The Neon Demon (2016)

Wederom een erg sterke film van Refn, toch wel een van de meest interessante regisseurs van de laatste jaren. Neon Demon is audiovisueel geweldig, met een heerlijke soudtrack en mooie ubergestileerde shots. Toch zou ik dit zeker niet style over substance willen noemen, zoals ik hier en daar lees. Mode is een en al style over substance, dus is het niet zo vreemd dat de film dat overneemt en sommige shots uit een glossy lijken te komen, een glossy uit een verwrongen alternatief universum, dat dan weer wel.

Elle Fanning is intrigerend als main lead- echt mooi vind ik haar niet, maar ze heeft zeker iets, en is perfect gecast als would be supermodel. Acteerwerk is verder ook dik in orde, alleen een vage atypische rol van Keanu Reeves die een beetje uit de toon viel, maar soit. Refn gebruikt weer een hoop symboliek in zijn film, zo was Jesse's voortijdige einde al in minstens drie shots aangekondigd, te beginnen natuurlijk met de openingsscene. De soundtrack was dus geweldig, met als favoriet het rustige Martinez nummer Kinky. Maar er zat eigenlijk geen enkel zwak nummer tussen- nou ja, ik ben niet zo kapot van Sia. Verder vond ik de film ook best grappig op sommige momenten, en het einde vond ik wel een perfecte metafoor, het is letterlijk eten of gegeten worden in de modewereld.

Een geweldige audiovisuele trip met occulte trekjes, een dikke 4 **** vooralsnog, bij herziening zou dat zomaar meer kunnen worden.

Ieder zijn ding maar om dit bizar spektakel nu een film voor de hele familie te noemen

Eindelijk gezien. Hypergestileerde film over de heilige graal van de fashion-industrie en celebrity-cultus: lichamelijke schoonheid i.c.m. jeugdige onschuld. Refn vindt in Bathory een excuus om aan zijn gore te komen, en dat is zeker niet misplaatst. Wat wel tegen t misplaatste aanschuurt is de necrofiliescene, misschien te overdreven illustratief voor de verering van zielloze lichamen. Over het algemeen werkt Refn's style over substance methode hier vanwege het onderwerp veel beter dan in Only God Forgives.
3.5*

Terugkerende motieven zitten vervlochten in deze dromerige, symbolistische vertelling: het oog, de spiegels, de driehoeken en de roofdieren.

Het oog staat voor het kijken en bekeken worden. De eerste dialoog gaat meteen over het aanstaren van een model, je hebt het oog van de camera, de maan wordt vergeleken met een oog en op het einde speelt een oogbal een rol. Modellen zijn object. Ze worden bekeken en op hun uiterlijk beoordeeld.

De spiegels staan voor narcisme. Jesse raakt verliefd op haar eigen spiegelbeeld. Ze transformeert van onschuldige maagd tot zelfgenoegzame carrièrevrouw, zich bewust van de jaloerse blikken van haar omgeving.

De vier driehoeken komen overeen met de vier vrouwelijke personages. Jesse is de driehoek die naar boven wijst, gericht op het spirituele, zoals de engel op de achtergrond. Ruby, Gigi en Sarah zijn de driehoeken die naar beneden wijzen, gericht op het materiële en het lichamelijke. Zij willen Jesse mee de diepte in sleuren. In de vier driehoeken kun je het gezicht zien van een demon.

De roofdieren staan symbool voor het gevaar en het beestachtige in de mens, aanvankelijk vooral in de mannelijke personages. Het levende dier is een poema. Bij de opgezette dieren zit onder andere een jachtluipaard.

Het geweld heeft iets esthetisch, ontdaan van brutaliteit. Het doodbloeden van Ruby lijkt op het leeglopen van een lekke verfpot. Het nepbloed in de openingsscène is een voorafspiegeling van het echte bloed later. De overdreven hoeveelheid lippenstift kondigt het drinken van bloed aan.

Soms beweegt de camera langzaam, vaak staat hij stil. Zo ontstaat er een opeenvolging van zorgvuldig geconstrueerde tableaus. Licht is effectief gebruikt, onder meer met de stroboscoop in de dansscène. De achtergrond is vaak grijs; op de voorgrond zien we het meisjesachtige roze of violet, het dromerige blauw en het demonische rood. Naar het schijnt is Refn kleurenblind en kan hij enkel fel contrasterende kleuren zien.

De regisseur droeg dit op aan z'n vrouw Liv Corfixen. Ze heeft een cameo in de restaurantscène na één uur. Zij stelde ook Elle Fanning voor, die met haar bleke huidskleur en schaapachtige blik uitstekend geschikt was voor deze rol. Ook de nevenrollen zijn goed, vooral Jena Malone en Bella Heathcote. Christina Hendricks zou eens een grotere rol mogen krijgen.

De schijnbaar absurde wendingen zijn te verklaren als droom of fantasie. De ambientmuziek van Cliff Martinez draagt haar steentje bij aan deze reverie. De originele audiovisuele stijl en de doordachte opbouw vol van symboliek maken hiervan een bijzondere ervaring.

Wat een verschrikkelijke draak van een film....

Het begin heeft nog een soort van verhaallijn maar dit kakt snel in tot een pan met prut bestaande uit nietszeggende vage veel te lang durende scene's begeleid met een zo irritant mogelijk geluid.

Echt gewoon vervelend om uit te zitten.

Voor de gene die Drive ook goed vonden, zoals ik.....sla dit maar over...

Drive staat in mijn top 10.

Hier nog een

Misschien had ik er duidelijker bij moeten zetten; voor de mensen die Drive WEL goed vonden....en een soortgelijke film verwachten...

Tweet van Refn:

Dear Friends... My future endeavor in the making... More to follow soon...`

https://pbs.twimg.com/media/CzUn_E0UAAA6G7h.jpg

Nicolas Winding Refn op Twitter: "Dear Friends... My future endeavor in the making... More to follow soon... https://t.co/Zl3LO06vyB"

Geeuw ... Heb hem uitgekeken maar het was ver van makkelijk. Ik heb een superprestatie afgeleverd.

Hij doet een re-make van Knight of Cups? Die is er vlot bij dan.

En Onderhond heb je hem al gezien?

Je leest het hier meteen wanneer het zover is

Slowchat / offtopic discussie verwijderd. Houd de discussie svp inhoudelijk bij de film.

Ik heb deze film toch nog maar eens opnieuw bekeken en hoe raar het ook klinkt maar van 3* ga ik naar 5*. Nadat ik deze film gezien had zei mijn vriendin: Volgens mij was je er niet helemaal bij dat je zo een lage score hebt gegeven. Ik heb hem nu nog een keer gekeken en alles was perfect. De muziek, het acteerwerk en de o zo mooi actrices. Dit is gewoon een film die je eigenlijk 2x moet bekijken om het allemaal goed te begrijpen.

n00r toch

Mochten er mensen met meer tips / uitleg film zijn dan hoor ik dat graag (word gewaardeerd).

Heb je de blu-ray? Het interview met Refn zelf (bonus feature) is erg verhelderend.

Fijn.

Maar de eerste 15 minuten en het middenstuk tonen een film die véél beter had kunnen zijn. Daartussen krijgt het plot teveel ruimte en weten de acteerprestaties nooit volledig te overtuigen. Maar 't is wel een stuk beter dan Refn's vorige pogingen.

Visueel knap, soundtrack is ook een stuk beter en wanneer beide samenkomen en hun pracht mogen botvieren is de film op z'n sterkst. Daartussen is het nét allemaal iets minder. Deed me ook soms teveel terugdenken aan andere films. Mulholland Dr. Beyond the Black Rainbow en ook zeker Helter Skelter kwamen allemaal voorbij tijdens het kijken, maar nooit vond ik The Neon Demon echt beter.

Finale mist toch ook een échte finale, ik begrijp Refn wel dat hij geen typische descent into darkness film wou maken, maar dit is wat underwhelming. Wat het shock-gehalte betreft, dik overroepen en volgens mij ook niet echt Refn's bedoeling. Beetje gejenkel in de marge.

Gaat weer de goeie richting uit met de man, af en toe is het geniaal, maar teveel net niet.

4.0* en een uitgebreide review

Onderhond

Veel mooi gestylde scenes, maar inhoudelijk een pretentieus gedrocht. Ik adviseer Refn onmiddellijk te stoppen met deze drugs.

Ik verhoog naar 4.5* (tweede kijkbeurt).

Veel meer 'gezien' dan de eerste keer, nog meer bedwelmd door het audiovisuele en bovendien onder de indruk van Refn's pretenties, hoogmoedig of niet. Fanning is waanzinnig goed in de hoofdrol van de eerst schuchtere, en later op haar troon stappende Jesse.

Met twee grote vragen zit ik nog.

Ten eerste: kan iemand de symboliek van de luipaard uitleggen? prominent in zicht in dat huis van Ruby, dus duidelijk dat Refn hier iets mee wil na de sequentie in de motelkamer. Had daar überhaupt het idee dat de verschijning van de luipaard, net als die scène met Reeves, beeldspraak was. Prik er alleen nog niet doorheen wat dit aspect dan precies in mag houden.

Daarnaast: ik weet vrijwel zeker dat de dvd-release die ik net zag verschilt van de bioscoopversie. Speelduur wel identiek. Kan dat kloppen? Ik miste de wat intiemere beelden in het mortuarium, en kreeg in de plaats daarvan twee korte stukjes van Malone buiten en in het huis.

Naar het schijnt zijn er echt loslopende poema's (Engels: cougar, mountain lion) in Pasadena, California. Tegelijk kun je er ook een symbool in zien van gevaar en agressie. Hier vind je extra uitleg:

The Neon Demon Movie Explained.

Wow, dat shot met de meiden bij het zwembad tijdens de fotoshoot..

Van The Neon Demon had ik best hoge verwachtingen, een spannende film met een stillistische aankleding. Hoewel ik het geen slechte film vond is het wel een tegenvaller. De film heeft een aantal problemen.

Laten we eens beginnen met de titel. The Neon Demon, wat een lijpe titel. What's next? Het TL-buis Spook? Nee, als je alleen op de titel afgaat verwacht je een jaren '80 parodie a la Kung Fury.
Elle Fanning speelde wel aardig in de hoofdrol, al had ze een gek stemmetje. Ik ergerde me er op een gegeven moment wel aan dat alle personages steeds zeggen dat ze zo ongelofelijk mooi is. Ze is zeker niet lelijk, maar overdrijven is ook een vak.

Omdat Refn door de Giallo is geïnspireerd dacht ik dat het plot rond de modellen, net als in veel Gialli slechts als introductie voor het slachtvee diende. Het hele plot draait echter rond de ongezonde obsessie met schoonheid en materialisme. Ik werd een beetje somber van al dat narcistische gedoe. Die competentie tussen de modellen, alsof het vrouwen in de Harem van een sultan of ballerina’s op een Sovjet-Russische Dansacademie zijn, vond ik niet zo interessant. Lekker boeiend hoe je neus of je kaaklijn eruit zien en is het niet sneu dat het enige wat je onderscheid je uiterlijk is?

De film is erg mooi geschoten en Refn maakt gebruik van mooi Bavaësk kleurgebruik. Het was veel monochroomer dan je ziet in Amer (ook al zo'n tegenvaller) of de films van Mario Bava en Dario Argento. Makkelijk te verklaren, want Refn is namelijk kleurenblind. Ik vond de hoeveelheid van het impressionistische kleurgebruik wel weer een beetje tegenvallen. De poster beloofd veel stilisme, maar in werkelijkheid heeft de film maar een paar scènes met de mooie kleuren. De soundtrack van Cliff Martinez was mooi en de jaren ’80 achtige elektronische muziek mag er zeker wezen. Kan echter niet op tegen de soundtrack van Refn’s eerdere Drive.

Het grootste probleem van The Neon Demon is dat het geen geheel vormt en het plot aan alle kanten rammelt. We beginnen met het verhaal van het jonge model dat het helemaal wil gaan maken, a la Mulholland Drive (ook een pretentieuze tegenvaller). Om vervolgens in een soort liefdesverhaal met haar vriendje terecht te komen, Val Lewton-achtige suspense opbouw naar niets (ja dat is een pleonasme) en dan ineens ontspoort de film in een ranzige vaagheid die aan Andrzej Zulawski’s Possession doet denken. Lesbische necrofilie, kannibalisme, toe maar. Aan de ene kant is het totaal geen Horrorfilm en dan ineens heel morbide. Is het een bijgeloof onder modellen dat als je iemand eet en je met haar bloed insmeert je net zo mooi als haar wordt? In een Gotische horror had het gewerkt, maar in hedendaagse setting wil ik toch echt wat uitleg. Zijn de modellen honderden jaren oude Elisabeth Bathory-achtige vampiers die leven op jonge maagden? Of zijn ze gewoon een beetje gek in hun hoofd. Geef ten minste enige vorm van uitleg.

De problemen rond het plot zijn allemaal makkelijk te verklaren. Volgens Fanning heeft Refn de film chronologisch opgenomen en is vrijwel alles geïmproviseerd, hetgeen aantoont hoe pretentieus deze film is. Een schoolboek voorbeeld van style over substance.

Soms worden nieuwe films aangekondigd die je de hoop geven een modern meesterwerk tegen te komen, alleen elke keer weer vallen ze tegen. Vrijwel altijd door problemen met het verhaal, misleidende reclame campagnes of het missen van diepgang. Ze zijn niet slecht, maar ook niet echt goed en dat is nu juist het vervelende. The Neon Demon is al de zoveelste dit jaar. Mooie beelden, mooie vrouwen, mooie muziek, potentie maar te vaag en te oppervlakkig om echt goed te zijn. Het is zeker geen doorsnee film en daarom ook zeker het bekijken waard, maar een cinematografisch meesterwerk is het allerminst.

baspls Who is the neon demon?
Nic [Winding Refn] and I were trying to figure that out during filming. The way he shoots is in chronological order—which I’ve never done before—is so helpful with this character. We got to the runway show, when my character gets to close the show, and that’s where she transforms. We shot that in two days, and it felt weirdly like a music video because Nic played music during filming. There’s also no dialogue. It’s like a free fall; you can kind of do whatever you want. In those two days, Nic and I looked at each other and realized, “Jesse is the Neon Demon.” Before, I thought the demon might have been L.A. itself, but it goes further than that. It’s like a disease that infects you when you’re a beauty-obsessed person. You can say, “Is this negative or positive?” but I think it’s ultimate narcissism.

Om even in te spelen op je opmerking over de titel van de film
Verder niet echt met je eens over de thematiek, vind die juist enorm sterk. Maargoed, daarover mogen de meningen verschillen;

Bizarre film met een interessant thema.

Met name audiovisueel valt The Neon Demon in eerste instantie enorm op. Prachtige kleuren in combinatie met de soundtrack vormen een sfeervol geheel. Maar het verhaal doet hier niet veel voor onder. Pas na de laatste geweldige scène dringt eigenlijk pas door hoe schokkend de film en hoe ziekelijk de personages zijn.

De symboliek straalt ervan af, al was het lastig voor mij om aan te geven waar het precies naar verwees. Zo erg was dat niet, aangezien niet alles op een presenteerblaadje hoeft afgeleverd te worden. De interviews met Refn hebben mij daar gelukkig meer inzicht in kunnen geven.

Fanning speelt geweldig als Jesse, draagt dan ook praktisch de film. De rest niet bijzonder, maar vooral niet storend.

Ja, een verademing gelukkig. 4*.