Shichinin no Samurai (1954)

Als je van zulke details weet te genieten, kan ik je Kurosawa's The Hidden Fortress/ Kakushi-Toride no San-Akunin aanraden.

Deze film ademt volledige beheersing van het medium door Kurosawa.

Bedankt voor de tip! Eh... is dat 2e of 3e box...of iets anders?

Ik heb vanavond als ontspanning, zoals je een mooie cd beluistert, fragmenten bekeken...verslavend! Ik verbaasde me over de hoeveelheid details dat ik nog gemist had! Hoe realistisch uitgesponnen het eigenlijk is en dat voor een episch verhaal! De variaties in de expressies. Kleine wordenschatten b.v. kennen minder begrip en dus minder gezichtsexpressies. De 'close-up' van woorden die letterlijk en figuurlijk voor en op gezichten staan.......om te worden 'gelezen'. Je kunt deze film nog beter begrijpen, denk ik, als je de klanken van de Japanse taal begint te herkennen. Zoals 'bedankt' etc. Simpele dingen. Het zijn geen ellenlange dialogen. De personages komen dan 'dichterbij'. Het ritme van de film wordt beter voelbaar.

Ik denk dat Kikuchiyo extra expressief overkomt door de rust van de samoerai's. Hij is een drukke man vol overcompensaties...maar zeker niet onrealistisch! Hij is fascinerend in zijn schreeuwende eenzaamheid ....en hij leest iedereen, ook de samoerai's, TERECHT de les! Hij heeft een oprecht gevoel voor onrecht die het scherpst is van allemaal. Een ongedurige spanningzoeker die zijn frustraties in een gevecht kwijt kan. Het is niet toevallig dat deze 'overdreven' personage zijn eigen naam niet meer weet of wil weten. Hij is zonder identiteit. Het maakt hem niet meer uit hoe hij genoemd wordt. Zijn naam is gestolen en wordt hem, na opname in de groep, door de Samoerai's bevestigd. Dat past ook precies bij zijn gedrag. Steeds grenzen doorbrekend. De samoerai's zien hem eerst als een niet serieus te nemen schertsfiguur. Maar daar moeten ze, hoe langer ze met hem in het dorp verblijven, op terugkomen. Ik hoop dat kritici van Kikuchiyo, hier op deze site, dat ook eens doen! Het is een magnifiek dramatisch figuur! Hij zit in de lijn van vele klassieke "gedaante-verwisselaars" die ook vaak rondzwierven en/of zich vermomden! Maar een moderne categorie als
'borderliner' komt ook bij me op: het zijn vaak mensen met een, vaak door eigen (negatieve) ervaring, sterk rechtvaardigheidsgevoel, identiteitsproblemen en grenzeloos heftige emoties...die veel sociale problemen kunnen opleveren....

Iemand alleen irritant vinden en daarmee een belangrijk deel van de film negatief afdoen......is wel héél magertjes!
Gebrek aan echte nieuwsgierigheid, hélaas....komt dit vaker voor...

zo'n oude film en ik vond m nog leuk ook

Hoe heet die re-make en hoezo godslasterking !!

Deze film is TE OUD gewoon doe mij maar Zatoichi flicks en The Last Samurai.

Die film is niet te oud, maar jij te jong, maar dat verandert vanzelf.

En iedereen, echt IEDEREEN dus ook filmbobo's met meer poen dan hersens, moet met z'n tengels van dit meesterwerk afblijven. Het idee dat je perfectie zou kunnen verbeteren is niet meer dan ijdelheid, schaamteloze ijdelheid.

Nou nou. Wat een drukte. Ik deel de mening dat dit een meesterwerk betreft. Nou... "let them try..." zou ik stellen. De kans dat het een regelrechte flop zal worden is mijns inziens dan ook zeer groot omdat, inderdaad, de personages in deze film met hun specifieke karakters nier geëvenaard kunnen worden,

Zo wordt Orson Welles zijn Lady from Shanghai (1947) ook opnieuw geproduceerd, ook daar heb ik zo mijn bedenkingen bij. Maar voor al die remakes telt, hoeveel men ook opnieuw uitbrengt, het haalt het niveau van het origineel niet naar beneden.

Een remake zou onzinnig zijn want die is er tenslotte al. The Magnificent Seven en dat is weer een klassieke western.

Klopt.

Ik was echter niet echt onder de indruk van die film.

Ongelooflijk meesterwerk (bij herziening, want er is een groot verschil tussen een versleten VHS en een DVD)

nr.3 in mijn top10. Iemand die beweert dat deze film te oud is zal zelf snel ouder moeten worden om dan te constateren dat deze film erg jong is en het algehele leven symboliseert.

5*

PS: Die "Meesterlijke" eind-shots in de regen. Hoe krijgt de tovenaar Kurosawa dat toch voor elkaar. Briljant.

Exact. Hij fungeert als rolpatroon. Iedereen voelt zich lekker in zijn nabijheid. Hij heeft dezelfde uitstraling als één van de allergrootsten van de Aarde zoals Ghandi of Mandela, die door zijn complete rechtvaardigheid alom gerespecteerd en bewonderd wordt. Dit soort "archetype" heb ik zelden zo prominent in een film teruggezien.

Takeshi Shimura weet hier, door zijn ongestoorde vastberadenheid, zelfs Mifune van de troon te stoten, die overigens een briljante monoloog heeft als hij met één van samurai-pakken aankomt.

Overigens is de rol van Takeshi Shimura op een onnavolgbare wijze in de film geintroduceerd. Qua timing en ook qua idee. Filmisch onovertroffen. Net aangekomen op het punt dat je de hoop opgeeft met het zoeken, gebeurt dát ineens. Machtig mooi.

Past in het rijtje "meest memorabele scenes allertijden"

Er staat toch niet in zijn profiel hoe oud ie is?

Trouwens, 'perfectie' is nogal ongenuanceerd vind ik. Er zijn hier toch wel meer mensen die klachten hebben vooral dan over de overacting. Veel lof hier in de laatste berichten, maar ik snap er dus nog steeds geen bal van wat er zo goed is aan deze (voor mij vrij slechte) film. Okee: hij staat te boek als 'klassieker' bij ondermeer het AFI. Maar we laten ons toch niet leiden door die elitaire prullen mag ik hopen? Seven Samurai is verre van perfect;

- Een lang uitgerokken verhaal rond een simplistisch gegeven.

- Het draait steeds rond hetzelfde (boeren zijn arm, huilen, klagen, miserie, om de haverklap belerende speeches door de samurais)

- film zit vol steretopiepen (boeren zijn oliedom en schijtlaarzen, ouden zijn wijs, samurais zijn slim en dapper)

- vreselijke overacting (de theorieen die ik hier lees om dit te verexcuseren vind ik trouwens maar flauw)

- achterlijke humor

- camerawerk/visueel erg saai, behalve op 1 battle helemaal op het einde

...

Kurosawa heeft m.i. erg goeie films, maar dit is er nu net geen van. bij Rashomon bv zou dit hoge stemgemiddelde meer op zijn plaats zijn. Een remake van deze film kan er dus voor mij alleen maar beter op worden.

Het 'simplistisch gegeven' is gewoon het bestaan(srecht) van de boeren dat (met hulp van buitenaf) verdedigd moet worden.

Er zijn mindere humane zaken om voor te sterven, lijkt mij.

Wat is lang uitgerekt? Ik zie het als een complete uitweiding van het gegeven. Het gaat immers niet over randzaken (zoals overbodige subplots).

Dit verhaal geldt overigens als archetype voor vele verhalen en is desondanks nog onovertroffen gebleven.

Vraag is, wat het beter zou moeten maken? Herkenbaarheid? Eigentijdse spektakel? Een hogere knuffelgehalte?

De retoriek mag duidelijk zijn.

Djelle geeft North By Northwest en Dr. Strangelove allebei 1 ster, zegt volgens mij dus wel genoeg over zijn smaak. Niet dat ik iemand afkraak omdat hij een bepaalde smaak heeft maar het niks aan vinden van drie klassiekers zegt een boel.

En deze film wordt niet voor niets gezien als de nummer één invloed op het actie-genre. Alle stijltrucjes, de manier van verhaal-opbouw en type dialogen is allemaal in deze film ontstaan. Tegenwoordig mag het misschien niet meer zo'n gigantische indruk maken omdat die elementen tegenwoordig in elke A-, B- en C-film te zien zijn, maar deze film heeft ze wel allemaal uitgevonden. Respect!

Het moge duidelijk zijn dat dat er allemaal niets mee te maken heeft. Mijn kritiekpunten zijn helder (overacting, flauwe humor, langdradig, simplistisch...) en hebben dus verder ook bij verre niks te maken met één of ander "smaak"-hokje dat hier kennelijk maar al te graag opgegooid wordt.

Beetje vreemd dat je zelf dingen uitvindt over de commentaar heen en er vervolgens iets retorisch van maakt. 'Wat zou het beter moeten maken?' Steek er dus om te beginnen al wat minder stereotiepen en overacterende apen in zou ik zeggen.

Ehm... je bedoelt het objectief?

Ik bedoel dat ik niet inzie wat het niet goed vinden van 3 'klassiekers' nu zegt over iemand zijn smaak. En al helemaal niet wat mijn argumenten daar dan mee te maken hebben. Ik heb geen kritiek als 'overacting' oid gebruikt bij NBNW. De films die Mr White opsomd zijn voor een groot deel verschillend.

De films zijn misschien wel verschillend maar ik vond het wel opvallend dat je drie échte filmklassiekers helemaal niks vindt.

Maar om op je punten te reageren, ik vind dat deze film niet aan overacting doet. Hooguit Toshirô Mifune, die overigens bekend staat om zijn uitbundig gespeelde rollen in Kurosawa films.

Simplistisch? De film haalt meerdere thema's aan. Ten eerste de moeilijke relatie tussen boeren en samurais. Samurais worden neergezet als arrogante, elitaire snobs die misbruik maken van hun machtspositie. De boeren moeten dan eigenlijk ook niks van de samurais hebben.

Een ander thema dat hierbij aansluit is de verzwakkende positie van de samurais. Als je oplet, valt op dat in het eindgevecht de samurais enkel gedood worden door de geweren, geen enkele samurai sterft in een eervol gevecht. Het symboliseert het verdwijnen van tradities door de komst van technologie.

Dit wordt nog benadrukt door het einde, waarin de overlevende samurais aangeven dat zij de echte verliezers zijn, ten opzichte van de boeren. Genoeg diepgang hoor. Er zullen genoeg mensen zijn die hele papers kunnen schrijven over deze film.

Dan noem ik graag nog een keer dat deze film het actie-genre praktisch heeft uitgevonden. Alles wat tegenwoordig gewoon is in een actiefilm, is begonnen met deze film!

Seven Samourai is één van de sterkste films van Akira Kurosawa, maar dat is bij één kijkbeurt nog lang niet duidelijk.

De film verdient meerdere kijkbeurten waarbij hij als een zeer goede Rode wijn (die een krans behoeft) subliemer en subliemer wordt, en met het toenemen van de levenswijsheid ook sterker en sterker wordt.

Ik gaf op mijn achttiende al een waardering van 4,5*, dus dat belooft nog wat.

LOL Je punt is erg duidelijk, maar ik bedoel het ook luchtig, soms zijn mensen die een fysieke leeftijd hebben van 12 al volwassen, en soms zijn mensen met een fysieke leeftijd van 60 nog steeds 6 jaar.

Ik bedoel eigenlijk dat leeftijd NIET telt

Daar ben ik het niet mee eens. Met alle respect, een veertien jarige die claimt films als Stalker of The Seventh Seal daadwerkelijk te bevatten klinkt bij mij in de oren als een jongetje dat een bluesnummer gaat voordragen.

Het gaat er bij mij eenvoudigweg niet in.

Maar! Wat deze film juist zo goed maakt, is dat de verschillende "lagen" binnen de film alsmede de diversiteit aan karakterrollen de film toegankelijk maakt voor diverse leeftijdscategorieën.

Werken van Kurosawa zoals Dersu Uzala, Hakuchi zijn mijns inziens niet zomaar voor elke leeftijdscategorie geschikt.

Dit wil niet stellen dat iemand van, bij wijze van spreken, 14 jaar een film niet "mooi" kan vinden. Maar met die leeftijd schiet je eenvoudigweg, door gebrek aan ontwikkeling, te kort om alle scènes van een film als bijvoorbeeld Hakuchi, die allemaal een holistisch geheel vormen te kunnen bevatten.

No offence intended.

Ik zou het eerder opvallend vinden mocht ik elke film met de status 'klassieker' goed beoordelen.

Het zijn er meer dan Mifune hoor (bijna iedereen schreeuwt en danst als een halve gek bij emoties). Daarnaast speelt hij nu eenmaal een belangrijke rol en komt bijgevolg veel aan bod, dus storend is het sowieso. Dat hij meestal zo opgevoerd wordt is des te jammer.

Ja en? Wat is daar zo speciaal aan? Na een kwartiertje is dat klassenverschil allang duidelijk. Alleen zit je na 2 uur nog altijd naar een of ander conflictje te kijken die dat er voor de zoveelste keer inpepert.

Ik denk dat dat veruit een van de weinige momenten is die nog enigzins waardevol was tijdens die 206 minuten vol hapklare moraaltjes en liters emotionele uitbarstingen.

Als je het heel ver zoekt misschien (noem eens een paar concrete voorbeelden?). En Seven Samurai heeft dan weer op zijn beurt inspiratie gehaald uit andere films/boeken ect. Dat zegt me maw niet veel. Daarenboven vind ik SS duidelijk veeleer een drama dan iets anders.

Hier kan ik het wel mee eens zijn. Maar hiermee is natuurlijk nog lang niet gezegd, dat iemand van 44, 64 of 84 wel alles kan bevatten. Ook dingen als inlevingsvermogen en fantasie of het vermogen je open te stellen, spelen hierbij een grote rol.

En bij een 10-jarige die een voor haar veel te moeilijke film zag, hoorde ik eens als reactie: "Ik begreep die film niet, maar toch vond ik het wel mooi." Waarmee ik maar wil zeggen: schoonheid kun je ook beleven zonder het te begrijpen. Ontvankelijk zijn is daarvoor natuurlijk een 'must'.

Even een nummering aangebracht.

1. Ooit klassieke Hollywood-films gezien? Die gruwelijk statische stijl dat toendertijd gezien werd als goed? Iets dergelijks geldt hier voor de Japanse cinema. Japanners gaan nou eenmaal los op wilde emoties en je vindt het iets of je vindt het niets. Je gaat nu toch ook geen Casablanca bekritiseren omdat Humphrey Bogart en Ingrid Bergman niet écht natuurlijk overkomen. Het was een andere tijd.

2. Het klassenverschil is een doorlopend thema. Je maakt toch ook geen drama met het thema racisme maar laat het na tien minuten liggen omdat iedereen het nu wel doorheeft? De hele film draait om conflicten tussen de boeren en de samurais. Die spanning is ook de hele film voelbaar. Zo bijvoorbeeld Mifune's personage, die vanuit zijn boeren-verleden de ultieme kritiek levert op de samurais.

3. Hapklare moraaltjes? Emotionele uitbarstingen? Jouw mening misschien. Ik vind de moraal en emotionele momenten juist heel sterk uitgevoerd.

4. Seven Samurai is wereldwijd herkend als de nummer één invloed op actiefilms. SS was de eerste film die hevig gebruik maakte van slow-motion, een aspect dat mede door The Wild Bunch populairder werd en steeds dieper in het actie-genre verweven raakte. Het ontstaan van een echte anti-held (alhoewel Hollywood al richting de twijfelende, imperfecte held ging) en inmiddels doorsnee-shots (een groep soldaten, slechteriken of helden die in beeld komen over een heuveltop). Ook de samenstelling van een groep uiteenlopende figuren met een eigen persoonlijkheid is hier ontstaan. Nog preciezer, de recrutering van goede hulp.

Zoals ik al zei, tegenwoordig allemaal clichés maar toendertijd was dit een compleet nieuwe ervaring. En mag ik nog even noemen dat nagenoeg het tweede deel van de film alleen maar om het gevecht draait. Genoeg actie dus en bovendien een ijzersterke opbouw naar de actie.

Mee eens.

Slimme kerel ben je.

Wilde emotie is één ding. Een constante toevoer is al weer iets anders. Overdreven theathrale uitspattingen is nog een tweede. Lang niet alle Japanse films zijn zo spastisch op dit vlak hoor (vaak ook juist integendeel).

Tja, wat zijn we daar nu mee? 'Vroeger deden ze het nu eenmaal zo dus slik het maar zo?' Ik vond de vertolkingen bij Cassablanca naturel genoeg overigens.

Nee, maar het gaat over variatie en subtiliteit. Neem nu het thema racisme om jou voorbeeld even over te nemen: de film Crash omvat ook doorlopend dit thema, maar weet de aandacht veel beter vast te houden. Waarom?

Verschillende redenen, waarvan de belangrijkste is dat het script veel gevarieerder ineenzit. Het brengt verschillende situaties, waarbij beide partijen meerdimensionaal benaderd worden (ook de "racisten", -bij SS dienen de 'alleen maar door en door slechte' bandieten enkel als plotkonijnen), het thema wordt door veel meer verscheidene invalshoeken benaderd, het omvat géén belerende speech om de 5 minuten die nog eens uitroeptekens plaatst bij het moraaltje [Integendeel: de situaties worden geregistreerd, het stemt tot nadenken, maar nergens zal het zelfs maar met de vinger wijzen], het zal zijn boodschappen niet nog eens letterlijk oppervlakkig in koeieletters (onsubtiel) herhalen (zoals jou vb met 'de echte verliezers zijn wij'), we zien geen oude man wijze spreuken uitkramen, we zien niet om de haverklap iemand over the top schreeuwen en/of huilen om te merken dat het erg is dat iemand iets meemaakt/kwaad is oid enzovoorts...

Tja, ik zie geen enkel element dat per definitie (verre van) in de actiefilms van tegenwoordig aanwezig zijn. Het kan, maar vaak ook niet. En het was idd 'een van de' eerste films die met slowmotion experimenteerde. Al komt er nog altijd erg weinig slowmotion in voor. Latere regisseurs experimenteerden er nog véél meer en gerichter mee. Shichinin no Samurai speelt daar ook allesbehalve een pioniersrol in. In Battleship Potemkin uit 1925(!) zitten er menig probeersels met deze techniek.

Ik heb misschien 10 minuten gevecht gezien, op een tijdspanne van 206 minuten. Seven Samurai draait echt wel niet rond de 'actie'. Het is alleen onvermijdelijk. In The Usual Suspects komt er ook een actiescene in voor die misschien wel 5 minuten duurt. Ook maar bestempelen als 'actiefilm'?

Over het 'overacting', er is gewoon een goede balans hoor. Je hebt de serieuze personages (de leider, de jonge samurai, de meester zwaardvechter, de oude wijze) en de comedy-relief/stereotype personages (de komiek, de wannabe, de twee boeren).

En wat ik met de Casablanca-vergelijking bedoel is dat je tegenwoordig geen film meer ziet waarin ze zo statisch (let op, niet houterig, maar statisch) acteren. Hetzelfde geldt voor SS, en er zijn tegenwoordig nog steeds genoeg (Japanse) films die overdreven emoties gebruiken. Jij kan het niks vinden, ik vind het realistisch.

Mooi gezegd dat de bandieten slechts een plot-device zijn, want dat zijn ze ook. De film draait om de relatie tussen samurais en boeren. En er zijn genoeg verschillende elementen terug te halen. De samurais die de boeren belachelijk maken met hun miserabele aanbod, de relatie die de jonge samurai krijgt met het boerenmeisje, het feit dat de boeren voedsel achterhielden en de ontdekking dat de boeren samurai vermoord hebben. Zo genoeg voorbeelden?

Seven Samurai bezit dus echt meer actie dan slechts 10 minuten. Vanaf dat het grote gevecht begint is het een actiefilm. Jij verwacht misschien non-stop gevechten en explosies maar het tweede deel draait toch echt puur om de actie en dat valt niet te ontkennen. De film staat hier niet voor niets aangegeven als Actie/Drama.

Dat jij niet inziet hoe groot de invloed van die elementen is, is ook weer zoiets. Seven Samurai is de eerste film die niet alleen een boel elementen uitvond, maar ook dergelijke elementen allemaal samen gebruikte. Waarom hebben zoveel historische actiefilms een scène waarin de vijand vanuit het niets opdoemt? Waarom gebruikt nagenoeg elke John Woo/Post-Matrix actiefilm slow-motion. Anti-helden zijn tegenwoordig de gewoonste zaak in de wereld maar toendertijd bijna ondenkbaar. De recrutering van leden zit in bijna elke Heist-film van Heat tot Ocean's Eleven. Ook de samenstelling van uiteenlopende figuren (toen iets compleet nieuws) is tegenwoordig doorsnee kost. Maar deze film heeft het of uitgevonden of samengebracht in het actie-genre.

Niet té veel eer aan de film willen geven, hé

Seven Samurai was goed voor vele vernieuwingen, maar de anti-held bestond toch echt al veel langer. Het was vooral Humphrey Bogart die bekend staat als de eerste echte anti-held acteur, met name dankzij rollen in The Maltese Falcon en Casablanca. Daarnaast waren de meeste hoofdfiguren in Amerikaanse film-noirs anti-helden. Ze bestonden dus al voor Seven Samurai.

Zoals ik al aangaf, Hollywood was al op weg met de imperfecte held als bijvoorbeeld Humphrey Bogart. Uiteindelijk is hij wel echt dé held, zij het met foutjes. Maar zelfs als je Bogart ziet als anti-held (wat ik goed kan begrijpen hoor) is Seven Samurai nog altijd de eerste film die de anti-held samenvoegde bij het actie-genre.