Ad Astra (2019)

Vol verwachting klopte mijn hart...

Maar nu klopt mijn hart niet meer. Wat een zeikfilm.

Nee, nee, niet leuk.

Wat een langdradige film. Ik had het idee dat de makers een stukkie gestolen hadden van 2001 : A Space Odyssey.

Jammer. Weer twee uur naar de kleute...

"Ad Astra" is visueel indrukwekkend (het camerawerk is van onze Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema en zijn strakke camerawerk laten zowel de pracht als de leegte zien van de ruimte) en kan cinematografisch moeiteloos mee met Stanley Kubrick's klassieker "2001: A Space Odyssey (1968)" en het recentere "Gravity (2013)" en hij is ook min of meer een mix van die twee films. Daarbij maakt hoofdrolspeler Brad Pitt (Roy McBride) indruk met zijn ingetogen spel en dat kunstje deed hij laatst ook bij het vermakelijke "Once upon a Time... in Hollywood (2019)".

In deze film draait het dus om astronaut Roy McBride en hij heeft een hartslag die nooit boven de 80 komt. Ook niet wanneer hij van een kilometerslange antenne naar de aarde valt (welke te zien is tijdens de adembenemende eerste scène van de film). Maar die hartslag is zo laag omdat Roy zich nooit toestaat iets te voelen. Dat helpt hem bij zijn werk, maar daardoor leeft hij wel een leeg en eenzaam leven. Pas wanneer hij zijn dood gewaande vader (ook een astronaut), te weten H. Clifford McBride (Tommy Lee Jones), achterna reist (die men verdenkt voor het veroorzaken van de wereldwijde rampzalige stroompieken) naar het einde van het sterrenstelsel (Neptunus), kruipt die hartslag langzaam omhoog.

"Ad Astra" biedt een sobere en vrij neerslachtige blik op de ruimte, met Roy McBride als onze melancholieke, bedachtzame gids. Hoe koud en onverschillig hij ook van de buitenkant mag lijken, zijn ogen verraden dat de gebeurtenissen hem wel degelijk raken, met name de vele onbeantwoorde vragen die hij heeft voor zijn vader en de complexe relatie tussen hen beiden.

De weergave van Roy's reis (waar hij o.a. te maken krijgt met gevaarlijke piraten op de Maan, met gemuteerde apen in een verlaten ruimteschip op weg naar Mars, met de bemanning in het ruimteschip op weg naar Neptunus die hem als een indringer zien en met de asteroïdengordel rond Neptunus op zijn terugweg naar de Aarde) draagt sterk bij aan de drukkende sfeer, want hoe verder hij van zijn thuisplaneet verwijderd raakt hoe abstracter zijn omgeving eruit gaat zien, totdat hij in de baan van de blauwe reus Neptunus een oude bekende tegenkomt. Vanaf dan ontvouwt zich een secundair persoonlijk verhaal over de relatie van vader tot zoon en plaatst tevens een groot deel van de film in perspectief.

Verder is het leuk en fraai om te zien dat de Maan een toeristische attractie is geworden en ook blijken er nogal wat natuurlijke rijkdommen in de bodem te zitten, wat de nodige piraten (cowboys en bandieten) naar de maan heeft gelokt en wat dan resulteert in een fraaie rijdende (met maanwagens) actiescène. De mens is ook al verder gekomen dan de Maan in deze film, want ook de planeet Mars is inmiddels al gekolonialiseerd door aardbewoners.

Naast de vele fraaie computereffecten, levert Brad Pitt uitstekend ingetogen acteerwerk af en wordt het grootste deel van de speeltijd aan hem besteed. In deze momenten doen zijn acteerkunsten niet onder voor de adembenemende ruimtelandschappen die voorbij zweven.

Buiten Brad Pitt zien we ook een paar oud bekenden, namelijk de 84-jarige Donald Sutherland (als kolonel Thomas Pruitt, die Roy McBride begeleidt op zijn reis en die zijn contactpersoon is), de 73-jarige Tommy Lee Jones (als Roy's vader, die zo geobsedeerd was door de zoektocht naar buitenaards leven dat hij het gezin verliet toen Roy zestien was, om mee te gaan met de eerste bemande vlucht richting planeten als Neptunus en Jupiter, oftewel het "Lima Project") en de 42-jarige Liv Tyler (als Eve die de echtgenote is van Roy, maar die zich zo verwaarloosd voelde dat ze hem verlaten heeft). Maar hun rollen stellen eerlijk gezegd niet veel voor en ze zijn eigenlijk ook maar kort in beeld en met name de laatst genoemde.

Ook Ruth Negga (als Helen Lantos, operationeel directeur op de Mars basis) had eigenlijk maar een kleine rol, maar haar vind ik wel noemenswaardig omdat ze best goed speelde. Verder was het leuk dat Natasha Lyonne een piepkleine rol had en zij is natuurlijk vooral bekend vanwege haar rol als Jessica in de eerste twee "American Pie" films.

Al met al is "Ad Astra" een ambitieus project, bovenal op het visuele vlak, maar soms ook te ambitieus voor zijn eigen bestwil. Zo opent de film sterk, maar de potentie en interessante opbouw worden helaas niet altijd ingelost. Verhaaltechnisch is dit vader/zoon verhaal vrij oppervlakkig en er mist een emotionele connectie. Maar voor de enthousiaste ruimteliefhebber is "Ad Astra" echter wel het kijken waard.

Indrukwekkend en soms spannend. Mooie beelden. Ik sluit mij volledig aan bij de vorige recentie. De natuurwetten worden gerespecteerd. Top klasse SF. Stanley Kubrick waardig. 4 points ?

Aardige science fiction film. Het verhaal is leuk bedacht. De uitwerking is best goed, hoewel de film soms tegen het saai aanzit. De film begint redelijk spectaculair en bevat ook een aantal korte actiescènes die vakkundig in beeld worden gebracht. Het tweede deel van de film is wat saaier en is het soms even doorbijten. Visueel ziet de film er erg fraai uit. De beelden en de special effects zijn van hoog niveau. Het acteerwerk is verder prima. Pitt zet een goede rol neer. Al met al een film waarover niet iedereen even gecharmeerd zou zijn. 3.5

Ad Astra is een heerlijke genre film met mooie beelden waarbij de rust en het tempo prima bij het plaatje horen. Als je actie wilt dan ben je hier niet aan het juiste adres. Althans er is wel actie maar niet qua tempo hierin. Het verhaal is prima en bij een rol als deze Brad Pitt een prima protagonist. Hierin had ik op voorhand (onterecht) vraagtekens. Prima film dit!

“In the end, the son suffers the sins of the father.”

Sterk. Het is jammer dat Ad Astra naar het einde toe een beetje uit de bocht vliegt, en regisseur James Gray heeft iets te veel tijd besteedt aan subplots die uiteindelijk nergens toe leiden. Ad Astra is toch vooral een vader/zoon verhaal over Roy McBride, een man die het gehele heelal doorvliegt op zoek naar zijn dood gewaande vader.

Een vader die misschien wel gek is geworden en een bedreiging vormt voor het gehele universum. Brad Pitt is fantastisch in een onderkoelde rol, en naarmate het verhaal vordert zie je steeds meer emotie ontstaan bij Roy. Audiovisueel is dit ook een parel van een film, en ondanks het trage tempo en de lange speelduur bleef ik geboeid kijken. Het is eeuwig zonde dat Gray op het laatst iets te gehaast te werk gaat en niet alle subplots bevredigend weet af te sluiten.

Een soort science fiction versie van Apocalypse Now, al klinkt dat wellicht wat intenser en meer spectaculair dan de film daadwerkelijk is. Dit is een vrij ingetogen bedoening, niet saai, maar het hangt er vaak wel tegenaan. Visueel tot in de puntjes verzorgd en qua verhaal interessant genoeg, maar de personages zijn nogal schetsmatig uitgewerkt en tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. De sporadische aktiescenes en spannende momenten komen dan ook als geroepen.

Bizonder aangenaam verrast door deze film. Valt gelijk met de deur in huis met een prachtige

scene waarin hoofdrolspeler Pitt gelijk even in actie moet. Met een gewiekste afwisseling van

actie en rustpunten met dialogen. Enkele scenes (Ook met dialogen) zijn fraai arty vormgegeven,

terwijl er af en toe ook creatief met gezeefde belichting wordt gespeeld. Ook met leuke, inventieve camera/montage momenten.

En een ingetogen Pitt acteert weer geweldig, bij een zoektocht naar zijn vader. Ook diens voice

over vond ik een pluspunt, waarmee inderdaad de vergelijking opdoemt met de film Apocalypse

Now, met Martin Sheen. Voor een aangenaam bespiegelende bijkomstigheid, en functioneel

bovendien want voor meer betrokkenheid bij de kijker. Daarbij zijn meerdere scenes in de ruimte

adembenemend mooi en sereen.

Dat er zijn die deze film saai noemen, vind ik ook onbegrijpelijk. Dat predikaat gaat dan meer op

voor Gravity, vind ik. Er zijn ontwikkelingen genoeg, en vooral visueel viel er voor mij erg veel te

beleven.

Verwacht geen vette actiefilm, maar juist klein alledaags, realisme in de ruimte. Een visueel plaatje met een realistische vertoning van de ruimtevaart, zoals die er in de toekomst misschien uit gaat zien. Brad Pitt maakt indruk met zijn ingetogen acteerwerk. Door middel van een voice-over hoor je als kijker de gedachtegang van Pitt, waardoor zijn keuzes begrijpelijker worden. Niet voor iedereen doordat het meer een intiem portret is dan een spektakelfilm, maar ik vind dit een hele erg fijne film en zeker een stuk beter dan Interstellar.

Colonel, for what it means,

I think my father is dead.

Ik kan best begrijpen dat als je al heel lang niets meer gehoord hebt van een kennis die een paar straten verder woont, dat je jezelf eens bijeenpakt en je naar de betreffende persoon zijn woonst begeeft. Zomaar. Om eens te polsen waarom hij of zij al die tijd niks van zich heeft laten horen. En om te checken of alles nog koek en ei is met hem of haar. En in de meeste gevallen is het dan ook zo dat je niks spannends of adembenemends meemaakt onderweg. Extrapoleer deze stelling nu eens naar een veel grotere afstand. Bijvoorbeeld van de aarde tot Neptunus, om maar iets te zeggen. Dat is een enorm lange tijd dat je onderweg bent. En als je geluk hebt, kom je geen levensbedreigende of hachelijke situaties tegen. Kortom, je zit daar dan op je gemak de tijd te doden. Dagelijks je ecosysteem op peil houden. Je enorme stapel kruiswoordraadselboeken wegwerken. Of je ruimteschip wekelijks een degelijke schrobbeurt geven. Allerhande zaken dus om maar niet knettergek te worden uit verveling. Ik vrees dat menig thuiskijker identiek hetzelfde deed bij het bekijken van ”Ad Astra”.

Beweren dat er echt helemaal niks te beleven valt in “Ad Astra”, is natuurlijk ook een tikkeltje overdreven. Zo zijn er ruimtepiraten op de maan die het gemunt hebben op het konvooi, waar Brad Pitt zich tussen de reizigers bevindt. Een hightech ruimtebasis bouwen op de maan kan blijkbaar moeiteloos. Maar een degelijk verdedigingssysteem om stoute ruimtepiraten het oneindige universum in te slingeren was blijkbaar weer teveel gevraagd. Dan is er ook nog een opstootje op een ruimteschip in nood met een dolgedraaid primaat. En het einde van de film is ook voorzien van enkele fragmenten die actierijker zijn. Maar het overgrote deel van deze toch twee uur durende SF is toch wel opgevuld met veel gemijmer, gestaar en zelfreflectie. Ik vond het eerder een demonstratie navelstaarderij tussen de sterren.

Ik beken. Ik verwachte iets heel anders van deze film. Laat ik het zo zeggen. Ik had liever dat “Ad Astra” meer tot het hoekje van films zoals “Interstellar” of “Gravity” zou behoren. De eerste is dan wel een meer wetenschappelijk getinte SF over zwarte gaten en dimensies. Terwijl “Gravity” de populistische toer opging door George Clooney en Sandra Bullock een rondedansje te laten maken in de ruimte. Ik koppel “Ad Astra” eerder aan een film zoals “High Life”. Ook zo’n film waar het aspect van de menselijke psychologie en conflictsituatie tussen individuen centraal stond. En net zoals de ander opgesomde films, zitten hier toch wel enkele verbluffende visuele hoogstandjes in. Beelden uit het heelal die op het grote doek indrukwekkend overkomen ondanks hun minimalistische look op bepaalde momenten. Maar op een verhaal over een intergalactische vader-zoon relatie met al zijn ups en downs zat ik nu ook weer niet te wachten.

Het meest indrukwekkende van de film? Het acteren door Brad Pitt. De manier waarop hij de astronaut Roy McBride speelt is gewoonweg schitterend. Een autistisch personage wiens gevoelloosheid en flegmatische natuur van hem een geschikte kandidaat maken om zo’n expeditie uit te voeren. De manier waarop hij de psychologische evaluatie testen uitvoert getuigt van totale lichaamscontrole en gebrek aan emoties. Roy McBride is een persoon wiens hartslag nooit over de 80 slagen per minuut gaat. Zelfs niet in een levensbedreigende situatie waarbij hij uit de atmosfeer tuimelt. En de manier waarop hij toont hoe emoties langzaamaan zijn systeem insijpelen, is gewoonweg bewonderenswaardig. Na “Once upon a time … in Hollywood” is dit ook een vertolking waarmee hij in de prijzen zou kunnen vallen. Tevens slaagde men erin om steracteurs zoals Liv Tyler, Donald Sutherland en Tommy Lee Jones te strikken. De rollen van die eerste twee, hebben echter een minimale impact.

“Ad Astra” is dus geen episch ruimteverhaal vol sensationele ruimtegevechten of creatief bedachte ruimtewezens. Op enkele sporadisch toegevoegde actierijke scènes, is dit een film vol filosofisch gepieker en impressies van zwaarwegende eenzaamheid. Ik vrees dat de meningen over “Ad Astra” verdeeld zullen zijn. Sommigen zullen het zien als de meest aangrijpende film van het jaar. De schrijvende filmpers heeft er ook alleen maar lovende woorden voor. Anderen zullen het eerder als saai bestempelen. Een film die dus vanzelfsprekend geliefd zal zijn bij de kenners van de “betere” film. De boodschap over het verlies van een ouder en de zoektocht hiernaar is overduidelijk. Er valt zelfs een theologisch trekje te ontwaren. Het resultaat is echter een langdradig overkomend eindproduct waarbij de ontknoping niet echt voldoening geeft. Tja, ik ben er zeker van dat een nominatie bij de Oscar uitreiking volgend jaar wel op zijn plaats is. Maar voor mij mag het bij een nominatie en eervolle vermelding blijven.

2.5*

Net een voldoende. Verhaal duurde veel te lang en was nergens echt spannend. Op zich is het idee wel tof om met de toekomst op deze manier te spelen maar het trok me gewoon niet. Met moeite uitgekeken.

Misschien wel wat langdradig, maar zeker interessant om te volgen. Veel actie moet je niet verwachten. De hele opzet draait om het gegeven wat Magister heeft aangehaald. Mooie beelden en goed acteerwerk van Pitt. The Martian en Interstellar vond ik ook wel beter. Lijkt me wel geen film om een tweede keer te bekijken. 7/10

“I see myself from the outside. Smile, present a side. It's a performance with my eye on the exit. Always on the exit. Just don't touch me.”

Toch wel een vrij bijzondere film hoor. Ik denk dat dit de laatste film voor het jaargetal 2019 word en voor de ‘decade’ de 10’s trouwens. Het was een bijzondere, vermakelijke en interessante zit maar op den duur ook wel érg langdradig met een (voor mij) behoorlijk in kak moment waar de film langere tijd té rustig is en hij gerust wat meer pit mocht hebben. De twee uur die de film dus telt vond ik iets aan de lange kant en had gerust wat korter gemogen. Ik wou de film eigenlijk voor vandaag (of gisteren hoe je het ook wilt zien) bekijken om hem eventueel mee te nemen voor mijn jaarlijstje maar dat ging hem sowieso al niet worden. De film was zeker mooi maar, voor mij toch nét niet.

Maar toch bezit deze film een bepaalde macht, een macht die ‘James Gray’ waanzinnig sterk wist over te brengen. En voornamelijk het feit ‘wat betekend het leven van de mens?’. De film verteld zijn verhaal erg sterk met Roy in de hoofdrol gespeeld door Brad Pitt. Obsessie, liefde en mentale instabiliteit, de film bevat veel emoties en veel pijntjes. Het is een film van uit horingen, gebruik en macht. Ik denk dat de personage ‘Roy’ daar alleen al geschikt voor is, puur ook omdat de jongeman een autistische achtergrond heeft.

Als het zover is dat wij als mens zo snel in de ruimte kunnen reizen, noch zover en dat we op de maan een hele basis hebben gebouwd en wij als normale ‘burgers’ dit misschien kunnen bezoeken, dan ben ik waarschijnlijk al aan het uitrusten tussen zes planken. Toch is dit wel een levensdroom van mij, de wereld vanuit de ruimte eens zien, helaas mag ik blijven dromen want ik weet bijna wel zeker dat dit nooit gaat gebeuren. Daarom vind ik docu’s maar ook films die zich afspelen buiten planeet aarde erg spectaculair en misschien zijn dit wel favorietjes.

Het verhaal was zeker wel tof. We volgen Roy. Een ruimtevaarder van wiens vader vermist is geraakt in de ruimte. Roy word vervolgens op missie gestuurd zijn vader terug te halen maar, als hij er achter komt dat hij word gebruikt aarzelt hij geen moment en neemt hij de touwtjes in eigen handen en gaat achter zijn vader aan. De eenzaamheid maakt hem langzamerhand gekker en gekker waardoor hij vreemde dingen gaat doen. Hij vind zijn vader maar, ook deze is mentaal niet meer te redden.

Dus ja, ik heb me zeker wel kunnen vermaken met deze film echter alleen dat hij soms iets te langdradig gaat worden. Visueel was het echt een pareltje en dat maakt hem wel hoog Sci-Fi waardig. De actie was leuk, maar dat kwam voornamelijk alleen in het eerste uur voor. Dus ja, prima zit maar voor mij geen jaarlijst waardig materiaal.

3.5*

Gezien in het vliegtuig nadat ik hem gemist hebt in de bioscoop. Wat uiteindelijk niet erg was, de film deed mij persoonlijk vrij weinig. Er zitten hele mooie en een paar intense scenes in, visueel gezien is het prachtig. Maar die paar stukjes nemen niet weg dat het over het algemeen te traag was. Dat hoeft niet erg te zijn, maar die trage momenten vobd ik gewoon niet boeiend, en dan dat deprimerende gepraat van Brad Pitt erbij. Ik snap de vergelijking met Apocalypse Now, maar die film was toch echt een stuk spannender (en gestoorder!) dan dit.

Jamer dat deze film tegen viel, had er wel wat meer van verwacht, 2,0!

Goeie film waarin een man te horen krijgt dat zijn vader, die jaren geleden een ruimtereis ondernam, nog in leven is. Een realistisch ogende ruimtereis-film die ook sfeervol in beeld is gebracht. Wellicht iets te gelaagd waardoor niet alles even goed uit de verf komt. Op zich gebeurd er genoeg, maar het is nogal traag en de film had wat korter gekund.

Grafisch mooie film, eerder avontuurlijke Scifi, maar alles is zo emotieloos gebracht dat het op het randje van verveling was. Precies of men wilde een moderne versie brengen van 2001 A Space Odyssey. Heb in gans deze film niet één glimlach gezien en Bratt Pitt wil een zo danig coole kikker spelen dat wanneer hij dan een emotie toont, deze niet eens meer geloofwaardig overkomt. Film ontbreekt ook aan deftige dialogen. Het is haast of enkel de beelden tellen. Zou deze maar 2,5 * geven, maar krijgt er 3 omwille van de toch wel mooie beelden. Is genre Interstellar maar vond Interstellar toch wel veel beter. Vreemde is wel dat heenreis twee tussenstops heeft (De Maan en Mars) en terugreis blijkbaar in één keer kan. Best niet te veel vragen bij stellen...

voor mij persoonlijk een klassieker.

Ook teveel movie mistakes.. in het begin kwam een explosie. Wis niet dat mensen vanuit het heelal van een space ruimte station naar beneden vallen konden naar de aarde. In de ruimte heb je toch geen zwaarte kracht.. dus hoe verklaar je dan dat mensen vallen kunnen? En aangezien in de ruimte geen zuurstof is. Hoe kan dan zo'n ruimtevaard afbranden? En dat zulke fouten die gronduit onlogisch zijn. Dan kun je beter nog maar een keer Gravity gaan kijken. Die is wat realistischer. Geen idee hoe je sterren geeft maar 1 ster is voldoende. Omdat vele dingen onlogisch zijn en de film te langdradig is en snel gaat vervelen. Te weinig actie of spanning in deze film. Is gewoon een uitgemolken film. Het is niet makkelijk een ruimte film maken.. maar als je die maakt dan ook goed. Kijk maar eens Armageddon van 1999 die blijft nog beter in special effects dan ad astra.. kortom.. zware terleurstelling. Je hebt de hele film accessoires al gezien in de trailer

Vond het meer een SF drama dan een SF avonturenfilm eigenlijk. De voice over, de flashbacks aan zijn ex en zijn vader maken Ad Astra tot een vrij serieuze kille film. Leunt zelfs dicht aan bij Gray's vorige werk Lost City of Z. Ook daar had je mensen die op zoek zijn naar fata morgana's en gedesillusioneerd raken wanneer ze de dromen en idealen die ze nastreven niet kunnen waarmaken.

Als SF film niet zo goed als bvb Interstellar. Een scène waarin Pitt zomaar met een schild door een meteorengordel van Neptunus zweeft vond ik ronduit lachwekkend en de vader die al bijna twintig jaar alleen in de ruimte leeft is op zijn minst ongeloofwaardig als je even aan alle praktische implicaties denkt die dat met zich meebrengt. Hoe groot moet je voedsel en drankvoorraad niet zijn? Om dan nog maar niet te spreken van die apen . Wtf?? Toch was dit visueel heel mooi gedaan, een feest zelfs, en heeft de film heel wat lof gekregen hiervoor.

Een typische James Gray film : ambitieus maar uiteindelijk kan hij opnieuw weer niet helemaal overtuigen.

Tommy Lee Jones is een held.

Ook nu weer, want de film komt pas tot leven als hij verschijnt. Vanzelf meteen met een intensiteit die Brad Pitt naar het wassenbeeldenmuseum verwijst. Niet dat Pitt nou heel veel te doen krijgt - het grootste deel van zijn rol had ook eigenlijk wel door een wassen beeld gespeeld kunnen worden. De overdramatische muziek moet dat gat kennelijk opvullen, en verhullen dat er narratief erg weinig gebeurt.

En wat de film dan te vertellen heeft, daar let je beter niet al te goed op. Toch alweer een tijd geleden dat ik zo’n slecht verhaal zo slecht heb zien worden uitgewerkt. Alle natuurwetten worden zoals gebruikelijk op z’n Hollywoods verflaterd, en het plot lijkt meer ingegeven door welke props er beschikbaar waren dan door logica of boodschap.

En dan de volstrekt leeghoofdige kolder waarmee de regisseur zijn gebroddel denkt te vergelijken met Apocalypse Now. Dan kan ik dat ook wel gaan zeggen, ik heb tenslotte ook wel eens een voice-over in mijn hoofd - want, de voice-over is toch echt de enige overeenkomst die ik heb kunnen ontdekken. Nergens komt het ook maar in de verte in de buurt vanzelf, en dat geldt precies zo voor vergelijkingen met 2001 - visueel spektakel??? heb ik wel dezelfde film gezien vraag ik me dan af. Of Interstellar. Was ik ook niet van onder de indruk, maar maakte er toch minder een potje van.

En als we dan toch nog een vergelijking willen zien, laat ik dan die toch met 2001 maken. Een optimistisch ideaalbeeld van de toekomst, de mens op verkenning naar het onbekende in de hoop zich te verbeteren - en dat verteld in een film die in alle opzichten zelf ook het nieuwe opzocht. Dan doet deze film dus in alle opzichten het tegenovergestelde.

Wat een lage score hier. De film doet wat denken aan Sunrise bij mij. Een film die het vooral visueel en van sfeer moet hebben. De filosofische vraagstukken vallen nog wel mee en veel verhaallijn is er niet echt nodig.

Of dit allemaal realistisch is zal me worst wezen, maar het wordt toch wat geloofwaardig gebracht. Geen karikaturale bemanningsleden zoals je in veel SF-films ziet. Brad Pitt in één van zijn betere rollen van de laatste jaren speelt een ervaren astronaut. Het geheel heeft ook iets heerlijk rustig. Het is geen actiefilm of horror. De sfeer die gecreëerd wordt zorgt voor net voldoende spanning. Voor de rest brengt het vooral rust met warme beelden. Zoals Onderhond hier eerder schreef krijg je dergelijke ruimtefilms met een groot budget niet al te veel te zien. Het verschil is duidelijk merkbaar.

Naar het einde is het wat minder, maar het vermijd wel de val van Sunrise om heel de tijd een mooie film te brengen en dan geforceerd één of andere twist er in te steken die de film meer kwaad dan goed doet. En gezien mijn oordeel over de film tegenover de gemiddelde score hier, doet het met wel benieuwen naar de vorige film van James Gray: The Lost City of Z.

Dit is best een bijzondere film. Sommige dingen vind ik echt totaal niet logisch, maar ja, het is sciencefiction dus alles kan en mag. Als voorbeeld de 'piraten' op de maan, die hen komen beroven? In die tijd heb je toch wel manieren gevonden, wie er allemaal op de maan aanwezig zijn en of het veilig is met bijvoorbeeld drones of camera beelden?

Toch is het geen slecht verhaal. Het kijkt mooi weg en de vormgeving en special effects zijn mooi gemaakt.

Brad speelt een licht autistisch persoon met een normale begaafdheid. Dat doet hij goed.

Best een te pruimen film. Maar verwacht geen commercieel gepeupel.

Nu hij op prime staat heb ik me er dan toch maar eens aan gewaagd.

En ik moet zeggen dat dat niet tegenviel.

Visueel prachtig, muziek fenomenaal en voor een slow burner zat hij goed in elkaar.

Maar wat cantforgetyou ook al zei, sommige gebeurtenissen zijn wel wat vreemd (idd die piraten wtf).

Verder wel kunnen genieten van al dat visuele pracht en praal.

Het zal vast aan mij liggen. Maar wat een slaapverwekkende film.

Ik verwachte in ieder geval een twist of iets dergelijks. Maar niets daarvan, het hele verhaal kan in 5 minuten verteld worden.

Het deed mee veel aan de Cannes film van "Willem Dafoe" in "Mr. Bean's Holiday" denken.

Oneindig ver, en verder

Ad Astra begon erg sterk en sfeervol en bleef de gehele speelduur ook een aardig hoog niveau aanhouden. Het nadeel is alleen dat dit sciencefiction drama, op het moment dat je een climax zou verwachten, juist aardig begint te slepen. Ik doel hier op het moment dat Roy eindelijk oog in oog met zijn vader komt te staan. Hoewel de uitkomst realistisch aanvoelt - wie zegt dat er perse buitenaards leven moet zijn?- is deze tegelijkertijd weinig verrassend en had ik meer creativiteit van de makers verwacht. Dat zijn vader zich van Roy los zou koppelen zag ik al van mijlen ver aankomen en voelde hierdoor ook een beetje gemakkelijk.

Ad Astra ziet er verbluffend mooi en bijna ongemakkelijk realistisch uit. In combinatie met een immer ijzersterke Brad Pitt en een uitmuntende cinematografie, maakt dit een kijkbeurt meer dan waard. Daarnaast komen er ook een enkel tal spectaculaire en actievolle momenten in outer space voorbij. Ook al voelen de meeste van deze momenten, zoals hier eerder ook al aangegeven, wel heel onwaarschijnlijk aan. Echter was dit voor mij niet het grootste probleem, zoals in de alinea hierboven aangegeven. En dat is jammer, want de regisseur laat met name bij het slot, de meeste kansen liggen.

3,5*

Een film met veel potentieel, maar matig uitgewerkt.
Visueel ziet de film er fantastisch uit, maar verhaaltechnisch klopt er het een en ander niet.
Ook kreeg ik het gevoel dat er in de eerste helft van de film actie-scènes zijn toegevoegd, die werkelijk nergens op slaan en er alleen inzitten om de film nog enige vaart te geven. Ik vond de maan-piraten werkelijk nergens op slaan. Los van het feit dat we maar hebben te accepteren dat er maan-piraten zijn, hoe kan het ook dat ze deze maanrovers niet van ver aan hebben zien komen. Het is toch niet alsof er heel veel druk verkeer is op de maan. Ze hadden deze toch allang kunnen zien aankomen en een raket kunnen afvuren. Om nog maar niet te spreken over de vleesetende apen. Dat vond ik echt absurd.

De film doet heel pretentieus en intellectueel, maar faalt erin daadwerkelijk een goed verhaal af te leveren. Reden waarom mijnstem niet veel lager is uitgevallen is puur vanwege de prachtige cinemafotografie waardoor ik me niet verveeld heb deze film en de potentie die erin zat.

Deze ruimtefilm eens bekeken en het was niet mis. De film moet het niet hebben van aliens, want die doen niet mee.

Prima geacteerd en visueel een mooie film. De film duurde wel redelijk lang en mocht misschien een tikkeltje korter, maar voor de rest een prima film.

Ad Astra (Naar de sterren...). Gemiddelde, behoorlijk trage film die het grotendeels moet hebben van mooie plaatjes en special effects. In ieder geval niet van het verhaal en het eindeloze gepreek tussendoor om die lange zit van twee uur te vullen. Donald Sutherland hadden ze wat mij betreft achter de geraniums mogen laten zitten, hij had gelukkig maar een korte rol, en die deprimerende rol van Tommy Lee Jones vergrootte het kijkplezier ook niet echt in die warme vader zoon relatie. Nee, helaas, een behoorlijke tegenvaller.

Dat was een lage zit, zelfs met doorspoelen. Idd mooie visuele beelden maar wat langdradig. Hoe komen die apen in raket? Vreemd.

Het moet je liggen, echt.

Langzaam. Weinig actie. Maar wat een visueel hoogpuntje. Ik heb mij ondanks het trage tempo geen minuut verveeld. Eenzaamheid in de ruimte was zeer goed voelbaar. Vond het een prachtige film.

Hier en daar wel een paar keer mijn wenkbrauw gefronst en afgevraagd wat Neil deGrasse Tyson van sommige scènes zou vinden[...]