Ad Astra (2019)

Je bekijkt eerst een trailer die ervoor zorgt dat je heel erg geïnteresseerd raakt, maar.....

De eerste 15 minuten zijn gewoon heel goed, maar daarna kakt het helemaal in.

Trage film, op momenten dutte ik zelfs even in.

2,5 voor de mooie plaatjes

Hahaha dit acteerwerk en script af en toe... Alsof mensen zo praten of zich zo gedragen...

Hoe die begeleider opa... "GOooO" zegt hahaha wtf.

Zelfs Brad Pitt gedraagt zich als een slechte versie van Rain Man af een toe

Tip: speel de film op 1.05x / 1.1x snelheid

Brad Pitt is zeer geschikt voor deze film, kijk 12 Monkeys bijvoorbeeld

Een mooi ontspannen film met enerzijds prachtige (cgi-)ruimtebeelden en anderzijds een voorzichtige blik op de mogelijke toekomst van de mens in haar poging de ruimte verder te exploreren/koloniseren. De eenvoud van het plot - zoals andere toeschouwers ook reeds constateerden - vond ik echter niet zwak maar juist krachtig omdat het heel subtiel werd uitgesmeerd en mij daardoor met gemak de volle 2 uur heeft kunnen onderhouden/boeien. En bovendien, kun je een eenvoudig plot vlak of zwak noemen als het gaat om één van de meest basale thema's van het mens-zijn: in deze film betreft dat mijns inziens de fundamentele verbinding tussen de hoofdrolspeler met zijn vader, zijn ex-geliefde, zijn jeugdherinneringen, zijn eigen emoties, de aarde als zijn 'thuis' en zijn wilskracht om bij te dragen aan een toekomst voor de mensheid. Over een paar jaar kijk ik deze film ongetwijfeld weer graag opnieuw.

De grootste zeikfilm van 2019.....

124min verloren tijd...pffff

Pretentieus, maakt de belofte niet waar, laat de kijker met teveel vragen achter en maanpiraten en ruimte-apen? Serieus?

"Roy besluit nu de Melkweg door te reizen, op zoek naar zijn vader" ... Melkweg? Wat een misleidende tekt! Hij komt niet verder dan Neptunus!

Ad van de Sterren presenteert... Ja wat eigenlijk. Een heel dom verhaal met een anti-climax. Wat dacht je van de beelden op de maan? Het was weer eens tijd om het fabeltje de ruimte in te slingeren dat we ooit op de maan zijn geweest. Mocht je op de maan staan dan zie je de biljoenen sterren doordat er geen atmosfeer aanwezig is. Elke astronaut die voorbij de atmosfeer van de aarde is geweest die heeft het daar over, maar om een of andere reden zijn de foto's van Neil Armstrong en kornuiten altijd met een pikzwarte hemel. Geen ster te bekennen. Deze film doet precies hetzelfde en die andere film ook die over het leven van Neil Armstrong ging.

En hoe kunnen ze naar Mars in een paar dagen? Zeker oude computers van de NASA opgeduikeld, die waren blijkbaar wel in staat om mensen op de maan te zetten. Met de computers van vandaag de dag kunnen we het wel vergeten.

Wat een prutsfilm.

Vol verwachting klopte mijn hart...

Maar nu klopt mijn hart niet meer. Wat een zeikfilm.

Nee, nee, niet leuk.

Wat een langdradige film. Ik had het idee dat de makers een stukkie gestolen hadden van 2001 : A Space Odyssey.

Jammer. Weer twee uur naar de kleute...

"Ad Astra" is visueel indrukwekkend (het camerawerk is van onze Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema en zijn strakke camerawerk laten zowel de pracht als de leegte zien van de ruimte) en kan cinematografisch moeiteloos mee met Stanley Kubrick's klassieker "2001: A Space Odyssey (1968)" en het recentere "Gravity (2013)" en hij is ook min of meer een mix van die twee films. Daarbij maakt hoofdrolspeler Brad Pitt (Roy McBride) indruk met zijn ingetogen spel en dat kunstje deed hij laatst ook bij het vermakelijke "Once upon a Time... in Hollywood (2019)".

In deze film draait het dus om astronaut Roy McBride en hij heeft een hartslag die nooit boven de 80 komt. Ook niet wanneer hij van een kilometerslange antenne naar de aarde valt (welke te zien is tijdens de adembenemende eerste scène van de film). Maar die hartslag is zo laag omdat Roy zich nooit toestaat iets te voelen. Dat helpt hem bij zijn werk, maar daardoor leeft hij wel een leeg en eenzaam leven. Pas wanneer hij zijn dood gewaande vader (ook een astronaut), te weten H. Clifford McBride (Tommy Lee Jones), achterna reist (die men verdenkt voor het veroorzaken van de wereldwijde rampzalige stroompieken) naar het einde van het sterrenstelsel (Neptunus), kruipt die hartslag langzaam omhoog.

"Ad Astra" biedt een sobere en vrij neerslachtige blik op de ruimte, met Roy McBride als onze melancholieke, bedachtzame gids. Hoe koud en onverschillig hij ook van de buitenkant mag lijken, zijn ogen verraden dat de gebeurtenissen hem wel degelijk raken, met name de vele onbeantwoorde vragen die hij heeft voor zijn vader en de complexe relatie tussen hen beiden.

De weergave van Roy's reis (waar hij o.a. te maken krijgt met gevaarlijke piraten op de Maan, met gemuteerde apen in een verlaten ruimteschip op weg naar Mars, met de bemanning in het ruimteschip op weg naar Neptunus die hem als een indringer zien en met de asteroïdengordel rond Neptunus op zijn terugweg naar de Aarde) draagt sterk bij aan de drukkende sfeer, want hoe verder hij van zijn thuisplaneet verwijderd raakt hoe abstracter zijn omgeving eruit gaat zien, totdat hij in de baan van de blauwe reus Neptunus een oude bekende tegenkomt. Vanaf dan ontvouwt zich een secundair persoonlijk verhaal over de relatie van vader tot zoon en plaatst tevens een groot deel van de film in perspectief.

Verder is het leuk en fraai om te zien dat de Maan een toeristische attractie is geworden en ook blijken er nogal wat natuurlijke rijkdommen in de bodem te zitten, wat de nodige piraten (cowboys en bandieten) naar de maan heeft gelokt en wat dan resulteert in een fraaie rijdende (met maanwagens) actiescène. De mens is ook al verder gekomen dan de Maan in deze film, want ook de planeet Mars is inmiddels al gekolonialiseerd door aardbewoners.

Naast de vele fraaie computereffecten, levert Brad Pitt uitstekend ingetogen acteerwerk af en wordt het grootste deel van de speeltijd aan hem besteed. In deze momenten doen zijn acteerkunsten niet onder voor de adembenemende ruimtelandschappen die voorbij zweven.

Buiten Brad Pitt zien we ook een paar oud bekenden, namelijk de 84-jarige Donald Sutherland (als kolonel Thomas Pruitt, die Roy McBride begeleidt op zijn reis en die zijn contactpersoon is), de 73-jarige Tommy Lee Jones (als Roy's vader, die zo geobsedeerd was door de zoektocht naar buitenaards leven dat hij het gezin verliet toen Roy zestien was, om mee te gaan met de eerste bemande vlucht richting planeten als Neptunus en Jupiter, oftewel het "Lima Project") en de 42-jarige Liv Tyler (als Eve die de echtgenote is van Roy, maar die zich zo verwaarloosd voelde dat ze hem verlaten heeft). Maar hun rollen stellen eerlijk gezegd niet veel voor en ze zijn eigenlijk ook maar kort in beeld en met name de laatst genoemde.

Ook Ruth Negga (als Helen Lantos, operationeel directeur op de Mars basis) had eigenlijk maar een kleine rol, maar haar vind ik wel noemenswaardig omdat ze best goed speelde. Verder was het leuk dat Natasha Lyonne een piepkleine rol had en zij is natuurlijk vooral bekend vanwege haar rol als Jessica in de eerste twee "American Pie" films.

Al met al is "Ad Astra" een ambitieus project, bovenal op het visuele vlak, maar soms ook te ambitieus voor zijn eigen bestwil. Zo opent de film sterk, maar de potentie en interessante opbouw worden helaas niet altijd ingelost. Verhaaltechnisch is dit vader/zoon verhaal vrij oppervlakkig en er mist een emotionele connectie. Maar voor de enthousiaste ruimteliefhebber is "Ad Astra" echter wel het kijken waard.

Indrukwekkend en soms spannend. Mooie beelden. Ik sluit mij volledig aan bij de vorige recentie. De natuurwetten worden gerespecteerd. Top klasse SF. Stanley Kubrick waardig. 4 points ?

Aardige science fiction film. Het verhaal is leuk bedacht. De uitwerking is best goed, hoewel de film soms tegen het saai aanzit. De film begint redelijk spectaculair en bevat ook een aantal korte actiescènes die vakkundig in beeld worden gebracht. Het tweede deel van de film is wat saaier en is het soms even doorbijten. Visueel ziet de film er erg fraai uit. De beelden en de special effects zijn van hoog niveau. Het acteerwerk is verder prima. Pitt zet een goede rol neer. Al met al een film waarover niet iedereen even gecharmeerd zou zijn. 3.5

Geen film voor mij. Brad Pitt in de ruimte en ik heb ondertussen 6 wassen gedaan, vaatwasser uitgeruimd, kerstkado's ingepakt, de honden eten gegeven en m'n haar gewassen, dit was een hele interessante middag, en film.

Liv heeft echt een toprol.

Pluspunt is wel dat het erg mooi gemaakt is.

Het begon goed en keek lekker (rustig) weg. Maar na het einde bleek het gewoon veel gelul in de ruimte te zijn geweest. In dat op zich is juiste decor gekozen.

Ad Astra is een heerlijke genre film met mooie beelden waarbij de rust en het tempo prima bij het plaatje horen. Als je actie wilt dan ben je hier niet aan het juiste adres. Althans er is wel actie maar niet qua tempo hierin. Het verhaal is prima en bij een rol als deze Brad Pitt een prima protagonist. Hierin had ik op voorhand (onterecht) vraagtekens. Prima film dit!

Het eerste deel van de film viel nog heel goed mee...mysterieus, knappe beelden, mooi production design...en wanneer je denkt dat de film een trapje hoger zal nemen qua intensiteit (want dat zat erin) kom je bedrogen uit....Flauw afgewerkt. In de ruimte is meer te beleven dan enkel een vader/zoon verhaaltje Geen kers op de taart dus, jammer...

Visueel prachtig, maar dat was ook het enige pluspunt.

Na een sterke openings scene, komt er een slap verhaal waarvan je precies kan uittekenen hoe het verder gaat.

Hoop blabla en sentimenteel gezeik als toetje, veel te braafjes en te Amerikaans.

Gemiste kans.

Trage film? Ja en dat is ook hoe dat hoort te zijn met deze film tenminste dat vind ik.

Ik had een gevoel van een roadmovie maar dan in de ruimte.

Verder had ik iedere keer een soort déjà vu gevoel met betrekking tot Apocalyps now.

De kolonel die opgespoord moet worden in het ondoordringbare oerwoud versus de vader die opgespoord moet worden in het verste puntje van het zonnestelsel

“In the end, the son suffers the sins of the father.”

Sterk. Het is jammer dat Ad Astra naar het einde toe een beetje uit de bocht vliegt, en regisseur James Gray heeft iets te veel tijd besteedt aan subplots die uiteindelijk nergens toe leiden. Ad Astra is toch vooral een vader/zoon verhaal over Roy McBride, een man die het gehele heelal doorvliegt op zoek naar zijn dood gewaande vader.

Een vader die misschien wel gek is geworden en een bedreiging vormt voor het gehele universum. Brad Pitt is fantastisch in een onderkoelde rol, en naarmate het verhaal vordert zie je steeds meer emotie ontstaan bij Roy. Audiovisueel is dit ook een parel van een film, en ondanks het trage tempo en de lange speelduur bleef ik geboeid kijken. Het is eeuwig zonde dat Gray op het laatst iets te gehaast te werk gaat en niet alle subplots bevredigend weet af te sluiten.

Een soort science fiction versie van Apocalypse Now, al klinkt dat wellicht wat intenser en meer spectaculair dan de film daadwerkelijk is. Dit is een vrij ingetogen bedoening, niet saai, maar het hangt er vaak wel tegenaan. Visueel tot in de puntjes verzorgd en qua verhaal interessant genoeg, maar de personages zijn nogal schetsmatig uitgewerkt en tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. De sporadische aktiescenes en spannende momenten komen dan ook als geroepen.

Teleurstellend. Ik ben dol op SF space-movies, echter hier is wel erg weinig moeite gedaan om het realistisch geloofwaardig te maken. De kijker blijft met een hoop vragen zitten. Maar dan vooral met de vragen: hoe kan dit en hoe kan dat? Anders dan bij Interstellar waar de fantasie van de kijker de vrije loop krijgt. De film neemt een lachwekkend loopje met de wetenschap. Voor de kijker die zich bovengemiddeld verdiept heeft in de ruimetevaart is de film teleurstellend. De beelden daarentegen maken een hoop goed, die zijn verbluffend goed. Een krappe 2,5. Hier had veel meer ingezeten.

Eveneens een teleurstelling voor mij. Zoals hierboven reeds beschreven betreft het hier een science fiction film afspelende in het heelal die elementen combineert van 2001: A Space Odyssey en Apocalypse Now met de nadruk op de vader/zoon-relatie. Qua setting valt er niet te klagen... de ruimteschepen, luchthavens, landschappen... zijn zeer mooi uitgewerkt samen met de stilistische uitbeeldingen van het heelal. Er wordt ook de nodige tijd gegeven om te genieten van dit alles... net iets te veel en vermoedelijk om het vrij dunne verhaal te camoufleren... Bij science fiction kan men soms gerust een loopje met de waarheid nemen, fantaseren,... dat ook de bedoeling van het genre maar deze film wil ook een beetje een beeld geven op wat de toekomst zou kunnen inhouden maar hier wordt volgens mij de bal op wetenschappelijk gebied serieus mis geslagen en doet volgens mij dan ook afbreuk aan het kijkgenot. Tommy Lee Jones vind ik zeker een sterke acteur maar hij lijkt me hier wat miscast of het kan ook liggen aan het feit dat zijn rol niet genoeg is uitgediept en/of hij er ook niet de tijd in de film voor kreeg. Hier had meer in gezeten... Brad Pitt levert zoals bijna in al zijn films een goede acteerprestatie en draagt de film compleet. Zoals hierboven ook reeds vermeld zijn er ook te veel subplots in de film die niet worden afgewerkt (neem de scene van het ruimteschip in nood). Het dramatische van de film en de actiescenes vormen niet altijd een goede combinatie. Gemiste kans...

Ik viel 7x inslaap met een xtc pil op..

Zeer saaie film. U bent gewaarschuwd!

Brad Pitt past ook totaal niet in deze rol als ruimtevaarder..

Danny DeVito zou ik nog eerder hebben gecast.

Aardig filmpje, wel 2 keer in slaap gevallen toen hij op Mars arriveerde maar geen probleem, heb de volgende dag verder gekeken.

Een sterk begin dat je nog weet te boeien maar eens in de ruimte begint het allemaal wat te nivelleren.

CGI was prima al viel het me op dat ze op de maan en op Mars hetzelfde lopen als op aarde mits daar minder zwaartekracht is. Klein detail maar het stoorde niet. Waarschijnlijk zijn ze er ook niet echt geweest !

Bizonder aangenaam verrast door deze film. Valt gelijk met de deur in huis met een prachtige

scene waarin hoofdrolspeler Pitt gelijk even in actie moet. Met een gewiekste afwisseling van

actie en rustpunten met dialogen. Enkele scenes (Ook met dialogen) zijn fraai arty vormgegeven,

terwijl er af en toe ook creatief met gezeefde belichting wordt gespeeld. Ook met leuke, inventieve camera/montage momenten.

En een ingetogen Pitt acteert weer geweldig, bij een zoektocht naar zijn vader. Ook diens voice

over vond ik een pluspunt, waarmee inderdaad de vergelijking opdoemt met de film Apocalypse

Now, met Martin Sheen. Voor een aangenaam bespiegelende bijkomstigheid, en functioneel

bovendien want voor meer betrokkenheid bij de kijker. Daarbij zijn meerdere scenes in de ruimte

adembenemend mooi en sereen.

Dat er zijn die deze film saai noemen, vind ik ook onbegrijpelijk. Dat predikaat gaat dan meer op

voor Gravity, vind ik. Er zijn ontwikkelingen genoeg, en vooral visueel viel er voor mij erg veel te

beleven.

Weer zo'n film in de ruimte die ook echt een groot budget heeft. Je ziet het er vanaf. Best overtuigende wereld ook. Heerlijk. Al is dit geen crowdpleaser zoals Interstellar of Gravity. Eerder een vrij trage en bedachtzame film, grotendeels ontdaan van de bombast die je doorgaans in een dergelijke film zou vinden. Je ziet genoeg grootse beelden, maar het wordt allemaal relatief klein en nuchter gebracht, met ook meer nadruk op realisme. Klassiekers als 2001: A Space Odyssey en Apocalyps Now waren duidelijk een inspiratie. Misschien zelfs ook Blade Runner door de wat slice of life-achtige benadering. Al ligt het tempo misschien wat te hoog daarvoor (het ruimtereizen schiet aardig op).

Er zijn ook nog best wel wat scènes met actie en spanning, en op het einde is er nog wel wat rare actie die eigenlijk ietwat uit de toon valt met de rest van de film, iets wat je misschien wel van alle actiescènes kan zeggen. Maar in emotioneel opzicht vond ik het einde wel echt bevredigend. Dat komt niet eens zozeer door het script, wat toch vooral een aangedikt hoofdpersonage en weinig subtiele, zelfs wat te letterlijke, psychologie biedt. Het is puur de verdienste van Pitt en Jones dat het slotstuk nog zo krachtig is. Ze verheffen het schrijfwerk. 3.5*.

Zwakke film , om de vergelijking met Interstellar maar boven te halen , deze scoort goed op emoties , geluid en beeld maar Ad astra schiet op elk gebied net tekort. Geen enkele memorabele scene.

Verwacht geen vette actiefilm, maar juist klein alledaags, realisme in de ruimte. Een visueel plaatje met een realistische vertoning van de ruimtevaart, zoals die er in de toekomst misschien uit gaat zien. Brad Pitt maakt indruk met zijn ingetogen acteerwerk. Door middel van een voice-over hoor je als kijker de gedachtegang van Pitt, waardoor zijn keuzes begrijpelijker worden. Niet voor iedereen doordat het meer een intiem portret is dan een spektakelfilm, maar ik vind dit een hele erg fijne film en zeker een stuk beter dan Interstellar.

Colonel, for what it means,

I think my father is dead.

Ik kan best begrijpen dat als je al heel lang niets meer gehoord hebt van een kennis die een paar straten verder woont, dat je jezelf eens bijeenpakt en je naar de betreffende persoon zijn woonst begeeft. Zomaar. Om eens te polsen waarom hij of zij al die tijd niks van zich heeft laten horen. En om te checken of alles nog koek en ei is met hem of haar. En in de meeste gevallen is het dan ook zo dat je niks spannends of adembenemends meemaakt onderweg. Extrapoleer deze stelling nu eens naar een veel grotere afstand. Bijvoorbeeld van de aarde tot Neptunus, om maar iets te zeggen. Dat is een enorm lange tijd dat je onderweg bent. En als je geluk hebt, kom je geen levensbedreigende of hachelijke situaties tegen. Kortom, je zit daar dan op je gemak de tijd te doden. Dagelijks je ecosysteem op peil houden. Je enorme stapel kruiswoordraadselboeken wegwerken. Of je ruimteschip wekelijks een degelijke schrobbeurt geven. Allerhande zaken dus om maar niet knettergek te worden uit verveling. Ik vrees dat menig thuiskijker identiek hetzelfde deed bij het bekijken van ”Ad Astra”.

Beweren dat er echt helemaal niks te beleven valt in “Ad Astra”, is natuurlijk ook een tikkeltje overdreven. Zo zijn er ruimtepiraten op de maan die het gemunt hebben op het konvooi, waar Brad Pitt zich tussen de reizigers bevindt. Een hightech ruimtebasis bouwen op de maan kan blijkbaar moeiteloos. Maar een degelijk verdedigingssysteem om stoute ruimtepiraten het oneindige universum in te slingeren was blijkbaar weer teveel gevraagd. Dan is er ook nog een opstootje op een ruimteschip in nood met een dolgedraaid primaat. En het einde van de film is ook voorzien van enkele fragmenten die actierijker zijn. Maar het overgrote deel van deze toch twee uur durende SF is toch wel opgevuld met veel gemijmer, gestaar en zelfreflectie. Ik vond het eerder een demonstratie navelstaarderij tussen de sterren.

Ik beken. Ik verwachte iets heel anders van deze film. Laat ik het zo zeggen. Ik had liever dat “Ad Astra” meer tot het hoekje van films zoals “Interstellar” of “Gravity” zou behoren. De eerste is dan wel een meer wetenschappelijk getinte SF over zwarte gaten en dimensies. Terwijl “Gravity” de populistische toer opging door George Clooney en Sandra Bullock een rondedansje te laten maken in de ruimte. Ik koppel “Ad Astra” eerder aan een film zoals “High Life”. Ook zo’n film waar het aspect van de menselijke psychologie en conflictsituatie tussen individuen centraal stond. En net zoals de ander opgesomde films, zitten hier toch wel enkele verbluffende visuele hoogstandjes in. Beelden uit het heelal die op het grote doek indrukwekkend overkomen ondanks hun minimalistische look op bepaalde momenten. Maar op een verhaal over een intergalactische vader-zoon relatie met al zijn ups en downs zat ik nu ook weer niet te wachten.

Het meest indrukwekkende van de film? Het acteren door Brad Pitt. De manier waarop hij de astronaut Roy McBride speelt is gewoonweg schitterend. Een autistisch personage wiens gevoelloosheid en flegmatische natuur van hem een geschikte kandidaat maken om zo’n expeditie uit te voeren. De manier waarop hij de psychologische evaluatie testen uitvoert getuigt van totale lichaamscontrole en gebrek aan emoties. Roy McBride is een persoon wiens hartslag nooit over de 80 slagen per minuut gaat. Zelfs niet in een levensbedreigende situatie waarbij hij uit de atmosfeer tuimelt. En de manier waarop hij toont hoe emoties langzaamaan zijn systeem insijpelen, is gewoonweg bewonderenswaardig. Na “Once upon a time … in Hollywood” is dit ook een vertolking waarmee hij in de prijzen zou kunnen vallen. Tevens slaagde men erin om steracteurs zoals Liv Tyler, Donald Sutherland en Tommy Lee Jones te strikken. De rollen van die eerste twee, hebben echter een minimale impact.

“Ad Astra” is dus geen episch ruimteverhaal vol sensationele ruimtegevechten of creatief bedachte ruimtewezens. Op enkele sporadisch toegevoegde actierijke scènes, is dit een film vol filosofisch gepieker en impressies van zwaarwegende eenzaamheid. Ik vrees dat de meningen over “Ad Astra” verdeeld zullen zijn. Sommigen zullen het zien als de meest aangrijpende film van het jaar. De schrijvende filmpers heeft er ook alleen maar lovende woorden voor. Anderen zullen het eerder als saai bestempelen. Een film die dus vanzelfsprekend geliefd zal zijn bij de kenners van de “betere” film. De boodschap over het verlies van een ouder en de zoektocht hiernaar is overduidelijk. Er valt zelfs een theologisch trekje te ontwaren. Het resultaat is echter een langdradig overkomend eindproduct waarbij de ontknoping niet echt voldoening geeft. Tja, ik ben er zeker van dat een nominatie bij de Oscar uitreiking volgend jaar wel op zijn plaats is. Maar voor mij mag het bij een nominatie en eervolle vermelding blijven.

2.5*