Ad Astra (2019)

Haha, nou om eerlijk te zijn kan ik me best voorstellen dat dat zou gebeuren. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die verwachten naar een blockbuster te gaan en dit bijzonder slecht gaan trekken. Er zitten een paar erg coole actiescènes in, maar het grootste deel van de film is reflectie en mijmerend gepeins. Als je daar echt helemaal niets mee hebt, kan ik mee voorstellen dat je zo in slaap sukkelt

Fijne score van Max Richter trouwens en leuk dat zelfs de muziek van Nils Frahm nog even zijn opwachting maakte. Kan ook helpen om een beetje weg te zakken.

Gisteren gezien en was blij verrast! De film is vrij traag, maar er gebeurt toch veel en visueel ziet het er geweldig uit. Het einde vond ik iets te moralistisch en had beter gekund. Prachtige soundtrack en Hoyte van Hoytema heeft schitterend werk afgeleverd.

Toch is deze film lang niet voor iedereen. Meerdere personen zijn uit de film weggelopen en toen de film afgelopen was, hoorde ik passerende bezoekers elkaar melden: "wat een k*tfilm".

Ieder zijn ding, zullen we maar zeggen. ?

in mijn zaal werd er gegaapt en gefacebookt

Dit is zo te lezen wel echt een zwaar twijfelgeval. Ben sowieso niet zo'n spacefilmliefhebber, Martian en first man vond ik ook beide niet veel aan. Lees ik de recensie uit Parool en de enthousiastelingen hier denk ik toch maar gaan, lees ik de rest denk ik laat maar zitten.

Het is weer eens een ander soort sci-fi film. Niet gek dat sommigen mensen dus met het verkeerde idee de zaal inlopen. Het is geen spektakel stuk, maar een prachtig verhaal juist. Het gaat niet snel, maar de beelden zijn fantastisch en vooral Brad Pitt is gewoon geweldig. Erg genoten.

4*

Het valt me ook op dat er een wagonlading aan filmposters gemaakt zijn.

Oogstrelende film kan zich qua effecten en cinematografie meten met de beste films in het genre (in het bijzonder 2001: A Space Odyssey, Gravity en Solaris) en profiteert ook nog eens van de vaak majestueuze, maar altijd effectieve score van Max Richter. Helaas is de hoofdpersoon zo kil, afstandelijk en ondoorgrondelijk dat het moeilijk is om je mee te laten slepen in zijn poging de ruimte-expeditie van zijn vader, die zich in de buurt van Neptunus zou bevinden, te bereiken ento een einde te brengen. De keuze om het verhaal grotendeels in de vorm van stream-of-consciousness te vertellen vergroot die afstand tussen hoofdpersonage en karakter nog meer, waardoor Ad Astra het vooral moet hebben van een paar indrukwekkende actiescènes - de val van een ruimteantenne aan het begin, een worsteling in een luchtruim en de slotconfrontatie -. Ondanks de prachtige beelden trekken de stukken die de hoogtepunten verbinden vaak tergend langzaam voorbij. Fans van Donald Sutherland en Liv Tyler dienen te weten dat hun bijdrage zéér beperkt is.

Had vooraf een wat minimalistische film verwacht, geen blockbuster a la Star Trek of Aliens. Maar dan nog viel deze film wat tegen. Voor ''slechts'' 80 miljoen dollar hadden vooral de effecten toch net ff wat beter gekund ? Heb dat zelfs in de jaren '80 a beter gezien. Ook de acteurs komen niet bijzonder sterk eruit, vooral Tommy Lee Jones die er als grote naam bijgesleept was en totaal ongeinteresseerd en ongeinspireerd over kwam.

Verhaal is simpel en ook niet meer dan.

Aardige film maar kan zich niet meten met soortgenoten als Interstellar, First Man en Martian

Best goed.

Alleen is het wat jammer dat Gray er nooit in slaagt beide strekkingen binnen de film op één lijn te krijgen. Enerzijds is dit een wat zwaarmoedig drama over een zoon die z'n vader nooit (echt) gekend heeft, anderzijds is het een ruimteavontuur. Niet de meest eenvoudige zaken om met elkaar te vermengen, maar het was ook niet mijn idee natuurlijk.

De link met 2001 vind ik eerder lui, die met Apocalypse Now begrijp ik beter, maar dan gaat het echt vooral om de structuur van de film. Qua sfeer liggen de twee toch redelijk ver uit elkaar. Ik kon de opzet van het ruimteavontuur zelf het best waarderen, is ook het stuk dat het best uitgewerkt is.

Het drama vond ik wat overbodig, werd ook nooit echt voelbaar. De climax zelfs ronduit teleurstellend. Pitt vond ik iets te eentonig, maar het is vooral de nogal kitscherige, voorspelbare soundtrack die dat stuk wat de das omdoet. Het is écht wel tijd voor iets nieuws.

Een paar actiemomenten deden mij ook een beetje fronsen. Vooral Pitt die met z'n zelfgemaakte schildje doorheen de asteroidenring spring is hilarisch. Op zich heb ik niks tegen zulke scenes, maar niet wanneer met de 100 minuten daarvoor de hele tijd erg serieus en zwaarmoedig heeft proberen doen.

Ik heb best wel wat kritiek op de film, maar een ruimtereis met goed budget zie je niet zo vaak en het blijft me wel aanspreken. En laat nu net dat deel érg goed opgezet zijn.

3.5*

Dit is de Belgische monteur die Brad Pitt en Ryan Gosling uit de nood hielp:

Max Richter is een monument. Ik denk dat ik morgenochtend ga en Gray op zo'n project belooft een ingetogen film die tegen de verwachtingen van velen zal inroeien. Perfect dus.

"Ook als acteur stijgt hij in de film naar grote hoogten."

eerste track staat online.

Toch bleek 'Says' uiteindelijk het muzikale hoogtepunt van AA. Maar jazeker, als Richter een keer naar NL komt..

Richter is een van de weinige neoclassici die ik heel graag wil horen en nog niet live gehoord heb. Maar er komen altijd weer nieuwe bij, dus een spaar ze allemaal zal het nooit worden. Ik baal wel nog steeds dat ik mijn geld 'te op' vond toen Jóhann Jóhannsson in Paradiso stond, het kostte helemaal niet veel.

Eigenlijk ging ik een beetje onvoorbereid de zaal binnen, omdat ik de trailer al een hele tijd niet meer had gezien en eigenlijk wat meer een bombastische blockbuster in de ruimte had verwacht op basis van die beelden. Maar dat is Ad Astra zeker niet. Het is een redelijk intiem verhaal over de zoektocht van Brad Pitt naar zijn vader Donald Sutherland. Fijn om die man nog eens aan het werk te zien, het blijft een groots acteur. Al is zijn rol hier erg klein, maar wel pakkend. Het draait om Pitt en hij levert zoals eigenlijk altijd weer erg goed werk af.

Het trage tempo stoort zeker niet en het verhaal weet nog best te boeien. Maar het mooiste aan de film vind ik het het visuele aspect. Het is na oa Gravity, Interstellar en First Man niet de eerste ruimtefilm van de laatste jaren die op ongekende wijze het heelal in beeld brengt, maar het blijft elke keer weer indrukwekkend. Het ziet er heel overtuigend en goed uit en de spaarzame actiestukken (het begin, met de aap, het slot) doen het dan ook erg goed. Maar het draait hier zoals gezegd niet om, aangezien ze een intiem verhaal met een aantal filosofische insteken proberen te vertellen. Heel origineel is het allemaal niet en een diepere laag zoals bij Interstellar ontbreekt wel een beetje, maar dat is ook weer niet erg. Ik denk dat Ad Astra toegankelijker voor het grote publiek dan die genoemde film. Wel sla ik Interstellar een stuk hoger aan. Ook fijn dat de speelduur hier netjes op twee uur blijft staan. Dat is lang zat, maar de meeste grote films schieten vandaag de dag eerder naar boven de twee en half uur wat lang niet altijd positief is.

3,5*

Je zal dus in een zaal vol met tokkies? Je bent echt een sneue kneus als je met je telefoon gaat spelen tijdens een film. Bah.

Dat de film minder spectaculair dan gedacht was kan ik me wel voorstellen, maar ga dan gewoon naar huis denk ik dan.

Aan zijn score te zien praatte 'ie misschien ook over zichzelf in de derde persoon.

Een mooie en diepzinnige film. De film is in feite Heart of Darkness in de ruimte (ofwel een soort kruising tussen Apocalypse Now en bv. Interstellar).

De film gaat over de vraag waarom we naar buitenaards leven zoeken en de Aarde verlaten om naar de sterren te reizen. Waarom storten we ons in het onbekende, de eenzaamheid en de dood? Waar vluchten we van; waar zijn we bang voor (en de film hint er ook naar dat we zo’n zootje maken op Aarde dat het niet vreemd is dat we de ruimte in vluchten waar we echter de strijd, de commercie en alle andere Aardse zaken gewoon mee naar toe nemen)? Waarom hebben we niet genoeg aan het leven dicht bij ons, aan onze familie (met de paradox dat we onze dierbaren op Aarde verlaten om te bewijzen dat we niet 'alleen' zijn in het heelal)? Heeft de mens nog wel een thuis als hij nog slechts voor zijn idealen leeft? Overigens, Oswald Spengler noemt dit alsmaar verder willen gaan en ontdekken, elke grens overschrijdend, het faustisch verlangen van de (West-Europese) mens: het dreef bv. Columbus al naar de ontdekking van Amerika maar het zal ook onze vernietiging betekenen (vandaar de verwijzing naar Faust). De film maakt dit heel concreet.

De film gaat ook over de erfzonde die van vader op zoon overgaat en het weerstaan van de duisternis die sowieso voor elke astronaut zowel letterlijk als psychisch enorm is: de vader is in zijn eenzame reis naar de rand van het zonnestelsel (waar de zon nog slechts een ster is) krankzinnig en een gevaar voor de Aarde geworden en nu staat de zoon voor de opdracht het pad van zijn vader niet te volgen, terwijl hij hetzelfde koude en rationele karakter heeft, en om het goed te maken (in meerdere opzichten).

De film voelt als psychologische science-fiction – als uitdrukking daarvan wordt Roy als astronaut aldoor psychologisch geëvalueerd – zonder veel actie, maar dat maakt de film zo bijzonder. De film greep me niet bij m’n strot maar heeft een boeiende thematiek en is zeker een van de beste films van 2019. Tussen vier en vier-en-een-halve ster waarbij ik ‘m voor nu naar boven afrond.

Op visueel vlak best wel aardig maar met het verhaal kon ik helemaal niks. De eerste helft was nog enigszins onderhoudend maar vanaf het moment dat Bratt Pitt alleen naar Neptunus ging om zijn vader te zoeken werd het bijzonder saai en het teleurstellende einde bracht daar verder geen verandering in. In het kort gezegd; een teleurstellende film dus dit Ad Astra. Maar ja, ik had dat kunnen weten. S/F films die zich in de ruimte afspelen beginnen voor mij steeds minder interessant te worden. Ik kan er gewoon niks mee. Geef mij maar gewoon een mooie S/F film die zich op onze aardkloot afspeelt. Tig keer interessanter dan al dat ruimtegedoe.

2,0

bespreekt onder andere wat zwaktebod in het scenario

Niet al te best dit, tof hoor metaforisch een karakter uitdiepen door diep de ruimte in te gaan om z'n daddy issues te confronteren, maar fak me, moest dat zo ongelofelijk saai? En als het het dan van die metaforische reis moet hebben, dan valt die wel heel, heel erg tegen. Quasi intellectueel gewauwel over daddy-issues met, jawel, de psychologische tests er nog bij ook. Moeten het niet te moeilijk maken voor de pseudo intelectuelen natuurlijk. Brad Pitt en de cinematografie zijn best goed en dat is het dan ook. Maar het verhaal is zo belabberd (en dat is toch best belangrijk in zo'n film) dat ik echt niet voorbij 1 uit 5 kom. Wat, zelf als we het metaforisch moeten zien had de ruimte aap (beste vermaak in de hele film) of maan-piraten misschien nog enige betekenis gehad: nu was het vooral ongeloofwaardige (in z'n eigen universum) pulp. Pseudo intellectueel cultureel minnende mafkezen zullen het vast kunnen waarderen, maar ik waarschuw je nu vast: ik denk dat ze het mis hebben: deze film is op geen enkel vlak diepzinnig. Het is vrij dom zelfs: met een air van diepzinnigheid waar sommige mensen maar wat graag intrappen. Ik zou zeggen: niet doen, zonde van je tijd.

Zeker een film die in de bioscoop een meerwaarde heeft! De film is werkelijk prachtig gemaakt en doet met enige regelmaat denken aan het visuele spektakel van Stanley Kubrick. Brad Pitt vult zijn rol naar behoren in en in tegenstelling tot velen andere vond ik de voice over best wel goed werken en tevens de gekozen muziek ook!

Het verhaaltje daarentegen verliest vaak vaart, adembenemende scènes worden afgewisseld met minder interessante ideeën. De zoektocht blijft gelukkig wel vermakelijk maar het het einde en de confrontatie tussen vader en zoon weten helaas maar weinig indruk achter te laten.

Zeker voor het visuele een aanrader voor op het witte doek, maar helaas geen meesterwerk.

3*

That's me ten voeten uit.

Pseudo intellectueel cultureel minnende mafkezen.

Loopt niet helemaal lekker, dat zinsdeel. Of probeer je het voor diegenen die daarnaast óók nog eens pseudo-intellectuele taalliefhebbers zijn, niet te moeilijk te maken?

John , ik help je; ""De syntaxis rammelt" ....

Graag gedaan.

Geeft niks, gewoon niet meer doen.

Maar gekkigheid, over smaak valt best te twisten.

Maar hoi iedereen, ik ben Cookiebaker en ik hou niet van pretentieuze films, normaal kom ik niet binnen met gestrekt been, maar deze:"wil je nog even keer moeilijk voor me in de camera kijken, Bradd?"- film had me gewoon op tilt. Review ga ik dan ook gewoon met slechte syntax en al laten staan. Mooie eerste post/ momentopname

Welkom, Cookiebaker! Ik vond je eerste bericht een leuke binnenkomer en kijk nu al uit naar je volgende recensie, ongeacht of die syntactisch correct is.

Cheers, en al heb ik de schijn tegen, het was echt niet persoonlijk, gewoon ook echt niet. Jouw recensie is ook gewoon goed en correct, dat waren de motieven van de film letterlijk: maar die punten, zijn stuk voor stuk niet heel diepzinnig, maar nog erger: niet inhoudelijk of goed behandeld door de film: het zijn slechts magere hintjes ernaar. Dat jij het er zo uit filtert en doe jij écht goed. -- Maar de film niet.

Daarom, neem het niet persoonlijk dus.