Ad Astra (2019)

Ik heb echt niet het idee dat het persoonlijk was. Je gaf gewoon je mening en dat zien we hier graag. En ik ben het ook wel eens met de slechte recensies van jou en anderen: de film heeft zeker veel zwakheden en als je daarop focust dan kun je niet veel sterren geven. Ik heb echter de positieve zaken willen zien en heb daarmee de film misschien te veel sterren gegeven.

Dit viel wat tegen. Begon nog redelijk veelbelovend met enkele goede scenes, al miste de samenhang, maar vanaf het moment dat Roy (Brad Pitt) in zijn eentje de lange reis naar Neptunus gaat maken vanaf Mars gebeurt er niets interessants meer. Je vraagt je ook af of de oorspronkelijke crew die deze klus had moeten doen het karwei ook niet zonder veel problemen had kunnen klaren. Thema zoon die op zoek gaat naar vader is mij te cliché en Amerikaans. Dat boeide me verder niet zo. Brad Pitt is een goede acteur maar zelfs hij kon deze film redden. Daarvoor was het verhaal veel te zwak. Wel aardig dat Donald Sutherland weer een rolletje speelde. Die kende ik nog van Novecento (1976). Toen een topacteur, nu al dik in de 80.

Af te raden voor blockbuster en actie fans maar heb zelf enorm van deze film genoten.

Gaat zeer traag vooruit maar visueel prachtig en uitstekende cast van topacteurs.

De actie is soms wat bij de haren getrokken en dit zeker op het einde en heb ook verschillende mensen de zaal zien verlaten.

Denk dat deze film voor een iets ouder publiek is omdat het tempo veel te laag ligt om de jongere kijker te kunnen boeien.

Eigenlijk nog nooit zo vaak naar de bioscoop geweest als dit jaar. Ook deze plak ik er maar aan vast

teleurstellend.
het eerste uur zit er nog spanning in, wat zal hij aantreffen op neptunus ?
wat daarna volgt in het laatste halfuur is bijna lachwekkend, zoals hij met een schildje naar de oppervlakte wil gaan van de planeet.?? en de terugweg gaat niet via mars en de maan, hoezo dan?

Bijna twee uur lang meegezogen geweest met de rust die de film uitstraalt. Voor mij dus persoonlijk een topper.

Nergens wordt deze pretentieus.

De film wordt hierboven afgebroken op punten waar het zich niet op focust.

8,5/10

Het zal wel niet voor iedereen zijn maar ik heb erg genoten van deze film.

Fijne rustige en evenwichtige film. Grotendeels traag verteld verhaal, maar zakt nergens in door enkele goed gedoseerde actiescènes. Bevredigend eind.

Ik weet niet goed wat ik van deze film vond. Liet een beetje denken aan de sfeer van 2001: A Space Oddysey, maar dan zonder de mysterie, en het verhaal van Interstellar, maar dan zonder de actie, de wetenschap en de muziek. En als hoofdpersonage iets vergelijkbaars met de eenzame hoofdpersoon uit Blade Runner 2049, maar dan zonder het diepgaande filosofische.

En ik denk dat het bovenstaande ook het voornaamste voor mij uit deze film omschrijft, het is erg goed gedaan qua sfeer, daarnaast blijft het ook boeien tot het einde, tevens is het ook voorspelbaar en het is tegelijkertijd een leuke film om te kijken, maar het ook net niet.

Mijn advies: ga hem zelf kijken en vel een oordeel, het is zeker geen waste of time.

Ad Astra wordt overal (lees: recensies) neergezet als een slow burner. Ik was al helemaal ingesteld op een trage, saaie film waarbij ik 2 uur lang naar innerlijke dialogen van eenzame reiziger Brad Pitt in een ruimteschip zou gaan kijken. Dit aan de hand van een voice over. De trailer sprak me daarbij ook al niet aan.

Maar niks van dit alles. Oké, dit is niet een achtbaanrit, maar nergens wordt dit ook gepretendeerd. Maar er gebeurt gewoon best veel in de film en dat komt de film ten goede. Ik was continu nieuwsgierig naar de volgende stap die Pitt's personage Roy moest ondergaan om uiteindelijk tot het ultieme doel te komen: leeft zijn vader nog en wat gaat er gebeuren als hij eenmaal op/bij Neptunus aankomt?
Dit gaat gepaard met prachtige beelden, waarbij de achtervolging op de maan er prachtig uitziet. Maar eigenlijk is de film op alle vlakken audiovisueel gewoon een pareltje om naar te kijken. De score is niet te bombastisch aanwezig en dient het beklemmende gevoel dat Roy eigenlijk zijn hele leven ervaart. Alsof hij zich niet thuisvoelt tussen de andere mensen. Hij is op zoek naar iets. Het lukt regisseur Gray om het proces van de koele alleskunner Roy langzamerhand toch een mens met gevoelens en gebreken geloofwaardig te maken. Het helpt ook mee dat Brad Pitt een acteerkanon is. Ik vergat tijdens het kijken compleet dat hij het was.

De film vond ik allesbehalve traag. Eigenlijk bevat de film niet eens zo heel veel rustige momenten: Het ongeluk op aarde, de reis naar de maan, de reis naar Mars, de reis naar Neptunus en uiteindelijk weer terug. Misschien ligt hier ook een klein nadeel van de film. Het had juist misschien iets meer dag isolate gevoel van een lange reis kunnen weergeven. Richting het einde gaat het me net even te snel allemaal. Ik heb niet echt het idee dat Roy uiteindelijk als "enige" mens het uithoekje van ons zonnestelsel heeft bereikt.

Maar misschien is dat ook weer een goed teken, want van mij had de film wel 3 uur mogen duren. Zo kon er nog wel extra veel tijd aan het slotstuk van de film besteed worden. Emotioneel werkte de film uiteindelijk gewoon uitstekend. De film zal denk ik voor mensen vooral traag aanvoelen door de stijl van filmmaken. Een rustig portret van een personage creëren en nergens te veel willen opvallen. Alles in de film wat er qua actie gebeurt staat in dienst van het personage van Pitt. En daardoor kan de actie misschien kleiner aanvoelen en als traag worden ervaren. Maar het maakte het voor mij juist intenser. Misschien dat daarom de grootsheid van de reis, waar ik het net over had, wat meer naar de achtergrond geschoven wordt.

Verrassend, maar deze film wil ik wel in mijn collectie hebben en herzien. 20th Century Fox neemt in stijl afscheid met o.a. deze pre-Disney film.

4,0*

Ik heb al veel uiteenlopende recensies gelezen over deze Ad Astra. Maar heb er wel een goed oog in als ik voort ga op de meningen van de users die zich binnen mijn interessegebied bevinden.

Alleen al de recensie van rep_robert doet me al aftellen naar zaterdag!

Nou, ik ben benieuwd wat je ervan vindt

Da's wel het fijne aan MM, dat je je altijd kan spiegelen aan bepaalde users en hun smaak. Die reviews geven me meestal meer kennis en inzichten dan professionele reviews op sites.

Na bijna vier jaar Moviemeter is hij er: mijn eerste halve ster. Ik heb werkelijk geen goed woord over voor dit gedrocht. Alleen als onbedoelde komedie werkte hij nog een beetje. Tussen het zuchten door moest ik soms best grinniken als de voice-over voor de zoveelste nog eens uitlegde wat je als kijker al vanaf de eerste seconde begreep. Ik was lang niet de enige in de zaal die zijn lachen niet in kon houden. Het hoge cijfer hier en op IMDB verbaast mij zeer.

Die knullige openingsscène beloofde al weinig goeds, maar het ging echt goed mis toen de held van het stuk vervolgens voor zijn hoge bazen moest verschijnen. Het gesprek dat daar plaatsvond zou perfect kunnen dienen bij een collegereeks scenarioschrijven, als voorbeeld van hoe het dus niet moet. Informatie aan de kijker geef je niet via dialogen tussen mensen voor wie die informatie al bekend is.

De standaard was gezet. Wat volgde was een belachelijke maar nooit werkelijk spannende en vooral nogal rechtlijnige reis slechts onderbroken door ruimtepiraten en wilde apen en een zeer ongeloofwaardige scène waarin Roy als verstekeling aan boord van een raket klimt en kom je, uitgeput door al die totaal oninteressante zelfanalyses van de hoofdpersoon, uiteindelijk bij pa aan.

In het gesprek tussen die twee komt niets naar voren wat je niet al lang weet of kunt vermoeden. En dan volgt het absolute dieptepunt (of hoogtepunt, want ik moest echt heel hard lachen): dat Roy uitspreekt dat zijn vader heel zijn leven op zoek is geweest naar leven dat er niet is, terwijl hij de mensen om hem heen niet zag staan. Je weet al heel de film dat dat de (niet bijster originele) paradox is waar het om draait, en dan smeert hij het nog even uitgebreid in je gezicht. Dat kan toch echt niet. Wat een afgang. Ik kwam niet meer bij.

Vervolgens gaat Roy terug naar aarde. Hij heeft zichzelf echt leren kennen en gaat hij zijn leven beteren en daar staat dan zijn vriendinnetje op hem te wachten. Ook dat nog.

Ook aan de details is nauwelijks aandacht besteed. Neem de tijd waarin het speelde, 'de nabije toekomst'. Technologisch zijn ze een stuk opgeschoten, maar verder is alles precies hetzelfde gebleven. Het vliegveld op de maan ziet er precies zo uit als Schiphol anno nu. Dat getuigt wat mij betreft van totale luiheid van de makers en desinteresse in hun eigen film.

En dan die beelden in de ruimte, dat zag er toch allemaal uit alsof het van lego gemaakt was? Alsof er sinds Space Odyssee geen enkele vooruitgang geboekt is op het gebied van special effects en digitale animatie. Verder stikte het van de plotholes (bijvoorbeeld: waarom reageert pa, die geen liefde voor zijn zoon voelt, eerst niet op Roys poging contact te maken, maar later, als Roy afwijkt van het script, ineens wel? Waarom moest hij überhaupt persoonlijk naar Mars om die boodschap in te spreken, dat kun je toch ook gewoon thuis doen en het dan even op een stickie zetten?) en de clichés (de manier waarop Helen geïntroduceerd en gefilmd wordt - er zou maar een kijker zijn die niet meteen begrijpt dat zij een belangrijke rol speelt. En nog eens inzoomen op haar gezicht. En nog een mysterieuze glimlach. Mijn god.)

Nou ja, het was me allemaal wat. En dan te bedenken dat ik eigenlijk naar de nieuwe Almodóvar zou gaan, maar het regende te hard en Ad Astra draaide dichterbij. Sommige mensen hebben ook altijd geluk.

Really? Een beetje realisme is juist gepast. Niet dat de wereld over 40 jaar opeens compleet anders is. Dat is meer een jaren 60 ideologie. Vond het juist een sterk punt. De mens verkent de ruimte, maar eigenlijk blijkt de mens nog steeds zelfzuchtig en wordt nieuw ontdekt (ruimte) gebied exact hetzelfde behandelt als de aarde. Modern imperialisme in space.

Niet compleet anders nee, maar iemand uit 1980 zou toch wel even schrikken als hij 2020 zou belanden. Het is gewoon iets waar deze film zich totaal niet mee wil bezighouden.

Precies, en dat vind ik spijtig en het getuigt wat mij betreft van een totaal gebrek aan liefde en interesse. Als maker is het toch juist leuk om over dat soort dingen na te denken?

Nee, want het draait daar in deze film ook totaal niet om. Het is een portret over Roy McBride. Ik vond het ook mooi dat de ruimteschepen gewoon oogden en ze allemaal zweven, alsof het ruimtevoertuigen uit dit tijdperk zijn. Het is een bewuste keus geweest om het niet te modern te laten ogen allemaal.

Overigens valt dat reuze mee met de verschillen. In de jaren 60 dachten ze dat we vliegende auto's zouden hebben en weet ik veel wat.

Ik volg een FB archief foto pagina van de stad Groningen. Als je foto's van een winkelstraat 80 jaar geleden vergelijkt met anno 2019, dan vallen de verschillen juist reuze mee. Het valt enkel in grote wereldsteden wat meer op waar er veel hoogbouw is

Het gaat mij ook niet per se om gebouwen, meer om mode, taal, omgangsvormen, etc. Ik kan gewoon echt niet begrijpen dat je dat maar even laat zitten, als maker. De film gaat daar inderdaad niet om, maar het zou onderdeel van het geheel moeten zijn.

Maar goed, het is slechts een van mijn kritiekpunten. Ik vond de film op vrijwel alle fronten belabberd. Mijn oordeel zou niet veel milder zijn als hier wel iets mee gedaan was. Het bevestigt voor mij alleen het gebrek aan inzet.

Prachtig gefilmde flutfilm. Geen samenhang, opgepompt verhaal, vreemde actie, weinig tot geen affectie met de karakters.. Maar o wat een mooie beelden. Ik wist het van te voren niet, maar was niet verrast toen ik op de aftiteling hoyte van hoytema zag staan.

Saaie zit over een zoon die zijn vader zoekt in deepest space. Een bejaarde ruimtestation tiran die lijdt aan space madness. Niet zo origineel dus. (Denk aan sunshine en apocalypse now). Verteld in de allerlaagste versnelling. De beelden zijn best mooi maar verwacht geen ‘a space odyssey’ pracht en praal.

Niet perfect, maar het is wel lang geleden dat ik me tijdens een film zo ondergedompeld voelde in een ander universum.

Wat ik in de voorgaande commentaren niet voorbij heb zien komen is het gedeelte op Mars. De ongemakkelijke waanzin aan de oppervlakte, van o.a. het te lang wegblijven van huis, wordt mooi weergegeven. Dit is m.i. het stuk dat het meest doet denken aan Apocalypse Now. Prachtige decors en een cool bijrolletje van Ruth Negga.

Leuk om Sutherland en Jones te zien, ze overtuigen meteen in de korte speeltijd die ze krijgen, maar ook Pitt is erg aangenaam en weet na Once Upon A Time In Hollywood toch aardig wat variatie in zijn speelstijl te leggen.

Een minpunt zijn de actiescènes die, hoewel mooi gefilmd, vaak nogal ongeloofwaardig en onlogisch zijn en daarmee de coherentie van de film dreigen te verstoren.

Sfeervol en bij momenten subliem vormgegeven. De machtige, wijdse leegheid van de ruimte wordt prachtig neergezet, het lome tempo waar sommigen over klagen past daar juist perfect bij. Jammer genoeg is Ad Astra is zo'n film die onder het mom van concessies naar het grote publiek toe terloops ook een wat zeurderig verhaaltje probeert te vertellen over een man die zijn vader zoekt. Mocht het nou gewoon enkel als kapstok dienen had je mij niet horen klagen, maar het krijgt eigenlijk veel te veel aandacht voor wat het is. Dat deed een film als Gravity dan toch beter, al hebben beide films dan wel weer gemeen dat ze op het einde flink de mist in gaan.

Had dus best nog beter gekund, al zijn sommige stukken dermate visueel indrukwekkend dat de negatieve punten grotendeels overschaduwd worden. 3,5*.

In potentie een goede film, lekker traag ook en een ietwat dreigend sfeertje. De film is een soort Heart of Darkness, maar niet op de Congo maar in de ruimte. Waarin de hoofdpersoon langzaam wordt meegezogen door zijn verleden en de leegte van de ruimte. Maar na een sterk eerste uur en een zalige openingsscène met spanning en een goede sfeer vond ik het tweede uur tergend traag op de verkeerde manier, want de film werd vooral vaag. Ik had ook geen idee of ik nu naar een droom zat te kijken of naar de realiteit, terwijl dit me geen film leek die daarmee speelde. Pitt doet het oké maar mijmert iets te veel in zichzelf en zijn hele persoon kon me ook aar matig boeien. Hoe meer de film vorderde, hoe meer de film zich daarop focuste, hoe minder interessant die voor mij werd. 3,0*.

Tja het verhaal is wel slecht eigenlijk en er gebeuren weer dingen in de ruimte die mij totaal onrealistisch lijken. Brad Pitt als astronaut kan ik ook niet erg serieus nemem, net zo min als Ben Afleck als accountant in de gelijknamige film.

Ook hier en daar weer wat cliche emo-momenten waar ik bij in slaap viel maar die horen er uiteraard bij en gelukkig waren ze niet overdadig. Het einde was ook om te janken natuurlijk.

Dan verwacht je een lage score maar afgezet tegen The Martian en Interstellar die ik beide echt compleet zwakzinnig vond is deze film een ware verademing in dit genre.

Het krabbelt lekker voort en je reist op traag tempo de ruimte door van planeetje naar planeetje en de beelden daarbij zijn werkelijk adembenememd, zeker in Laser-Ultra bij Kinepolis. Ze weten je de eenzame leegte in de ruimte echt goed te laten ervaren, dat is zeker geslaagd en alleen dat is al een bioscoopbezoekje waard.

Dus haat je Interstellar en The Martian ook en wil je gewoon een road-trip movie door de ruimte dan is dit jouw film. Het plot moet je maar laten voor wat het is en vooral jezelf niks afvragen.

Just sit back, colatje en popcorn erbij en enjoy the ride.

Dat deze regisseur ook het ongelofelijk slechte The Lost City of Z (2016) gedaan heeft, had me moeten waarschuwen. Deze film heeft zoveel problemen dat het haast niet samen te vatten is. Elke poging om emotie uit te diepen is zo weergaloos knullig uitgevoerd. Er zitten zoveel onnodige scenes in de film. Zo vaak had ik het gevoel een plothole in de film te ontdekken. De spaarzame momenten van briljantie (want die waren er toch in mijn optiek) wegen bij lange na niet op tegen deze slechte kanten.

Waarom zitten we ineens naar moordlustige bavianen te kijken? Waarom is de veiligheidscode zo oppervlakkig als 911? Waarom moet Brad Pitt precies naar Mars om een stemberichtje op te nemen? Waarom reist die vriend van z'n vader mee tot mars? Hoe kan het dat die vader niet zelf ook dood gaat door de flikkerende antimaterie wanneer er miljarden mijlen verder op aarde 40.000+ mensen dood door gaan? Hoe kan het dat Brad Pitt - met z'n oh zo hoge IQ - niet doorheeft dat hij aan alle kanten als een pion gebruikt wordt? Hoe kan het dat hij tijdens het bestijgen van de raket richting Neptunus niet levend verbrandt wordt? Hoe kan het dat de meteorieten in de banen van Neptunus niet dwars door het metaal en Brad Pitt vliegen? Hoe kan het dat een atoombom ter grootte van een handtas zo'n grote explosie teweeg kan brengen dat Neptunus haast uit haar baan om de zon geblazen moet worden? Waarom is die explosie überhaupt nodig om terug te gaan naar aarde, wanneer die explosie niet nodig was om naar Neptunus te gaan? Waarom wordt hij als ruimteterrorist warm onthaald bij terugkeer op aarde?

Ergens heb ik het vermoeden dat de makers van deze film wel degelijk een hoog film-IQ hebben (anders stop je geen muziek van Nils Frahm, Olafur Arnalds, Joep Beving of Aphex Twin in je film), maar dat er ook bewust voor oppervlakkige plebmotieven gekozen is om de film toegankelijk te maken voor een Hollywood-publiek (en dat de muziek van Nils Frahm, Olafur Arnalds, Joep Beving en Aphex Twin dus ook compleet misplaatst in de film gezet wordt). In de kern - zoals ik het zie - is de premisse van de film heel interessant. Het heelal is zo groot, dus het moet haast wel dat we niet alleen zijn. Iemand gaat naar de rand van ons zonnestelsel om dat aan te tonen (leuk gevonden, dat idee van een grotere afstand van de zon en daarom beter zicht op de rest van het heelal) en treft he-le-maal niks aan. De eenzaamheid die je dan ervaart, honderd dagen van de aarde verwijderd die vol zit met het verschrikkelijke menselijke ras dat ook oorlog voert op de maan, is onmetelijk en dus ook reden om niet terug te keren.

Naarmate de film vordert, moet het plebmotief geïntroduceerd worden zodat iedereen nog iets uit de film kan halen. Maar het hoofdpersonage is zo apathisch en emotieloos dat de onderliggende laag - een problematische vader-zoon relatie - totaal geen gewicht kan dragen. Geloof je als kijker echt dat hij blij is om terug te zijn in een Amerikaanse diner met slurpkoffie zodat hij z'n naamloze vrouw in de ogen kan staren? Je kan het plebmotief nog aan het hoofdmotief breien door te zeggen dat je juist terug moet gaan naar de aarde wanneer blijkt dat de rest van het heelal onleefbaar is. Dat de aarde de enige plek is met vrije zuurstof en liefde. Maar deze hele film is opgezet rond het idee dat we een emotioneel autistische astronaut volgen die genoeg losgekoppeld van aardse normen en waarden is om dat alles achter zich te laten en naar het onbekende te gaan en nooit meer terug te keren.

Ik geef de film ergens het voordeel van de twijfel omdat het ambitieus is, het durft een antwoord te geven op de vraag naar of er elders in het heelal intelligentie bestaat. 2001: A Space Odyssey (1968) is een briljante film omdat het stelt dat die intelligentie bestaat en superieur aan ons moet zijn als het ons kan bereiken. De mens is altijd aan zijn eenzame en machteloze lot overgelaten. Of hij vindt geen intelligent leven, of het intelligent leven is er niet. En als het intelligent leven er toch is, wordt de mens zo outclassed dat hij als een labrat gemanipuleerd wordt. Ad Astra laat dat ook mooi zien middels een vader die liever zelfmoord pleegt door dieper het heelal in te verdwijen. De eenzaamheid wordt prachtig weergegeven in de scene wanneer Brad Pitt de enige in het ruimteschip richting Neptunus zit en in tachtig dagen langzaamaan gek van de eenzaamheid en emotionele worstelingen wordt.

In vergevingsgezinde staat kan ik nog net een 3/5 aan deze film geven, maar het verdient evenwel een 1.5/5. De getoonde emotie is te vlak, het plot te vol met gaten, de interessante boodschap te vervuild.

Het is intussen al duidelijk dat deze Ad astra geen blockbuster voor het grote publiek is. Wie een spetterende actiethriller verwacht is er vervolgens aan voor de moeite. In de plaats hiervan schotelt Gray je een soort filosofische gezapige film voor over een man die worstelt met zijn eenzaamheid en de zoektocht naar zijn vader.

De film blies me zeker niet weg. Eén van de grootste pluspunten zijn de adembenemende beelden van de ruimte. Visueel echt een pareltje waarbij het bioscoopgevoel wel een meerwaarde geeft. De onmetelijkheid en eenzaamheid wordt goed weergegeven en straalt af op het personage van Brad Pitt. De actiescènes zijn op de eerste scène na erg pover en zelfs overbodig. Die maanraid met die Rovers is betekenisloos en heeft bitter weinig met het verhaal te maken. Ook die scène met die aap is nogal bij de haren getrokken.
De filosofische insteek is een ander pluspunt waarbij je je de vragen kan stellen waarom het in de menselijke natuur zit om steeds nieuwe horizonten te verkennen en te exploreren. Wat is het doel en de bedoeling hiervan? Waarom is (of zou) het gras steeds groener aan de overkant (moeten zijn)?

De insteek rond de eenzaamheid van Pitt en het feit dat het je horendol maakt had ik liever verder uitgewerkt gezien. Het plot draait uiteindelijk rond de zoektocht naar zijn vader en dat boeit uiteindelijk toch minder. Audiovisueel erg sterke film met eveneens een goede Pitt. Alleen vond ik het plot de verkeerde richting uitgaan. Beetje gemengde gevoelens dus voor deze Ad astra, maar globaal gezien gewoon 'goed'.

En verder alles wat iPim zegt.. Eens.

Je had veel gesnurk verwacht?

Was vantevoren al een twijfelgevalletje na de kritieken die ik las, maar was door de positieve geluiden toch wel benieuwd genoeg om hem toch te gaan kijken. Begin viel me alles mee maar op een gegeven ging het me veel te traag, dommelde ik een beetje in en betrapte mezelf daarna op ver afdwalen met gedachten over Leo Beenhakker, wat zullen we vanavond eens eten, niet vergeten een zak wortels mee te nemen voor de konijnen, Valencia-Ajax, zin een gele kiwi, jammer dat deze film niet over een Friese schaatser gaat enzovoort...

Had hem achteraf bezien prima over kunnen slaan.