Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi (2017)

Absoluut weer mee vermaakt, het verhaal blijft toch altijd weer interessant genoeg met alle epische battles op meerdere planeten.

Daarentegen is het Disney-gehalte ook mij al wat te hoog hier. Ik zit absoluut niet te wachten op nog meer kindvriendelijkheid.
Een lekker donkere Star Wars zoals Empire Strikes Back zou echt wel weer welkom zijn.

Hier storen de veelvuldige humorpogingen met wisselende uitwerking, volledig niet ter zaken doende pluisbeestjes en dan ook nog Oliver Twist achtige kids (WTF) toch net iets te vaak.

1 vraag: waarom had die vice-leider niet onmiddelijk kunnen doorhebben dat ze dat grote battleship moest doorklieven met hyper speed voordat 2/3 van de pods al was vernietigd...

film reviews in 100 woorden: Star Wars: The Last Jedi (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

The Last Jedi is even bombastisch als zijn voorganger, maar het zijn de momenten tussen de personages die interessanter zijn dan de grootse (en uiteraard indrukwekkende) actiescènes. verschillende verhaallijnen worden door mekaar verweven, sommige misschien wat overbodig in vergelijking met het grotere verhaal, maar desalniettemin blijft elk verhaal interessant genoeg. Vooral Hamill, Ridley en Driver leveren prima acteerwerk en de relatie tussen Rey en Kylo Ren is een enorm frisse toevoeging aan de franchise. Sommige personages voegen wat minder toe en het tempo is ook niet altijd even vlot, toch vond ik The Last Jedi een meeslepende en spectaculaire actieprent.

4,0*

Nog iets, ik vond het ook jammer dat Snoke niet Darth Plagueis the Wise bleek te zijn. Ik had gehoopt toen hij gedood werd door Kylo Ren dat hij zou regenereren. Darth Plagueis kon iemand van de dood redden en zelfs leven creëren (volgens Darth Sidious in Revenge of the Sith). Misschien dat Rey op zo'n manier tot leven gecreëerd werd om een of andere reden want haar ouders zijn nog altijd onbekend.

Star Wars: The Last Jedi is de creatieve dood van de reeks. Ik had van tevoren al wisselend commentaar gehoord, maar dat het me zo hard zou tegenvallen had ik echt niet voor mogelijk kunnen houden. The Force Awakens was een kopie van A New Hope, maar was kundig geregisseerd, geacteerd en geschreven, The Last Jedi is een complete omwenteling hiervan.

Ik vind het echt verdomd jammer wat Carrie Fisher is overkomen, maar ze acteerde echt rampzalig. Dat geldt voor praktisch de gehele cast overigens, want bij bijna niemand kwam er ook maar een moment oprechte emotie over. Ligt ook grotendeels aan het rampzalige script, want men doet precies waar ik al bang voor was: Disney-joligheid introduceren. De film heeft in de eerste 5-minuten een 'je moeder' grap. Ha. Ha. Fucking. Ha. Mensen krijgen weer dingen tegen hun hoofd. Mensen vallen weer van dingen. Het Thor: Ragnarok-syndroom zet zich lekker voort. Hamill doet echt wel zijn best, maar krijgt ook weer een hoeveelheid tenenkrommend slechte situaties voorgeschoteld die hem weinig kans geven om de boel echt te redden. De rest van de cast is uitzonderlijk 'meh' op zijn best.

Het voelt aan alsof niemand een idee heeft van wat er precies moet gebeuren met het verhaal. Geen uitleg over The First Order of Snoak. Geen visie. Een herschrijving van The Force. Een geforceerde Yoda-cameo, want het is kennelijk compleet logisch dat hij nu eventjes op komt duiken. Een subplot met Finn en Rose gaat helemaal nergens heen en levert niets op buiten een matige performance van Benicio del Torro. En een van de dingen waar mijn scifi-minnend hart helemaal bij stilstond: ruimtebommenwerpers die naar een schip moeten vliegen om daarboven bommen te laten vallen. Zo werkt het niet! De toevoeging van ruimte-pinguin/cavia's genaamd Porgs om meer speelgoed te verkopen kan ik nog overheen kijken, maar verder viel het ook op dat deze film er niet in slaagt om nog iets anders memorabels qua creatures of vehicles neer te zetten.

Het ergste is dat de film er verder prima uitziet. Er wordt echter slechts sporadisch iets met impact neergezet. De opoffering van Holdo is een positieve uitzondering, net zoals de blik in Skywalker's ogen als hij de jonge Ren met getrokken zwaard benaderd. Het is echter allemaal te weinig. De vorige film had een spannend eindgevecht; ik heb hier niets gezien dat qua lightsaberduels impact heeft achter gelaten. Ook de ruimtegevechten misten spanning. Nee, dan kijk ik liever Rogue One nog een keer.

Viel ook op dat de zaal bij ons behoorlijk stil was. Soms werd er gelachen op een heel flauw moment, maar na afloop was er geen euforie of ontlading met mensen die lachten en blij waren, terwijl ik me bij The Force Awakens niets dan blijheid herinner. Voor mij is het klaar, de volgende hoef ik al niet meer in de bioscoop te zien.

Lennert zeer apart dat je Return of the Jedi de beste Star Wars vindt dan. Als er één SW film 'Disney joligheid' heeft dan is Return wel. Ewoks en Jabba's Palace remember...

Al vanaf de eerste film, episode IV zoals dat later genoemd is, zit er joligheid in de films.

Of het "Disney"-joligheid is weet ik niet, ik kan niet zoveel met dat begrip, maar dat gekibbel tussen R2D2 en C3PO in deel 1 is al volslagen joligheid. Van robots verwacht je dat gedrag toch niet.

Dat is charme van de reeks, die flauwe gein.

Ja, en in episode VI kwamen daar die troetelbeertjes bij, die met hun houten speren dat geavanceerde stormtrooperleger effe de baas bleven.

Star Wars staat van begin tot eind bol van de joligheid. Met als dieptepunt Jar Jar Binks natuurlijk.

Ewoks zijn Charlie, schattige junglebewoners die je wel even omver loopt. Zo denkt de kijker, zo dacht Amerika. Amerika had het fout, de kijker ook. De koddige Ewoks kan ik daarom nog best goed hebben en zelf mag je in de spiegel kijken hoe jij mensen beoordeelt.

Charme, zoals hierboven werd omschreven. Charme is wat de originele Star Wars trilogie in overvloed had.
Charme is wat The Force Awakens, ondanks al zijn beperkingen, terug bracht.
En charme is een belangrijk onderdeel dat The Last Jedi in zijn geheel mist.

Het deed vanmiddag bijna pijn om dit nieuwste deel in de Star Wars-saga te moeten aanschouwen.

Want wat is dit een puinhoop geworden. Van het tempo tot aan de samenhang van het verhaal. Van het compleet misplaatste gebruik van humor tot scènes die sowieso nergens op sloegen. Personages waar je geen reet om geeft (Rose/DJ/Holdo) en degene die je wel iets doet/doen worden in een rol geschoven die ze niet past (Kylo). Het gehannes met Leia waar ze een uitgelezen kans om haar een bevredigend slot te geven weg gooien.

En her en der wordt er dan gedaan alsof dit alles zo vernieuwend is. Maar tegenover elke meer originele noot staat een hele partij aan overeenkomsten tussen wat hier getoond wordt en wat zich, vooral in TESB en ROTJ, afspeelt.

Als je het gevoel krijgt dat de film te lang duurt, dan zit er iets niet goed. Een goede film kan 4 uur duren en dan hoef je nog geen moment te vervelen. Ik kan me eerlijk waar niet meer herinneren hoe vaak ik bij TLJ afgeleid was en zuchtend verveeld zat te wachten op de aftiteling.
Zoals ik al aan het begin aan gaf, het was pijnlijk. Ik was haast nergens emotioneel betrokken bij wat er zich afspeelde.

Als dit hetgeen is waar Disney zó van onder de indruk was dat het Johnson een eigen trilogie opleverde, dan maak ik mij ernstig zorgen om de toekomst van Star Wars en gezien de recente ontwikkelingen, de gehele filmwereld.

Ik begrijp dit niet helemaal, mjk. Ik meen dat "Charlie" de bijnaam voor die Vietcong was, maar in 1983 was die ellende in Vietnam toch al 7 jaar achter de rug? En wat bedoel je met die spiegel? Merkwaardig bericht wat mij betreft.

De bijna totale uitroeiing van de resistance gedurende de hele film is een prima match met joligheid...

Daarover verschillen we dus in mening.

Ja, waarom niet eigenlijk. Joligheid in een film hoeft niet de ernstige lijnen te verstoren. Het kan prima samengaan.

Helaas gaat het in TLJ niet goed samen...

Aangezien het publiek in overtal mee zal leven met de hoofdpersonages, die haast uitsluitend de good guys moeten voorstellen, komt joligheid zoals jullie dat dan noemen, vreemd over als zij in de hoek zitten waar de klappen vallen. Dan wordt joligheid cynisme, volgens mij.

7 jaar is niks, niet genoeg een bepaald maatschappelijk gevoel weg te bannen. Genoeg Vietnam-films die ook de jaren erna nog uitkwamen.

En die spiegel: als kijker ziet iedereen Ewoks als schattige koddige beertjes die nooit The Empire zouden kunnen moeten verslaan. Zelfs nu 30 jaar later zie je nog discussies genoeg dat het een ongeloofwaardig onderdeel is. Zo dacht men in de jaren 60 en 70 ook over de Vietcong, denigrerend haast. En de kijker die Ewoks als niet gevaarlijk ziet, denkt precies hetzelfde. Diezelfde kijker die zeer goed mogelijk kritiek had op het Vietnam-beleid van de Amerikaanse overheid denkt zelf dus niet anders.

Volgens mij niet. Maar als het wel zo is, dan is er ook niets mis met cynisme. Geef het beestje een naam. Ik heb van de luchtigheid genoten.

Ik zie de laatste tijd iets te veel luchtigheid in dit type film. En jammer genoeg wordt het beloond.

Er komen nu zelfs nog WOII films uit waarin de Duitsers nog effe een pak rammel moeten krijgen, dus je zult gelijk hebben.

Maar om mij een spiegel voor te houden wat betreft de Vietnamoorlog omdat ik de Ewoks speertjeswerpers vind gaat me wat te ver. Die beertjes waren gewoon een misplaatste jolige factor. Misschien moet jij ook niet pretenderen om te weten wat "iedereen" zag achter die Ewoks.

"OK, dat kan. Mijn mening is anders, maar dit is aan een ieder persoonlijk. Daar valt niet veel over te discussieren."

Ha, eindelijk kan ik dit topic gaan doorlezen.

Toffe film.

Net gezien. Ff in laten werken. Niet perfect maar ...What a ride ...awesome!

Mooi man. Wat vond je ervan? Ik verwacht een aardige recensie .

Toch wel een tegenvaller deze film. Het is op zich allemaal vermakelijk om te zien. De actie scenes zijn behoorlijk goed, en hoewel soms wat misplaatst kon ik ook wel lachen om de grappen.
Over het acteerwerk ook weinig te klagen. Vooral Mark Hamil weet echt indruk te maken en zijn scenes met Daisy Ridley behoren wat mij betreft tot het beste wat de film te beiden heeft.

De muziek van John Williams is erg goed. Mooi gebruik in de film van o.a Rey,s thema en het thema voor Kylo Ren . Het meest gedenkwaardige nieuwe muziekstuk wat wordt geïntroduceerd is het thema voor Rose, een mooi thema wat ook wel redelijk goed past bij het desbetreffende personage. Erg indrukwekkend vond ik de muziek van Williams tijdens de scene tussen Luke en Kylo Ren aan het eind van de film. Op de scene zelf valt één het ander aan het merken, maar de muziek van Williams vond ik fantastisch.

Probleem van de film is wat mij betreft het verhaal en de lengte. Hoewel de film nergens echt saai wordt, voelt het geheel toch wat te lang aan. Ik had op bepaalde momenten het gevoel dat de makers niet goed wisten waar ze naar toe aan het werken waren, en dat ze om de tijd in de film te vullen maar een aantal grappige en spectaculaire scenes erin hebben geschreven. Neem nu bijvoorbeeld de verhaallijn van Fin en Rose op Canto Bliht. Op zich wel vermakelijk, maar achteraf voelt het toch wat overbodig en als opvulling aan.

In The Force Awakens kwam voor mij de echte dreiging van Snoke. Hij deed mij in die film op een positieve manier denken aan Darth Sidious. Snoke had iets ongrijpbaars en bedreigend over zich heen. Ik was erg benieuwd naar wat ze met Snoke gingen doen in de The last Jedi. Erg jammer om te zien dat Snoke in The last Jedi in een soort slechte remake scene uit The return of Jedi bij het vuilnis wordt gezet. Snoke is uiteindelijk niks meer is dan een soort heel slechte karikatuur van de eerder genoemde Darth Sidious . Zonde, zat veel meer potentie in. Een totale deceptie eigenlijk hoe met Snoke wordt omgesprongen. Aan het eind van de film hebben we dus Hux en Ryn als voornaamste vertegenwoordigers van the first order, deze twee hebben niet genoeg gewicht om de first order een echt dreiging mee te geven. Kylo Ren en Hux vind ik redelijke goede personages, maar komen bij lange na niet zo dreigend over als bijvoorbeeld Darth vader en Tarkin. Met het heengaan van Snoke verliest de film veel aan spanning.

Nu is het niet bepaald de eerste keer dat een Sith zijn meester dood, maar de moord op Snoke door Ren kwam uit de lucht vallen. Ren vond ik in The Force Awakens een interessant personage vanwege zijn persoonlijke tweestrijd. Dat hij plots zijn meester dood en zichzelf als Supreme Leader uit roept kon ik niet helemaal volgen. Op zich had dit wel een interessante ontwikkeling van het personage Ren kunnen zijn, maar de stap van een ondergeschikte volgeling van Snoke tot moordenaar van Snoke is wel een erg groot. Deze overgang wordt niet echt goed uitgewerkt. Ik heb het gevoel dat de filmmakers de kijker wilde verassen en daarom maar random een onuitgewerkte wending in het verhaal hebben gestopt. Niet alles wat verrassend is hoeft per definitief goed te zijn.

Naast de scenes omtrent Ren en Snoke deed de film nog wel wat vaker mijn wenkbrauwen fronsen. Neem nu bijvoorbeeld het gebruik van de force. Nu is het dus plots mogelijk om via de force jezelf soort van te teleporteren naar andere plekken, nogal een vreemd idee waar ik niet helemaal in mee ging. Luke komt door zijn teleportatie act wel cool over, maar persoonlijk vind ik dit allemaal wel wat over the top.

Al met al een wat rommelige film, wel vermakelijk en spectaculair, maar ik werd er niet echt door gegrepen.

2,5*

Ik vond het toch een wat saaie film. Het verhaal was niet boeiend en de wereld voelde ook niet rijk aan. Ik had het gevoel alsof de film zich op één vierkante meter ruimte afspeelde. Scenes werden soms abrupt gestopt (om even naar een ander verhaallijntje te switchen) en al met al kabbelde de film maar wat voort.

Ik miste de Star Wars vibe, mysterie en beklemming. Gelukkig was Kylo Ren dit keer niet zo'n half meisje en begon ik hem wat meer te zien als een sterke "sith-lord". Het niveau van de oude films (en ja, voor mij tellen vooral deel 1 - 3) wordt helaas niet gehaald. Daarvoor is de wereld niet rijk/vol genoeg.

De humor was wel weer leuk! Al met al een redelijk film, maar niks meer dan dat.

Gistermiddag in Cinerama Zaal 1 (groot scherm) gezien en dit keer niet in 3D gelukkig. Ik was minder overdonderd dan bij The Force Awakens. Al vind ik de setting en het verhaal wel iets beter, maar ik was minder vermaakt tijdens het kijken hiervan. Misschien komt het omdat ik het hele verhaal waar het nu heen wilt niet helemaal voel of minder mee kan. Ik mis een moraal. Een groot moraal. En ook een bepaalde opbouw van karakterontwikkeling wat in Star Wars: A New Hope en Empire Strikes Back wel zat.

Jammer vind ik ook dat ik bij The Force Awakens het karakter Kylo Ren echt tof vind alleen wordt hij te kort gedaan. Het begon al met dat hij zijn masker al vrij vroeg in die film afzette terwijl dat daar nog geen doel had. Ze hadden dat alleen bij de scene van de ontmoeting tussen Han Solo en Kylo moeten houden. Was beter geweest.

Ik vond overigens die Rose wel aardig in deze film en ook Benicio Del Toro vond ik weer leuk om te zien. Had wel wat meer screentime mogen hebben van mijn part. Moest hier nog het meest om lachen terwijl er andere scenes waren die geforceerd humoristisch moesten zijn waar ik niets mee kon. (Die kleine papegaaiduiker achtige wezens bijv.)

Probleem bij deze franchise nu is dat ze heel veel delen om de twee jaar uitbrengen (en dan tussendoor ook nog sidestorys als Rogue One). Lijkt dan meer een gewoonte te worden dan dat het echt speciaal is wat in de tijd van de IV t/m VI trilogie anders was waar veel meer jaren tussen die films zaten. Kwantiteit en bulkgeld lijkt de overhand te nemen en ruimte tot innovatie wordt soms ook plaatsgemaakt voor fanpleasing.

Na deel 9 en de derde sidestory kunnen we misschien wel weer 10 jaar of langer wachten. Ik ben blij dat we nu in een tijd leven dat er wat meer te doen is rond Star Wars.

Na Return of the Jedi heb ik 16 jaar gedacht dat er nooit meer iets zou komen, en toen kwam er toch wel een nieuwe trilogie en die voldeed totaal niet aan mijn smaak.

Dát is pas balen.