Shichinin no Samurai (1954)

Dooh...

Om maar een paar op te noemen.

- plot element om een team te recruiteren en samen te stellen (later magnificent seven, ocean's eleven etc.)

- cinematographische technieken zoals slowmotion and "panning", close-ups...

etc.

En dit beperkt zich niet tot een bepaalde genre. Bovendien over wel genre heb jij het?

Terecht staat deze op veel top lijsten.

Dikke 5*

erg mooie film, met een prachtig verhaal.

met af en toe wat humor

duurt wel lang.

3.5*

Had een klein half uurtje korter gemogen.Maar wist voor een film van 3,5 uur uitermatend boeiend te blijven.

3,5 ster

Nog in geen 3 jaar uitgezonden op tv?

Is eigenlijk vrij logisch. Mensen zien nou eenmaal liever Scary Movie 4 of Police Academy 6.

Zo vaak worden er geen films die langer dan 3 uur duren, uitgezonden...

The Godfather en The Green Mile worden toch ook vaak genoeg uitgezonden. Heeft er gewoon mee te maken dat er niet genoeg mensen zijn die naar deze film zouden kijken.

Zijn eerder uitzonderingen dan regelmaat, zulke films. Duren allebei nog een stuk korter dan deze film, trouwens.

Net alsof het aan de speelduur ligt dat hij nooit wordt uitgezonden op tv...

Natuurlijk niet, klassiekers en Aziatische films worden gewoon vrijwel nooit op tv uitgezonden, en deze is het allebei. Dat zie je zelfs bij de films van Hitchcock, terwijl die toch een vrij groot publiek kunnen aanspreken.

Arte en Canvas zenden toch wel eens wat betere films uit ? (alhoewel die tweede niet echt veel stokoude klassiekers uitzendt, maar gewoon betere en alternatievere... relatief gezien he! )

Ben-Hur zie je dan wel weer jaarlijks rond de kerstperiode op tv, en of die zoveel kijkers lokt?

Ik vond deze film te langdradig. Er zaten echter wel zeer sterke scène's tussen. Wanneer een samoerai buiten het dorp gaat om een van de musketten af te pakken en hij een dialoog met de rovers heeft waarbij de rovers zecht dat het de omgekeerde wereld is. De rovers hebben honger en de boeren vechten. zeer amusant. Daarnaast vond ik de eindscène, zeer zeker voor z'on oude film zeer mooi gefilmd.

Echter had ik op een gegeven moment meer een slapstickgevoel. Alle boeren rennen naar een plek in het dorp en daarna weer naar het andere. Dit werd samen met het binnenlaten van de rovers in de dorp zo vaak herhaald dat het mij begon te vervelen. Daarnaast vond ik een van die samourai totaal over de top acteren en konden zij geen langere "rokken" kopen??? Niet echt mijn idee van goede smaak.

Een klassieker onder de klassieker, samen met Rashomon één van de belangrijkste films ooit gemaakt. De film mag dan meer dan 3 uur lang zijn, geen enkele scène voelt overbodig. Zoals gebruikelijk bij Kurosawa vol met diepere betekenissen en ondertonen bijvoorbeeld dat elke samurai sterft door te worden neergeschoten, waarmee Kurosawa aangeeft dat de bandieten geen eergevoel om te vechten hebben, alsmede het tonen dat tradities (de eerzame samurai) vergaan door de komst van technologie (de geweren).

Belangrijk in de zin dat het andere filmmakers inspireerde . Als film een grote tegenvaller, 3,5 uur heb ik me vaak zitten ergeren aan de spelers: de hyperactieve Mifune, onnozele boeren en eindeloze wijze lessen en preken van de samurai's. Ik snap niet dat dit een van de grootste films allertijden is, afgezonderd van een paar mooie scenes, zoals de eindscene in de regen. Ik heb ook niets tegen traagheid in de film, als het maar functie heeft en sfeer creert. Het lijkt haast alsof Kurosawa met opzet scenes zo eindeloos laat rekken, om er een "3,5 uur epos" van te maken. Maar dan wel heel geforceerd.

hij viel mij een beetje tegen, simpel omdat ik legendarische zwaard scenes had verwacht, dit was echter niet zo,ik vond het meer een beetje rondhuppelen met af en toe een zwaai dat iedereen uit z,n klauwen kan toveren..

en ik had zelfs in 4x erg veel moeite om hem af te kijken, maar ik snap wel waarom deze zo hoog scoort.

maar dat langdradigheid zonder enige goede zwaardvecht scenes is niet voor mij weggelegd,ik ben gewoon iemand die veel zwaardgevechten wilt in een samurai flick, hij had dik 1,5 uur korter gemogen van mij 3*

Misschien moet je Sword of Doom eens proberen.

Dit is een van de weinige lange films die werkelijk bij mij geen seconde niet boeide. Echt een prachtige film. Ook mooi hoe ze zo bij elke samurai hun eigen karakter laten zien. De een heeft een goed humeur, de andere is strijdlustig, de andere komt heel wijs over en dan is er ook nog eentje die zich er een beetje buiten houd.

Zoals de meeste boven mij al vonden vond ik ook de beste actie scene die in de regen. Een toppertje!


4,0

Ik heb deze film 1,5 jaar geleden gezien op aanraden van een vriendin. Ik had zeer grote verwachtingen, mede omdat ik jap. geschiedenis zeer boeiend vind.

Helaas viel ie me wat tegen. Ik denk zelfs dat ik 'm niet helemaal afgekeken zou hebben wanneer ik 'm alleen had gezien. Ik begrijp dat mensen die een film kijken om de artistieke waarde wel zullen genieten. Maar ik vond het verhaal erg dun.

Welke film van Kurosawa is meer inhoudelijk?

Ikiru

...ik vond het juist wel wat hebben, vooral de scene waarin de beslissende strijd wordt geleverd, de regen de personages en de modder maken het helemaal perfect.

Ikzelf heb steeds wat moeite gehad om mee te leven met Chinese en Japanse films. "Furyo" en "The Ring" waren uitzonderingen, maar die zijn ook meer westers getint. Het is mijn derde film van Kurosawa die ik heb doorworsteld. "Dodeskaden" (waar ik helemaal niet van hield) en "Kagemuscha" (viel iets meer mee) waren de vorige twee. Ook deze prent van Kurosawa vond ik ronduit langdradig. (in tegenstelling tot bvb "The Green Mile" waar ik nooit op mijn uurwerk heb gekeken). Overacting - of is dit typisch Japans? Het laatste deel vond ik het sterkst, maar kon voor mij niet verhinderen dat de balans negatief bleef.

"Shichinin no Samurai" kon mij globaal onvoldoende boeien en

is voor mij nog maar eens een bewijs dat dit genre films me niet ligt. Het is natuurlijk louter subjectief. Sorry, voor mij slechts *1,5*

"Waarom tobben over je baard als je weet dat je kop er af gaat!"

Waarom drukmaken over 'over-acting' als je bijna de hele film niks vindt.....

Laat staan dat je de Japanse 16e eeuwse verhoudingen zou willen begrijpen. Ach die Japanse mensen lijken allemaal op elkaar.....WAT EEN GEESTELIJKE LUIHEID! Informeer je! GOOGLEN WIKIPEDIA etc....

Wat hier op deze site over deze formidabele film 'over-acting' wordt genoemd is een TERECHT gekozen techniek van Akira Kurosawa. Want in de eerste helft wordt met sublieme efficiëntie sociale verhoudingen uitgelegd en dat met superieure ironische toon. Die ironie met bijna Zen-achtige zelfbeheersing wordt door de bescheiden Ronin Shimada Kanbei gerepresenteerd. Deze indrukwekkende held laat met gelaten wijsheid alle mensen in hun waarde en beziet ze met een glimlach en haalt typerend vaak.. verlegen zijn hand over zijn hoofd. De werkelijk schitterende muziek en gekozen stiltes geven precies DIE toon en ritme aan.

Als je veel soorten mensen als personages in je film gebruikt moet je mensen
op hun meest typerende wijze schetsen. Je moet overdrijven om relatief snel veel verschillende individuen en groepen mensen te kunnen kenschetsen. Ford was daar een meester in en Kurosawa lijkt zijn grootste leerling......in deze pracht film lijkt hij Ford zelfs te overtreffen. Want hij overdrijft op grotere schaal en in subtielere gradaties. Daarom krijgt deze film iets realistisch. Ja Ja een simpel verhaal werd dat hier op deze site genoemd....maar wat een fijzinnige uitwerking van sociale verhoudingen....neem alleen al de verschillende typen van Samoerai's.....wat een geweldig potretten-gallerij van vechtersbazen. Het deed me zelfs aan Fellini denken.....met die commentaar leverende koperblazers.....en langzaam dreigende Japanse trom.... schitterend!!!

De nadruk ligt niet op het vechten in de eerste helft maar
op de prachtige introduktie van persoonlijkheden. De casting van vechterbazen....


Als de Boeren voor het eerst op zoek gaan naar geschikte Samoerai's worden ze geconfronteerd met een parada aan trotse arrogante heerschappen ....de boeren kunnen alleen maar zwijgend toekijken....de scéne eindigd met een boze en trotse samoerai die beledigd een boer op wegduwd: "Ik zie er berooid uit maar ik ben en blijf een samoerai " De Samoerai toon is gezet: de wanhopige boeren weten waar ze aan toe zijn.

De boeren komen op een plaats terecht van handelaren, gokkers en dieven, maar ook Samoerai's van allerlei laag allooi die dienstbaar zijn voor verdachte figuren....
De sfeer is: niemand is te vertrouwen maar waar vind ik een betrouwbare samoerai. De stands verschillen worden snel duidelijk..de boer staat onderaan en boven staat de samoerai...daartussen zweven handelaren, dieven,bandieten, gevluchte boeren opzoek naar alternatieven etc etc...

De echte samoerai kennen gedragregels en zijn trots op hun zwaard. De overdreven nederige toenadering voor Shimada Kanbei
is dan ook zeer realistisch, hij heeft zich bewezen als bijzonder Samoerai....maar ook het standsverschil. En vergeet niet het verschil tussen de geletterde Kanbei en de meestal analfabetische boeren is enorm. Kikuchiyo kon duidelijk niet lezen.....
De dynamiek van bange schichtige mensen in het dorp lijkt mij dicht bij de realiteit van de 16e eeuw. En de emoties, in een kleine gesloten gemeenschap, worden MEER GEZAMENLIJK beleefd en zijn daarom heftiger. Niks over-acting!
Dit alles toont Akira Kurosawa met een ironische grandeur!

Kanbei's casting van Samoerai's is humorvol en ontroerend. Met een simpele methode maakt hij zijn selectie: de hooghartige valt direct af, maar de goedmoedige Katayama Gorobei valt direct in goede aarde...."een grapje zeker"...."uw temperament bevalt mij" en het schitterend simpele..."de beste vriendschappen ontstaan bij toeval".

Een mooi ironisch moment is als de goedmoedige en immer glimlachende zittend een gesprekje begint met iemand die eten verzorgd. Dit o zo simpele tafreel is van ongekende realisme waar Ozu, bij wijze van spreken, een diepe buiging voor zou maken. Let op de achtergrond van deze wonder-take....de massa mensen waar kinderen etc zeer levensecht hun leven leven...prachtig. Het gesprekje introduceert een bijna 'Koot en de Bie'-achtig figuur: De Samoerai van de Houthakkersgilde...die met een geweldig swung houthakt met karatakreet en hij is zeer wijs..."Aan het vellen komt geen einde, dan kies ik liever het hazenpad"...na een compliment van Gorobei..."Dat klinkt verstandig"...maakt de 'houthakker' een buiging!

En dan heb ik het nog niet over de introductie van stoicijnse zwijger en meestervechter: Kyuozo de samoerai die alleen aan oefeningen doet.....die zich stilletjes, begeleid door een soort melancholisch spelende cello, toch aanmeldt en bescheiden in de deur blijft staan en pas na een poosje door twijfelende Kanbei gezien wordt.....ook een prachtig moment!

En dan nauurlijk de 'meest irritante figuur' Kikuchiyo die voor velen de hele film (over overacting gesproken) lijkt te bederven.
Deze loner, schuimer, overlever, paljas maar ook slimme vechtersbaas is een figuur die in veel verhalen voorkomt.
In de westerse ridderromans zeker....denk maar eens aan de 'dolende' ridders..(Don Quichot of de Razende Roeland etc). In Japan zal je vast ook zo'n verhalende traditie van curieuze vechtersbazen hebben....Kikuchiyo lijkt zo uit een klassiek verhaal gestapt....Kanbei heeft al direct aan het begin door dat hij geen Samoerai is....zijn gedrag is niet gepast.

Toch zit er wel een logica in het extraverte gedrag....hij is een overlever....hij hoort nergens bij maar wil wel iemand zijn....maar hij is verwilderd...hij is snel bozig en ook jalooers. Wanhoop is zijn ultieme drijfveer. Zijn theatrale en overmoedig gedrag maar ook slimheid dwingen uiteindelijk respect af. Want hij laat zien, als insider, dat achter het nederig gedrag van de boeren....veel slimmigheid en hypocrisie schuil gaat! Wat hij voortdurend aantoont. En hij heeft één duidelijk groot talent hij is een doortastende motivator. (een soort Louis van Gaal dus...)

En uiteindelijk, vanuit het perspectief van de 3 overlevende Samoerai's, wint de boerenstand.......

Vandaar Shimada Kanbei's nuchter en gelaten constatering aan het begin van de film:
"Ik ben maar een gewone man zonder speciale talenten ik heb wel veel gevochten, maar altijd aan de verleizende kant".... Kanbei kende al zijn lot maar koos toch te helpen.....

En.. Tweede helft? zo kan ik nog wel uren doorgaan over etc.....EEN WERELDFILM!

VETTE 5*!

ps; "Vissen die niet bijten lijken groter".....en omgekeerd?

Mooi geschreven, vrind.

Ik was alweer vergeten dat je in feite over hetzelfde schreef of in elk geval aanstipte.........

Film(kritiek) kan op vele manieren benaderd worden, he.

Ik vind het mooi om te lezen dat je zo veel uit een kijkbeurt weet te halen.

En ja, geestelijke luiheid staat een rijke(re) kijkervaring zeer zeker in de weg.

Als je mensen gemakzuchtig op één hoop gooit en weigert nuances te zien....en je in de loop van de tijd zelfs niet informeert...omdat het misschien je eigen gelijk ondergraaft ...er moet een ontwikkeling in je stellingname zijn...en leef je tenminste in de Japanse geschiedenis een beetje in. Maar zelfs de tegen argumenten, die er natuurlijk ook kunnen zijn, bevatten geen nieuwe inhoudelijk elementen wat de film betreft. Inleven in Japanse cultuur. Er zijn genoeg sites over Samoerai's en hun geschiedenis. Lees het en denk erover na. In feite hoef je maar over een kleine episode iets te weten. En tegenwoordig kan je heel doelgericht zoeken. Maar bij de meeste vormingen van meningen gaat men voorbij aan de inhoud van film zelf. De film wordt met ander films oppervlakkig vergeleken. En een beetje moeite doen gaat ten koste van het amusement.....Terwijl je als je meer weet over de inhoud van de film zelf het plezier zelfs intenser wordt!

En je hoeft niet persé alles over een regisseur te weten...

Je kunt zelf heel veel uit een film halen. Dat vind ik zelf het leukste om te doen. Onbevangen proberen te kijken...en bij over-interpretatie kan er altijd gediscussieerd en gecorrigeerd worden.

Ik proefde bij menig kritikaster een schaamteloze onderschatting van Kurosawa's eigen visie op mensen en de Japanse geschiedenis. Ik moest ook denken aan Anthropologische documentaires....over geïsoleerde volken b.v Papoea's die prachtige markante en karakteristieke koppen. Maar je kan ook nu op TV ander culturen zien die gemeenschappelijk hun rouw betuigen en zeer intens in opgaan. Hoe waren angstige Japanse dorpelingen in de 16e eeuw... hevige emoties kunnen gezichten tekenen etc etc. Ik vind Kurosawa's kijk op de mens zeer interessant: met name de verhouding individu en groep. Deze film is ontzettend rijk! Het was mijn eerste kennismaking met Akira Kurosawa....dat belooft wat voor de toekomst!

Ook mijn complimenten voor je prachtige uiteenzetting NarcissusBladsp.!

Ook zeer mee eens.

Ik dacht precies hetzelfde, zowel in zijn uiterlijk als in zijn houding lijkt Freeman op Takashi Shimura. Wat een prachtfiguren allebei!

Prachtige film die ondanks de lange speelduur geen moment verveelt en die behoorlijk blijft hangen. Dat laatste zal mede komen doordat het verhaal zo uitvoering wordt verteld. De introductie van de personages duurt misschien wat lang, maar het gebeurt bovenal nauwkeurig, wat de film zeker ten goede komt. Fotografisch is deze film gewoon een plaatje, een genot om naar te kijken!

Takashi Shimura, als Shimada Kanbei, maakt bij instemming of bevestiging zo'n rustig diep donker brommend geluid....de oude man in "Tokyo Story" van Ozu doet dat ook...het geeft de be-rustende atmos-sfeer, waarin de heren 'zitten', aan...Een beheerst ademende rustpunt in een adembenemende wereld vol...'amechtige over-acting'. Kanbei's langzame ritme met soms een brom lijkt aanstekelijk op z'n gespannen omgeving te werken. En uit die bedachtzame concentratie weet hij, weerstand biedend als het nodig is, BLIKsmessnel te handelen. Een onweerstaanbare man. Hij is het kalme 'oog' van waaruit je, volgens mij, de 'wervelende beelden' van de film het beste kunt bezien. Kurosawa, de druk- en richtinggevende regisseur, met Shimura 'in de wolken', lijkt Kanbei als een soort Verlicht uitgangspunt of stoïcijns ijkpunt te gebruiken.

Bijna komt Kanbei, volgelingen afwerend, dreigend tot een echte boze ontlading....tegen natuurlijk Kikuchiyo...hij vraagt kortaf..."wat wil je?" Daarna wimpelt hij hem zelfbeheerst af...

Discipline dwingende trommels met neerslag opkomend gedonder.....en ook die ironisch rijzend zonnige glimlach met koperblazers! .....Japanse harmonie bezwaard buigend met verlegenheid brengende inslag.

Ik kom trouwens weinig films tegen waarin het weer gewoon een rol speelt zoals hier in "Shichinin ni Samurai" : wind in de eerste gedeelte en regen in de tweede. Of vergis ik me?

Ook wat de close-up's betreft is het genieten....wat een veelvormigheid aan gelaatstrekken en welk een verschil in dynamiek of starheid.... het hoogepunt is Kyuzo die musketten steelt en van Okamoto Katasushiro bewonderende complimenten krijgt...dat kleine gelaatstrekje van tevreden zelfgenoegzaamheid...in een anders zo strakke gelaat... geweldig! Vergelijk dat met Kikuchiyo.... prachtige contrasten! Kurosawa wist precies wat hij wilde!