Ad Astra (2019)

Net een voldoende. Verhaal duurde veel te lang en was nergens echt spannend. Op zich is het idee wel tof om met de toekomst op deze manier te spelen maar het trok me gewoon niet. Met moeite uitgekeken.

“He’d captured strange and distant worlds in greater detail than ever before. They were beautiful, magnificent, full of awe and wonder. But beneath their sublime surfaces, there was nothing. No love or hate. No light or dark. He could only see what was not there, and miss what was right in front of him.”

“H. Clifford McBride: We need to find what science tells us is impossible. I can't have failed.

Roy McBride: Dad, you haven't. Now we know. We're all we've got.”

Hier draait het wat mij betreft om. Deze mooie filosofische quotes en de 'verandering' van Roy. Wat betekent het nou om 'mens' te zijn?
Ik kan deze film zeer zeker waarderen.

Langdradige film. The Martian en Interstellar waren veel en veel beter in dit genre!

Misschien wel wat langdradig, maar zeker interessant om te volgen. Veel actie moet je niet verwachten. De hele opzet draait om het gegeven wat Magister heeft aangehaald. Mooie beelden en goed acteerwerk van Pitt. The Martian en Interstellar vond ik ook wel beter. Lijkt me wel geen film om een tweede keer te bekijken. 7/10

“I see myself from the outside. Smile, present a side. It's a performance with my eye on the exit. Always on the exit. Just don't touch me.”

Toch wel een vrij bijzondere film hoor. Ik denk dat dit de laatste film voor het jaargetal 2019 word en voor de ‘decade’ de 10’s trouwens. Het was een bijzondere, vermakelijke en interessante zit maar op den duur ook wel érg langdradig met een (voor mij) behoorlijk in kak moment waar de film langere tijd té rustig is en hij gerust wat meer pit mocht hebben. De twee uur die de film dus telt vond ik iets aan de lange kant en had gerust wat korter gemogen. Ik wou de film eigenlijk voor vandaag (of gisteren hoe je het ook wilt zien) bekijken om hem eventueel mee te nemen voor mijn jaarlijstje maar dat ging hem sowieso al niet worden. De film was zeker mooi maar, voor mij toch nét niet.

Maar toch bezit deze film een bepaalde macht, een macht die ‘James Gray’ waanzinnig sterk wist over te brengen. En voornamelijk het feit ‘wat betekend het leven van de mens?’. De film verteld zijn verhaal erg sterk met Roy in de hoofdrol gespeeld door Brad Pitt. Obsessie, liefde en mentale instabiliteit, de film bevat veel emoties en veel pijntjes. Het is een film van uit horingen, gebruik en macht. Ik denk dat de personage ‘Roy’ daar alleen al geschikt voor is, puur ook omdat de jongeman een autistische achtergrond heeft.

Als het zover is dat wij als mens zo snel in de ruimte kunnen reizen, noch zover en dat we op de maan een hele basis hebben gebouwd en wij als normale ‘burgers’ dit misschien kunnen bezoeken, dan ben ik waarschijnlijk al aan het uitrusten tussen zes planken. Toch is dit wel een levensdroom van mij, de wereld vanuit de ruimte eens zien, helaas mag ik blijven dromen want ik weet bijna wel zeker dat dit nooit gaat gebeuren. Daarom vind ik docu’s maar ook films die zich afspelen buiten planeet aarde erg spectaculair en misschien zijn dit wel favorietjes.

Het verhaal was zeker wel tof. We volgen Roy. Een ruimtevaarder van wiens vader vermist is geraakt in de ruimte. Roy word vervolgens op missie gestuurd zijn vader terug te halen maar, als hij er achter komt dat hij word gebruikt aarzelt hij geen moment en neemt hij de touwtjes in eigen handen en gaat achter zijn vader aan. De eenzaamheid maakt hem langzamerhand gekker en gekker waardoor hij vreemde dingen gaat doen. Hij vind zijn vader maar, ook deze is mentaal niet meer te redden.

Dus ja, ik heb me zeker wel kunnen vermaken met deze film echter alleen dat hij soms iets te langdradig gaat worden. Visueel was het echt een pareltje en dat maakt hem wel hoog Sci-Fi waardig. De actie was leuk, maar dat kwam voornamelijk alleen in het eerste uur voor. Dus ja, prima zit maar voor mij geen jaarlijst waardig materiaal.

3.5*

Meuk film.

Volkomen onrealistisch.

Hij krijgt het aan de stok met een mandril.

Dendert door de ringen van Saturnus met een metalen plaat als bescherming.

Een twee.

Ik heb wel iets met films "in space" waar raketten afgeschoten worden dat het een lieve lust is en waar de eindigheid van fossiele brandstof totaal genegeerd wordt. Dan weet je dat het fantasie is die nooit realiteit zal worden. Soit...een sterke opener, vallen van een toren van Babel, daar alleen zou men een goede film kunnen van maken. Voortgaande...het eerste gedeelte is goed en de spanning word een beetje opgebouwd. Tot aan de reddingsmissie met die honden, God mag weten wat dat daarin kwam doen. Nadien zakte de plot als een pudding ineen, met als triest hoogtepunt de oppervlakkige ontmoeting tussen vader en zoon.

Er had veel meer ingezeten.

Doch als je 2001 A space odyssey, aliens, the martian, en zoveel andere films met een gelijkaardig thema samenneemt en je smijt alles op een hoopje...dan houd je dit over.

Kortom..een gemiste kans....éénmaal gezien en niet goed bevonden.

Gisteravond deze film gezien en vond hem best goed. Een prachtig in elkaar gezette film, met in de hoofdrol Brad Pitt. Ook Brad Pitt wordt een dagje ouder, maar het misstaat hem zeker niet en zet een prima personage neer die ons mooi door de hele film heen helpt. Donald Sutherland en Tommy Lee Jones voegen daarbij nog iets extra's toe waardoor je gewoon een goede film krijgt. Voor mij zeker een aanrader.

Gezien in het vliegtuig nadat ik hem gemist hebt in de bioscoop. Wat uiteindelijk niet erg was, de film deed mij persoonlijk vrij weinig. Er zitten hele mooie en een paar intense scenes in, visueel gezien is het prachtig. Maar die paar stukjes nemen niet weg dat het over het algemeen te traag was. Dat hoeft niet erg te zijn, maar die trage momenten vobd ik gewoon niet boeiend, en dan dat deprimerende gepraat van Brad Pitt erbij. Ik snap de vergelijking met Apocalypse Now, maar die film was toch echt een stuk spannender (en gestoorder!) dan dit.

Jamer dat deze film tegen viel, had er wel wat meer van verwacht, 2,0!

Goeie film waarin een man te horen krijgt dat zijn vader, die jaren geleden een ruimtereis ondernam, nog in leven is. Een realistisch ogende ruimtereis-film die ook sfeervol in beeld is gebracht. Wellicht iets te gelaagd waardoor niet alles even goed uit de verf komt. Op zich gebeurd er genoeg, maar het is nogal traag en de film had wat korter gekund.

Grafisch mooie film, eerder avontuurlijke Scifi, maar alles is zo emotieloos gebracht dat het op het randje van verveling was. Precies of men wilde een moderne versie brengen van 2001 A Space Odyssey. Heb in gans deze film niet één glimlach gezien en Bratt Pitt wil een zo danig coole kikker spelen dat wanneer hij dan een emotie toont, deze niet eens meer geloofwaardig overkomt. Film ontbreekt ook aan deftige dialogen. Het is haast of enkel de beelden tellen. Zou deze maar 2,5 * geven, maar krijgt er 3 omwille van de toch wel mooie beelden. Is genre Interstellar maar vond Interstellar toch wel veel beter. Vreemde is wel dat heenreis twee tussenstops heeft (De Maan en Mars) en terugreis blijkbaar in één keer kan. Best niet te veel vragen bij stellen...

sterk acteerwerk, mooie beelden. Verhaal zelf heeft te weinig om het lijf om het een meer dan gemiddelde film te maken. Jammer want het sfeertje pakte me wel. 7/10

voor mij persoonlijk een klassieker.

Het trage, monotome karakter van deze film had van mij niet gehoeven.

Wel mooie beelden.

Mooie beelden heeft deze film wel, vooral de ruimtebeelden dan.

De film wordt helemaal gedragen door Brad Pitt, Tommy Lee Jones en Donald Sutherland hun rollen zijn zo miniem dat het amper wat voorstelt.

En boeiend zou ik de film ook niet noemen, eerder saai, want het gaan bijzonder traag...

Lange zit dus (2 uur), die gelukkig door de mooie beelden de moeite waard is om te bekijken, maar dan heb je het wel gehad.

Kortom: enigszins een teleurstelling.

Ook teveel movie mistakes.. in het begin kwam een explosie. Wis niet dat mensen vanuit het heelal van een space ruimte station naar beneden vallen konden naar de aarde. In de ruimte heb je toch geen zwaarte kracht.. dus hoe verklaar je dan dat mensen vallen kunnen? En aangezien in de ruimte geen zuurstof is. Hoe kan dan zo'n ruimtevaard afbranden? En dat zulke fouten die gronduit onlogisch zijn. Dan kun je beter nog maar een keer Gravity gaan kijken. Die is wat realistischer. Geen idee hoe je sterren geeft maar 1 ster is voldoende. Omdat vele dingen onlogisch zijn en de film te langdradig is en snel gaat vervelen. Te weinig actie of spanning in deze film. Is gewoon een uitgemolken film. Het is niet makkelijk een ruimte film maken.. maar als je die maakt dan ook goed. Kijk maar eens Armageddon van 1999 die blijft nog beter in special effects dan ad astra.. kortom.. zware terleurstelling. Je hebt de hele film accessoires al gezien in de trailer

Het konvooi (in het begin van de film) zou worden beschermd door militairen....

Maar ze ondernamen helemaal geen actie! als dooie kuikentjes lieten ze zich afschieten.

Dat vond ik echt een slap stuk van de film...

Bescherming mijn reed!.

Is dit eerste film met Pitt waarin hij niks eet on screen?

Ze waren niet in de ruimte tijdens die beginscène...

Het moge duidelijk zijn dat Gray leentjebuur heeft gespeeld bij zowel Heart of Darkness zelf als de invulling die Apocalypse Now aan die roman heeft gegeven. Dat beperkt zich echter vrijwel alleen tot de premisse; qua thematiek is het verder een heel andere film. Ad Astra is niet overal even geslaagd, maar het heeft best leuke vondsten: de maan als tourist trap en een treurige ondergrondse basis op Mars zijn erg leuke locaties. Bij momenten is het zwaarmoedig maar daartegenover staat een aantal ongeloofwaardigheden die het soms haast kolderiek doen aanvoelen. En zo’n botsing is vooral jammer als de regisseur claimt dat-ie de meest realistische verbeelding van ruimtereizen ooit in een film heeft willen neerzetten. Grofweg het eerste uur is het interessantste, maar naarmate de zoektocht naar Pitts vader vordert, zakt het allemaal wat in, met een zwakke climax als gevolg.

Hmm, in commentary zegt hij letterlijk dat men zich belachelijk maakt wanneer men de toekomst probeert af te beelden en dus niet voor realistisch ging, maar voor plausibel en herkenbaar.

Wellicht dat-ie tijdens het proces toch wat is bijgedraaid. Voorafgaand aan de opnames zei hij namelijk het volgende:

Vond het meer een SF drama dan een SF avonturenfilm eigenlijk. De voice over, de flashbacks aan zijn ex en zijn vader maken Ad Astra tot een vrij serieuze kille film. Leunt zelfs dicht aan bij Gray's vorige werk Lost City of Z. Ook daar had je mensen die op zoek zijn naar fata morgana's en gedesillusioneerd raken wanneer ze de dromen en idealen die ze nastreven niet kunnen waarmaken.

Als SF film niet zo goed als bvb Interstellar. Een scène waarin Pitt zomaar met een schild door een meteorengordel van Neptunus zweeft vond ik ronduit lachwekkend en de vader die al bijna twintig jaar alleen in de ruimte leeft is op zijn minst ongeloofwaardig als je even aan alle praktische implicaties denkt die dat met zich meebrengt. Hoe groot moet je voedsel en drankvoorraad niet zijn? Om dan nog maar niet te spreken van die apen . Wtf?? Toch was dit visueel heel mooi gedaan, een feest zelfs, en heeft de film heel wat lof gekregen hiervoor.

Een typische James Gray film : ambitieus maar uiteindelijk kan hij opnieuw weer niet helemaal overtuigen.

Tommy Lee Jones is een held.

Ook nu weer, want de film komt pas tot leven als hij verschijnt. Vanzelf meteen met een intensiteit die Brad Pitt naar het wassenbeeldenmuseum verwijst. Niet dat Pitt nou heel veel te doen krijgt - het grootste deel van zijn rol had ook eigenlijk wel door een wassen beeld gespeeld kunnen worden. De overdramatische muziek moet dat gat kennelijk opvullen, en verhullen dat er narratief erg weinig gebeurt.

En wat de film dan te vertellen heeft, daar let je beter niet al te goed op. Toch alweer een tijd geleden dat ik zo’n slecht verhaal zo slecht heb zien worden uitgewerkt. Alle natuurwetten worden zoals gebruikelijk op z’n Hollywoods verflaterd, en het plot lijkt meer ingegeven door welke props er beschikbaar waren dan door logica of boodschap.

En dan de volstrekt leeghoofdige kolder waarmee de regisseur zijn gebroddel denkt te vergelijken met Apocalypse Now. Dan kan ik dat ook wel gaan zeggen, ik heb tenslotte ook wel eens een voice-over in mijn hoofd - want, de voice-over is toch echt de enige overeenkomst die ik heb kunnen ontdekken. Nergens komt het ook maar in de verte in de buurt vanzelf, en dat geldt precies zo voor vergelijkingen met 2001 - visueel spektakel??? heb ik wel dezelfde film gezien vraag ik me dan af. Of Interstellar. Was ik ook niet van onder de indruk, maar maakte er toch minder een potje van.

En als we dan toch nog een vergelijking willen zien, laat ik dan die toch met 2001 maken. Een optimistisch ideaalbeeld van de toekomst, de mens op verkenning naar het onbekende in de hoop zich te verbeteren - en dat verteld in een film die in alle opzichten zelf ook het nieuwe opzocht. Dan doet deze film dus in alle opzichten het tegenovergestelde.

Oneens. Slaapverwekkende 10 min durende vertoning.Dan vond ik toch meer aan Sutherland bvb

Het was echt heerlijk om deze film in de bioscoop te hebben gezien. Een groot scherm met fantastisch geluid doen dit soort films absoluut een eer. Het publiek was stil en ik zat helemaal in de film. Wat als de toekomst zo zou zijn? Nonchalant reizen naar de maan, werelden verkennen, het gevaar, het klein voelen. De film doet dat fantastisch.

Oersaaie film. Verhaallijn? Nee had ik hier kunnen skippen.

Wat een lage score hier. De film doet wat denken aan Sunrise bij mij. Een film die het vooral visueel en van sfeer moet hebben. De filosofische vraagstukken vallen nog wel mee en veel verhaallijn is er niet echt nodig.

Of dit allemaal realistisch is zal me worst wezen, maar het wordt toch wat geloofwaardig gebracht. Geen karikaturale bemanningsleden zoals je in veel SF-films ziet. Brad Pitt in één van zijn betere rollen van de laatste jaren speelt een ervaren astronaut. Het geheel heeft ook iets heerlijk rustig. Het is geen actiefilm of horror. De sfeer die gecreëerd wordt zorgt voor net voldoende spanning. Voor de rest brengt het vooral rust met warme beelden. Zoals Onderhond hier eerder schreef krijg je dergelijke ruimtefilms met een groot budget niet al te veel te zien. Het verschil is duidelijk merkbaar.

Naar het einde is het wat minder, maar het vermijd wel de val van Sunrise om heel de tijd een mooie film te brengen en dan geforceerd één of andere twist er in te steken die de film meer kwaad dan goed doet. En gezien mijn oordeel over de film tegenover de gemiddelde score hier, doet het met wel benieuwen naar de vorige film van James Gray: The Lost City of Z.