The Neon Demon (2016)

The Neon Demon wisselt in het begin adembenemend mooie en extravagante decors, sprankelend kleurgebruik begeleid door een fragiele maar heerlijk bedwelmende score regelmatig af met bleke huidskleuren van half ontklede dames, egaal-witte achtergronden en stilte op de klankband. Daar waar de hyperstylering hoogtij viert, is de film niet minder betoverend als de beste films van Refn. De opvallende ingetogenheid qua stylering en muziek in bepaalde scènes zorgt voor een beklemmende, steriele, en doodse sfeer, die evenzogoed doorwerkt in de extravagantere delen, maar dit is zeker geen kaal realisme en evenmin een tekortkoming. Het preludeert op de meer bloederig-gestyleerde 'ode' aan de dood verderop in de film. Schoonheid en dood worden van meet af aan thematisch met elkaar verbonden in de esthetiek van de film, als waren ze twee keerzijden van dezelfde medaille.

Het verhaal is minimalistisch uitgevoerd en is zeker in het begin nog redelijk transparant, maar verderop in de film beginnen dromen te suggereren wat er wellicht is gebeurd of had kunnen gebeuren, waardoor de an sich simpele structuur langzaam uiteenrafelt.

Halverwege de film laat Refn een aantal van z'n meest abstracte momenten zien, scènes die volstrekt los lijken te staan van tijd en ruimte, op een 'catwalk' die net zo min als de ruimten van Escher echt kan bestaan, maar ergens wel een plek heeft binnen het geheel.

Lust, begeerte en afgunst zijn impulsen die bij de hoofdpersonages veelvuldig voorkomen. Refn brengt de uittingen daarvan volop in beeld, maar zeker niet op een exploitatieve manier (zie bijvoorbeeld de scène waarin Jesse wordt gevraagd zich volledig te ontkleden).

Tegen het einde van de film zien we het logische (nou ja, 'logischse') resultaat van rauwe instincten en impulsen die niet - zoals doorgaans het geval is - worden beteugeld door enige vorm van beschaving. Een ironische noot waarbij ik een glimlach maar moeilijk kon onderdrukken, werkte enigzins relativerend. De end credits kwamen ietsje eerder dan verwacht. Dat laatste zal ik bij een herziening denk ik beter kunnen beoordelen. The Neon demon kan zich als geheel in ieder geval meten met Refn's beste films.

4,5*

The Neon Demon is een allegorisch genot en wiens roofdier klimaat lastig te ontsnappen is. Refn trekt alle registers open en halverwege gooit hij nog eens wat olie op het allegorisch vuur. Echt werkelijk genieten. Hij weet de oppervlakkige thematieken van The Neon Demon perfect gestalte te geven en de synth doordrenkte score van Martinez (benadert zelfs bijna zijn magnum opus Spring Breakers) en cinematografie van Natasha Braier doen de rest. Onderschat niet de impact die het ook van een vrouwelijke DoP heeft voor een film met thematieken en de resultaten zijn enorm.

De dynamiek tussen Jesse, Ruby, Sarah en Gigi is zo intrigerend en vooral Jena Malone weet als Ruby de ideale balans te vinden tussen attractie en afstoting. Seksueel geladen, met exploitatieve uitspattingen en campy monoloog weet Refn echt een zeer beklemmende en betoverend universum te schetsen. Heerlijke afwisseling tussen in neon doordrenkte abstracte composities, betoverende close-ups van Elle Fannings intrigerende asymmetrische gezicht en exploitatieve set-ups zoals stomende douches. Esthetiek is alles. De mes deepthroat en corpse masturbation scene zijn van ongekende klasse. Nergens is het goedkoop effectbejag, het heeft echt zijn esthetische allegorische functie.

Dat Refn de titel sequentie opent met zijn initialen is geen onterechte grootspraak, want deze self-proclaimed branding is zwaar terecht. Hij maak zwaar unieke cinema, en met een visuele taal die mij als cinefiel echt enorm bekoort. Erg fijn dat Refn na de kritieken bij only God Forgives benadrukt dat ie nooit een crowd pleaser zal worden. Aan de oppervlakte lijkt vooral Refn inhoudelijk tekort schieten maar niets is minder waar.

Minder diepgaand dan zijn vorige twee films, maar niettemin een briljante film over obsessie met schoonheid. Elle Fanning, perfect gecast, in de leading role met een hele cast die, soms letterlijk, als een roofdier rondom haar heen zwerft. Esthetisch gezien alweer een fantastische zit, een gebied waarop Refn op dit moment op eenzame hoogte ver boven iedereen uitsteekt.

4.5*

The Neon Demon is geworden wat het beloofde te zijn: een flitsende, spannende, duistere, mysterieuze en opwindende metafoor over de vergankelijkheid van uiterlijke schoonheid. Want echte schoonheid zit vanbinnen, toch? De film vertelt het verhaal van Jesse, een engelachtig model dat net komt kijken en meteen jaloezie en afgunst oogst bij concurrerende modellen op hun retour. Deze premisse wordt ons door regisseur Winding Refn aan de hand van adembenemende videoclip-achtige scènes voorgeschoteld. Hij is spaarzaam met woorden, maar brengt zijn boodschap over in van symboliek doordrenkte beelden. The Neon Demon is een audiovisuele ervaring waarin de tegenstelling tussen succes en ondergang tot uiting komt in dromen en nachtmerries en alles wat daartussen zweeft. De wereld die we zien is vluchtig en oppervlakkig en tegelijkertijd enorm complex. Onwerkelijk zelfs, maar toch zo uit de realiteit gegrepen. Verbluffende cinema!

Bril-jant. Na Valhalla Rising Refn's beste film tot nu toe. Een extravagant en verbluffend mooi kunstwerk van een film. Geen zwak moment te bespeuren, en hoewel de film nog relatief timide begint culmineert het al gauw in een mysterieuze, intense en gestoorde horrorgewaarwording. Cliff Martinez heeft nog nooit beter werk afgeleverd dan hier en de cast kent, behalve Reeves (zucht), geen dissonanten. Vooral Lee en Malone waren indrukwekkend.

Dat deze film uitgejoeld werd door het verzuurde opa-publiek in Cannes is weinig verwonderlijk, net zoals Only God Forgives is het verre van een toegankelijke film en kent het aardig wat extreme uitspattingen (het geweldig lugubere einde bijvoorbeeld). Maar voor een uitzinnig staaltje audiovisuele krachtpatserij ben je hier, meer dan ooit bij Refn, helemaal aan het juiste adres. Eén van de meest indrukwekkende films van dit nu al bijzonder sterke filmjaar. Later misschien nog een wat uitgebreidere review.

Dikke vette 4,5*, kunnen misschien ooit weleens 5* worden. Meesterwerk.

Koude douche.

NWR weet het niveau van het sterke eerste deel niet aan te houden. Hij heeft oog voor prachtige plaatjes, maar verliest daarbij het contact met zijn personages. Hun verhaallijnen komen op een dood spoor terecht, terwijl acteurs als Glusman en Harrington, in hun geringe bijdrage, toch net iets hebben met wat 'body' eraan. Vooral Harrington, die hier heerlijk getransformeerd wordt tot een skeletachtige verschijning, krijgt een te beperkte ruimte om te schitteren. Het spreekt voor zich dat The Neon Demon om de vrouwen gaat, maar zij hebben amper vlees om op te knabbelen.

De leegheid en het uiterlijk vertoon in de modellenwereld is wel gebleken, doch trekt NWR die lijn door naar zijn film zelf. Een lege huls met muziek – dit laatste bleek een voorbode voor mijn teleurstellende reactie en een aftreksel van deze uit OGF. Het is pijnlijk om na zulke sterke teasers tot dit resultaat te komen. Dat de Deen de film tot het onnodige lijkt te rekken, ligt tevens zwaar op de maag.

Ooit volgt een herziening, misschien dat ik hem dan beter verteer. Voor nu een 3.5*, waar ik bij aanvang en gedurende de eerste helft op een dikke 4* rekende.

Een Franstalige criticus merkte op dat The Neon Demon het filmisch equivalent is van inhoudsloze modeboekjes doorbladeren. Waarom dat iets negatiefs zou moeten zijn, weet ik niet, maar wat ik wel spijtig vind is dat Refn op eenzelfde manier omgaat met de filmcanon: The Neon Demon ziet er uit als de Pinterest account van een door ‘glossiness’ geobsedeerde cinefiel en bestaat uit eindeloos veel obligate knikjes die hun bestaansrecht enkel ontlenen aan hun esthetische waarde: de porseleinen huid van Carrie White, de eeuwige gangen van het Overlook Hotel, boerenkinkelwijsheden bij zonsondergang à la David Lynch, de panter van Cat People en de lijzige travellings van L’année dernière à marienbad (wantrouw altijd cineasten die deze film als hun voornaamste invloed citeren, dat zijn er die het medium als hun persoonlijke joujou esthetique zien). Nog erger wordt het wanneer de Tarantino in Refn naar boven komt – na Kristin Scott Thomas is nu Keanu Reeves het misplaatst vuilbekkend comic relief personage dat de enigmatische plot moet uitleggen aan South Park adepten “real Lolita shit ” (let er ook op dat de introductie Reeves met eenzelfde ergerlijk zelfbewust 'duiveltje-uit-een-doosje' shot gebeurt als Di Caprio in Django) of wanneer de harmonieuze composities om zeep worden geholpen door lompe bewegingen en klungelachtige staging: qua dynamiek kan je de film best vergelijken met een 13-jarig ettertje dat de Barbiepoppen van zijn kleine zus met veel jolijt tegen elkaar bonkt (en met een hoog stemmetje hun bimbopraat nabootst).

En toch blijven flarden van de film op mijn netvlies gebrand staan. Zo nu en dan weet Refn een echt treffend beeld te evoceren (de ‘Milli Vanilli’ fotoshoot is werkelijk hypnotiserend) en de fragmentarische structuur (een beetje zoals Assayas’ Boarding Gate waar plotgaten tot stijlmiddel verheven worden) zorgt voor een welkome afstandelijkheid. Ik gun Refn vooralsnog het voordeel van de twijfel (al was hij beter Human League / OMD videoclip regisseur geweest in de jaren ’80 dan langspeelfilmer in het heden), maar het is sneu dat hij zich voor de kar laat spannen van de cynische eurotrashgigant Vincent Maraval die altijd snertvervelende campagnes voert rond zelfbenoemde schandaalfilms (welke naïeveling gelooft er nog dat de conservatieve elite van Cannes onwenselijke films boycot? Terwijl het waarschijnlijk de Wild Bunch promoboys zelf waren die The Neon Demon uitjouwden) en artistiek talent degradeert tot merkwaarde. Tijdens het kijken van The Neon Demon kwam ik ook tot het besef dat ‘New French Extremity' misschien niet zo onbestaand is als ik aanvankelijk dacht (een stroming is het echter geenszins, eerder een ‘brand’) en er binnen het Cannes business model jaarlijks wel een tweetal artistiek verantwoorde shockfilms verwacht worden. Frappant detail om dit te illustreren: de plagerige pauze voor 'the money shot' (een levende opblaaspop die een oogbal degusteert), een onderbreking die als enige functie heeft om het festivalpubliek in het koor MAIS ENFIN te laten roepen, zodat kermisexploitant Maraval weet dat zijn attractie geslaagd is.

Verbazingwekkend dat deze hier zo hoog scoort gemiddeld, volgens mij is ie in de VS geheel afgebrand en nogal weinig bezocht.

Ik bevind me denk ik ergens in het midden. Vond met name het eerste gedeelte van de film erg sterk, maar in het tweede deel zaten absurdistische scènes die mij persoonlijk écht te ver gingen (het lijkenhuis, het oog). Voor mij haalde het de heerlijke onderhuidse spanning van de eerste drie kwartier juist weg. De regisseur leek hier meer aandacht te hebben besteed aan het voorkomen van geweld en gruwel, dan aan de daadwerkelijke functionaliteit van deze factoren. Betekenis zullen deze stukken ongetwijfeld hebben gehad, maar ik hoef het niet zo nodig te zien in een film die op zichzelf echt al wel spanning genoeg met zich meedroeg.

Waarom dan wel goed? Fenomenale score wat mij betreft, prachtige visuele effecten en sterk kleurgebruik (fel/donker contrast). Interessant en experimenteel verhaal met Elle Fanning als één van mijn meer favoriete jongere actrices.

3,5*

Indrukwekkende, mooie film. Net als bij de eveneens goede film Elle wordt m.i. ‘de vrouw’ onderzocht: waar de man kijkt en schept wordt de vrouw bekeken en is zij ‘materie’. Voor de vrouw lijkt Berkeley’s ‘zijn is waargenomen worden’ in een zeer praktische zin van toepassing te zijn. De vrouw kan aanbeden worden – haar seksuele aantrekkingskracht is haar kapitaal c.q. wat de film 'that thing hebben' noemt – maar haar ‘objectivering’ maakt haar ook het eeuwige slachtoffer.

Zowel in Elle als in The Neon Demon zien we hoe de (moderne) vrouw worstelt om niet alleen object maar ook subject te zijn. Het decor is in The Neon Demon de modewereld waarin de vrouw letterlijk tot een object voor de camera is gereduceerd en tot materie van de kunstenaar. The Neon Demon gebruikt dat ook om de vorm gelijk aan de inhoud te maken: de film is bewust campy, waarin de leegte van uiterlijke schijn wordt blootgelegd, en de speciale combinatie van de muziek en de beelden maakt de film tot een hallucinerende ervaring waarin “beauty is not everything; it is the only thing”. Alles wordt ondergeschikt gemaakt aan het streven mooi te zijn dus om gezien te worden, resulterend in een gevaarlijk roes. Net als bij Elle krijgt e.e.a. een ‘schokkende’ seksuele implicatie waarbij de obsessie voor schoonheid niet alleen verzwelgt maar ook doet verzwelgen.

Wat een geluk dat deze film in Cinerama 1 in Rotterdam draaide. Gelukkig beseft men daar nog dat zo' n uniek stukje cinema een groot doek verdient. Ik weet niet hoeveel bezoekers de zaal aankan, honderden in ieder geval. Ondanks de warmte was het druk gisteren, maar bijna iedereen ging naar de zaal waar Absolutely Fabulous draaide. The Neon Demon trok slechts 8 kijkers (!).

Voor de echte cinefielen onder jullie is het dus snel toeslaan voordat dit magnus opus van Refn in de vergetelheid verdwijnt. Veel over deze unieke film is hier al gezegd, de actrices, de oogverblindende fotografie, de surrealistische horror en de geweldige score van Cliff Martinez.

Maar het is vooral de moedige Refn die schijt heeft aan alle Hollywood conventies en zijn eigen verhalen blijft filmen. Alle lof voor deze cinemaheld, en zijn laatste is nu al het voorlopige hoogtepunt van 2016.

Dit zijn nu eens lastige films om te beoordelen. Zondag al gezien, nu pas de woorden gevonden. Want eerst word je een uur lang helemaal omver geblazen door Refn door sfeer en beeldenpracht. Natuurlijk is er het audiovisuele, met een gruwelijk lekkere score, heerlijke losse scènes en een algehele ijzersterke sfeerimpressie. Zowel spannend als gewoonweg mooi met de beelden soms van een nachtelijk L.A. Daarnaast heeft de film met Fanning echt een fantastische actrice in de hoofdrol, die echt het bleue meisje eerst speelt zonder te over te moeten gaan op overacteren en daarna haar verandering volstrekt geloofwaardig brengt.

Maar ook net zo verdwijnt langzaam die spanningsboog ineens die er altijd was, wordt het geheel wat abstracter ook. Natuurlijk, die hele set-up heeft een pay off nodig, maar toch is die een stuk minder dan het eerste uur. Is dat allemaal slecht? Nee. En het blijft interessant en intrigerend. Alleen gewoon een paar niveaus lager. Ook die sfeer van L.A. komt niet meer terug, de lekkere harde synths verdwijnen en ik weet ook niet helemaal wat ik met het einde moet. Een tweede kijkbeurt kan dat veranderen natuurlijk, maar bij de eerste ga je toch met een gemengd gevoel weg dat ook niet helemaal te plaatsen is. 4,0*.

Schijnt ook dat onze self-proclaimed "NWR" het laatste deel van de film spontaan heeft omgegooid omdat hij de rol van Ruby wilde vergroten. Hij kon het toch weer niet laten, de boef. Ik ben het ook helemaal met je eens dat de laatste act een stuk minder is, vooral na de laatste catwalk sequence.

Op zich heeft Refn met het mode-thema een goeie match gevonden; hij kan zonder schroom van de ene naar de andere balls-to-the-wall style over substance scène hoppen onder het mom van: "het is een fashion shoot (of een feestje)!" De onbetwiste audiovisuele skill waarmee hij deze set pieces in elkaar zet maakt hem de meest interessante filmmaker die ik ken.

Maar bij elke Refn film zit er wel een "lichte" of "lieve" scène die me doen denken: Wat nou als 'ie gewoon een keer een rom-com zou maken o.i.d.? Misschien heeft hij het zelf nog niet door, maar een autoritje met meisje + jongetje is bij niemand in zulke goede handen als bij hem. Eigenlijk vind ik het zelfs het beste wat hij te bieden heeft. Pull a Kubrick en probeer van elk genre iets uit! I'd be ecstatic.

Die fantasie terzijde is The Neon Demon een zeer geslaagde experience. Met net wat meer welkome houvast dan Only God Forgives en een goede rol van Elle Fanning voldoet 'ie aan mijn immer hoge Refn verwachtingen.

4*

Na het fenomenale Drive en het, in mijn ogen volkomen onterecht, geflopte Only God Forgives levert Refn wederom een knap staaltje cinema af. The Neon Demon is visueel een pareltje en ook de soundtrack en acteerprestaties mogen er zijn. Geen Michael Bay-montage maar enkele hoofdpersonen die in alle rust worden gevolgd.

Vooral het eerste uur vind ik buitengewoon sterk. Hierna ontspoort de film enigszins. Wellicht dat ik er na een herziening een half puntje aftrek. Of juist optel: ik kon het gewoon niet helemaal plaatsen na één kijkbeurt. De hypnotiserende sfeer van het begin leek enigszins weg te ebben. Het L.A. van Refn doet overigens sterk denken aan dat van Easton Ellis.

Godzijdank zijn er nog regisseurs die tegen de protocollen in durven te werken; zodat er naast Spider-Man 7 en Superman 5 toch nog ruimte is voor innovatie. Zelfs de necrofiele scène was functioneel zonder goedkoop effectbejag. Ook sterk was de manier hoe de hoofdrolspeelster haar vriendje aan de kant schoof. Ik kijk al met hartenlust uit naar het volgende project van Refn.

4,5*

Na 45 minuten dreven mijn gedachten af naar Battlefield Earth en kwam ik tot de conclusie dat de kans vrij groot zou zijn dat ik voor het eerst in 16 jaar voortijdig de filmzaal zou verlaten. Dit is navelstaarderige nietszeggendheid van het meest stuitende soort. Natasha Breier levert prachtige cinematografie af en ook de productie, klediing en make-up is van bijzonder hoog niveau. En ja, 10 minuten lang zag ik - en hoopte ik op - overeenkomsten met het werk van David Lynch en zijn meesterwerk Mulholland Drive in bijzonder. Maar de film is in real-time slow-motion gefilmd: de dialogen en de montage zijn verschrikkelijk traag. Het verhaal stelt uiteindelijk niets voor waardoor The Neon Demon zich al snel onthult als 'een pakketje schroot met een dun laagje chroom'. Het ziet er aardig uit, maar van binnen is het hol en leeg. Keanu Reeves is de enige die leven in de brouwerij brengt met een klein rolletje, maar Jena Malones scène in een mortuarium zal haar nog lang achtervolgen. Dat was het enige moment dat deze film zijn niveau ontsteeg tot de categorie 'zo slecht dat het leuk is', omdat ik hier mijn lachen niet kon onderdrukken. Maar uiteindelijk is het gewoon zo slecht, dat je jezelf een schouderklopje mag geven als het verlossende eind daar is.

Eergisteren gezien, in een (uiteraard) lege Pathé-zaal. Wat zo'n film daar ook moet?!

Anyway, ik vind de nieuwste van Refn toch een beetje... mwahhhh net niet zeg maar. Het gegeven van de lege en vervelende mode-wereld vind ik niet heel boeiend, al weet deze kunstenaar daar in de pak en beet eerste anderhalf uur toch wel raad mee. Het is natuurlijk meer een stijloefening en het afgeven van een cinematografisch visitekaartje, dan dat het daadwerkelijk ergens over gaat. Maar dat ligt me zo nu en dan prima. Eén kanttekening hierbij: zo nu en dan voelt deze film van Refn aan als een mengelmoes van reeds bestaande (artistieke) films en stijlen. Maar toegegeven, onder aan de streep houdt hij nog wel genoeg eigen smoelwerk over.

Het einde van deze film vond ik persoonlijk helemaal niks, redelijk zwak zelfs. Nee, als satire / aanklacht / sfeerschets beviel deze film me beter dan als horrorfilm. Verder een geweldige score, daar heb ik eigenlijk nog het meest van genoten!

Tja ik voel een beetje bij deze film, wat dit verhaal waarschijnlijk ook wel duidelijk maakt: ik weet niet goed wat ik hier mee aanmoet. Memorabel is het voor mij zeker niet!

3 * dan maar.

Nou, dat ging best lang prima, vond ik. Prachtig geschoten, natuurlijk. Refn weet een onderhuidse spanning op te bouwen, een sfeer van verwachting te creëren. Die panter is goed! De fotoshoot, de parade voor de ontwerper, de catwalk: mooi, mooi, mooi! Opvallend is verder de beheersing, het rustige tempo, de ingetogenheid haast, die Refn toont. Geen pogingen de toeschouwer weg te blazen met een overkill in beeld en geluid.

Maar dan. Ik geloofde er al haast in, dat Refn het ook zou flikken, net zoals de cineasten (Lynch, Altman, Bergman) die eerder herhaaldelijk op deze pagina’s voorbij gekomen zijn: het idee, de wending, de stroomversnelling, of wat dan ook, die de film boven zichzelf laat uitstijgen.

Het blijft uit. Tegen het einde bloedt de boel langzaam dood, met nog enkele bizarre scènes op de rand van potsierlijkheid. Refn hoort niet thuis in genoemd rijtje. De associatie met Aronofsky’s Black Swan begrijp ik beter.

Of laat ik minder pertinent zijn en zeggen: hij hoort niet in mijn rijtje thuis. Dat kan ik wel concluderen na vier films en drie teleurstellingen. Of hij is te obligaat voor woorden, of ik snap ‘m gewoon niet. Fraaie esthetiek waarin ik niet de ziel kan vinden.

En als we dan toch bezig zijn met mank gaande vergelijkingen: geef mij Von Trier maar.

Ik ben het in grote lijnen met je eensch! Ik vind de film ook nergens choquerend terwijl het dat wel moet zijn, wat moet het dan anders zijn? De hele film lang had ik een 'so what' gevoel en dat had ik dan ook bij Only God Forgives. Bij Drive was het anders voor mij, die film werkte wel weer perfect voor mij en die 3 films lijken wel op elkaar. Super gestileerd, langzame opbouw en hier en daar een uitbarsting van geweld.

Mijn probleem is vooral dat TND en OGF totaal geen emotionele impact leveren. Zelfs het einde van TND waar het 16-jarige meisje wordt opgegeten, kon me helemaal niks schelen en dat moet dan toch wel de bedoeling zijn. Maar Refn heeft al een hint gegeven dat ze opgegeten gaat worden in de badkamer scene waarin een van die modellen Jesse probeert te bijten en haar bloed te drinken. Dat was een te grote spoiler voor mij. Een andere cliché is het aardige make-up vrouwtje dat uiteindelijk helemaal niet aardig blijkt te zijn. Ook dat zag ik van mijlenver aankomen. Dan zou je kunnen zeggen dat dit een pulpig filmpje is maar waarom is het dan zo bloedserieus allemaal. Doe mij maar Knock Knock, ook pulpig, minder politiek correct en een film dat zichzelf ook maar nergens serieus neemt.

Het verschil is dat hier geen 'realiteit' te bespeuren valt i.t.t. The Pusher trilogy waarin de documentaire stijl hyperrealistisch aanvoelt en veel emoties losmaakt. Realiteit = eng. Dit is een tof gestileerde film maar het geeft nergens een impact en nergens gaat het boeien. Als je het vergelijkt met het surrealisme van Davind Lynch dan ligt de symboliek hier er te dik op. Na een David Lynch film weet je eigenlijk niet zo goed wat je ervan moet brouwen en daar kan je langer over nadenken. Na deze film was ik het meteen weer vergeten.

Ik krijg niet het gevoel dat dit gemaakt is door iemand die de modellenwereld echt begrijpt of daar veel kaas van heeft gegeten. Overigens kritiek leveren op schoonheid in de meest voor de hand liggende wereld (modellenwereld) waarin mensen constant met schoonheid bezig zijn is ook niet geweldig natuurlijk.

Als je kijkt naar de wereld waarin we leven waarin mensen perfecte foto's en selfies plaatsen op social media en een perfect profiel proberen neer te zetten op Tinder is daar zoveel meer over te zeggen dan perse in de modellenwereld. Deze film is een beetje lame eigenlijk.

Samengevat voelt deze film aan alsof de makers ervan niet echt een noodzaak in zagen om het te maken maar verdergaan op de Refn succes trein maar het voelt heel overbodig aan.

Een klein meesterwerk van Refn waarin hij een meer arthouse achtige stijl houd dan een horror stijl.
Toch kan ik me met name door de tweede helft goed indenken waarom men dit wel onder horror zet.
Het leven van hoofdpersonage Jesse (sterk neergezet door Elle Fanning) word steeds duisterder en krijgt uiteindelijk te maken meet aspecten als kannibalisme.
Ik kon in deze film eigenlijk geen slechte acteur of actrice vinden, maar dat komt voor een gedeelte ook wel doordat de focus lang niet altijd op de personages ligt. Refn vind de beelden en de sfeer soms veel belangrijker dan de dialogen tussen verschillende personages.
Het kleur gebruik doet iets denken aan Argento, terwijl het bevreemdende beeldmateriaal doet denken aan werken van David Lynch en David Cronenberg. Vooral de thematiek tegen het einde aan deed mij aan de stijl van Cronenberg denken.
Neem daar nog eens een sfeervolle synth soundtrack bij die een beetje doet denken aan het werk van John Carpenter. De muziek ondersteunt het beeldmateriaal prima en zorgt voor een nog meer bevreemdende sfeer.
Zeker geen film voor de 'casual horrorfan', maar meer een film voor fijnproevers die de grenzen van het genre weleens willen bekijken. Wat mij betreft de sterkste 'horror'film van 2016 (van de films die ik tot nu toe gezien heb althans).

Visueel vet gaaf en overdonderd maar verder kan ik hier NOG niet zoveel mee.

Acteerwerk is sterk maar niet opvallend sterk.

Voor nu 3.5 ster .....en ook voor de prachtige soundtrack.

Een meisje om op te eten zo mooi

Haat, nijd, rivaliteit, oppervlakkigheid, vergankelijkheid van schoonheid en jaloezie tussen modelletjes.

Alsof je naar een aflevering van Hollands Next TopModel kijkt onder invloed van LSD.

De soundtrack zet een bepaald 80's sfeertje neer die aanvankelijk mijn interesse aanwakkerde.

Het is absoluut mooi gefilmd en kleurrijk om naar te kijken maar toch kon ik er niet veel mee.

Netals Drive eigenlijk, kon me ook al niet bekoren.

Bijzondere film, geen meesterwerk maar wel weer visueel erg hoogstaand. Qua inhoud is het niet direct mijn soort film, maar Refn weet het toch erg boeiend te houden. Maar het wordt mij af en toe we iets too much. Heb toch liever een film as Drive. Maar gelukkig maken de muziek en cast veel goed. Maar na bijzonder experimentele films hoop ik dat Refn ook weer een iets 'toegankelijkere' film gaat doen. Wel natuurlijk in zijn eigen stijl. Fanning begint ook steeds meer een uitstekende actrice te worden zeg.

3.5*

Oh. Jammer. Maar dit was voor mij beduidend minder dan een Only God Forgives.

The Neon Demon doet me denken aan de videoclip Bad Romance van Lady Gaga. Een uitvergroting inclusief een waarschuwing over de illuminatie zoals Gaga dat ook al deed..

De beelden en soundtrack waren wel oké maar in vergelijking met OGF vond ik vooral beeld tegenvallen. Refn miste scherpte.

En het moment dat Refn met beeld en geluid helemaal los kon gaan is het meest lelijke stuk in de film. De mode show met de driehoeken. Zoveel mogelijkheden en dan zoiets povers laten zien.
In het verhaal ook nog eens het belangrijkste moment de transitie van Jesse. Onder invloed komen van. Het begin van het einde.
Vanaf dat moment wordt de hele film een stuk minder. Helaas.

Elle Fanning acteert wel sterk, grappig als je drie weken eerder Super 8 hebt gezien. Rest van de cast doet het ook goed inclusief Reeves.

Mooie satire op de oppervlakkige wereld van de mode, waarin alles draait om uiterlijke schoonheid. Dit werd mooi verwoord in de dialoog tussen de fashion designer en Dean waar de fashion designer tegen Dean zegt dat hij - Dean dus - nooit voor Jesse gestopt zou zijn als hij haar niet zo mooi vond. Dean was namelijk van mening dat de persoonlijkheid belangrijker was. Dat is het natuurlijk ook, maar wat voor persoonlijkheid iemand heeft, dat weet je natuurlijk nooit wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. In de eerste kennismaking draait het toch om het uiterlijk. Niet alleen in de modewereld, ook in het dagelijks leven. Stel je voor, je zit op een terras, je steekt een sigaret op maar je hebt geen vuur. Links en rechts van je zitten dames die beiden roken. Aan wie vraag je een vuurtje? Zeker weten aan de dame die je het aantrekkelijkst vind. Ik in ieder geval wel.

Verder wil ik nog even vermelden dat ook op audiovisueel vlak ik deze sfeervolle horror thriller zeer geslaagd vind. Nu is dat aan een regisseur als Nicolas Winding Refn wel toevertrouwd. Tot nu toe nog geen enkele film gezien van deze regisseur die mij op visueel vlak teleurstelde.

4.0*

De prachtige, hallucinante stijl van Refn blijf onovertroffen. En die ene keer dat hij dat wist te combineren met sterke personages en een onderhoudend plot, resulteerde het direct in een van mijn favoriete films aller tijden. Die vlieger gaat zeker niet op voor The Neon Demon. Dat ligt uiteraard niet aan de plaatjes, die zijn poëtisch en beeldschoon als altijd. De personages zijn echter van bordkarton en er valt amper mee te identificeren. Tel daarbij op dat het tempo zeker in het eerste deel extreem laag ligt, en je krijgt een film waarbij de verleiding erg groot is om er halverwege mee te stoppen. Ik ben overigens blij dat ik dat niet gedaan heb, want het einde vond ik vrij sterk.

Het zou goed zijn als Refn, net als bijvoorbeeld Tarantino, een groepje mensen om zich heen zou verzamelen dat wat tegengas biedt. De Deen heeft zijn hoofd inmiddels zó diep in zijn eigen kont zitten dat het een klein wonder is dat hij überhaupt nog aan het werk is. Het begint al met zijn pretentieuze initialen op de openingstitels. Daarna is het ook vooral choqueren om het choqueren. En het trucje met de keiharde, pulserende soundtrack heb ik inmiddels ook wel gehoord.

Ik zou het daarom zeer toejuichen als Refn zich de volgende keer weer baseert op het werk van iemand anders. Hij heeft voor mij inmiddels wel bewezen dat hij geen volwaardige personages of een coherent plot kan pennen. Dat is op zich niet erg, zelfs de grote Hitchcock kon dat niet. Voeg Refns prachtige stijl en bezwerende symboliek toe aan een sterk verhaal, en je krijgt de mooiste films.

Tegenvaller. Ik had gehoopt op een lekkere spannende horror/thriller maar dit is mij te artistiek. Een grotendeels saai verhaal met veel dooie momenten en een kille en kale uitstraling, het past misschien wel bij de harde wereld van het modellenbestaan maar mij trekt het niet zo. Visueel gezien ziet het er soms best mooi uit en de elektronische jaren '80 muziek kon ik ook best waarderen maar dat maakt het (voor mij althans) nog geen goede film. Pas in het laatste half uur wordt het iets interessanter, helaas is dat wat mij betreft veel te laat. Als hiermee eerder was begonnen had ik wel een hoger cijfer gegeven, het einde vond ik namelijk best wel oké, maar voor nu geen voldoende.

'The Neon Demon' is geen 'Only God Forgives', maar Refn weet al opbouwend te verbluffen. Als ik op deze prent terug kijk, zie ik toch echt een werkelijk machtige film. Dit laat me niet snel los.. en dat is wat ik graag zie in films. Refn is absoluut m'n favoriete regisseur van de hedendaagse cinema. Die man speelt met sfeer, kleuren en synths als Zlatan met een voetbal. Een meester. Waar de film constant intrigeerde, werd het pas in de 2e helft echt vreselijk vet. Een bodemloze put is niks bij de duisternis die Refn hier creëert.

De leegte en de schoonheid. Pak een lekker speciaalbiertje (of 2, etc.) en laat je net als mij meevoeren in dit cinematografische hoogstandje. Genieten geblazen. Die muziek, heerlijk! Ook Sia op het eind nog zelfs. Die Refn heeft de touwtjes in handen. Yes. Veel verwacht van deze prent, te veel.. want na de 'Pusher' reeks, 'Drive' en 'Only God Forgives' leek Refn alleen maar beter te worden. Dat is helaas (nog) niet het geval (OGF blijft de allerbeste), maar dit is toch weer genieten en trippen hoor. Geen regisseur die zoiets kan maken op dit moment. Qua symboliek en verhaal is dit niet al te diepgaand, misschien dat ik daarom niet een hogere score uitdeel, want deze sfeer vraagt daar wel om, maar qua belevenis een ontiegelijk genot.

Tja, The Neon Demon is een speciale film. Ik vond het niet direct een goeie, niet erg boeiend op het eerste zicht. Het verhaal is enorm simpel, de film lijkt oppervlakkig en gemaakt/gekunsteld. Tot 2x toe werd ik gewoon verblind van de lichtflitsen die voorkomen in deze film. Mensen die migraineaanvallen of epilepsie kunnen krijgen, wees gewaarschuwd.

Ook de elektronische sound vond ik meestal niet mooi. Wat ook niet mooi was, was Elle Fanning. Ik kom het niet vaak tegen maar wat een arrogant personage wordt hier uiteindelijk neergezet. (was misschien de bedoeling, ze maakt idd een metamorfose door). Nee, ik vond haar helemaal niet mooi, als je vergelijkt met Abbey Lee die een pak knapper is. De film gaat over schoonheid... Ik quoteer "schoonheid is niet alles, schoonheid is het enigste" maar als je nog niet eens de schoonste griet eruit kan halen om de hoofdrol te spelen, kom je als regisseur al niet geloofwaardig over... Ik heb me hier in de eerste helft van de film eigenlijk lang aan geïrriteerd, misschien ook omdat er voor de rest vrijwel niets gebeurde.

Toen dat Keanu Reeves opdook, dacht ik, ok misschien neemt de film toch nog een andere wending en komt er wat spanning in. Fout gedacht. De film ging erg voorspelbaar verder, enkel het einde is misschien enigszins memorabel te noemen, met oa. wat lesbische necrofilie en kannibalisme en als gevolg ervan het uitkotsen van haar oogbal.

Nu dat ik een review aan het schrijven ben, begint de molen toch meer te draaien. Steekt er meer achter deze film dan ik dacht?
Het lijkt er wel op dat Refn een aantal dingen letterlijk/symbolisch weergeeft in deze film (tijdens mijn kijkbeurt kon ik dit niet direct smaken, het vertraagt de film en maakt het er onrealistisch uitzien). Zo krijgt Elle Fanning rozen van haar vriend Dean, en ze valt op de grond. Mijn interpretatie: ze valt voor Dean, ze ziet hem wel zitten. Bovendien valt ze met haar haren mooi naar 1 kant, right, weeral zo gemaakt.

Er is ook een scène waarin Keanu Reeves een mes in de keel van Jesse steekt in wat een droom lijkt te zijn. Misschien is mijn interpretatie van iemand het mes op de keel te zetten en zo iemand beangstigen wat ver gezocht, maar vervolgens gebeurt dit letterlijk en hoort Jesse hoe hij de buurvrouw(?) vermoord. Het was dus geen droom en Keanu is dus eigenlijk een perverte psychopaat.

Dan is er oa de lesbische necrofilie-scène die volgt nadat Ruby (Jena Malone) is afgewezen door Jesse en ik denk dat dit het moment is waarop dat Ruby Jesse dood wil. Haat en liefde ligt soms dicht bij elkaar. De seks met een dode dame in het mortuarium geeft dit artistiek weer volgens mij, wat waarschijnlijk de meest memorabele scène van de film is.

We zien ook dat de eenzame Ruby in een graf ligt op een bepaald moment. Misschien wijst dit op het feit dat wie een put graaft voor een ander er zelf in valt. Misschien ben ik hier verkeerd, het kan ook iets met rusten te maken hebben bijvoorbeeld. Plots lijkt Ruby dood te gaan door een enorme menstruatie (zelfmoord? OK dan... betekent dit dat ze inwendig bloed (haar hart bloed) door wat ze met Jesse gedaan hebben? Ook nogal raar

Ook het kannibalisme slaat waarschijnlijk op het feit dat het er in de modewereld hard aan toegaat, het is eten of gegeten worden.

Gigi krijgt schuldgevoel, vindt van zichzelf dat wat ze gedaan heeft schandelijk is en walgt van zichzelf. (weer letterlijk). Vervolgens komt die oogbal eruit en pleegt ze seppuku met een schaar. (Seppuku of harakiri pleegden samoerai onder andere om boete te doen voor misdaden, weer nogal symbolisch). Maar dan die oogbal opeten, wat steekt daar precies achter? Mijn interpretatie is dat hetgeen ze gedaan hebben het daglicht beter niet kan zien, maar als iemand een andere betekenis hieraan geeft, hoor ik dat graag.


Ik zit hier nu wel na te denken over de film, maar tijdens het kijken heb ik me redelijk hard verveeld. Verschillende malen wou ik de film gewoon afzetten. Dankzij meerdere pauzes heb ik de film wel uitgekeken. De film is op zich dus niet erg entertainend en het verhaal an sich is echt voorspelbaar. Verder vond ik de film visueel eigenlijk niet mooi in tegenstelling wat anderen misschien vinden. Deze film onderbrengen in horror vind ik ook tamelijk vergezocht, thriller tot daar aan toe al heb ik geen spanning gevoeld. Voorlopig 2* en dat is enkel omdat de film me achteraf aan het denken heeft weten te zetten.

Heerlijk werkje hebben ze hiermee geleverd. En wat Elle Fanning hier neer zette fascineerde me tot het uiterste, de sounds en beelden waren dan weer met momenten licht psychedelisch, het verhaal en hoe alles tot stand kwam was met momenten subliem en intrigerend en het einde liet me vol verbazing achter. Neem gerust enkele zaken uit de film heerlijk letterlijk Horror vind ik dit eigenlijk niet, maar er een genre opplakken hoeft niet, film op zich is gewoon zo sterk op zichzelf. Echt een toppertje en krijgt bij deze de volle 5*

Doordat het einde over de top gaat kun je er nog net een horrorlabel aan vast plakken, maar dit is typisch zo'n film die je niet moet opzetten wanneer je een volbloed horror wilt kijken. Wat je wel krijgt is een sterke psychologische thriller die je bij de strot grijpt en niet meer loslaat.

De sfeer is enorm verstikkend, een beetje zoals ik het bij Requiem for a Dream ervoer. Audiovisueel is de film echt een topper. De score in combinatie met flitsende beelden en felle kleurtinten zorgde meerdere malen voor een hypnotiserende werking.

Het verhaal is vrij dun, maar uitstekend vertolkt door hoofdrolspeelster Fanning. Ook Malone vond ik echt goed spelen, waarbij het gissen bleef wat ze nou van plan was in het verhaal. Dat het later de sekte-richting ingaat had ik niet verwacht. Best cool. Daarbij heeft ze ook nog eens de tofste scenes in de film, de necrofiliescene, gevolgd door de badkamerscene. Erg naargeestig allemaal.

Of eigenlijk komt het mooiste toch op het laatst, waar Sarah het uitgekotste oog opeet om toch dat extra beetje schoonheid in haar te krijgen. Fenomenaal einde. Erg genoten!

??? Nee, deze kop hoort niet bij deze film maar ....er is wel een konstante vorm van dreiging aanwezig. Ondanks de speelse vorm van filmen is het een mooie film met een prima verhaal. De film pakte net als "FillumGek" hier ook al aan geeft als zijn ervaring, ons ook dusdanig in dat je blijft kijken.

En die twee uur?, die zijn om voor je het weet.

Maar als je op horror uit bent, nee........verkeerd adres!