Ikiru (1952)

Eerste deel van de box waar deze film in zit, kocht ik net voor 19,95 euro bij FRS. Die andere boxen stonden ook voor deze prijs in het systeem, maar waren niet meer op voorraad. Op de site zijn de boxen 76,95 per stuk. Vind ik gek.

Sterke film van Kurosawa die wat mij betreft best duidelijk is opgesplitst in twee delen.

Vooral de innerlijke strijdt van Kanji greep me meermaals aan, de schok die hij te verduren krijgt (twee maal; zijn ziekte en het besef dat hij nu pas realiseert hoe liefdeloos zijn relatie met zijn zoon is) en zijn nachtelijke escapade. In een delirium tracht hij zijn leven alsnog te leven, écht te leven, weg uit de doodsheid van de bureaucratie. En juist op de momenten waar alleen nog de passie en/of angst lijkt te gelden vond ik het haast meesterlijk.

De epiloog (het stuk vanaf de begrafenis) boet hierdoor wat aan kracht in. Waar het eerste deel nog gelijkenissen treft met Tolstoj's novelle over de innerlijke strijd wanneer een man de dood in de ogen kijkt, bevat de epiloog wat mij betreft een te grote reflectie op zijn medewerkers. Hierdoor werd het allemaal wat minder intens. Vond de verstompende werking van de bureaucratie, het verlies van passie en het terugvinden hiervan in de eerste helft mooier naar voren komen dan in de tweede.

there just ain‘t no insurance policy for a life wasted

Eerste anderhalf uur van Ikiru zijn nagenoeg perfect; vooral de scene in de bar als hij de schrijver ontmoet is tranentrekkend mooi... 'ik ben zo kwaad op mezelf', man je voelt van hoever het komt.

Tweede deel, en dat moet ik met mijn bovenbuurman eens zijn, beviel me minder. De kritiek op de bureaucratie neemt de overhand maar komt nog het mooist naar voren in een zin juist aan het begin van de film 'als je je plek in de wereld wil behouden moet je vooral niets doen'. De scenes op de begrafenis doen dan wat overbodig aan.

Maar goed, dit blijft een zeer emotionele, aangrijpende en ook confronterende film over afstomping, leegheid, nietsheid, en het gevecht daartegen. In other words... 4*.

Ikiru weet te overtuigen, maar is niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Maar zoals vele andere users wordt de film in mijn gedachten achteraf stukken beter. Ik denk dat dit komt doordat het verhaal je echt weet te raken, en voor de meeste mensen herkenbaar is. Het gaat hierbij niet alleen om de erkenning dat Watanabe te weinig met zijn leven heeft gedaan, maar ook met de bureaucratie die nog steeds relevant is. Deze twee aspecten zorgen ervoor dat de identificatie met het karakter onvermijdelijk is.

De acteurs en Kurosawa weten dit sterke concept goed over te brengen op het scherm. Helaas zijn met name een aantal momenten in het tweede deel iets aangedikt. De laatste minuten van de film zorgen er gelukkig voor dat de mindere momenten snel vergeten worden.

Ik kom er gisteren achter dat mijn favoriete film "Anand" een remake is van deze film. Ben hier dus wel benieuwd naar geworden, terwijl de films die ik uit Japan, Hong Kong heb gezien mij niet zoveel doen.

In de grotere winkels zou je hem wel moeten vinden. De film is uitgegeven door A-film in de Akira-Kurosawa collectie.

Ik heb de volgende box van Akira Kurosawa besteld.

Akira Kurosawa Box 1

In de Media Markt voor 25 euro. Zeer goede prijs aangezien ik hem vroeger soms zag liggen voor een veelvoud van dat.

Shichinin no Samurai had ik al, maar dat kan geen kwaad want dat is een absoluut Meesterwerk.
Yojimbo & Sanjuro zitten ook in de box, Yojimbo is de reden dat ik de box besteld heb want die wil ik echt zien en die film is apart nogal moeilijk verkrijgbaar.

Ikiru is voor mij een grote onbekende. Maar als ik dit hier allemaal lees dan moet het toch een zeer goede film zijn. Ik ben benieuwd.

Kurosawa is werkelijk een grootmeester!
Ik was al eerder overtuigd van zijn kunnen, maar deze film is fenomenaal. Ikiru is een tijdloos Meesterwerk dat nooit zal verouderen.

Takashi Shimura, wat een acteur. Ik zag hem natuurlijk al eerder acteren, en dat was steeds goed, maar hier zet hij toch een fantastische acteerprestatie neer. Ik kan me geen andere acteur voorstellen wat hem dit nadoet. De rol van Watanabe is hem op het lijf geschreven.

2 keer werd ik tot tranen geroerd. De eerste keer was als Watanabe begint te zingen met de pianomuziek op de achtergrond. En de 2de keer als hij op de schommel zat.
Het prachtige liedje en het treurige gezicht van Watanabe bleef heel de nacht in mijn hoofd rondspoken, ik heb dan ook amper kunnen slapen. Enkel een Meesterwerk kan zoiets teweeg brengen.

De film heeft echt enorm veel te bieden, ik had het echt niet verwacht. Watanabe heeft zijn hele leven gewerkt, nooit ziek geweest, en voor wat? Hij heeft nooit geleefd, door de kanker besefte hij dat. Hij wou nog een stempel nalaten vooraleer hij stierf. En dat heeft hij gedaan. Door het aanleggen van die speeltuin wist hij dat hij niet voor niets had geleefd. Op het einde toen hij op de schommel zat was hij dan ook een gelukkig man. Hij heeft op het eind zelf zijn plaats uitgezocht om te sterven. En hij hoefde geen erkenning van al die hoge pieten, het belangrijkste was dat hij zelf wist dat hij iets gerealiseerd had. En de bewoners van die wijk, die vrouwen, zij wisten dat Watanabe ervoor verantwoordelijk was dat hun wijk nu zo mooi was geworden door de aanleg van die speeltuin.

Ik vond dan ook allebei de gedeeltes van de film mooi om te zien. Sommige mensen zeggen hier dat het 2de gedeelte van de film saai en langdradig is. Daar ga ik zeker niet mee akkoord. De film verveelde me geen moment en ik weet dan ook dat ik deze prachtige film nog veel ga bekijken. Ik vind trouwens ook dat deze film ondergewaardeerd wordt. De beoordelingen zijn niet slecht, maar deze film zou nog hoger moeten staan.

Op het einde van de film zie je ook dat er eigenlijk niets is veranderd op het werk van de ambtenaren.

Wie onder de indruk is van deze film zou ik bij deze graag Always Outnumbered willen aanraden. Heb ik al zeer lang in mijn top 10 staan. Zelfde genre van film en ook zeer aangrijpend.

Voor deze film zal ik waarschijnlijk mijn top 10 moeten aanpassen, het wordt steeds onmogelijker om nog een top 10 te maken. Er is gewoon te weinig plaats.

Ik sluit af met 5* voor dit tijdloze Meesterwerk.

Het meesterwerk van Akira Kurosawa

Takashi Shimura weet perfect gestalte te geven aan de troosteloze overheidsmedewerker. Hij wil met een prettig gevoel zijn leven afsluiten in plaats van als een zak aardappelen formulieren af te stempelen. Mooi is om te zien hoe die logge bureaucratie in beeld gebracht wordt met de 'van het kastje naar de muur'-scenes.

De scenes waarbij Shimura vertier opzoekt en denkt daarmee gelukkig te zien, zijn ook ontzettend mooi. Hij vindt het allemaal leuk en aardig, maar of hij dit nu echt wilt voordat hij echt de pijp uitgaat? Je voelt vanaf dat moment helemaal met de hoofdpersoon mee en gunt hem het allerbeste.

De vertelstructuur van Ikiru is natuurlijk opvallend en bij een eerste kijkbeurt zou je denken dat de film te lang doorgaat. Bij een tweede kijkbeurt echter vond ik dat terugkijkgedeelte toch wel sterk vanwege de langzame verschuiving waarbij iedereen overtuigd raakt dat Shimura toch nog iets zinvols voor de samenleving heeft weten op te zetten.

Samoerais zijn interessanter dan ambtenaren.

Ben best een behoorlijke Kurosawa liefhebber maar dit is toch niet echt een film die aan mij besteed is. Tergend traag gaat ie, vooral de tweede helft ben ik een paar keer bijna in slaap gesukkeld.

Het eerste uur pak hem beet was beste de moeite, aan de gestalte van Watanabe wordt mooi vormgegeven. Een neerslachtige, grijze muis die plots beseft dat zijn resterende tijd kostbaar en nog maar kort is en dat zijn leven al jaren tot een complete stilstand is gekomen. De stukjes waarin de bureaucratie op de korrel wordt genomen zijn sterk gedaan.
De ontmoeting met de schrijver is een interessante, jammer genoeg zakt de film in wanneer Watanabe op stap gaat met zijn jongere en vrouwelijke ex-collega. Ik vind de rol van de vrouw niet echt een boeiende en meer nog deze juffrouw staat vreselijk theatraal te acteren wat zwaar ten koste gaat van het drama en de geloofwaardigheid. Waar een Mifune daar makkelijk mee wegkomt in een spannende avonturenfilm werkte het me hier meer en meer op de zenuwen.

Wanneer Watanabe in rook is opgegaan en zijn collega's nog onder het genot van warme Sake wat zitten na te keuvelen over diens leven lijkt Kurosawa elk gevoel van subtiliteit te laten varen (de nieuwe baas die zijn woordje doet, de komst van die huilende vrouwen en die agent, het lag er toch wel dik bovenop allemaal). Bovendien bleef dit maar doorgaan en doorgaan... En werd het steeds nogal nederige en onderdanige gedrag van de kantoorklerk in kwestie me ook een beetje te veel.

Wel grappig dat Watanabe eindelijk een soort van held werd door gewoon zijn normale werk goed te doen. De film kent ook zeker een paar mooie en sterke stukken maar er staan gewoon veel te veel taaie en saaie minuten film tegenover. Film voelt daarnaast ook meer gedateerd aan, iets wat ik wel vaker heb met ouder drama en komedie.

Zal de film over een tijdje zeker wel weer een kans geven, Kurosawa is gewoon een regisseur die dat verdient, voor nu kom ik helaas echt niet verder dan 2.5*

Is meer van deze film blijven hangen dan ik vermoede, toch maar snel onder betere omstandigheden eens opnieuw kijken. Die 2.5* gaat alvast naar een 3*.

Nu was ik al aardig fan van Kurosawa's werk, maar deze film raakte me pas ècht en vind ik werkelijk schitterend. Ontroerend en tijdloos mooi.



Nou, ik nog wel een beetje, vandaar niet de maximale 5 punten. Toch is Kurosawa's aanpak origineel, gedurfd èn nodig om een aantal van de latere scènes extra kracht mee te geven. Pas op het einde van de film zag ik het nut hiervan in. Toch had een scène als die met de loco-burgemeester op de herdenking wat mij betreft niet gehoeven.

De komst van de politieman op de herdenkingsdienst en de prachtig ontroerende scène met Watanabe op de schommel zijn hierdoor extra effectief. Met die laatste scène had de film wat mij betreft ook gerust kunnen eindigen, al is het huidige einde met de ambtenaren die een dag na de herdenkingsdienst hun beloofde levensverbetering alweer in de koelkast hebben gestopt, ook niet fout!

Kurosawa is aardig opweg om mijn favoriete regisseur te worden.

Sterke film van Kurosawa, al had er nog wel meer ingezeten. Bij Kurosawa denk ik aan Samurai's dus het was wel even vreemd om deze, na een zestal films van hem met Samurai's, nu eens een keertje niet tegen te komen. Takashi Shimura zet in ieder geval een erg sterke rol neer. Hij draagt de film en zet een interessant personage neer, wiens houding op een dag drastisch verandert. Kurosawa weet een sterk verhaal op een overtuigende manier op mij over te brengen, met een paar geweldige scènes. Zo is het nummer dat Watanabe in de bar zingt van een ongekende schoonheid, evenals het moment dat hij aan het einde van de film het zelfde liedje zit te zingen op een schommel in de sneeuw. Het is daarom jammer dat het tweede gedeelte van de film, als de mensen met wie hij gewerkt heeft hem herdenken, toch wat minder is door het lichtelijke irritatie opwekkende overacting van sommige acteurs. Wie weet zit er bij een herziening nog meer in, want een memorabele film is het zeker en Kurosawa is en blijft een topregisseur wat mij betreft!

4,0*

Oh, bah! Er zijn geruchten over een remake met Tom Hanks in de hoofdrol??? Puh-lease? Afblijven!!!!!

Al jaren. Ik hoop dat dat een goed teken is.

Ikiru is ietwat te traag voor mijn doen.

Mijn mening komt erg overeen met Madecineman zijn recensie. De film bevat een erg sterk eerste deel, maar een te traag en saai tweede deel, gelukkig maakt het einde iets goed.

Kanji, een in elkaar gezakte ambtenaar die keer op keer, dag na dag hetzelfde doet, en dat is werken. Takashi Shimura speelt een geweldige rol die weinig woorden nodig heeft om overtuigend over te komen. Zijn grimassen spraken boekdelen. Mooi was dan ook om te zien dat hij eindelijk een glimlach op zijn gezicht kreeg. Samen met nog andere memorabele momenten maken dit Ikiru sterk. Als hij gaat zingen in het café is er ook één van. Jammer genoeg deden enkel deze momenten me iets en kwam ik verder niet goed genoeg in het verhaal. Het medeleven was niet genoeg aanwezig.

De reden hiervoor was toch wel het tweede deel. Net toen ik erin begon te komen was hij plotseling gestorven. We kijken vervolgens een hele tijd naar de wake en blikken terug. Dit ging me echt te traag en was eigenlijk wat te saai. Een aantal gaapmomenten waren het gevolg. Het einde was dan wel weer sterk. Zoals velen al aangeven bedoel ik ook de schommelscene.

Opvallend vond ik ook dat tijdens de wake iedereen zijn leven op het werk wil beteren. Een dag later blijkt niemand dit te doen of te willen en gaan gewoon verder met hoe het voorheen was.

Een dikke 3*