Ad Astra (2019)

Kijk gewoon Gravity of een Interstellar als je wil. Deze nietszeggende film is noch een visueel spektakel noch een inhoudelijk enerverende film. Veelal slaapverwekkende onverrassende dramatiek wat, gezien de cast, erg jammer is.

"I will remain calm. I will remain focused."

Met het werk van James Gray ben ik vooralsnog onbekend, maar dit is een indrukwekkende introductie.

Er wordt een beeld geschetst van de nabije toekomst waar de mens aldoor bezig is om de ruimte te kolonialiseren. Na aanhoudende energiegolven die de aarde teisteren wordt Roy McBride op een geheime missie gestuurd, omdat zijn verdwenen vader daar wellicht iets mee te maken heeft. Het levert een meeslepende ruimtereis op.

Hoe verder Roy reist, des te dieper hij in de problemen komt. De emotionele weerslag hiervan dompelt je als kijker onder in een aantal intrigerende, filosofische vraagstukken. Middels de beslommerde voice-over was ik ook heerlijk aan het mijmeren over het wel en wee van Roy. Brad Pitt schikt zich helemaal onder aan de film, met als resultaat een sterke, doch ingetogen performance. Zo kwetsbaar heb ik hem denk ik nog nooit gezien; de gelijkenissen met zijn eigen leven zullen hier ongetwijfeld een rol in spelen.

Op deze wijze blijft 'Ad Astra' almaar resoneren. Weliswaar zou je kunnen stellen dat de som van alles in deze opzet nogal mager overkomt, maar er komt zoveel meer bij kijken. Het geheel is namelijk een waar lust voor het oog en wisselt visuele spektakelstukken af met intieme momenten. Het fijne is ook dat bepaalde dingen - bewust - onderbelicht blijven, opdat je eigen verbeelding in werking kan treden. Wat mij betreft past dit perfect bij de toon van deze film.

Al met al een enorm beklijvende Sci-Fi. Vaak klaag ik over een lange speelduur, maar hier had ik graag nog even in willen vertoeven.

Dikke 4,0 sterren.

Erg sterke sci-fi film die hardop vragen stelt en filosofeert. Pitt heeft een topjaar met deze en once upon a time in Hollywood. Gray weet na Lost city of Z alweer een sterke film af te leveren die stof tot nadenken biedt

Zoon, vader en mooie plaatjes

Vooraf zie je de trailer van Ad Astra en denk je te maken te hebben met de nieuwste blockbuster die gillend uit de bioscoopspeakers schiet. Testosteron everywhere.

Ad Astra, met in de hoofdrol Brad Pitt, is echt niet zo'n film. Het is vooral het verhaal van een gedreven astronaut die de onvermijdelijke confrontatie aan gaat met zijn verleden.

Het verhaal meandert, net als de lange ruimtereis die de zoon aflegt, rustig over het scherm. Maar wordt mijns inziens nooit vervelend. Hier en daar strooit James Gray met een handjevol actiescenes en dat is best leuk om te zien. Maar het echte verhaal wordt vertolkt door Pitt, die hier een hoogtepunt in zijn imposante carriere bij kan schrijven.

De film is mooi qua stijl en perfect geschoten door Hoyte van Hoytema, ook verantwoordelijk voor Skyfall en Dunkirk.

Fijn detail is de mooie bijrol van Donald Sutherland, die met zijn prachtige kleine doorleefde spel genoeg context geeft aan de bedoelingen van de vader van Pitt. Gespeeld door Tommy Lee Jones.

Ga hem zien. Het is zeer de moeite waard.

Het is weer eens een ander soort sci-fi film. Niet gek dat sommigen mensen dus met het verkeerde idee de zaal inlopen. Het is geen spektakel stuk, maar een prachtig verhaal juist. Het gaat niet snel, maar de beelden zijn fantastisch en vooral Brad Pitt is gewoon geweldig. Erg genoten.

4*

Oogstrelende film kan zich qua effecten en cinematografie meten met de beste films in het genre (in het bijzonder 2001: A Space Odyssey, Gravity en Solaris) en profiteert ook nog eens van de vaak majestueuze, maar altijd effectieve score van Max Richter. Helaas is de hoofdpersoon zo kil, afstandelijk en ondoorgrondelijk dat het moeilijk is om je mee te laten slepen in zijn poging de ruimte-expeditie van zijn vader, die zich in de buurt van Neptunus zou bevinden, te bereiken ento een einde te brengen. De keuze om het verhaal grotendeels in de vorm van stream-of-consciousness te vertellen vergroot die afstand tussen hoofdpersonage en karakter nog meer, waardoor Ad Astra het vooral moet hebben van een paar indrukwekkende actiescènes - de val van een ruimteantenne aan het begin, een worsteling in een luchtruim en de slotconfrontatie -. Ondanks de prachtige beelden trekken de stukken die de hoogtepunten verbinden vaak tergend langzaam voorbij. Fans van Donald Sutherland en Liv Tyler dienen te weten dat hun bijdrage zéér beperkt is.

Had vooraf een wat minimalistische film verwacht, geen blockbuster a la Star Trek of Aliens. Maar dan nog viel deze film wat tegen. Voor ''slechts'' 80 miljoen dollar hadden vooral de effecten toch net ff wat beter gekund ? Heb dat zelfs in de jaren '80 a beter gezien. Ook de acteurs komen niet bijzonder sterk eruit, vooral Tommy Lee Jones die er als grote naam bijgesleept was en totaal ongeinteresseerd en ongeinspireerd over kwam.

Verhaal is simpel en ook niet meer dan.

Aardige film maar kan zich niet meten met soortgenoten als Interstellar, First Man en Martian

Best goed.

Alleen is het wat jammer dat Gray er nooit in slaagt beide strekkingen binnen de film op één lijn te krijgen. Enerzijds is dit een wat zwaarmoedig drama over een zoon die z'n vader nooit (echt) gekend heeft, anderzijds is het een ruimteavontuur. Niet de meest eenvoudige zaken om met elkaar te vermengen, maar het was ook niet mijn idee natuurlijk.

De link met 2001 vind ik eerder lui, die met Apocalypse Now begrijp ik beter, maar dan gaat het echt vooral om de structuur van de film. Qua sfeer liggen de twee toch redelijk ver uit elkaar. Ik kon de opzet van het ruimteavontuur zelf het best waarderen, is ook het stuk dat het best uitgewerkt is.

Het drama vond ik wat overbodig, werd ook nooit echt voelbaar. De climax zelfs ronduit teleurstellend. Pitt vond ik iets te eentonig, maar het is vooral de nogal kitscherige, voorspelbare soundtrack die dat stuk wat de das omdoet. Het is écht wel tijd voor iets nieuws.

Een paar actiemomenten deden mij ook een beetje fronsen. Vooral Pitt die met z'n zelfgemaakte schildje doorheen de asteroidenring spring is hilarisch. Op zich heb ik niks tegen zulke scenes, maar niet wanneer met de 100 minuten daarvoor de hele tijd erg serieus en zwaarmoedig heeft proberen doen.

Ik heb best wel wat kritiek op de film, maar een ruimtereis met goed budget zie je niet zo vaak en het blijft me wel aanspreken. En laat nu net dat deel érg goed opgezet zijn.

3.5*

Eigenlijk ging ik een beetje onvoorbereid de zaal binnen, omdat ik de trailer al een hele tijd niet meer had gezien en eigenlijk wat meer een bombastische blockbuster in de ruimte had verwacht op basis van die beelden. Maar dat is Ad Astra zeker niet. Het is een redelijk intiem verhaal over de zoektocht van Brad Pitt naar zijn vader Donald Sutherland. Fijn om die man nog eens aan het werk te zien, het blijft een groots acteur. Al is zijn rol hier erg klein, maar wel pakkend. Het draait om Pitt en hij levert zoals eigenlijk altijd weer erg goed werk af.

Het trage tempo stoort zeker niet en het verhaal weet nog best te boeien. Maar het mooiste aan de film vind ik het het visuele aspect. Het is na oa Gravity, Interstellar en First Man niet de eerste ruimtefilm van de laatste jaren die op ongekende wijze het heelal in beeld brengt, maar het blijft elke keer weer indrukwekkend. Het ziet er heel overtuigend en goed uit en de spaarzame actiestukken (het begin, met de aap, het slot) doen het dan ook erg goed. Maar het draait hier zoals gezegd niet om, aangezien ze een intiem verhaal met een aantal filosofische insteken proberen te vertellen. Heel origineel is het allemaal niet en een diepere laag zoals bij Interstellar ontbreekt wel een beetje, maar dat is ook weer niet erg. Ik denk dat Ad Astra toegankelijker voor het grote publiek dan die genoemde film. Wel sla ik Interstellar een stuk hoger aan. Ook fijn dat de speelduur hier netjes op twee uur blijft staan. Dat is lang zat, maar de meeste grote films schieten vandaag de dag eerder naar boven de twee en half uur wat lang niet altijd positief is.

3,5*

Een mooie en diepzinnige film. De film is in feite Heart of Darkness in de ruimte (ofwel een soort kruising tussen Apocalypse Now en bv. Interstellar).

De film gaat over de vraag waarom we naar buitenaards leven zoeken en de Aarde verlaten om naar de sterren te reizen. Waarom storten we ons in het onbekende, de eenzaamheid en de dood? Waar vluchten we van; waar zijn we bang voor (en de film hint er ook naar dat we zo’n zootje maken op Aarde dat het niet vreemd is dat we de ruimte in vluchten waar we echter de strijd, de commercie en alle andere Aardse zaken gewoon mee naar toe nemen)? Waarom hebben we niet genoeg aan het leven dicht bij ons, aan onze familie (met de paradox dat we onze dierbaren op Aarde verlaten om te bewijzen dat we niet 'alleen' zijn in het heelal)? Heeft de mens nog wel een thuis als hij nog slechts voor zijn idealen leeft? Overigens, Oswald Spengler noemt dit alsmaar verder willen gaan en ontdekken, elke grens overschrijdend, het faustisch verlangen van de (West-Europese) mens: het dreef bv. Columbus al naar de ontdekking van Amerika maar het zal ook onze vernietiging betekenen (vandaar de verwijzing naar Faust). De film maakt dit heel concreet.

De film gaat ook over de erfzonde die van vader op zoon overgaat en het weerstaan van de duisternis die sowieso voor elke astronaut zowel letterlijk als psychisch enorm is: de vader is in zijn eenzame reis naar de rand van het zonnestelsel (waar de zon nog slechts een ster is) krankzinnig en een gevaar voor de Aarde geworden en nu staat de zoon voor de opdracht het pad van zijn vader niet te volgen, terwijl hij hetzelfde koude en rationele karakter heeft, en om het goed te maken (in meerdere opzichten).

De film voelt als psychologische science-fiction – als uitdrukking daarvan wordt Roy als astronaut aldoor psychologisch geëvalueerd – zonder veel actie, maar dat maakt de film zo bijzonder. De film greep me niet bij m’n strot maar heeft een boeiende thematiek en is zeker een van de beste films van 2019. Tussen vier en vier-en-een-halve ster waarbij ik ‘m voor nu naar boven afrond.

Op visueel vlak best wel aardig maar met het verhaal kon ik helemaal niks. De eerste helft was nog enigszins onderhoudend maar vanaf het moment dat Bratt Pitt alleen naar Neptunus ging om zijn vader te zoeken werd het bijzonder saai en het teleurstellende einde bracht daar verder geen verandering in. In het kort gezegd; een teleurstellende film dus dit Ad Astra. Maar ja, ik had dat kunnen weten. S/F films die zich in de ruimte afspelen beginnen voor mij steeds minder interessant te worden. Ik kan er gewoon niks mee. Geef mij maar gewoon een mooie S/F film die zich op onze aardkloot afspeelt. Tig keer interessanter dan al dat ruimtegedoe.

2,0

Zeker een film die in de bioscoop een meerwaarde heeft! De film is werkelijk prachtig gemaakt en doet met enige regelmaat denken aan het visuele spektakel van Stanley Kubrick. Brad Pitt vult zijn rol naar behoren in en in tegenstelling tot velen andere vond ik de voice over best wel goed werken en tevens de gekozen muziek ook!

Het verhaaltje daarentegen verliest vaak vaart, adembenemende scènes worden afgewisseld met minder interessante ideeën. De zoektocht blijft gelukkig wel vermakelijk maar het het einde en de confrontatie tussen vader en zoon weten helaas maar weinig indruk achter te laten.

Zeker voor het visuele een aanrader voor op het witte doek, maar helaas geen meesterwerk.

3*

Af te raden voor blockbuster en actie fans maar heb zelf enorm van deze film genoten.

Gaat zeer traag vooruit maar visueel prachtig en uitstekende cast van topacteurs.

De actie is soms wat bij de haren getrokken en dit zeker op het einde en heb ook verschillende mensen de zaal zien verlaten.

Denk dat deze film voor een iets ouder publiek is omdat het tempo veel te laag ligt om de jongere kijker te kunnen boeien.

Ik weet niet goed wat ik van deze film vond. Liet een beetje denken aan de sfeer van 2001: A Space Oddysey, maar dan zonder de mysterie, en het verhaal van Interstellar, maar dan zonder de actie, de wetenschap en de muziek. En als hoofdpersonage iets vergelijkbaars met de eenzame hoofdpersoon uit Blade Runner 2049, maar dan zonder het diepgaande filosofische.

En ik denk dat het bovenstaande ook het voornaamste voor mij uit deze film omschrijft, het is erg goed gedaan qua sfeer, daarnaast blijft het ook boeien tot het einde, tevens is het ook voorspelbaar en het is tegelijkertijd een leuke film om te kijken, maar het ook net niet.

Mijn advies: ga hem zelf kijken en vel een oordeel, het is zeker geen waste of time.

Ad Astra wordt overal (lees: recensies) neergezet als een slow burner. Ik was al helemaal ingesteld op een trage, saaie film waarbij ik 2 uur lang naar innerlijke dialogen van eenzame reiziger Brad Pitt in een ruimteschip zou gaan kijken. Dit aan de hand van een voice over. De trailer sprak me daarbij ook al niet aan.

Maar niks van dit alles. Oké, dit is niet een achtbaanrit, maar nergens wordt dit ook gepretendeerd. Maar er gebeurt gewoon best veel in de film en dat komt de film ten goede. Ik was continu nieuwsgierig naar de volgende stap die Pitt's personage Roy moest ondergaan om uiteindelijk tot het ultieme doel te komen: leeft zijn vader nog en wat gaat er gebeuren als hij eenmaal op/bij Neptunus aankomt?
Dit gaat gepaard met prachtige beelden, waarbij de achtervolging op de maan er prachtig uitziet. Maar eigenlijk is de film op alle vlakken audiovisueel gewoon een pareltje om naar te kijken. De score is niet te bombastisch aanwezig en dient het beklemmende gevoel dat Roy eigenlijk zijn hele leven ervaart. Alsof hij zich niet thuisvoelt tussen de andere mensen. Hij is op zoek naar iets. Het lukt regisseur Gray om het proces van de koele alleskunner Roy langzamerhand toch een mens met gevoelens en gebreken geloofwaardig te maken. Het helpt ook mee dat Brad Pitt een acteerkanon is. Ik vergat tijdens het kijken compleet dat hij het was.

De film vond ik allesbehalve traag. Eigenlijk bevat de film niet eens zo heel veel rustige momenten: Het ongeluk op aarde, de reis naar de maan, de reis naar Mars, de reis naar Neptunus en uiteindelijk weer terug. Misschien ligt hier ook een klein nadeel van de film. Het had juist misschien iets meer dag isolate gevoel van een lange reis kunnen weergeven. Richting het einde gaat het me net even te snel allemaal. Ik heb niet echt het idee dat Roy uiteindelijk als "enige" mens het uithoekje van ons zonnestelsel heeft bereikt.

Maar misschien is dat ook weer een goed teken, want van mij had de film wel 3 uur mogen duren. Zo kon er nog wel extra veel tijd aan het slotstuk van de film besteed worden. Emotioneel werkte de film uiteindelijk gewoon uitstekend. De film zal denk ik voor mensen vooral traag aanvoelen door de stijl van filmmaken. Een rustig portret van een personage creëren en nergens te veel willen opvallen. Alles in de film wat er qua actie gebeurt staat in dienst van het personage van Pitt. En daardoor kan de actie misschien kleiner aanvoelen en als traag worden ervaren. Maar het maakte het voor mij juist intenser. Misschien dat daarom de grootsheid van de reis, waar ik het net over had, wat meer naar de achtergrond geschoven wordt.

Verrassend, maar deze film wil ik wel in mijn collectie hebben en herzien. 20th Century Fox neemt in stijl afscheid met o.a. deze pre-Disney film.

4,0*

Na bijna vier jaar Moviemeter is hij er: mijn eerste halve ster. Ik heb werkelijk geen goed woord over voor dit gedrocht. Alleen als onbedoelde komedie werkte hij nog een beetje. Tussen het zuchten door moest ik soms best grinniken als de voice-over voor de zoveelste nog eens uitlegde wat je als kijker al vanaf de eerste seconde begreep. Ik was lang niet de enige in de zaal die zijn lachen niet in kon houden. Het hoge cijfer hier en op IMDB verbaast mij zeer.

Die knullige openingsscène beloofde al weinig goeds, maar het ging echt goed mis toen de held van het stuk vervolgens voor zijn hoge bazen moest verschijnen. Het gesprek dat daar plaatsvond zou perfect kunnen dienen bij een collegereeks scenarioschrijven, als voorbeeld van hoe het dus niet moet. Informatie aan de kijker geef je niet via dialogen tussen mensen voor wie die informatie al bekend is.

De standaard was gezet. Wat volgde was een belachelijke maar nooit werkelijk spannende en vooral nogal rechtlijnige reis slechts onderbroken door ruimtepiraten en wilde apen en een zeer ongeloofwaardige scène waarin Roy als verstekeling aan boord van een raket klimt en kom je, uitgeput door al die totaal oninteressante zelfanalyses van de hoofdpersoon, uiteindelijk bij pa aan.

In het gesprek tussen die twee komt niets naar voren wat je niet al lang weet of kunt vermoeden. En dan volgt het absolute dieptepunt (of hoogtepunt, want ik moest echt heel hard lachen): dat Roy uitspreekt dat zijn vader heel zijn leven op zoek is geweest naar leven dat er niet is, terwijl hij de mensen om hem heen niet zag staan. Je weet al heel de film dat dat de (niet bijster originele) paradox is waar het om draait, en dan smeert hij het nog even uitgebreid in je gezicht. Dat kan toch echt niet. Wat een afgang. Ik kwam niet meer bij.

Vervolgens gaat Roy terug naar aarde. Hij heeft zichzelf echt leren kennen en gaat hij zijn leven beteren en daar staat dan zijn vriendinnetje op hem te wachten. Ook dat nog.

Ook aan de details is nauwelijks aandacht besteed. Neem de tijd waarin het speelde, 'de nabije toekomst'. Technologisch zijn ze een stuk opgeschoten, maar verder is alles precies hetzelfde gebleven. Het vliegveld op de maan ziet er precies zo uit als Schiphol anno nu. Dat getuigt wat mij betreft van totale luiheid van de makers en desinteresse in hun eigen film.

En dan die beelden in de ruimte, dat zag er toch allemaal uit alsof het van lego gemaakt was? Alsof er sinds Space Odyssee geen enkele vooruitgang geboekt is op het gebied van special effects en digitale animatie. Verder stikte het van de plotholes (bijvoorbeeld: waarom reageert pa, die geen liefde voor zijn zoon voelt, eerst niet op Roys poging contact te maken, maar later, als Roy afwijkt van het script, ineens wel? Waarom moest hij überhaupt persoonlijk naar Mars om die boodschap in te spreken, dat kun je toch ook gewoon thuis doen en het dan even op een stickie zetten?) en de clichés (de manier waarop Helen geïntroduceerd en gefilmd wordt - er zou maar een kijker zijn die niet meteen begrijpt dat zij een belangrijke rol speelt. En nog eens inzoomen op haar gezicht. En nog een mysterieuze glimlach. Mijn god.)

Nou ja, het was me allemaal wat. En dan te bedenken dat ik eigenlijk naar de nieuwe Almodóvar zou gaan, maar het regende te hard en Ad Astra draaide dichterbij. Sommige mensen hebben ook altijd geluk.

Niet perfect, maar het is wel lang geleden dat ik me tijdens een film zo ondergedompeld voelde in een ander universum.

Wat ik in de voorgaande commentaren niet voorbij heb zien komen is het gedeelte op Mars. De ongemakkelijke waanzin aan de oppervlakte, van o.a. het te lang wegblijven van huis, wordt mooi weergegeven. Dit is m.i. het stuk dat het meest doet denken aan Apocalypse Now. Prachtige decors en een cool bijrolletje van Ruth Negga.

Leuk om Sutherland en Jones te zien, ze overtuigen meteen in de korte speeltijd die ze krijgen, maar ook Pitt is erg aangenaam en weet na Once Upon A Time In Hollywood toch aardig wat variatie in zijn speelstijl te leggen.

Een minpunt zijn de actiescènes die, hoewel mooi gefilmd, vaak nogal ongeloofwaardig en onlogisch zijn en daarmee de coherentie van de film dreigen te verstoren.

Sfeervol en bij momenten subliem vormgegeven. De machtige, wijdse leegheid van de ruimte wordt prachtig neergezet, het lome tempo waar sommigen over klagen past daar juist perfect bij. Jammer genoeg is Ad Astra is zo'n film die onder het mom van concessies naar het grote publiek toe terloops ook een wat zeurderig verhaaltje probeert te vertellen over een man die zijn vader zoekt. Mocht het nou gewoon enkel als kapstok dienen had je mij niet horen klagen, maar het krijgt eigenlijk veel te veel aandacht voor wat het is. Dat deed een film als Gravity dan toch beter, al hebben beide films dan wel weer gemeen dat ze op het einde flink de mist in gaan.

Had dus best nog beter gekund, al zijn sommige stukken dermate visueel indrukwekkend dat de negatieve punten grotendeels overschaduwd worden. 3,5*.

In potentie een goede film, lekker traag ook en een ietwat dreigend sfeertje. De film is een soort Heart of Darkness, maar niet op de Congo maar in de ruimte. Waarin de hoofdpersoon langzaam wordt meegezogen door zijn verleden en de leegte van de ruimte. Maar na een sterk eerste uur en een zalige openingsscène met spanning en een goede sfeer vond ik het tweede uur tergend traag op de verkeerde manier, want de film werd vooral vaag. Ik had ook geen idee of ik nu naar een droom zat te kijken of naar de realiteit, terwijl dit me geen film leek die daarmee speelde. Pitt doet het oké maar mijmert iets te veel in zichzelf en zijn hele persoon kon me ook aar matig boeien. Hoe meer de film vorderde, hoe meer de film zich daarop focuste, hoe minder interessant die voor mij werd. 3,0*.

Tja het verhaal is wel slecht eigenlijk en er gebeuren weer dingen in de ruimte die mij totaal onrealistisch lijken. Brad Pitt als astronaut kan ik ook niet erg serieus nemem, net zo min als Ben Afleck als accountant in de gelijknamige film.

Ook hier en daar weer wat cliche emo-momenten waar ik bij in slaap viel maar die horen er uiteraard bij en gelukkig waren ze niet overdadig. Het einde was ook om te janken natuurlijk.

Dan verwacht je een lage score maar afgezet tegen The Martian en Interstellar die ik beide echt compleet zwakzinnig vond is deze film een ware verademing in dit genre.

Het krabbelt lekker voort en je reist op traag tempo de ruimte door van planeetje naar planeetje en de beelden daarbij zijn werkelijk adembenememd, zeker in Laser-Ultra bij Kinepolis. Ze weten je de eenzame leegte in de ruimte echt goed te laten ervaren, dat is zeker geslaagd en alleen dat is al een bioscoopbezoekje waard.

Dus haat je Interstellar en The Martian ook en wil je gewoon een road-trip movie door de ruimte dan is dit jouw film. Het plot moet je maar laten voor wat het is en vooral jezelf niks afvragen.

Just sit back, colatje en popcorn erbij en enjoy the ride.

Het is intussen al duidelijk dat deze Ad astra geen blockbuster voor het grote publiek is. Wie een spetterende actiethriller verwacht is er vervolgens aan voor de moeite. In de plaats hiervan schotelt Gray je een soort filosofische gezapige film voor over een man die worstelt met zijn eenzaamheid en de zoektocht naar zijn vader.

De film blies me zeker niet weg. Eén van de grootste pluspunten zijn de adembenemende beelden van de ruimte. Visueel echt een pareltje waarbij het bioscoopgevoel wel een meerwaarde geeft. De onmetelijkheid en eenzaamheid wordt goed weergegeven en straalt af op het personage van Brad Pitt. De actiescènes zijn op de eerste scène na erg pover en zelfs overbodig. Die maanraid met die Rovers is betekenisloos en heeft bitter weinig met het verhaal te maken. Ook die scène met die aap is nogal bij de haren getrokken.
De filosofische insteek is een ander pluspunt waarbij je je de vragen kan stellen waarom het in de menselijke natuur zit om steeds nieuwe horizonten te verkennen en te exploreren. Wat is het doel en de bedoeling hiervan? Waarom is (of zou) het gras steeds groener aan de overkant (moeten zijn)?

De insteek rond de eenzaamheid van Pitt en het feit dat het je horendol maakt had ik liever verder uitgewerkt gezien. Het plot draait uiteindelijk rond de zoektocht naar zijn vader en dat boeit uiteindelijk toch minder. Audiovisueel erg sterke film met eveneens een goede Pitt. Alleen vond ik het plot de verkeerde richting uitgaan. Beetje gemengde gevoelens dus voor deze Ad astra, maar globaal gezien gewoon 'goed'.

Dit leek niet echt ergens op. Een nogal flauwe poging een wat diepere laag te raken in sci-fi. De laatste jaren aan populariteit gewonnen immers.

Saai verhaal, slecht geschreven, vreemde scriptkeuzes (serieus, die apen...? Dat inklimmen in die raket..??) totaal oninteressante personages en geforceerde actie om de kijker niet kwijt te raken. Dan werken die slappe beschouwingen van de protagonist nogal op de zenuwen...

Gemijmer in de ruimte.

Een zoektocht van een kind naar zijn vader. Een zoektocht naar intelligent leven buiten aarde. Een zoektocht naar geluk en naar zichzelf.

Het gedoe in de ruimte was eerder bijzaak, een leuk decor om het verhaal een kapstok te geven.

De beelden van de ruimte an sich waren echter niet zo heel spectaculair. Heel vervelend was het allemaal niet, maar ook niet memorabel genoeg.

Ook mij konden enkel de mooie beelden in de ruimte boeien, het mager verhaaltje liet mij nogal koud en Brat Pitt acteert hier niet echt op topniveau.

Vaak gehoord dat ie te traag zou zijn. Wij vonden van niet; precies het juiste tempo voor een lange lange reis, met toch een paar (bijna ongepaste) acties tussendoor. Moest waarschijnlijk voor het publiek maar was niet eens nodig. Het einde is wel heel onrealistisch maar toch een heerlijke ruimte film. Echt voor het grote scherm

Aan de fraaie visual effects ligt het in ieder geval niet. Ook de prettig dommelige soundtrack valt niets te verwijten. Het mankement is het verhaal vol plot holes en quasi-existentieel gemijmer. Ad Astra is een film met sterren over sterren, maar glinstert niet.

Toen ik de trailer voor het eerst zag, zag ik een flits van Liv Tyler die via een scherm een emotioneel gesprek lijkt te hebben met een astronaut. Ik kreeg meteen even flashbacks naar Armageddon. De aanwezigheid van Donald Sutherland en Tommy Lee Jones doet ondertussen juist denken dat dit een vervolg op Space Cowboys is. Maar Ad Astra is héél wat anders. Ergens jammer, want na de film gezien te hebben had ik wel zin in een Space Cowboys 2 of een Armageddon Part II.

Vooropgesteld - zoals velen voor mij ook al zeiden - ziet Ad Astra er goed uit. Nu moet ik zeggen dat vooral de openingsscène indrukwekkend was. Een scène die grotendeels ook in de trailer te zien was en eerlijk gezegd komt de film nergens meer op dat niveau. Geestig, de hele film gaat over ‘pieken’, terwijl Ad Astra als probleem heeft dat het veel te vroeg piekt. De rest van de film is alsnog visueel aantrekkelijk, maar sterker dan die opening werd het voor mij niet. De rest van de film volgen we Brad Pitt, die op missie gaat richting zijn vader, die ergens in de ruimte zit. Een - gelukkig - enigszins simpel uitgangspunt, waarbij we op een vrij geloofwaardige manier zien hoe de mens zou leven in de ruimte. Net als 2001: A Space Odyssey zijn de leukste momenten de scènes waarin elementen als ruimtevaart en wonen op de maan worden gebracht als dagelijkse activiteiten. Brad Pitt wil een dekentje tijdens zijn vlucht en rekent deze voor 125 dollar af door z’n hand te laten scannen. Dat soort kleine momenten zijn leuk.

Maar die kleine momenten worden geregeld ingewisseld voor iets grotere momenten, die visueel prima zijn, maar inhoudelijk echt nergens heen gaan. Van een achtervolging op de maan tot een gestrand schip met ruimte-apen. Ja, het zorgt voor wat spanning en actie, maar het brengt ons niets verder. Maar goed, al die relatief kleine dingen even opzij gezet; Ad Astra heeft één heel ergerlijk probleem: die voice-over. Meteen vanaf het begin voorziet Brad Pitt ons van een afgrijselijke voice-over, waarin hij deels compleet onnodig dingen benadrukt en tegelijkertijd semi-poëtische teksten uitkraamt. Soms begint hij domweg te vertellen wat we ook wel kunnen zien. Een paar seconde later komen de meest afgrijselijke BLØF teksten uit z’n mond rollen. Zelden zo geërgerd aan een voice-over als in deze film. En het past ook totaal niet bij het karakter van Pitt, die wordt neergezet als een koele astronaut die z’n emoties onder controle móet hebben. Had ‘m dan ook gewoon praktisch de hele film z’n mond laten houden.

Pitt is verder niet slecht, maar een fantastische rol zou ik het niet noemen. Hij heeft wel veel te doen, want hij is praktisch in elk shot in beeld. De rest van de cast - met uitzondering van Tommy Lee Jones weliswaar - doet er niet toe. Liv Taylor en Donald Sutherland ook niet. Sterker nog, die zéker niet. Vooral Taylor heeft haar rol ongetwijfeld op een namiddag opgenomen. Meer tijd lijkt er te zijn genomen voor het bouwen van de sets en het creëren van overtuigende special effects. En tóch werkt zelfs dat niet overal, de film is op sommige momenten zelfs hilarisch stupide. Nu is het sowieso al snel geestig om twee mensen te zien zweven in totaalshots, maar tijdens een gevechtsscène valt een dame wel op een heel lachwekkende manier. Bijna net zo hilarisch als Brad Pitt die op een gegeven moment gaat surfen in een golf van asteroïden met zo’n plank. De compleet inwisselbare muziek wordt vervolgens bij elke dramatische of heldhaftige scène flink aangezet. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat Ad Astra een véél betere film was geweest als het voornamelijk stil was geweest. Geen muziek en zéker geen voice-over.

2 sterren.

Wat een afgang, deze keizer-zonder-kleren film met een uiteindelijk flinterdun verhaal. En wat ben ik blij dat ik er niet voor naar de bios gegaan ben. Weliswaar niet zo tenenkrommend pretentieus als Interstellar, maar uiteindelijk ongelofelijk zwak en teleurstellend. Alsof degene die het geschreven had een half jaar lang naar zijn eigen klabanus heeft zitten turen en uiteindelijk op het idee kwam dat deze, zolang nog slap, met wat rekwerk, in de eigen poeperd geschoven zou kunnen worden. Echt, briljant, geniaal!

Met een dooddoener moeten we het uiteindelijk dan maar doen.... Luister, mensen: het belangrijkste is de aarde en het leven daar!

Goh, dat wist ik nog niet zeg. Ook werkelijk nog nooit eerder in een film over ruimtevaart gebruikt, dat inzicht...tjesses Merante. Maar ik wil, als ik een film kijk over ruimtevaart in de toekomst, iets nieuws ontdekken of iets spannends/boeiends beleven, niet eindeloos navelstaren.

En de psychologie van de astronauten die willen vluchten van de aarde en zich afsluiten van relaties, tsja het is gewoon niet genoeg om een film mee te vullen. Bovendien totaal niet goed uitgewerkt. Als die pa zo graag dood wilde, waarom niet eerder en toen die zoon eenmaal kwam, waarom toen opeens de doodwens als hij zijn missie zo belangrijk vond en echt geloofde? Er was geen aanleiding toen opeens te stoppen met zijn geloof in ET. De droge ontmoeting tussen de twee vond ik ook totaal niet geloofwaardig, evenmin dat pa al zo lang overleefd had.

In het begin kun je hier nog enigszins geinteresseerd naar kijken maar het uitermate zwakke einde verpest elke seconde die je eraan verspild hebt. Daar kan het op zich prima acteerwerk van de belangrijkste spelers, plus wat redelijk gefilmde ruimtescenes, helaas niks aan helpen. Al met al een bloedeloze vertoning, een slaapwandeling in de ruimte.

Knappe film van James Gray. Naar zijn vorige film Lost City of Z had ik lang uitgekeken en dan bleek die lelijk tegen te vallen. Ook in deze Ad Astra is er een zekere traagheid maar de muziek is erg complementair met de beelden en je wordt al snel meegevoerd met dit tempo. Brad Pitt is één van de beste acteurs van de vorige decennia en hij kan het nog steeds. Ik vraag me af of ik ooit al 1 film heb gezien van hem die ik echt niet goed vond. Ik kan op niets komen.

Ik kan vaak erg kritisch zijn op ruimtefilms maar ondanks een paar dingetjes die er eigenlijk minder toe doen, is dit een prima film die me van begin tot einde wist te boeien. Het had misschien de moeite geweest in de bioscoop. Ik was aan het twijfelen om te gaan en het is er dan niet van gekomen.

Deze ruimtefilm maakt me al benieuwd naar Gray zijn volgende project. Hij mag van mij nog wel een ruimtefilm maken.

Een mooi ontspannen film met enerzijds prachtige (cgi-)ruimtebeelden en anderzijds een voorzichtige blik op de mogelijke toekomst van de mens in haar poging de ruimte verder te exploreren/koloniseren. De eenvoud van het plot - zoals andere toeschouwers ook reeds constateerden - vond ik echter niet zwak maar juist krachtig omdat het heel subtiel werd uitgesmeerd en mij daardoor met gemak de volle 2 uur heeft kunnen onderhouden/boeien. En bovendien, kun je een eenvoudig plot vlak of zwak noemen als het gaat om één van de meest basale thema's van het mens-zijn: in deze film betreft dat mijns inziens de fundamentele verbinding tussen de hoofdrolspeler met zijn vader, zijn ex-geliefde, zijn jeugdherinneringen, zijn eigen emoties, de aarde als zijn 'thuis' en zijn wilskracht om bij te dragen aan een toekomst voor de mensheid. Over een paar jaar kijk ik deze film ongetwijfeld weer graag opnieuw.