Ad Astra (2019)

De eerste keer vond ik deze op Apocalypse Now gemodelleerde space-roadmovie behoorlijk sterk en spannend.

Bij de tweede kijkbeurt bleef de film helaas veel minder overeind. Als het verhaal eenmaal bekend is, moet de film terugvallen op de cinematografie en de individuele scènes. Echt goede films worden dan beter, maar hier zijn de scènes doorgaans te traag en weinig interessant. Op visueel vlak is het allemaal best aardig, maar niet meer dan dat.

Jammer, ik had op een verhoging gehoopt.

3,5

Dit was erg slecht, beter gezegd beroerd.

Camerawerk is wel top. Muziek vond ik soms irritant ,terwijl ik toch een "carbonbased lifeformes" fan ben.

Maar het was een behoorlijke vage trip en ik ben wel wat gewend.

Jemig, ik had deze film 5 jaar lang in de "nog te zien lijst" staan van Netflix... Nu eindelijk gekeken en dan blijkt het toch tegen te vallen. Mij te traag, ik had meer actie en snelheid verwacht.

Deze film vond ik verschrikkelijk saai en inhoudsloos. Ik hou van goed uitgebeelde science-fiction, wat dit wel was, daar hoeft van mij helemaal niet per se actie en snelheid bij. Dit was simpelweg te weinig inhoud. Ik hoop dan bij het kijken natuurlijk steeds op iets dat inhoudelijk enerverender is, maar dat komt dan twee uur lang niet. Zonde van de tijd, zeg ik dan achteraf.

Every man needs his space.

M.i. gaat deze film nog niet half om een ruimteverhaal, maar bovenal om een levensreis, het herwinnen van nieuwe moed door het krijgen van antwoorden op vragen in een gebroken vader-zoon relatie, spelend rond erfelijkheid, hechting en zingeving, en buigt zich verder over de filosofische vraag van het al dan niet bestaan van buitenaards intelligent leven, daarbij vooral meegevend dat we meer onze eigen verwoestende aard dienen te vrezen dan eventueel buitenaards leven. Ofte "of we zijn niet alleen in het universum, of we zijn dat wel, en beide mogelijkheden zijn even angstaanjagend" - Sir Arthur Charles Clarke (gekend van onder meer 2001: A Space Odyssey).

In die zin best boeiende thema's vermomd als een epische post-apocalyptische sciencefiction. Het probleem is echter dat het één en ander onvoldoende diep uitgewerkt wordt voor zo een film (bv. relatie tussen Roy en diens ex, Liv Tyler's rol had wat meer mogen worden uitgewerkt) en het evenwicht soms wel wat zoek was. En me net iets te zeer een religieuze insteek.

Vandaag deze film opnieuw bekeken en ik blijf hem geweldig vinden.

Heel traag en niet al te veel actie, dat klopt.

Maar ik ervaarde het als een space roadmovie met een knipoog naar Apocalypse now zoals ik hier al ergens las.

Verder traag, saai soms maar dat hoort bij een maandenlange ruimte reis maar ook heel fascinerend.

Enige minpuntje was dat gedoe met die apen tijdens de reddingsactie. Dat haalde de film wat omlaag