keel was vele malen kleiner.

Verder draagt de prachtige muziek van Hans Zimmer ook hier weer voor een groot deel de film. Maar de trend van Disney om elke succesvolle film te pimpen en in een live-action jasje te steken, lijkt ook gepaard te gaan met onnodige toevoegingen. Zoals in deze Lion King het nummer van Beyoncé wat volledig de plank misslaat. Het commerciële belang van het hebben van een bekende voice-actor gaat dus kennelijk boven het belang van de film en dat is jammer.

Al met al hou ik een prima gevoel over aan de film.
3,5*

The lion king is geen sequel van de versie uit 1994. Een sequel moet ten alle tijde vermijden dat het een schaamteloze kopie wordt van het origineel. Van een remake daarentegen verwacht ik wel degelijk grote gelijkenissen tussen de nieuwe productie en het origineel. Disney heeft ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat men de versie uit 1994 zo goed als zou kopiëren. Uiteraard boet dit vervolgens in aan de beleving en de emotionele impact waardoor de betrokkenheid wat verloren gaat. En gelukkig zijn ze doordacht te werk gegaan door niet alles hersenloos te kopïeren naar dansjes of muziek. Hoe moet nog steeds goed overkomen anno 2019.

Desalniettemin heeft deze live-action ook andere troeven. Moet het nog gezegd dat het grafisch verbluffend was? Sterk staaltje technologie waarbij het (haast) niet te achterhalen was dat dit schijn was. Zo echt zag het er uit! Wel een beetje aanpassen wanneer de dieren begonnen te praten, want bewegende bekken enzo zijn we niet zo gewoon.

Ondanks het feit dat het verhaal gekend is, erg geboeid gekeken. Voor mij bleef zelfs de spanning overeind omdat ik wou zien hoe ze bepaalde scènes zouden aanpakken. Hier en daar ook een schrikmomentje (Scar en ook in een latere shot Nala die plotseling te voorschijn kwam).

Sowieso een geslaagde film, een half sterretje minder dan het origineel wel. Ik heb er alvast van genoten.

Volgens mij is The Lion King een gevalletje Avatar van James Cameron: een film die even laat zien hoe ver de techniek al is - en ongetwijfeld zakken geld binnenhaalt - maar inhoudelijk zo karig is dat over een half jaartje niemand hier al meer over praat. Over een jaar is iedereen deze Lion King wel vergeten. Want dat krijg je met films die er voornamelijk zijn om te laten zien waar we staan met de techniek. Die techniek is nu wellicht baanbrekend, maar over een tijdje is het weer gedateerd. En waar iedereen over jaren nog steeds de tekenfilm uit 1994 zal opzetten, vraag ik me af wie er dan nog naar The Lion King uit 2019 gaat kijken.

The Lion King is dus een remake. Geen live-action remake zoals het steeds wordt genoemd, maar een nieuwe animatiefilm. En de film is vrijwel een shot-voor-shot remake. Dus niet enigszins losjes zoals The Jungle Book van Favreau, men trekt hier de film uit 1994 gewoon letterlijk over. Dat deed Disney zelf dan nog iets subtieler met Kimba the White Lion. Sowieso lijkt men hier overduidelijk The Liong King uit 1994 nog een keer te willen maken, want zelfs James Earl Jones moet terugkeren voor een stemrol. Prima, maar waarom dan ook niet de rest van de cast? Dat je Matthew Broderick niet terug hoeft snap ik nog, maar waarom Rowan Atkinson of Jeremy Irons of dat duo van Timon en Pumba dan ook niet terug? Vond de stemmencast van deze film maar matig. Met name Chiwetel Ejiofor en John Oliver zijn veel vlakker dan Atkinson en Irons.

Maar het grootste probleem zit ‘m niet per se in de stemmen, want zulke energieke stemmen passen ook niet bij de personages in deze Lion King. Want dat is het grote probleem van fotorealistische dieren; ze stralen vrij weinig uit. Ja, we zien hun mond heen en weer bewegen, maar ik zie alsnog vooral een hoop emotieloze dieren. De getekende Scar kwam door de combinatie van animatie én de stem van Irons echt tot leven, dat lukt men hier absoluut niet. Ik kon de helft van de tijd de leeuwinnen al niet uit elkaar houden. Nu zijn de hoofdpersonages in dit soort films vaak oersaai, maar zelfs de leuke bijfiguren uit de tekenfilm blijven erg vlak. Had dan gekozen voor de vorm van een natuurdocumentaire en had David Attenborough het verhaal laten vertellen. Maar gezien men alsnog kiest voor dieren met gekke stemmen, gecombineerd met liedjes en dansjes, kun je concluderen dat deze remake op elk vlak een héél stuk minder is dan de tekenfilm. Minder energiek, minder grappig, minder levendig. De techniek is wellicht indrukwekkend, maar op de wat langere termijn is dat een behoorlijk loos compliment.

2 sterren.

Wat een teleurstelling. De enigste verandering die ik me herinner is dat 'can you feel the love tonight' nu 'can you feel the love in the middle of the day' genoemd zou moeten worden. De enigste reden dit te zien is voor de special effects en de perfecte casting van seth rogen als pumba. Voor de rest kun je beter gewoon het origineel opzetten. Ik heb me meer vermaakt bij de trailers dan bij de film.

Volledig de plank misgeslagen. Deze film ziet er mooi uit, alhoewel de CGI er in sommige scènes heel erg nep uit ziet. Deze film heeft voor mij geen eigen ziel. Het heeft niet de emotie die het origineel heeft. Het is ook erg vlak qua beleving. En Hans Zimmer mag wat mij betreft wel even vrij gaan nemen, want zijn scores komen mij een beetje de strot uit.

Ik zou zeggen, kijk het origineel en sla deze over. Want dit is gewoon een opgepoetste versie van het origineel, maar zonder het indrukwekkende. De stemacteurs zijn volledig miscast afgezien van James Earl Jones en Seth Rogen. En Beyonce moet gewoon blijven zingen en niet dit soort onzin doen. Want haar stem is hier vrij emotieloos.

Ah, The Lion King. Zo'n film die mijn jeugd kleur gaf destijds. Waar ik een mooie herinnering aan heb doordat we met ons hele gezin destijds erheen waren. De prachtige beelden, de boeiende hoofdrolspelers, de humor, de emoties, de fantastische soundtrack; alles was en is gewoon perfect aan die mooie tekenfilm die voor mij nog steeds het allerbeste is wat Disney heeft gemaakt. Vandaag een dagje vrij en daardoor mooi 's middags de bioscoop in gegaan.

De live action reboot. Was het nodig? Nee, de tekenfilm staat natuurlijk gewoon nog als een huis en ook nieuwe generaties zullen daarvan blijven genieten. Maar ook al is een film niet perse nodig, dan nog kan een film best gewenst zijn. Disney is al een paar jaar bezig hun oude klassiekers in een nieuw jasje te steken, grotendeels ook best met succes. De meest geslaagde versie was toch wel The Jungle Book van regisseur Jon Favreau waarbij het levensecht oogde, maar ook gewoon een sterke vertelling van het oude verhaal was. Deze Favreau mocht ook The Lion King een reboot geven. En ondanks dat deze film sterke emoties op roept bij mensen en daardoor de reboot heel kritisch wordt bekeken ben ik blij dat het een waardig eerbetoon en een mooie nieuwe vertelling is geworden.

De bijna foto-realistische wereld imponeert. Alleen al het begin met de bekende scène richting de rots waar iedereen Simba krijgt te zien is zo ongelofelijk knap gemaakt dat ik al snel wist dat het wel goed zat. De wereld, de dieren, het camerawerk; wow. Het is wel waar dat deze versie iets minder goeds de emoties over weet te brengen doordat een tekenfilm gewoon zoiets vermoedelijk beter kan, maar ik ben het niet eens dat dat helemaal niet gelukt is. Bekende scènes als het bezoek aan het olifantenkerkhof, de dood van Mufasa, zijn geest in de lucht of de terugkeer naar het verlepte voormalige koninkrijk blijven nog steeds heel sterk en roepen ook hier genoeg emoties op. Een hoop stukken zijn wel heel letterlijk overgenomen, met dialogen en beelden. Ergens leuk herkenbaar, maar ook een tikje lui. Het inkorten van 'Be Prepared' is trouwens wel een enorm jammerlijke keuze geweest. Was nou net zo'n liedje die echt bij is gebleven.

Wat ik wel jammer vind is dat bepaalde scènes wel erg vlot lijken te gaan. Nala die Simba op komt zoeken en een minuut later zingen ze al Can you feel the love tonight (en dat overdag?) en is het weer dikke mik. De tekenfilm, die korter was, werkte bepaalde momenten wel sterker uit. Dat vreselijk suffe nieuwe liedje van Beyoncé dat ze gebruiken bij zijn terugkeer was trouwens wel een enorme misser. De film heeft zoveel fantastische muziek dat ze zoiets niet nodig hebben. Maar commercie boven alles hé, bleh. En jammer is het ook, want in de tekenfilm had die scène hele mooie muziek die ik nu miste. Overigens ook apart dat ze plots Nala, Timon en Pumbaa mee lieten gaan. In het origineel rent Simba alleen, het is zijn strijd. Hij trof de rest pas daar aan. Toch jammer.

De stemmencast viel me verder niet tegen, al stelt de rol van Beyoncé niks voor en vind ik de stemmen uit de tekenfilm wel pakkender. Ik miste toch de zware stem van Jeremy Irons als Scar en de cynische Rowan Atkinson als Zazu. Als je dan James Earl Jones weer erbij haalt (geweldige zet hoor!), waarom niet de rest? Maar nogmaals, de stemmencast was verder wel prima te doen. Seth Rogen en Billy Eichner stelen wel weer de show als Timon en Pumbaa. Destijds al geweldig en nu nog steeds. Hun humor maakt de film toch wel erg kijkbaar en het tweede deel van het verhaal vind ik ook nu nog beter dan het eerste deel met de jonge Simba.

Ik heb ieder geval genoten. Het was een mooie dosis jeugdsentiment wat ik voorgeschoteld kreeg en dat alleen maakt het al geslaagd. Maar het is ook gewoon een prima film geworden, sterk op heel wat vlakken en ondanks duidelijke minpunten een prima aanvulling op wat al bestond, al blijft de tekenfilm wel echt beter. Maar deze komt zeker in mijn Bluray verzameling terecht, naast de tekenfilm.

3,5*

“I am Simba, son of Mufasa!”

Genoten. Jon Favreau is duidelijk een fan van de originele Lion King, en de passie en liefde voor het origineel straalt van deze remake af. Het overweldigende begin met het nummer ‘Circle of Life’ heeft nog niets van zijn magie verloren, en het zet gelijk de toon voor de rest van de film. Favreau wijkt niet af van het origineel (een understatement), en sommige mensen zullen dit als iets negatiefs zien. Maar ik zat in een volle bioscoopzaal en veel mensen neurieden al met een nummer mee voordat het überhaupt was begonnen, of krompen al ineen (een vrouw naast me letterlijk) toen ze de gnoes en de vallei zag. Dat is ook de kracht van het origineel, en Favreau is slim genoeg om hier niet te veel aan te gaan sleutelen.

‘Circle of Life, ‘Be Prepared' (zeer kort maar krachtig genoeg), ‘I Just Can’t Wait to Be King’, ‘Hakuna Matata’, ‘Can You Feel the Love Tonight', ‘The Lion Sleeps Tonight’ etc. Alle nummers komen langs en worden perfect gezongen. De gezichten van de leeuwen mogen dan wat minder emoties of expressie tonen, toch komen de emoties nog goed over. Simba die met zijn poot tegen het gezicht van Mufasa tikt, of naast zijn dode vader gaat liggen… Het maakt nog steeds indruk. Complimenten ook voor McCrary en Wright Joseph, die de stemmen van de jonge Simba en Nala inspreken. Dit duo springt er van de cast toch in positieve zin uit. Van Earl Jones, Ejiofor, Oliver, Eichner en Rogen was wel te verwachten dat ze het goed zouden doen, maar deze jonge acteurs verrasten in positieve zin. Glover en Beyoncé zijn degelijk, maar echt opvallen doen ze niet. Dit was in het origineel ook al zo (zeker Broderick), en de remake weet dit niet te verbeteren.

Favreau slaat maar één keer de plank echt mis, en dat is met het nummer ‘spirit’ van Beyoncé. Als end credits nummer is dit best te doen, maar Favreau heeft er voor gekozen om dit nummer op een iconisch moment in te zetten, en het werkt gewoon niet. In het origineel was dit een krachtig moment voor Simba en de score eronder was perfect, maar nu hoorde ik vooral de stem van Beyoncé. Ook had Favreau misschien de liefde tussen de volwassen Simba en Nala wat meer kunnen uitwerken, want nu gaat het wel heel snel allemaal. Ik weet niet of dit in het origineel ook al zo was, maar hier viel het echt op. Rafiki is weer top en heeft op het laatst nog een zeer bevredigende vechtscene. The Lion King is niet beter dan het origineel, maar deze remake is zeker niet overbodig en straalt in alles liefde uit voor de wereld van Simba, Nala, Mufasa, Scar, Timon, Pumbaa en alle anderen.

De Vlaamse versie gezien, maar storen deed het zeker niet. Het verhaal is grotendeels hetzelfde gebleven (blijft sowieso een goed verhaal), met hier en daar een uitbreiding. Verder was er nog een leuke knipoog naar Belle en het Beest.

Visueel was het wel top. 'k had wel wat schrik dat de dieren niet zo realistisch er uit gingen zien, maar het was erg goed gedaan.

De animatiefilm blijft m'n favoriet, maar deze is ook zeer geslaagd, aangezien het haast dezelfde film is.

Visueel gezien is de film een spektakel. Het lijkt inderdaad of je een natuurfilm zit te kijken. Dat maakt het super vet maar ook weer een beetje raar. De film boet mijns inziens wat in aan de humor van het origineel, waarschijnlijk omdat ze het realistisch wilden houden. Het mocht van mij ook wel wat speelser/losser. De humor kwam pas met Timon en Pumba waarbij is Seth Rogan (Pumba) echt leuk vond.

Daarnaast heb ik in mijn jeugd een miljoen miljard keer de Lion King gekeken en omdat deze film bijna scene voor scene hetzelfde is ga je toch in je hoofd vergelijken. Dan mis je dan opeens de 'afgeknipte' stukjes die om een of andere reden zijn weggelaten of gewijzigd (Bijvoorbeeld dat de hyena's Simba zien wegrennen als hij door die prikkelstruikjes valt en ze na roepen dat als hij terug komt dat ze hem dood maken, Of dat die aap Simba een mep op zijn kop geeft met die stok,Simba in zijn jeugd oefent met vechten met Nala en dat Nala elke keer wint door hem om te rollen, wat hij later gebruikt om Scar te verslaan. Ik denk dat de film leuker is als je het origineel niet kent.

Ook het wijzigen van 'Be prepared' was wel jammer. Waarschijnlijk gedaan omdat het origineel misschien iets te veel nazi-achtig was en dat tegenwoordig natúúrlijk niet meer kan omdat er dan wel weer een groep ergens gaat zitten janken/rellen.

Het nummer Spirit in de film voelde voor mij een beetje alsof Beyonce alleen haar naam aan de film wilde verbinden als ze een nummer erin kreeg of zo. Het nummer paste er imho totaal niet bij.

Maar desalniettemin was het een vermakelijke film. Het is echt bizar hoe echt de film lijkt.

"Hakuna matata. Soms gebeuren er slechte dingen en kan je er niets aan doen"

Zo ook met deze reboot..

Ik had natuurlijk ook hele lage verwachtingen van deze hervertelling, maar het was eigenlijk nog erger dan ik had verwacht. Ik kan er gewoon met mijn hoofd niet bij hoe mensen kunnen genieten van deze niet minder dan extreem zielloze film.

Het begint eigenlijk al dramatisch met the Circle of Life, waarbij een zooi dieren zonder enkele vorm van emoties een beetje op en neer huppelen en Rafiki die Simba overneemt om in de lucht te houden: ik kreeg hier echt 0,0 emotie bij. Een lange, vermoeiende zit was nu onvermijdbaar

Het ongeloofwaardige begint hierna al vrij rap met Zazu, de roodsnaveltok die toch een belangrijke rol vertolkt in deze film. Je ziet enkel zijn bek op en neer gaan en vervolgens hoor je de stemacteur wat zeggen. Je ziet echt helemaal niks van zijn emoties af in de hele film. Het gevoel wat ik vanaf dit moment kreeg, samen met echt elke andere vertolking, is dat ik naar een film heb zitten kijken waarin levensechte dieren ronddwarrelen en een soort van voice over de hele film eigenlijk overneemt.

De leeuwen die praten, je ziet niet meer dan de onderkant van de kaken op en neergaan. Ik vond het echt lachwekkend slecht gedaan. Geen enkele (!!) emotie die je in de stemmem hoorde kwamen overeen met de gezichtsuitdrukkingen.

Anyone remembers this one? https://img-9gag-fun.9cache.com/photo/8165_460swp.webp

Ook hoe Simba en Nala ronddwarrelen. Je ziet ze lopen en vervolgens lijkt het alsof ze door een voice over hun dialogen hebben. Dit gevoel had ik van het begin tot het einde van de film. Ik begon me echt aan elke stemacteur te irriteren. De kleine Simba en Nala klonken echt nergens naar. De emoties kwamen totaal niet over en ik moest af en toe flink lachen over hoe slecht het wel niet klonk.

Beyonce en Donald Glover waren echt waardeloos als de oudere versies. Ik keek echt naar uitdrukkingloze leeuwen met twee top celebrities die zeer monotoon hun dialogen oplazen. Ontzettend slecht geacteerd. Hun stemmen passen ook totaal niet bij grote volwassen leeuwen.

Dat is echt iets dat ik Favreau kwalijk neem. De dialogen voelen bijzonder houterig aan en nergens geloofde ik de film. Het helpt ook niet dat alle momenten die de film onrealistisch en cartoonish kan maken uit de film zijn gehaald. Behalve het plot zelf dan [facepalm].

Dan komen de volgende punten ook aan de orde. Doordat alles levensecht eruit moet zien komen bepaalde elementen totaal niet goed tot zijn recht. Het Can you feel the love tonight momentje is natuurlijk veelbesproken. Hakuna Matata was oke, maar eindigde weer meh. In het origineel is de overgang van kleine Simba naar oude Simba met dat ritmische schudden van het hoofd erg bijzonder gedaan. Hier? Nope, nee hoor. Maar ook de beroemde scene die leidt tot de dood van Mufasa is totaal niet effectief. Het claustrofobische gevoel die je in de originele versie krijgt, vind ik hier totaal niet terug. Door het realisme kan de omgeving er ook niet spannend uitzien. In de tekenfilm worden er wat extra effecten in gegooid om het spannender te maken. Die ontbreken hier. Hetzelfde geldt ook voor het olifantenkerkhof. Ik vond dat totaal geen spanning bevatten. Het zag eruit als een dood stuk grond. Het deed me verder weinig.

Er is teveel aandacht besteed aan het levensecht maken van de wereld dat Favreau het vergeet om er een geloofwaardige en plezierige film van te maken.

Het levensechte leent zich totaal niet om een sprookje als dit te vertalen. Het voelde daardoor ontzettend fragmentarisch aan, er zat gewoon totaal geen flow in de film. Het was een checklist van scènes die afgestreept moesten worden. Gevoelsmatig hadden Nala en Simba maar een paar momentjes samen en gelijk waren ze verliefd op elkaar. Een levensechte film moet de liefde ook geloofwaardiger proberen te maken en niet in 1 liedje de twee verliefd op elkaar laten worden. Het vergt meer tijd en aandacht. Dat de film totaal mist.

Door al het bovenstaande kon ik totaal niet meeleven en begaat de film eigenlijk de grootste flater: het is een shot voor shot remake met enkel wat uitgerekte scènes en een liedje van Beyoncé tussendoor. Als je een ander uitgangspunt pakt moet je ook het verhaal op een andere manier presenteren.

Het verhaal is niet realistisch, dan moet je het ook niet op een realistische manier presenteren. Het leent zich prima voor een getekende stijl. Je kan emoties in de gezichten aanbrengen. Wie kent het beroemde filmpje niet waarbij je een hond helemaal gek ziet worden bij de scene dat Simba bij de overleden Mufasa ligt. Het hondje wordt helemaal gek. Zo effectief kan een getekende film dus zijn. Maar ook kunnen scènes extra donker gemaakt worden. De bizonscene en alles rondom het olifantenkerkhof werken in de tekenfilm veel beter. En de vrolijke scenes zijn veel vrolijker dan in deze film. Leuke choreografien bij de liedjes. Hier.. Nope...

Nu ik zo nadenk... Eigenlijk wint de klassieker uit de jaren 90 op elk vlak van deze prut.

Is alles dan nou zo slecht? Nouja, er werd geprobeerd om van Timon en Pumba leuke personages te maken. Er worden leuke cameratrucjes gedaan. Ondanks dat dit de enige twee goede stemacteurs waren die niet hun tekst van een papiertje leken af te lezen, misten de emoties wederom in de dieren. Het liedje when the lion sleeps tonight had wel een leuke choreografie met die stuiterende diertjes en het enige waar het realisme zich wel goed voor leent is het laten zien van de bloeddorstige dieren. Leeuwen zijn niet lief. En wanneer ze vechten met elkaar in de film en beginnen te brullen, dan is alles wel effectief. Maar vervolgens beginnen ze weer met praten en komt het helaas weer lachwekkend over.

Ik heb me verder echt kapot verveeld. De 2 uur was een lange zit van de checklist afstrepen en constateren dat het origineel op alle vlakken deze film overklast.

Hoe levensecht de film er ook uitziet, de film komt nooit tot leven. De emoties van de dieren komen niet overeen met de stemacteurs, de dialogen zijn ontzettend stroperig en slecht geacteerd door bijna de gehele cast, de choreografie bij veel liedjes is meh, het plot loopt absoluut niet lekker, voelt fragmentarisch en uiteindelijk ook bijzonder ongeloofwaardig aan. Het resultaat is een zielloze bedoening.

Snel vergeten en mijn blu-ray van het origineel nog meer koesteren!

1,5*

Ik kom met alle sympathie van de wereld niet hoger dan 3 sterren voor deze film. De film heeft die sympathie omdat hij de hele tijd herinneringen ophaalt aan een film die me vroeger wel raakte en ontroerde. Wat gaat hier mis? De film, de dialogen, de personages; zijn allemaal bedacht voor een uitbundige tekenfilm met karakters met dynamiek in gezichtsuitdrukkingen. Dat mis je hier, het enige wat het beeld nog biedt zijn mooie plaatjes om je aan te vergapen maar er iets bij voelen? Helaas...

Ik had wat aanpassingen voor mijn originele bericht, maar kon het niet bewerken dus dan maar zo.

The Lion King (OV)

Bij de Disney Remake Live Action films altijd maar de vraag of het ook echt zo overkomt als het in het origineel deed. Aan het verhaal van The Lion King moet je niet teveel gaan sleutelen, dat heeft Disney, op wat uitbreidingen en wat kleine dingetjes na, ook niet gedaan. Waar deze versie van regisseur Jon Favreau heel sterk in is heeft alles te maken met de adembenemende zeer echt-lijkende beelden. De Afrikaanse landschappen zijn prachtig om te zien en ik was vooral onder de indruk van de scènes die de sterrenhemel lieten zien. Let tijdens de natuur scènes ook vooral op de details. Wat wel een beetje een vreemd gezicht is zijn de pratende en zingende dieren, maar goed een Lion King zonder de welbekende liedjes kan natuurlijk niet! Tijdens het eerste deel van de film stelen de schattige welpjes de show. De eerste kennismaking met welpje Simba was zonder twijfel echt een ‘aww moment’. The Lion King uit 1994 is een echte tranentrekker. De verwachting is dan ook dat niet iedereen het droog zal houden tijdens het zien van enkele scènes in het levensecht. Maar eerlijk gezegd leverden de scenes in het origineel me meer kippenvel op.. De gevecht scenes (Scar/Simba, Nala/Shenzi, en algemeen) vond ik er wel episch uitzien, mits de dieren niet spraken. Het thuisfront van Timon & Pumbaa was wat meer gedetailleerd en heeft meer inwoners gekregen wat ook weer zorgde voor leuke effecten (Zoals o.a het koala-achtige wezentje dat greep naar een vlinder onder 'The Lion Sleeps Tonight'.)

Naast de enkele aanpassingen in het verhaal heeft Disney de dieren een meer realistische look gegeven om de film natuurlijker over te laten komen. Degene die er in de tekenfilm het meest onrealistisch uitzag was toch wel Scar met zijn zwarte manen en oranje ogende vacht. Dat Disney er voor koos om daar niet meer helemaal aan vast te houden lijkt eigenlijk vrij logisch. Je kunt hem echter nog vrij goed onderscheiden van Mufasa & Simba en uiteraard kan het litteken, waar hij zijn naam aan dankt, niet ontbreken! Mocht Disney ooit nog een Lion King film willen maken dan hoop ik dat ze de prequel 'A Tale of Two Brothers' (het liefst in tekenfilm vorm!) verkiezen boven het re-maken van Simba’s Pride!

Jammer dat Be Prepared ingekort was. Maar ik dacht eerst dat het er helemaal uitgehaald zou worden, dus ik was wel verbaasd het te horen. En uiteraard heb ik Scar‘s beroemde zinnetje: 'I‘m surrounded by idiots!' gemist!

Wat mij betreft had de film ook wel wat meer aandacht mogen geven aan de jeugd van Scar (Taka) en Mufasa, misschien d.m.v. flashbacks. Misschien is dit niet echt een spoiler maar goed.

Disney koos ervoor om James Earl Jones (Mufasa) als enige van de originele stemmencast terug te laten keren. Volop vragen mensen zich nu af: Waarom alleen hij? Grote gemiste zijn Rowan Atkinson (Zazu) & uiteraard Jeremy Irons, die met zijn Engelse accent, Scar echt tot leven bracht. Hij blijkt nog wel interesse te hebben getoond in deze remake maar uiteindelijk kroop acteur Chiwetel Ejiofor in het magere vel van deze leeuw. Hij deed het niet slecht en ‘Be Prepared’ klonk erg vermakelijk, maar het kan echt niet tippen aan de prestatie van Jeremy Irons! Ja, en wat betreft Beyonce (Nala) zijn de meningen nogal verschillend. Het nieuwe nummer ‘Spirit’ door Beyonce gezongen, klinkt niet verkeerd maar zal het kippenvel gehalte van ‘Circle of Life’ & ‘He Lives In You’ niet halen, hoewel daar dan ook weer een stukje nostalgie aan vast zit. Deze laatste zat blijkbaar wel in de credits na 'Never Too Late' van Elton John. Timon (Billy Eichner) & Pumbaa (Seth Rogen) zorgen voor de nodige humor. Dit pakt erg goed uit en zorgde voor mij toch wel voor een aantal lach momentjes. (Bijvoorbeeld toen Pumbaa niet doorhad dat hij het levend beet moest zijn of toen de hyena hem mollig noemde.) Pumbaa is een knaller!

The Lion King 2019 is leuk om 1 of 2 keer te kijken (Ik heb hem nu ook in het Nederlands gezien met o.a. Marc Jonkers als Scar. Mening volgt.) The Lion King uit 1994 zou ik een ontelbaar keer kunnen kijken!

The Lion King is voor menig mens jeugdsentiment en wie hem vroeger met zijn ouders heeft bezocht zal die traditie met zijn eigen kroos nu misschien wel voort willen zetten. The Lion King zal ongetwijfeld de bioscoop hit van de zomer gaan worden! De temperaturen van Afrika hebben ons al bereikt en het is best ironisch om te zeggen dat je met bioscoop bezoekje naar een film dat zich afspeelt in deze hete landschappen, de verkoeling op kunt zoeken. Simba lacht de bioscoop bezoekers in ieder geval tegemoet!

Deze film afgelopen vrijdag in 3D gaan zien in Antwerpen.

Allereerst moet ik bekennen dat ik niet heel veel heb met het origineel, behalve dan dat ik hem ooit een keer heb gezien en mij die herinner als een goede, mooie tekenfilm, één van de betere uit de moderne tijd, van de Disney stal.

Toen ik steeds meer hoorde over deze nieuwe versie en de trailer had gezien, leek het mij vooral een overbodig aanvoelende film, louter om te cashen en groeide mijn aversie er gestaag tegen, nog voordat ik hem daadwerkelijk had gezien.

Heel eerlijk? Dit was gewoon een goede film! Heel erg mooi gemaakt, fantastisch in beeld gebracht en met een bestaand verhaal wat niet stuk lijkt te kunnen.

De foto realistische computeranimatie is fenomenaal, bijna niet te overtreffen, vooral wanneer je je bedenkt dat werkelijk alles wat je ziet uit de computer is getoverd. Echt een topprestatie!

Natuurlijk is de film niet perfect, het origineel verloopt een stuk vlotter, de emoties en vooral expressies van de gezichten zijn niet altijd even goed zichtbaar en de stem van Jeremy Irons voor de schurkenrol was stukken overtuigender in het origineel, maar...

toch blijft er nog altijd een hele, fijne, mooie film over, die er werkelijk prachtig uit ziet en die eigenlijk geen moment verveelde.

Ik had zelfs geen moeite met het vaak bekritiseerde "Spirit", gezongen door Beyoncé, voor mij niet heel veel verschillend met de rest van de songs, maar dat kan komen doordat ik niet heel veel met het origineel heb. Zo zijn voor mij de meeste songs in deze film niet bepaald mijn cup of tea en een paar minder had voor mij ook gemogen.

Wat de stemmen betreft, behalve die van Jones, maar dat was een herhalingsoefening en mag je eigenlijk niet meetellen, vond ik alleen die van Rogen echt geslaagd, want die speelde zoals gewoonlijk vooral ...eh... Seth Rogen en hij leek ook niet erg veel moeite te doen er echt wat opvallend verschillends (t.o.v. zijn andere rollen) van te willen maken, maar wonder boven wonder werkte dit heel goed. Zeker samen met Billy Eichner vormt hij een heerlijk, ietwat platvloers, komisch duo en is eigenlijk het beste van de hele film.

De rest van de cast vond ik vooral heel onopvallend en niet echt heel veel indruk maken. Aanwezigheid van Beyoncé lijkt meer op slimme marketingstunt, dan dat ze ook maar iets wezenlijks toevoegt.

Kortom: film kan origineel niet doen vergeten, maar is zeker de moeite van een bezoek aan bioscoop waard.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

The Lion King ziet er gewoon briljant uit.
Prachtige beelden van het landschap, de beesten zien er zeer realistisch uit, maar de veel gehoorde kritiek dat de beesten emotie misten kan ik alleen maar beamen.
Het welbekende stukje als Mufasa dood is en Simba door Scar wordt toegesproken mis ik de echte emotie en de tranen die je in de tekenfilm wel zag en daardoor ook voelde.
Het is vooral de nostalgie die de film voor mij redt en ja Glover en Beyoncé met can you feel the love tonight vond ik ook heel mooi gezongen.
Het is een visueel prachtige film en in 4dx zeer vermakelijk, maar ik zal deze niet snel nog een keer kijken. Dan toch liever nog een keer de tekenfilm.

De remake van The Lion King is gewoon prachtig gemaakt. Het kritiek van de gemiste emotie in de dieren is terecht al het lijkt mij ook bijzonder moeilijk om zon realistisch dier een emotie mee te geven. Het verhaal blijft gewoon goed, de voiceacting was oké.

Gewoon een aandradertje

3.5

Integenstelling tot vrijwel iedereen heb ik het Idee dat deze meschien wel Es beter zou zijn Dan het Original uit 1994 minus de Irritante Miscast van Beyonce (Wat een Afschuwelijke vertoning was dat ?) en het Inkorten van Be prepared ook de timing van Can you feel the love Tonight was geen goede move, Maar zelf niet veel gemerkt aan gebrek aan emotie waar iedereen over struikelt ? Ben juist blij er wat minder gekke beken trekkerij inzat en dat de film wat harder was, Met iets meer background story over Scar en zonder de 3 minpunten ( met name Beyonce) had deze film zeker beter kunnen dan de 1994 versie

Precies wat ik vooraf al vermoedde. Het voelt alsof je 1 van je favoriete oude platen opnieuw luistert, maar dan als remaster. Aan de ene kant beter, maar het is niet zoals het in je brein is opgeslagen, dus is de ervaring vaak minder.

Ja, ik heb ervan kunnen genieten, want het ziet er verschrikkelijk mooi uit! En veel van de (relevante) momenten kwamen goed binnen bij mij. Dus de impact is niet (helemaal) verloren gegaan. De film duurt een stuk langer dan het origineel, maar ze hebben het subtiel gedaan. Het valt namelijk vrijwel niet op! Helaas wat andere zaken betreft, is het een stuk minder geslaagd.

James Darth Earl Jones opnieuw als Mufasa, maar de man is oud en ik mis zijn oude verbale kracht. Sowieso ben ik niet helemaal blij met de stemacteurs. Beyoncé als Nala. Ze kan goed zingen, maar acteren, nee dank je. En Jeremy Irons als Scar was al perfect en hier dus minder. Seth Rogen als Pumbaa is wel goed. Ik heb een hekel aan deze acteur en een everzwijn past dus goed bij hem. En dan het nieuwe liedje Spirit in de film. Een misplaatste toevoeging!

Oja, de humor. Nu rolde ik tijdens het origineel niet over de grond van het lachen, maar het lijkt alsof er minder humor in de film zit.

Volop plus- en minpunten dus. Ik kom uit op 3,5* (7,5/10)

Vanaf het eerste moment dat ik de trailer zag wist ik dat ik deze in de bioscoop wilde zien. The Lion King is toch wel zo'n beetje de beste Disney-animatie dus de verwachtingen waren, zeker na het zien van de verbluffende animatie, hooggespannen. Sowieso is de laatste keer dat ik de tekenfilm zag in het VHS-tijdperk geweest, en ik had wel zin in een nostalgische remake.

Bij het zien van de openingsscène wist ik dat het met de animatie wel goed zat. Dit is het beste wat ik tot nu toe heb gezien, de beelden zitten tegen het foto-realistische aan. De manier waarop de dieren bewegen, de minuscule haartjes die wapperen in de wind en het water dat natuurgetrouw reflecteert. Het is echt een wonder waar de hedendaagse techniek voor staat. Ook het bewegen van de monden stoorde me geen seconde.

Wat we verder voorgeschoteld krijgen is een bijna één-op-één-kopie van de animatie. Zoiets had ik vooraf al gelezen, dus tegenvallen deed het niet. De verschillende personages komen stuk voor stuk prachtig tot leven, al is er wel wat minder emotie te bespeuren bij deze realistische weergave. Gelaatstrekken op een echte leeuw zijn immers moeilijker af te lezen. Maar als dan de beruchte scene komt is het muisstil in de zaal, hoor je hier en daar wat gesnotter en kreeg ik ook weer een kleine brok in de keel. Prima dus.

Door de realistische aanpak is de humor ook wat minder. Natuurlijk zitten er een aantal woordgrapjes in, maar de charme van vooral Timon en Pumbaa zit vooral in de mimiek en impulsieve acties zoals verkleedpartijtjes (wanneer Pumbaa aan de hyena's wordt aangeboden bijvoorbeeld). Dit soort komische situaties zijn makkelijk te tekenen, maar in een live-action zou het uit de toon vallen.

De liedjes zijn weer heerlijk herkenbaar en bij vlagen leuk om te horen. Het Spirit van Beyoncé is werkelijk afgrijselijk, wie zit er op zo'n nieuw nummer te wachten? Bovendien schreeuwt het vooral: "Ik ben Beyoncé en ik kan zingen. Dit is mijn moment of fame, hoor maar!" Can You Feel the Love Tonight zingen zonder de maan te tekenen zet je toch ook je vraagtekens bij, en jammer dat sommige liedjes zijn ingekort, het Be Prepared bijvoorbeeld. Ik miste de marcherende hyena's, maar misschien wilde Favreau niet teveel commotie veroorzaken. Maar laat tegenwoordig een scheet en het internet is over de zeik.

Het is geen schande dat deze film net iets minder is dan het origineel, aangezien die als een koning aan de top staat. Het was het bezoekje wel waard, al was het maar vanwege de animatie. Door de realistische aanpak gaat er wel wat charme verloren, maar het verhaal blijft mooi en wordt nog steeds met overtuiging overgebracht.

De animatie uit 1994 is retestrak gemonteerd, er zit geen moment te veel in, de boog altijd gespannen voor maximaal emotioneel effect en toch wordt overtuigend een volledig verhaal verteld. Als een Griekse tragedie in 3 akten met een proloog en epiloog die naar elkaar verwijzen en de cirkel rond maken. Haast een perfecte film, behalve dat de derde akte iets te gehaast is.

Die basis blijft natuurlijk bestaan, en ik moet de film daar ook op beoordelen (dus slecht is de basis zeker niet), enkel is deze film op wat nuances wat anders en vooral langer. Maar juist die lengte wringt zich. Het is een één-op-éénverfilming (die openingsscène begon zelfs lachwekkend te worden) dus moet er ergens tijd worden gewonnen. Dat kan door Beyonce een liedje te laten zingen, maar vergelijk dat met die korte scène in het origineel van net geen 20 seconden die veel harder binnenkomt. Of als Rafiki ontdekt dat Simba leeft. Simba valt neer in het origineel, pluisjes vertrekken in de nacht, 5 seconden later is het dag en heeft Rafiki dat gepakt. Maar in deze film duurt dat echt eeuwen waardoor elke vorm van effect al verdwenen is.

Alleen dat muisje in het begin is echt een fijne toevoeging, een scène die veel langer duurt maar wel geinig is en haast een natuurdocu wordt. Als je dat ziet denk je eerder: misschien had Disney echt volledig naturel moeten gaan en dit als docu moeten brengen, maar dan met het verhaal van The Lion King. Dan had je een originele film gehad. Niet dat dat veel geld had opgeleverd dus dat zou nooit gebeuren, maar een mens mag dromen toch?

Want Disney kiest voor realisme, maar dat is soms niet altijd overtuigend en verder vooral saai. In de animatie kon met karikaturen worden gewerkt, gezichten vol emotie, liedjes worden opgekleurd, Mufasa’s dood waarin zijn gezicht ineens enorm donker wordt als hij weet wat er gaat gebeuren, dat wegvallen van geluid erbij ook. Let trouwens ook op hoe die scène een mooi geheel is, de stormloop begint met een zoom op Simba en eindigt met een zoom van Simba af. Een mooi afgekaderd geheel. Niets van dit alles zit in deze versie van 2019, het is nogal een duf visieloos geheel.

Daar kunnen de acteurs weinig aan doen. Jeremy Irons was geweldig als licht theatrale Scar maar zou niet ook niet bij deze film hebben gepast. Ejiofor doet het niet slecht, maar kan gewoon geen indruk achterlaten met dit materiaal. Alleen Oliver als Zazu met een accent alsof hij in het Britse hof werkt is dan wel weer goed en fijn gedaan.

En ja, de cgi is op momenten overtuigend (helemaal als er met focus wordt gewerkt, dat ziet er echt geweldig uit). Maar even vaak heb je toch het idee naar nepbeelden te kijken. En ik weet dan niet of dat komt doordat je weet dat het computeranimatie is, of doordat het soms gewoon niet goed genoeg is.

Eerlijk is eerlijk, ook al is de film langer en zijn scènes te lang gemaakt om goed over te komen, de film verveelt niet. Dit kijkt eigenlijk opvallend makkelijk weg. Maar er zit geen enkele ziel in, geen moment dat de film me raakt (enkel als Simba's moeder hem terugziet, maar dat was het enige moment ook). 2,0*

Een lastige film om te beoordelen. De animatie klassieker van Disney staat hoog in mijn favoriete films aller tijden, en kan ik keer op keer bekijken. Deze remake oogt prachtig, en ik merk dat ik op dezelfde momenten geraakt blijf worden. Dat is een goed teken. Daarnaast is de over de top humor die in het origineel prima past hier wat afgezakt, waardoor het wat echter aanvoelt (ik ben bij dat ze bijvoorbeeld die wilde dieren-dans 'Can't wat to be king' niet volledig in live-action hebben nagemaakt, dat zou belachelijk zijn).

Een mooie versie, enig nadeel is dat je van te voren precies weet wat je kunt verwachten. Wanneer je na de eerste minuten gewend bent aan de fantastische animatie, krijg je vrijwel hetzelfde verhaal als in het origineel. Maar voor de liefhebber moet dat geen probleem zijn.

4*

Weet niet wat hier verkeerd aan is Mooie remake van een klassieker, ondertussen 25 jaar geleden, die weet te entertainen op gebied van prachtige beelden, leuke scènes en van een verhaal dat weliswaar gekend is maar toch nog steeds weet te boeien. Deze remake kan op zich wel omdat het al een tijd geleden is en vooral dat de live action toch nog een ander gegeven is. Natuurlijk heeft het originele zijn charmes, maar deze prent heeft ook zijn sterke punten zoals de adembenemende beelden en een wat meer duistere getinte aanpak in het verhaal. Humor is minder aanwezig, maar gezien die aanpak ook wel logisch. Trouwens er zitten nog voldoende grappige scènes in de film. En wat hou ik toch van die geweldige stem van James Earl Jones als Mufasa. Een stem die je onmiddellijk kent. Geweldig ! Topfilm en eigenlijk een aanrader om in de bioscoop te gaan zien. 8/10

Fantastisch mooi gemaakt. Dit heb ik nog niet eerder op dit niveau gezien. Voor de rest is het een 1-op-1 remake.

Wat een reacties hier.....

Wat mij stoorde was dat geen enkel dier een geslachtsdeel had. Loop eens door eens door een dierentuin en kijk eens naar de dieren.....

Dus zover realiteit.... of moest het gender neutraal voorstellen......