The Neon Demon (2016)

Gemaakt tijdens een slechte lsd trip denk ik. Zonde van mn tijd.

Naar deze keek ik wel uit, maar wist niet echt wat te verwachten. Na het kijken ervan heb ik eigenlijk nog altijd een beetje dezelfde mening

Ik moet wel zeggen dat de film er goed uitzag en de cast het ook prima deed, alleen is het verhaal wel redelijk vaag.

De nacht duurt maar een maantje

The Neon Demon, you hate it or you love it, maar ik kon hier dus echt helemaal niks mee. Dan kan een film nog zo boordevol metaforen en -al dan niet- verborgen boodschappen zitten, dit maakt deze titel niet meteen goed. Sterker nog, het is gewoon echt heel vervelend om hier naar te kijken omdat je je al snel kapot verveeld.

The Neon Demon belichaamt de visualisatie over hoe een onschuldig, lief meisje wordt verwoest door een stad als Los Angeles en de mode-industrie. Geen verkeerd uitgangspunt, en ik moest dan ook gelijk aan het sterke Black Swan denken. Zou dit een soortgelijke top titel worden? Helaas was dit voor mij niet het geval en vind ik dit een typisch geval van een film die door sommige mensen maar goed gevonden wordt omdat hij zo goed uitgedacht zou zijn. Soms ga ik iets meer waarderen als ik na afloop een filmverklaring lees maar in dit geval maakt dit voor mij geen verschil meer uit en blijft het voor mij allemaal even vergezocht.

Smaken verschillen natuurlijk, maar voor mijzelf vind ik een film goed als ik erdoor vermaakt wordt. Dit kan zijn omdat ik door het verhaal gegrepen wordt, op het puntje van mijn stoel zit vanwege de spanning of naar een interessante film zit te kijken die over de historie van de tweede wereldoorlog gaat. Dit wil niet zeggen dat ik een film maar goed moet vinden, omdat hij toevallig over de tweede wereldoorlog gaat, terwijl de uitvoering geen drol aan is.

Hier is dat hetzelfde geval. De diepere boodschappen ten spijt; ik beoordeel deze titel op basis van het kijkplezier wat ik gehad heb en ik ervoer dit qua kijkgenot eerder als een martelgang. Twee uur worden hier gevuld met ellenlange nietszeggende shots en trage scènes en er wordt geen enkele moeite genomen om de kijker mee te nemen in het verhaal. Daarnaast gebeurt er veel te weinig en voelt de film heel leeg aan, waardoor je je als kijker al snel afgestompt raakt. The Neon Demon is dan ook te vergelijken met de modewereld. Mooi, -want toegegeven, het zag er wel prachtig geschoten uit- maar oppervlakkig en leeg en qua inhoud net zo vergezocht als de titel van deze review. Je kunt er achter komen wat ik bedoel door de film te kijken, maar het moge duidelijk zijn dat ik dat in ieder geval alles behalve aanraadt.

1,0*

Een film die mij totaal niet aanspreekt. Het lijkt aanvankelijk qua verhaal nog ergens naartoe te gaan, maar ongeveer halverwege de film wordt het - nog meer dan daarvoor - een kwestie van vorm boven inhoud. Visueel is het af en toe best aardig, dat moet gezegd worden. Wat je te zien krijgt houdt echter niet over. Niemand zet een interessante rol neer, ook Elle Fanning niet als hoofdpersonage Jesse. In de tweede helft van de film heb ik met moeite de aandacht erbij weten te houden. Het wordt steeds absurder (necrofilie, kannibalisme) en mist overtuiging.

Ik ben het met de laatste schrijvers eens, dit is een slechte langdradige film die zonde van de twee uur tijd was! De hoge waardereing snap ik echt niet.

Zulke slechte films moeten ze verbieden!

Intrigerend.

Zeker het eerste uur. Dan is het abstracte nog ver weg en zo ook het pretentieuze. De spanningsboog is dan het meest aanwezig en zorgt in combo met de cinematografie voor wederom een aparte filmbeleving.
Enkel neemt de symboliek wel de bovenhand na verloop van tijd en daar kan ik echt niks mee. Ja, het levert nog wat "schokkende" dingetjes op zoals de necrofilie maar kom, dat vind ik maar flauw.

Elle Fanning is zeer goed gecast. Ten eerste omdat ik ze allesbehalve een symmetrisch gezicht heeft (ik heb ooit eens gelezen dat Kate Moss haar succes te danken heeft gehad aan haar symmetrisch gezicht, kennelijk een enorme plus dus in de modewereld), en ten tweede omdat ze gewoon heel veel uitstraalt.
In samenspel met een eveneens goed acterende Jena Malone is dat het leukst om te zien. De andere bijrollen zijn vaak een klucht, denk maar aan Keanu Reeves.

Máár The Neon Demon is geregisseerd door Nicolas Winding Refn en dat wil zeggen dat dit visueel een trip van jewelste is. De beste man blijft de meest waanzinnige shots uit zijn hoed toveren, zeker qua kleurengebruik. Met de soundtrack eronder maak het altijd wel iets los. Enkel zou ik graag zien dat hij wat meer mainstream blijft (naar zijn normen dan) en niet steeds de meer abstracte toer opgaat. Ik vind het vaak pretentieus overkomen. "Kijk eens wat een symboliek ik in deze scène heb gestoken, denk maar eens na wat de waarheid zou kunnen zijn". Het zal wel.

3,5

Spiegels. Nicolas Winding Refn laat ons voortdurend via spiegels kijken naar datgene dat we tot ons ideaal hebben gemaakt: een artificiële representatie van onbereikbare, ja zelfs verboden lust, vermomd als de jeugd zelve. Perfecte lichamen zijn niet meer genoeg, ze moeten bij- en ingekleurd worden, aangevuld, verrijkt tot ze iets onmenselijk en dus onwezenlijk bezitten. Wat de mode ons voorspiegelt, is de mens voorbij de mens, de jeugd de jeugd voorbij, de bionische versie van ons verlangen. Het ideaalbeeld van onszelf heeft ons letterlijk achter zich gelaten – de perfecte mens is met andere woorden geen mens meer. Ah, als dat geen voer is voor een huiveringwekkende thriller…!

Refn schetst het modecircuit als een zielloze wereld waarin men alles wil hebben dat het eigen spiegelbeeld ontbeert. Huid en haar, stijl, connecties: men gunt het de ander niet, integendeel, men wil het bezitten, overnemen, opnemen – opeten, desnoods. Opvallend detail is overigens dat het einde van Jesse (een huiveringwekkende Elle Fanning) wordt ingeluid door…jawel, een scherf van een spiegel. Ook zij valt vanaf haar snijwonde niet meer samen met wat ze is – ze schiet onherroepelijk door in arrogantie, wat schijnbaar het voorrecht van zoiets toevallig als schoonheid is.

De ware demon? Dat is het neon, in het licht waarvan meisjes hun lichamen prostitueren voor enkele seconden roem. In dat neonlicht ontspint zich een narcistische vrijage met het eigen spiegelbeeld – inderdaad wordt Jesse verliefd op de mogelijkheid van haar weerspiegeling, op de afbeelding van zichzelf, op wat ze is in de ogen van een anonieme ander. Dean (Karl Glusman) volgt die logica evenwel niet. Hij kiest voor haar om wie ze vanbinnen is – fenomenaal hoe de regie de toeschouwer van meet af aan van het tegendeel probeert te overtuigen…maar helemaal niets is wat het lijkt in deze film! – en hij verliest haar precies door dat uit te spreken.

Het kwaad, dat zich elke donkere hoek zou kunnen ophouden, wordt door Nicolas Winding Refn enerzijds verbonden met een ontaarde lustbeleving (Jena Malone als de necrofiele Ruby) en wordt anderzijds tot op zekere hoogte geridiculiseerd. Het slot is van een lachwekkende gruwel, maar het is meteen ook een exempel van de bittere logica van het modelandschap dat ‘The Neon Demon’ genadeloos bekritiseert. De een zijn dood is de ander zijn brood. Of nog: vriendschap houdt op daar waar de een zich geen voordeel meer kan doen met de ander. De absurde hyperbool die als afwikkeling dienst doet, moet tevens de aandacht vestigen op de ware horror. Die zit in het laatste restant van Jesse, in het oog dat een metafoor is voor het kijken, het kijken van waaruit begeerte geboren wordt, dezelfde begeerte die op zijn beurt de moeder is van de mode. De uiteindelijke verschrikking, dat is Jesse zelf, dat is wat wij – willens nillens de modeconsumenten waaraan de ziekelijke niche haar bestaan ontleent – van haar maken door te willen dat zij iets is wat geen mens kan zijn. Wij zijn de maan, dat allesziende oog uit haar jeugd, en zij internaliseert onze blik (d.i. ons verlangen), waarna ze de trappers onherroepelijk verliest.

De absolute griezel is tot slot het bankroet van al wat steek houdt. En zeg nu zelf, wat houdt minder steek dan een mensheid die zichzelf wil modelleren naar een onmenselijk/ontmenselijkt prototype? Tijgers in een hotelkamer, zegt u? Voilà. Daar hebben we de systematiek van Refns denken beet, vermoed ik.
Volgt u ondertussen nog? Nee? Dan toch maar een tweede kans geven, zou ik zeggen. Want ja hoor, non-stop ontspinnen zich ideeën tijdens het kijken. Ideeën die hier niet te reproduceren zijn, omwille van hun efemeer parfum. Kortom, later meer van dit – misschien.

3,5*

PS: over de fenomenale muziek hebben we het een andere keer, oké?

“Nothing fake, nothing false. A diamond in a sea of glass.”

Herzien en ik heb nu toch wel echt genoten van The Neon Demon. Het is audiovisueel gewoon een pareltje en het acteerwerk is ijzersterk. Vooral Elle Fanning is betoverend mooi en weet van Jesse een jonge vrouw te maken die in het begin nog wat naïef, breekbaar en onschuldig is, maar steeds killer en afstandelijker wordt. Zonder de kijker helemaal van zich te vervreemden. Echt een weergaloze prestatie.

Dat mag ook gezegd worden over het acteren van Jena Malone, die weinig woorden nodig heeft om een blijvende indruk achter te laten. Sowieso wordt er weinig gepraat, en Refn laat de beelden, de felle neon kleuren, en de gezichtsuitdrukkingen van zijn acteurs het werk doen. Met de fenomenale muziek die het allemaal nog beter maakt. Het hoogtepunt van dit alles (en waar alles samenkomt) is de schitterende catwalk scene. Het verhaal over de maniakale zucht naar roem en de beklemmende jaloezie binnen de modewereld is natuurlijk niet heel erg origineel, maar in de handen van Refn wordt het al snel iets speciaals. Op het einde gaat Refn helemaal los met een aantal gruwelijkheden, maar ik vond het nog opvallend ingetogen. Ik zag er ook eerder de zwarte humor wel van in. Het eindnummer van Sia maakt het (in combinatie met de prachtige beelden) helemaal af.

Refn wil wel wat zeggen met zijn film; de lege beelden, vaak lege ruimtes en zelfs lege karakters knallen je visueel tegemoet. De oppervlakkigheid van het wereldje (naar verluid) wordt mooi getroffen. Het over lijken gaan ook. Fanning geeft de film bovendien wat het nodig heeft: een sterke rol die je als kijker door het verhaal en de beelden sleept. Knap gespeeld.

Ik heb na Valhalla Rising en Drive toch wel een zwak gekregen voor de films van Winding Refn. Het is misschien niet de meest toegankelijke cinema, het is soms tergend traag, maar toch blijft er altijd een intrigerend randje aan zitten en druipt de kwaliteit er vanaf. Ook bij The Neon Demon gaat dit op. Deze keer is het een aartsdonker portret van de morele leegheid in de modellenwereld. Jonge, onschuldige, mooie Jesse vertrekt naar de grote stad hopend op een carriere als model - en ze heeft succes. Maar in fraaie beelden, met veel leegheid in de scenes, zien we de oppervlakkigheid en het narcisme van de modellen, de figuren eromheen (met een creepy bijrolletje van Keanu Reeves) en eigenlijk die hele wereld. En langzaamaan escaleert dit op hypnotiserende (en bloederige) wijze. Nee, het loopt niet goed af: eerst wordt ook Jesse gecorrumpeerd tot een egocentrische narcist die bij wijze van spreken over lijken gaat. Maar dan blijken haar collega-modellen en de make-up-dame, al vanaf het begin als amorele egoisten neergezet, nog een tandje erger - zij gaan ook over lijken, en dan niet bij wijze van spreken.

Mijn mening waaierde gedurende de film nog wat heen en weer. De eerste helft was fraai vakwerk, maar ook wat traag en niet overal even interessant. Als op een gegeven moment de remmen los gaan wordt het behoorlijk over the top, maar ook daar blijft het duidelijk dat Winding Refn een vakman is. Het blijkt gezien de wisselende recensies dat niet iedereen zijn stijl kan waarderen, maar ik ben wederom zeker niet teleurgesteld.

Intrigerende en stijlvolle film waar je bijna aan af kan zien dat er over elk 'shot' flink is nagedacht.Verder weer mooi kleurgebruik van Refn en een goede soundtrack.

The Neon Demon kent af en toe wel een mindere fase en ook het acteerwerk was niet altijd even overtuigend maar in zijn geheel was deze in ieder geval een stuk beter dan Only God forgives,de vorige van de Deense regisseur.

Wel blij dat ik hem in het holst van de nacht en in complete eenzaamheid heb gekeken.Dat heeft zowel de impact van de film als mijn uiteindelijke waardering goed gedaan.

Tjonge wat wordt er gewichtig over deze film gedaan, terwijl het toch niet veel meer is dan een arthouse versie van Showgirls. Zelfde wereldje, zelfde thema's. Alleen zijn we ruim 20 jaar verder en ziet het er een stuk gelikter uit. De regisseur weet zeker intrigerende sets te creëren. Helaas vergeet Refn dat een film ook moet vermaken, want alle mooifilmerij ten spijt, sleept de film naar het einde toe. Een einde dat eigenlijk nergens op slaat, maar noodzakelijk is voor dit soort cinema, zodat de fans nog jaren erover kunnen door analyseren. Krappe voldoende. 3***

Apart regisseur toch die Refn. Begon OK met Pusher, sloeg daarna finaal de plank mis met Bronson en Valhalla rising, leverde toen met Drive een waar meesterwerk en bewees zich opnieuw met Only God forgives. The neon demon valt ergens in het midden. De film ziet er goed uit en bevat een aantal best sterke scènes, maar kom op, als je een film maakt over iemand die zo beeldschoon is dat de hele modellenwereld van het padje raakt, is het minste wat je kan doen iemand casten die daadwerkelijk mooi is.

Ja aparte film. Prachtig gestileerd met een fraaie neonbelichting in de meeste scènes en mooi gekadreerd. Muziek is ook bijzonder, veel elektronische klanken (wat geloof ik niet vaak voorkomt in film) die voor een vreemde futuristische sfeer zorgen, wat op zich past bij de beelden die op hun manier ook nogal futuristisch ogen.

In combinatie met het langzame tempo levert dit een wat afstandelijk portret van de modewereld op. Thematische zijn er raakvlakken zijn er met Helter Skelter, maar ik moest ook een klein beetje aan Perfect Blue denken. Echter, The Neon Demon voelt wat minder to the point aan, ook door het wat bizarre einde dat op zich ook wel weer interessant is omdat ik het totaal niet zag aankomen. Ik hou er gewoon van om verrast te worden.

Het acteerwerk is overigens matig. Wellicht door de algehele traagheid, want ook de dialogen zijn soms nogal slepend. Wat de hoofdrolspeelster betreft, Fanning is zeker geen lelijke dame, maar ik kan me bij de bovenstaande berichten voegen dat ik de x-factor niet zie. Dit ondanks dat het haar zo vaak in film toegeschreven wordt dat je het haast gaat geloven door indoctrinatie. Ik moet wel zeggen mijn beoordelingsvermogen wat modellen betreft niet bepaald groots is: op de middelbare school had ik een klasgenote had die ineens een Europese modellenwedstrijd had gewonnen. Ik stond ervan te kijken, want zo mooi vond ik haar niet, maar kennelijk hanteert de modeindustrie andere normen.

In ieder geval een aardige ervaring. Inhoudelijk gezien zijn er interessantere films wat het thema betreft, maar de film is een lust voor het oog, heeft een interessante, want nogal afwijkende soundtrack, dus zeker aan te raden als je net als ik veel waarde aan die aspecten hecht. 4*.

Viel niet tegen, viel niet mee, ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik hiervan moet vinden!

Audiovisueel is dit natuurlijk al sowieso de moeite om te kijken en voor mij begon de film erg sterk. Daarna begon het grote necrofilie-WTF-moment en alles daarna en dat vond ik op één of ander manier minder.

Elle Fanning vond ik goed voor haar rol gecast. Ik las ergens dat Refn eigenlijk Carey Milligan voor deze rol in gedachten had en hoewel zij best mooi is, is zij tevens veel te oud voor de rol. De meeste fotomodellen zijn nou eenmaal achterlijk jong.

Ook goed gedaan is de blikken van de vrouwen als ze Jesse ontmoeten. Het lijken wel slangen en hun woorden zeggen mooie dingen, maar hun blikken duidelijk andere dingen.

Zeker de moeite waard en ook memorabel.

The Neon Demon is audiovisueel erg sterk. Nicolas Winding Refn zorgt voor heel wat geweldige shots , zeker qua kleurengebruik. De film is een slow burner van formaat, maar dat deert niet want er valt genoeg te zien.
Maar ergens bij het restaurant waar Elle Fanning komaf maakt met haar vriendje ( die echt voor haar innerlijk gaat wat resulteert dat hare ware aard ook naar boven komt drijven en het niet pikt dat hij niet voor het uiterlijk kiest ) raak ik het verhaal opeens wat kwijt. Heel raar. Misschien dat de verwachtingen ook hoger lager, maar vanaf dat moment krijgt het verhaal een snel tempo met chaotische sprongen en bizarre wendingen waarbij de symboliek de bovenhand gaat nemen. De regisseur gaat dat steeds meer de abstracte toer op waarbij het verhaal vager en vager wordt waardoor je lekker kunt discussiëren over de symboliek en wat nu de waarheid zou kunnen zijn. Voor mij te pretentieus. Het acteerwerk is behoorlijk en Elle Fanning is perfect gecast voor deze rol als onschuldig lijkend jong meisje die in de harde, rauwe, meedogenloze modewereld terecht komt. Maar ook de andere vrouwen wisten met hun blikken overtuigend over te komen. De rollen van de mannen hadden meer invulling mogen krijgen zoals haar vriendje, de fotograaf en Keanu Reeves. Qua gore blijf je uiteindelijk toch wat op je honger zitten. Erg braafjes allemaal...de film had wat meer brutaliteit en durf mogen hebben. Zo komt het slot bijvoorbeeld te abrupt over, al is het gekozen einde wel onverwacht en heel bizar. Maar daar zal wel de nodige symboliek voor tussen zitten. Audiovisueel dus top, maar qua verhaal, spanning , gore had ik wel iets meer van verwacht. 6/10

Wat mij betreft een film die niet helemaal zijn potentie benut.

Het is in mijn optiek overigens eerder een drama dan een horror.

De film begint matig. Visueel is het dan nog niet zo sterk, de dialogen zijn zwak te noemen en het acteerniveau kan dat ook niet verbloemen.

Maar gaandeweg groeit het in kwaliteit, is het visueel steeds aantrekkelijker en begint het verhaal echt te leven.

Maar het grijpt me nergens bij de strot. Deels door de cast, deels door gebrek aan sterke dialogen en wellicht had ik meer diepgang verwacht of gehoopt.

Maar ik houd van dit genre en het is een dappere poging. Zeker een ruime voldoende waard. *3,5

de eerste anderhalf uur van deze prachtig gefilmde trip vond ik geweldig, het verveelde geen moment. Ik weet niet waarom maar na de scène waar Elle Fanning naar het huis gaat van Jena Malone (het was volgensmij niet echt haar huis), boeide het mij opeens niet zo heel veel meer. Het volgende half uur vond ik maar een beetje slepend. En tja het einde, ze willen de schoonheid van Elle fanning allemaal, dus eten ze haar op. Ik lees wel meer dat mensen Elle Fanning niet echt heel knap vinden, daar sluit ik me bij aan (Refn had denk ik beter een ander iemand uit kunnen kiezen want soms komt het een beetje onrealistisch over die schoonheid van haar. De sterkste scène uit de film vond ik die met de poema, die scène is echt goud waard. Als het laatste half uur anders verliep zou ik wel op een dikke 4.5 uit komen, alsnog 4* voor het zeer sterke eerste driekwart deel.

"I don't wanna be them. They wanna be me."

Echte schoonheid zit van binnen. Dean, het vriendje van Jesse, is het enige personage die achter deze opmerking staat. Een opmerking/mening die niet in dank afgenomen wordt door Jesse. Want Jesse weet dat ze diep van binnen iets is, wat ze voor de buitenwereld verborgen probeert te houden en dit compenseert met haar onweerstaanbaar knappe en natuurlijke schoonheid. Eentje waar Ruby als een blok voor valt en eentje waar Gigi en Sarah behoorlijk hinder aan ondervinden.

De film valt op twee manieren te bekijken, namelijk vanuit het perspectief van Jesse en vanuit het perspectief van Ruby, Gigi en Sarah. In beide gevallen levert het een ijzersterke filmervaring op. Eentje van een buitengewone schoonheid. Een schoonheid die tegelijkertijd verleidelijk, gevaarlijk en bezoedelt is.

Want schoonheid, daar gaat het hier om. Maar deze schoonheid is niet echt. Deze is gemaakt, van plastic; het is nep. Maar probeer daar maar eens doorheen te prikken als je tegenover het karakter van de op het oog kwetsbare Jesse staat, indrukwekkend en meedogenloos gespeeld door Elle Fanning, die hier misschien wel haar beste rol in haar nog prille carrière tot nu toe te pakken heeft.

Het is bizar en verontrustend om te zien, wat men er voor over heeft om échte schoonheid te bezitten. Dit wordt op quasi-symbolische wijze in het laatste half uur van de film behoorlijk expliciet in beeld gebracht en levert een aantal momenten op die nog lang bij zullen blijven.

Maar omdat de schoonheid die Jesse beweert uit te stralen allemaal gemaakt is en niet oprecht, levert het gevolg hiervan een desastreuze eind-conclusie op.

The Neon Demon is zonder twijfel mijn beste film van 2016 en sloeg in als een bom toen ik hem in het filmtheater zag. De beelden, de acteerprestaties en de fantastische muziek levert een combi op, zoals alleen Nicolas Winding Refn deze kan maken. Alleen al de catwalk-scene bewijst dit al en is overigens dé scene uit de film.

De regisseur heeft in zijn loopbaan met zijn films een onuitwisbare indruk op me achter weten te laten, maar met The Neon Demon overtreft hij zichzelf. Een meesterwerk van een unieke en uitzonderlijke klasse, maar zeker geen film voor iedereen. Maar dat is maar goed ook, anders kan er ook niet stevig over gediscussieerd worden !

Overigens wat ik al eerder zei over de muziek, deze is zonder meer fantastisch. Check die soundtrack dus ook: Cliff Martinez - The Neon Demon (2016) - MusicMeter.nl

Eindelijk gekeken, alleen waar heb ik nu naar gekeken. Het leken wel 2 films de eerste stopte nadat Jesse het motel verliet. En is dat nu briljant of wat is het eigenlijk? Ik heb me in ieder geval niet verveeld, visueel mooi, en de ëerste film vormt de opmaat voor de 2de, die wel totaal anders is. Vanaf de badkamer scene komt de horror naar boven, en die is niet goor wel apart. Ik heb in ieder geval wel genoten van deze toch wel bizarre film.

En over schoonheid valt te twisten.

Een product van Refn. Wat kan je dan verwachten? Een veelvoud aan beelden met blauwe en paarse Neon-achtige toetsen. Esthetisch verantwoorde beelden die als je ze bevriest meesterlijke momentopnames bezorgen. En deze prachtbeelden worden ondersteund door een uiterst zorgvuldig uitgekozen soundtrack. Maar een mooie verpakking alleen, is niet voldoende (wat dan weer toepasselijk is voor deze film). Van het inhoudelijke moet ook een kracht uitstralen. En laat het nu net daar weer mank lopen. Dat "The Neon Demon" handelt over ultieme schoonheid, jaloersheid en narcisme lijkt me vanzelfsprekend. En het nastreven van onwezenlijke schoonheid, op welke manier dan ook. Maar films volgepropt met symboliek en metaforen zijn meestal niet aan mij besteed. Als je bij de eerste resultaten op Google, bij het intikken van de filmnaam, tussen de mogelijke zoekcriteria de uitdrukking "The Neon Demon explanation" ziet staan, dan weet je waar je je kan aan verwachten. En horror zou ik het ook niet echt noemen. Of het moet de attitude van individuen in de fashion-wereld zijn die je koude rillingen bezorgt. Ik werd er koud noch warm van.

Had ik toch dat tikkeltje meer van verwacht. Qua plot dan waarbij ik de hele tijd wat op mijn honger bleef zitten, maar er eigenlijk niet zo heel veel bewoog. Daartegenover stond een fabuleuze sfeersetting waarbij felle kleuren als rood en blauw als neonlichten flikkeren ondersteund door een krachtige soundtrack. Deed me in dat opzicht wat denken aan onder meer Gaspar Noé.

Verder ook fijne indringende sfeersetting van het modewereldje. Niet zozeer de clichés van “om carrière te maken, moet je naar bed met”, wel de meedogenloze strijd om in de gratie te komen waarbij schoonheid, narcisme en ijdelheid gecombineerd met afgunst en jaloezie hand in hand gaan. De strijd doet in dat opzicht wat denken aan Aronofsky’s Black swan, al vond ik die daar nog bitser.

Verder ook aandacht voor wat echte schoonheid is. De naturelle looks van Jesse die tegelijk naïviteit en puurheid uitstraalt? Of de schoonheid van de concurrentes die met plastische chirurgie zichzelf tot de perfectie verheven? Interessant concept, maar het mocht op een bloedigere scène hier en daar wel wat pittiger voor mij. Twijfelgeval voor een “goede anonieme” 3,5*.

De benoeming 'style over substance' had ik al vaker voorbij zien komen bij deze film, maar ik heb me er toch maar aan gewaagd. Persoonlijk mist er voor mij toch teveel het plot. Ik begrijp dat dit niet de intentie van de film is en dat het voornamelijk op sfeer gericht is, maar om het écht een goede film te vinden heb ik persoonlijk toch wat meer dat narratieve element nodig. Het liet me echter niet met een teleurgesteld gevoel over, maar ik weet ook niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Hou me daarom een beetje in het midden met een *3.

Refn trok in 2011 mijn aandacht met het vrij toegankelijke Drive. De neon-versie van de western met de zwijgzame cowboy. Door die film trok hij opnieuw volk naar de opvolger Only God Forgives, waarin Ryan Gosling ook meespeelde. Maar Refn laat daar de teugels van het verhaal wat losser om nog meer visueel in te zetten. Ik heb mensen toen de zaal zien uitwandelen. The Neon Demon bouwt er mooi op voort. Refn kiest voor een visuele trip met een paar bekende gezichten en een verhaal dat weinig structuur kent.

De hoofdrol is voor Elle Fanning als jong model die als een neon verlichting een fascinerende aantrekkingskracht lijkt te hebben. Fanning op moment van de film 18 jaar en heeft op dat moment al samengewerkt met Tony Scott, David Fincher, Alejandro Gonzalez Inarritu, Sofia & Francis Ford Coppola en andere grote namen. Niet slecht! Ze is best goed in deze rol. In de bijrollen is er ook een kleine maar leuke rol voorzien voor Keanu Reeves. Maar de belangrijkste tegenspeelster van Fanning is Jena Malone die schittert in dit soort rollen.

Na deze film kreeg Refn het aanbod om de James Bond film Spectre te maken, maar wees het aanbod af. Wie weet welke film we dan hadden gekregen.

Herzien met de goede hoop op meer waardering, maar dat is er niet van gekomen. Op visueel vlak verzorgt regisseur Nicolas Winding Refn zijn film uitstekend, met prachtige beelden en sfeervolle decors. Er wordt altijd wel een manier gevonden om een scene op esthetisch vlak beeldschoon te presenteren, maar de inhoudelijke opvulling daarentegen is amper interessant te noemen. Daarbij komt kijken dat ik Elle Fanning uiterst ongeschikt voor haar rol vind en alle figuren acteren alsof ze in een Yorgos Lanthimos-film spelen. Het is moeilijk om je in te leven met de situaties die hier worden neergezet en dat resulteert in een relatief taaie kijkervaring. Daar kwam Refn tijdens de eerste helft nog mee weg vanwege de plaatjes, maar eenmaal de horror uit de doeken wordt gedaan maakt de film een nogal geforceerde indruk om discomfort aan te jagen. Ik vond het maar onoprecht, ondanks dat ik The Neon Demon geen slecht resultaat kan noemen. Het is alleen niet voor mij persoonlijk weggelegd.

Mooi! Mooie meisjes, mooi om te zien, maar qua verhaal: brol!

En dan tenslotte de kers op de taart van deze zondagse film-marathon, de film waar ik het meest naar uitkeek, en dat betrof dus deze The Neon Demon van regisseur Winding Refn die zoals zo vaak met Drive of Only God Forgives niet de meest gemakkelijke films maakt. Hier moet je iets mee hebben, dit moet je even zien, en dat geld net zo voor The Neon Demon.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond model Jesse die haar entree maakt in de grote modellenwereld maar daar slechts stuit op jaloezie, haat en verbittering. Men gaat zelfs erg ver zo blijkt om een concurrent uit balans te brengen of te schakelen. Dit allen verpakt in een typisch Winding Refn jasje, waar volgens velen sprake is van 'style over substance', en het moet gezegd dat de cinematografie oogstrelend is, superstrak, met een overdaad aan kleuren zoals we dat ook zien in Drive of Only God Forgives. Want het is visueel technisch bijna hypnotiserend met een overdaad aan rood of blauw en allemaal superstrak en tot het maximale gestyled. Het is werkelijk prachtig net als de soundtrack waar Cliff Martinez andermaal is aangerukt voor een prima samenwerking.

Toch snap ik de kritiek van sommigen wel een beetje want het is apart, bijzonder, raar, ongemakkelijk en soms ronduit bevreemdend. Buiten dat heeft het geheel een ontzettend trage opbouw met karakters zoals bijvoorbeeld Hotel eigenaar Hank waar nu niet preciese duidelijk is waar zo iemand voor staat of toevoegt. En snap ik ook wel de kritiek dat Fanning lang niet zo knap als Abbey Lee, maar dat moet misschien weer symbolisch gezien worden waar Fanning voor een bepaalde onschuld staat en de vele knappere Abbey Lee de mooie buitenkant mee heeft maar daaronder vleesgeworden kwaad betreft net als de anderen. En zo komen we natuurlijk uit bij de symboliek en boodschap van deze film. En waar een ander blijft hangen in 'style over substance', of het gewoon weg saai vindt, meen ik er toch wel heel veel in te zien.

Goed, wat de precieze en werkelijke boodschap van Winding Refn is zal hij alleen weten of voor zich zien, maar veel van de onderliggende thema's zijn gemakkelijk te raden. Neem bijvoorbeeld de quote van Jesse's moeder dat ze een gevaarlijke meid is waar natuurlijk seksualiteit en uiterlijk mee bedoelt worden. Sowieso kunnen die twee dingen als wapen en pressiemiddel gebruikt worden. Voeg daar een stukje bewustwording aan toe, het maken van offers, het middelpunt zijn, de aandacht willen behouden, een stukje afwijzing op de koop toe, en dan hebben we toch een behoorlijke cocktail van waaruit het getoonde voort kan vloeien. Maar er is nog meer, want daar kunnen jaloezie, haat, honger en zelfvernietiging aan toegevoegd worden in iets dat veel heeft van Mulholland Drive, maar waar ik ook absoluut elementen in zie van The Substance en Showgirls.

En zo is The Neon Demon best wel weer een Winding Refn speciaal te noemen die zich prima schaart tussen de rest van zijn oeuvre. Saai? Gebeurt niets? Is dit horror? Het is maar hoe je er naar kijkt, want dit kan wel zeker als psychologische horror geïnterpreteerd worden over hoe ver een mens kan gaan, en anders wel de symboliek daarvan. Daarom is dit met recht een interessante film en heb ik nu bijna alweer zin in een herkijk. Vier sterren voor nu.