Shichinin no Samurai (1954)

Wat een geweldige film!!! Ik heb werkelijk van iedere minuut genoten. De beelden, personages, dialogen, muziek. Alles was geweldig en ik kan dan ook zondermeer zeggen dat ik een nieuwe lievelingsfilm heb.

5 DIKKE STERREN!!!!

Daarbij is de overigens prima film 'The Magnificent Seven' maar een hele zwakke poging tot een western versie van deze fantastische film. Enige nadeel: Je moet wel over een behoorlijke dosis zitvlees beschikken....

Ik denk dat als je een soort Die Hard verwacht het tegenvalt. Het is nou eenmaal een trage oude film. Het grootste deel van de film draait ook om personages en sociale verhoudingen. Er gaat verder een soort charme vanuit die ik ook bij oude ridderfilms vind, hoewel dat bij het maken waarschijnlijk niet zo bedoeld was. Ook is het voor een westerling allemaal best te volgen. Hoewel het gedrag van de samurai wat meer betekenis krijgt als je je wat hebt ingelezen in de geschiedenis ervan herken je zo het 'good guys vs bad guys'. En voor wat betreft de 'klassieker status' : Een kenner zal ongetwijfeld de camerastanden en fimstijl etc. herkennen in hedendaagse films maar voor mij als leek was het gewoon een lekker degelijke ouderwetse film. 4 sterren.

Dit is een absolute klassieker, een van Kurosawa's briljante meesterwerken. Hollowwood ded het hele verhaal daarna dunnetjes over in wat een van de beroemdste classic westerns is geworden: The Magnificent Seven

Weer 5 dikke sterren, ik vind alleen Ran van AK nog beter

Is deze niet uit 1959?

Het getal 1954, dat hier en op IMDb staat, doet vermoeden van niet, he.

Wat een lange zit was deze film. En ik zat bepaald niet op het puntje van mijn stoel. Nee, 3 uur en 30 minuten is echt te lang voor dit toch wel simpele verhaal. Vooral die trage liefdesscenes en het gedramatiseer, zoals bijvoorbeeld van Kikuchiyo als hij dat kind red, wekten bij mij toch irritatie op. Lijkt me erg onrealistisch als je in het heetst van de strijd bent. Ik weet niet of dat iets 'typisch' Japans is; daarvoor heb ik toch te weinig Japanse films gezien. Maar ik blijf daardoor steken op 3.5 *, geen meesterwerk dus.

In september komt de nieuwe Criterion uit. Ik wacht met spanning. Review op DVDBeaver is al lovend.

Dit was de eerste Japanse klassieker die ik zag, zal zo'n 3/4 jaar geleden zijn. Ik was altijd al erg nieuwsgierig naar deze film gezien zijn hoge notering in de IMDB top 250 (ik zat nog niet op moviemeter). Toen ik hem uiteindelijk gezien had was ik er laaiend enthousiast over, en toen ik op moviemeter kwam stond deze dan ook meteen in mijn top 10 met een 5* notering. Na een poosje begon het gevoel een beetje te verwateren en verdween hij uit mijn top 10 en daarop volgde een verlaging van mijn stem. Ik las over de nieuwe (prachtige!!) Criterion release (berichtje van Ramon hierboven) en vond dat het tijd was om deze eens te herzien.

Bij het zien van de eerste beelden, de zwarte schimmen van de paardrijders contrasterend tegen de lucht, was ik meteen weer verkocht. De kracht van deze sublieme film zit hem echter meer in de fantastische personages , het "eenvoudige" verhaal en de opbouw ervan, dan het visuele.

Wat ik enorm knap aan deze film vind is dat hij de gehele speelduur weet te boeien, geen enkele minuut, geen enkele scène lijkt overbodig. Zo zag ik laatst Yûreka van Shinji Aoyama die na mijn gevoel onnodig aan het rekken was, iets dat na mijn gevoel vaak voorkomt bij films met een lange speelduur.

Deze film bouwt perfect op, neemt rustig de tijd om bepaalde gebeurtenissen weer te geven maar doet dit zonder vervelend traag of iets dergelijks te worden.

Een ander groot pluspunt aan de film is de aanwezigheid van zowel drama, humor, actie en het speelse karakter; dit alles in perfecte balans.

Om toch nog een beetje te zeiken; ik moest in het begin wel weer even wennen aan dat over dramatische gezeur van die boeren, een manier van acteren dat ik vrij vaak in Japanse klassiekers terug zie, gelukkig werd dit later wat minder, of ik raakte er aan gewend.

Al met al is het nog steeds de briljante klassieker die ik een aantal jaar terug zag, die 4,5* worden er weer 5* en in de top 10 mag hij ook voorzichtig weer.

Zou het zelf niet beter hebben kunnen zeggen. Dit is een film die niets minder dan 5* waard is.

Ik kwam trouwens op de zelfde manier in aanraking met de film, IMDB bedankt.

Ik ben het bijna geheel met Chr. s eens. Alleen heb ik de film dan nog nooit eerder gezien en heb ik er ook geen kennis mee gemaakt via IMDB. Maar vooral wat hij zegt over hoe de tijd bij deze film vliegt is zeker waar. Meer dan 3 duurt hij, maar hij lijkt veel korter te duren. En inderdaad voelt geen enkele scène overbodig aan. Echt traag wil ik de film ook niet noemen. Oké, het duurt lang voordat de actiescènes beginnen, maar voor die tijd is er genoeg te beleven. Ik ging me na een tijdje het lot van de samurai en het dorpje toch echt aantrekken. Op de een of andere manier kwam het allemaal echt over; alsof het dorpje en de aanval werkelijk bestaan hebben en Kurosawa er toevallig met de camera bij stond.

Het camerawerk vond ik sowieso opvallend. Niet eens zozeer dat ik weet wat er zo bijzonder aan is, maar op de een of andere manier zag alles er heel speciaal en mooi uit. Ik kan verder niet uitleggen waar het door komt, maar het was er wel.

Ook ben ik het met Chr. s eens over het acteerwerk. Dat was echt ondermaats vaak. Het valt me sowieso bij Aziatische films vaak op dat laffe rollen als die van die boeren heel overdreven gedaan worden. Dit haalt soms de zorgvuldig opgebouwde geloofwaardigheid weg. Maar ik ben allang blij dat de samurai met elkaar praten en lachen. In veel (vaak moderne) Aziatische films zwijgen de hoofdrolspelers haast als het graf. Ze staren maar en proberen vooral geen emotie te tonen. Dat vind ik persoonlijk vaak maar saaie personages, maar Godzijdank had ik er hier geen last van. Een samurai maakt op een gegeven moment ook de opmerking dat het goed is om over je problemen te praten en het vooral niet te verzwijgen. Blijkbaar hebben latere Aziatische regisseurs als Kitano deze opmerking nooit opgemerkt. Maar dat verder even terzijde.

Van de legendarische Mifune was ik hier helaas ook niet zo onder de indruk. Veel schreeuwen, rennen en overacting. Op het begin irriteerde ik me hier aan. Na een tijdje begon het echter te wennen en kreeg het zelfs een charme, net als dat laffe gedoe van die boeren. Maar om nou te zeggen dat ik Mifune hier briljant vond gaat me te ver. Het acteerwerk blijft het zwakste punt van Seven Samurai.

Eigenlijk het enige zwakke punt, want verder is dit een meesterwerk van zeldzaam niveau. Ik heb er werkelijk van zitten genieten. Nooit geweten dat het verdedigen van een onbeduidend boerendorpje zo groots in beeld zou kunnen worden gebracht. Het leek wel of er een compleet land verdedigd werd. Schitterende cinema.

4,5*

Een beetje theatraal, vandaar 1/2e ster er af.

Voor de rest een ideale mix tussen Actie, humor, drama en romantiek.

4,5*

Komaan. 90 % (schreeuwerig) drama, 7 % (mislukte) humor, 2 % (oninteressante) romantiek en 1 % (half gelukte) actie zal je bedoelen. Niks gezonde mix.

Hij heeft het er moeilijk mee.

inderdaad. Nog steeds. Ik weet het, ben een gefrustreerde zeur...

Klopt.

De kwestie van het acteerwerk, met name die van de boeren, zal altijd een twistpunt blijven.

Om nu te zeggen dat dit komt doordat we met 'Westerse' ogen naar kijken is een gemakkelijke manier om dit te verklaren.

Want wat komt er in nou de transitie niet op ons over, waardoor we maar afgeven op die clowneske boeren?

Ligt het antwoord niet in dezelfde hoek als onze kijk op 'onze' boeren?

Denk aan de (media)perceptie van stedelingen over provincialen, dorpelingen, het dialect en raakvlak met 'de rest van de wereld'.

Haal even uit (Amerikaanse) filmgeschiedenis hoe Noorderlingen tegen 'Southerners' aankijken. De benadrukking van het contrast tussen 'urban' dwellers en 'hicks'. Dit zijn altijd overdreven neergezette archetypen en in de slechtere gevallen, over-the-top stereotypen. Maar kennelijk vervullen zij een functie.

Cognitief is er een zekere leedvermaak en misschien zelfs herkenning en schaamte. Kijk eens naar ze/ Ik ben blij dat ik dat niet ben/ Stiekem was onze grootvader ook zo.

Plaats dit in het perspectief van Japan in '54, met een filmgeschiedenis, die sterk verbonden is met theater en het theatrale. Een cultuur waarin de expressie andere 'regels' kent (zoals maskers, vrouwenrollen die exclusief door mannen worden vertolkt etc.)

Japan '54, waarin het land misschien weer economisch floreerde en hierdoor in die arme boeren herkenning vonden: zelfrelativering of zelfs leedvermaak. Liepen we niet zo lang geleden ook niet zo rond? Wat zijn we opgelucht dat we niet meer zo leven.

Historisch gezien behoorden Japanse boeren tot een van de laagste sociale klasse. Neem even in beschouwing hoe we tegen onze 'lagere sociale klasse' aankijken. Zijn we geïnteresseerd in verdere diepgang van analfabete aso's? Waren we echt geïnteresserd in diepgang bij de Tokkies?

Het contrast van nobiliteit had niet groter kunnen zijn.

In The Magnificent Seven is de context verplaatst naar een Mexicaans dorpje en zijn de beschermers cowboys. Voor de (westerse) kijker niets meer dan geromantiseerde helden en een groep in nood, terwijl de elementen Shichinin no Samurai voor de Japanner historisch en cultureel raakvlakken heeft.

Dit verschil komt, naar mijn mening, in de buurt van een mogelijke verklaring.

Mooi stuk ToNe. Aan de andere kant; ikzelf heb geen problemen met het acteerwerk in Shichinin no Samurai omdat ik vanaf de allereerste keer dat ik de film zag meteen werd gegrepen door de intensiteit en het realisme van het acteerwerk van de boeren. En dat geldt ook voor Mifune. Ik werd fan van die man door zijn spel in Shichinin no Samurai en Rashomon, uitgerekend de twee films waar Mifune op MM het meest om bekritiseerd wordt. Ik vraag me juist immer af waarom de mensen hier zich irriteren aan het acteerwerk van de boeren? Verheffen ze hun stem te veel, wordt er te veel gehuild, wordt er te veel gelopen, is hun lichaamstaal te expressief? Hoe zou ikzelf reageren als ik wist dat mijn middelen van bestaan ontnomen zouden worden (begin van de film), als mijn enige vooruitzicht (en van de mensen die me dierbaar zijn) een zekere hongersdood is? Ik zie in mijn visuele voorstelling weinig verschil met de reacties van de boeren hier, ondanks sociaal-culturele verschillen. En irriteren de mensen zich nu aan het spel van Mifune of aan het personage Kikuchiyo? Want valt Mifune nu ooit buiten zijn rol? En waar dan? Het zal inderdaad een eeuwig twistpunt blijven op MM.

Helemaal mee eens.

Dat allemaal, onder andere. En dat geldt niet alleen voor het drama (en ook niet enkel voor die boeren), ook wanneer ze lachen, kwaad of verliefd zijn... moet er altijd van dat overdreven acteerwerk aan te pas komen. Dat is voor mij persoonlijk een beetje het probleem.

Als er iemand van zijn oren maakt zal hij niet gewoon roepen en met zijn vuisten zwaaien, maar meteen zijn keel kapotkrijsen, dansen, stokken nemen en op de grond slaan, met zijn ledematen in het rond zwieren, doen alsof hij iemand gaat aanvallen en dan nog eens lachen tussendoor etc. Dat is niet realistisch, maar over-the-top, raar en zelfs een beetje belachelijk. Of het aan de personages ligt of niet maakt niet uit, het is gewoon vreselijk. Oosters of niet (Sommige westerse films krijgen om dezelfde reden evengoed een onvoldoende van me).

Een 206 minuten lange focus op bombastische, emotionele uitbarstingen en dik bovenopliggende dramatiek is voor mij één van de ergste vormen van cinema dat je kan tegenkomen. Ik denk dat Bresson het met me eens zou zijn op dat punt.

En dan wel home alone 2 een 5 geven. Nee dat is een realistische film, vind ik toch ook goedkoop sentiment en dat heeft niets met cultuur te maken.

Dat seven samurai jouw film niet is oke, maar met zulke argumenten plus bovengenoemde kan ik dat toch niet helemaal serieus nemen.

Bwa, een nostalgische stem kan weinig kwaad.

Wel vind ik het jammer dat Djelle niet in staat is om wat meer te relativeren.

Dat het geheel wat theatraal (Is dit per definitie minderwaardig?) is heb je al na 3 minuten door, het lijkt me dan ook absurd je er de hele film op te focussen.

Je hebt het eerste verschil al genoemd. Home Alone is luchtig (en zo zijn er nog veel punten die het onvergelijkbaar maken). In Seven Samurai draait alles nu net rond dat dramatische, de emoties (en natuurlijk de onderliggende moraaltjes die haast verstikt worden daardoor). Dat er in Home Alone al eens overdreven wordt bij het acteren zit me niet zo in de weg (en zelfs daar viel het nog veel meer in de reden dan SS), want ik wordt constant vermaakt door boeven die strijkijzers op hun neus krijgen. Ook dat goedkoop fake sentiment tussendoor neem ik dan graag voor lief.

Bij een film die zichzelf serieus wil nemen en waarbij de dramatiek van die ganse historie eerder centraal staat lijkt het me logisch dat zoiets dan bijgevolge veel meer nefast is.

Als dat werkelijk zo was, hadden ze geen tijd om de groep samen te stellen, het dorp voor te bereiden en de vijanden af te wenden. Weet wanneer je overdrijft.

Realisme. Net zo'n woord als geloofwaardigheid. En het inconsistente gebruik ervan wanneer het een punt moet verduidelijken.

Laten we dit maar even rechtzetten.

Film heeft per definitie haar eigen realiteit. Realiteit laat je achter op het moment dat je de realiteit van de film 'betreedt'. Hetgeen wat de film je voorschotelt is, in de meeste gevallen, in verband met de 'regels' van de realiteit van de film. Die houdt op wanneer de film ophoudt.

Of het geloofwaardig is ligt eraan of het volgens diezelfde regels die de film uitzet, aannemelijk is.

Hele volkstammen zweren bij Midden-Aarde.

Realisme? Nee. Realistisch volgens de uiteenzetting van vier volumes door Tolkien en 9+ uur van Jackson? Zeker.

Geloofwaardig? Draken? Nee. Geloofwaardig omdat we kunnen opduiken volgens de realiteit van The Lord of The Ring? Precies.

Volgens de realiteit zou de gemiddelde actieheld een übermensch moeten zijn. Toch is hij binnen de realiteit van de film gewoon een allerdaagse persoon, waaraan we ons kunnen inleven, die aan het einde van de dag, door omstandigheden doet wat hij moest doen. Zou onze realiteit in sync zijn met die van een film, keken we dan überhaupt naar Jan 'Allerdaagse' Middelmaat?

Larger than life.

Er zijn regisseurs die realiteit anders benaderen, emoties anders invullen, 'verhalen' anders belichten. Het is immers een breed medium en uiteindelijk heeft niemand het bij het 'juiste' eind. Kijk maar eens naar de toplijsten.

Als je stelt dat je het vreselijk en over-the-top vindt, lijkt het me dat er een maatstaf zou moeten zijn over hoe er geacteerd moet worden, hm?

Het verschil tussen een gangster als Don Corleone en Scarface. Is die laatste te over-the-top of is Brando te lui?

Wat maakt de een beter dan de ander, de een realistischer dan de ander en hun acteerwerk als onderdeel van hun situatie (of hun realiteit) anders dan de eeuwige grimas van de boer?

Ik ben nieuwsgierig, vertel 't me.

(En me 'erop focussen' was natuurlijk het laatste wat ik wou, het werd me constant in het gezicht gewreven.)

Daarin heb je het mis.

De beperking van Home Alone, met alle respect aan John Hughes, is dat het enkel luchtig vermaak is. Nergens poogt het op een emotionele snaar te raken. Nergens stelt het verhoudingen ter discussie. Nergens probeert het een voelbare dynamiek te presenteren, zoals bv. verbroedering (hee Wild Bunch!)

Seven Samurai heeft momenten van luchtige vermaak, maar trekt meteen een streng gezicht als het op 'werk' aankomt. Het geeft tijd en ruimte voor liefde, maar breekt dit genadeloos af, wanneer de klasseverhoudingen een rol gaan spelen. Is de film nu zo slecht omdat jij je verspilde drie uren er niet meer van heb kunnen maken dan overbodig sentiment, domme boeren en stomme, stomme Mifune... Your loss, kid.

Heb je de laatste 10 minuten van die film gemist?

Haha, Home Alone?