The Neon Demon (2016)

Een film die mijn aandacht trok toen het in de bios ging draaien, echter de eerste berichten maakten duidelijk dat dit toch wel een style over substance-geval is, en die liggen mij niet bepaald. Helaas is daar ondertussen niets in veranderd want jammer genoeg kan ik deze ook niet waarderen. Qua style zit het wel goed, maar waarom zo weinig aandacht voor de substance? Dat vind ik toch wel jammer, prima cast, prachtige decors, fraaie verlichting en beelden, maar een wazig en nietszeggend verhaal. Doet me wat denken aan La Grande Bellezza, een film die ook leeg is en daarmee leegte probeert uit te beelden (dik 2 uur lang), maar ook dat deed me niets. Het laat me emotioneel helemaal koud, van meeleven is al helemaal geen sprake. Net als in die film komt het inhoudelijk niet verder dan het vluchtig intrappen van enkele open deuren (in dit geval in de zin van "wat is de modewereld toch slecht"). The Neon Demon kan gerust een abstract kunstwerk genoemd worden, maar het raakt me helaas niet.

Voeg er een beetje script aan toe en dit had een hele fraaie film kunnen zijn geweest. Tussen mij en Nicolas Winding Refn wil het zo te zien nog niet vlotten want hoger dan 2,5* voor Drive ben ik niet gekomen. The Neon Demon krijgt helaas maar 2* van mij.

Totaal niet mijn ding een van de tegenvallers van het jaar en na mijn bescheiden veel te hoog gewaardeerd op MM. Ook moet een film me kunnen vermaken en dat deed deze prent totaal niet sterker nog ik was blij dat de film was afgelopen..

"I don't want to be like them. They want to be like me."

Nicolas Winding Refn die zich waagt aan het horrorgenre doet bij mij alle alarmbellen rinkelen, al is deze titel meer een psychologische thriller te noemen.

De modewereld is een interessant onderwerp om een film aan te wijden. Als kijker volg je hiervoor Jesse, een beginnend model die in al haar naïviteit een weg probeert te vinden in deze jungle. Het plot en de daarbij behorende personages ogen leeg, maar dit is bewust zo gedaan om je stukje bij beetje een bevreemdend gevoel te geven bij hetgeen wat zich zorgvuldig ontvouwt.

Er wordt leuk ingespeeld op het schoonheidsideaal waaraan modellen moeten voldoen; onderling is het jaloezie ten voeten uit dat gekoppeld wordt aan een baas boven baas allegorie. De getoonde dynamiek en de dialogen gespitst op oppervlakkigheid bewijzen dat de opzettelijke leegte slechts schijn is. En iedereen weet dat schijn bedriegt, het ligt er alleen aan hoe je het als geheel wil en kan interpreteren.

Refn is een meester in het creëren van een beklemmende sfeer, wat hij bij deze film maar weer eens bewijst. 'The Neon Demon' is een gestileerd audiovisueel kunststukje dat bol staat van hypnotiserende scènes, ondersteund door een heerlijke synthesizer score van Cliff Martinez. De uiteindelijke transformatie van Jesse is intrigerend, hoewel de film naar het einde toe iets te veel wil met de symboliek.

Al met al een indringende thriller die je moet ervaren in al zijn esthetiek. Wel had ik graag iets meer horror gezien.

3,5 Sterren.

Oef, wat een film? Hyper-Stilistische, surrealistisch, eigenzinnig en toch net zoals in het grootstengedeelte van de modewereld oppervlakkig. "Beauty is only kin deep." De film toont oogverblindende plaatjes maar veel verhaal heeft deze koude neonverlichte film over de LA-modewereld niet om het lijf. En toch hangt er een constante onderhuidse spanning in deze zeer intrigerende klinische beeldenvloed. Echter de creatieve beelden zelf laten een verhaal zien dat me deed denken aan een soort vrouwelijke versie van de Griekse Narcissus. En narcistisch is de film zeker! De ziekelijke interesse voor zichzelf wordt subliem vertolkt door Elle Fanning en consorten. Maar Jane Malone stal voor mij de show liefelijk, charismatisch en misschien wel knettergek. De horror borrelt langzaam omhoog bijna onmerkbaar maar de eruptie is provocerend met lesbische necrofiele- en kannibalistische-elementen.

Weer een bizarre mindfuck, dit gestileerde horrorwerkje van de deen Nicolas Winding Refn. Gelukkig wel wat meer onderhoudend en iets minder vaag dan zijn vorige, Only God Forgives, al is ook The Neon Demon bij vlagen behoorlijk maf en surrealistisch. De naam David Lynch kwam vaak in me op tijdens het kijken. Met de sfeer zit het echter wel snor en visueel ziet alles er werkelijk geweldig uit. Of ik er uiteindelijk ook iets mee kan? Tja. Roem is vergankelijk, dat is het voornaamste dat ik eruit heb gehaald. Maar dat wisten we reeds.

Neen ik moest aan deze film denken...

Omdat mensen bij The Neon Demon onder de indruk zijn van de stijl sfeer en kleurgebruik etc.

En ik vond het eigenlijk maar heel gewoontjes...

Wel goed maar zeker niet briljant zoals mensen hier beweren.

Het is een totaal ander soort film, maar het is een goed voorbeeld van een film

die dat wel allemaal heeft. Van het begin tot het einde..

Curieus geval dit. Visueel werkelijk fantastisch. Over elk camera shot lijkt goed te zijn nagedacht, gevolg is een adembenemende aaneenschakeling van schitterende beelden, heb mijn ogen uitgekeken. Film kijken is voor mij echter meer dan dat: Het gaat er ook om dat je een lekker lopend verhaal hebt te vertellen en daar schort het hier aan. Al na de eerste minuten is het duidelijk wat de boodschap van de makers is: De modellenwererd is leeg en steriel en daarom maken we hier een lege, steriele film over. En dat gaat dan bijna twee uur door zonder dat er nog iets wezenlijks aan word toegevoegd. Alsof je een wandeling door een volledig verlaten ziekenhuis maakt: lijkt in het begin opwindend, maar is uiteindelijk dodelijk saai.

Toch ook een film die je over een tijd nog een keer wil zien omdat je het gevoel hebt belangrijke zaken over het hoofd te hebben gezien, maar vooralsnog heb ik niet het gevoel dat van dat laatste sprake is. Refn lijkt me meer iemand die de vorm vele malen belangrijker inschat dan de inhoud, en that's it.

Wel zeer benieuwd naar zijn volgende films, want als deze man wat meer evenwicht bereikt in zijn manier van werken liggen er enkele pareltjes in het verschiet.

Hypnotiserend.

Lastig om iets over een film te zeggen die enorm spoiler gevoelig is. Zeker omdat de film zoveel kan zijn. Het is maar net hoe je het zelf invult. Vanaf het eerste moment pakt de film je en laat het je niet meer los. De combinatie van beelden, geluid en muziek zijn hier door Winding Refn tot een sfeervol geheel samengesmolten en geeft je een film ervaring om nooit weer te vergeten. Het kan zoveel kanten op en je kunt het op zoveel verschillende manieren interpreteren. The Neon Demon is geen film die je na een keer kijken al helemaal kunt ontleden. En dat is juist het mooie van deze film. Je wilt hem zo snel mogelijk herzien en er je gedachten op los laten. Verhalend zit er dus veel meer in dan je zou denken. Elke scene, elk stukje dialoog is erg veel over nagedacht. Ook de manier waarop de dialogen worden gebracht. Alles heeft een dubbele betekenis. Daarmee wordt het op het eerste gezicht vrij simpele verhaal erg complex. Elk karakter heeft ook een belangrijke rol in het verhaal. Er bestaat niet zoiets als toeval in Neon Demon.

Naarmate de film vordert neemt het verhaal meer en meer bizarre wendingen. langzamerhand verandert de film in een ware nachtmerrie. Maar ook de karakters gaan in die verandering mee. Het is echt een film waar niets is wat het lijkt.

Naast het verhaal is er nog de beelden kunst. Audio/visueel is de film een waar spektakel. Die show na de wc scene is schitterend. Daar komt het hypnotiserende effect van The Neon Demon het best tot zijn recht. Vanaf hier weet je niet meer wat echt is of wat nep is. Naar het einde toe gaat Refn helemaal los met een aantal scenes die je nooit meer zult vergeten.

Acteerwerk is best heel erg subtiel. Niet echt heel erg uitbundig en groots. Juist heel klein. Fanning is heel goed als Jesse. Het zijn echter Jenna Malone en Abbey Lee die enorm sterk zijn hier. Beide geven ze een weergaloze performance. Ook Reeves laat weer eens zien dat hij, wanneer hij het juiste materiaal krijgt aangeboden, erg goed kan zijn. De rest van de cast is ook goed.

Refn mag misschien zo af en toe wat vol van zichzelf zijn, getuige hij zijn eigen naam hier tot een merk maakt, hij weet absoluut hoe je een fantastische film aflevert. Sinds Drive heeft hij zijn draai helemaal gevonden in hoe hij zijn verhalen wil vertellen. Technisch is het dan ook een waar feest om te mogen aanschouwen. Het camerawerk van Braier is fantastisch. Hoe de camera soms heel subtiel beweegt om iets in de film te versterken is erg mooi. De belichting is heel erg fijn.Het kleuren pallet, met als belangrijkste kleuren blauw en rood, versterk veel van de gevoelens die je bij The Neon Demon hebt. De muziek van Martinez is ook erg belangrijk. Enorm sfeerverhogend. Vooral in de douche scene. Wat een power zit er in die scene door de muziek.

The Neon Demon heeft me compleet weggeblazen en is zoveel meer dan ik verwacht had. Absoluut een van de fijnste kijkervaringen van 2016.

Intrigerende film. Visueel een lust voor het oog, door de cinematografie en door de aantrekkelijke dames.

Wat ik een sterk staaltje vind van de makers is dat de surrealistische scenes tamelijk naadloos in het geheel passen. Daarnaast zijn het verhaal en het thema, schoonheid in al zijn kwetsbaarheid en vergankelijkheid, buitengewoon interessant. De muziek is mij in het geheel niet opgevallen trouwens.

Dit is zo'n film die ik nog weleens een keer zou willen bekijken. Al komt het daar in mijn geval waarschijnlijk niet van.

Beauty is the beast las ik in een artikel en hoe toepasselijk om deze film inhoudelijk te omschrijven.

Allegorische kunstfilm zonder veel plot maar ergerlijk uitgewerkt. Veel scènes waren bewegende schilderijen. Ik zou zo wel twintig stills kunnen maken die meer op een schilderdoek dan op een filmdoek zouden kunnen passen. Alleen voor dit al, chapeau. Maar helaas neemt het artistieke narcisme van Refn de kop op en wordt hij te abstract met zijn esoterische symbolen en te hoogmoedig met zijn hyperstilering. Op het einde had ik er mooi genoeg van. Zijn bedenkingen over alles wat schoonheid is:... oppervlakkigheid, begeerte, obsessie, zelfverheerlijking en vergankelijkheid gaan verloren tussen al die visuele foefjes en naarmate de film vordert, wordt het lachwekkend (die necrofilie scène vond ik een dieptepunt)... Alle personages zijn zielloos.

Refn is als een schilder die een goed idee heeft maar niet meer weet waar hij moet stoppen met zijn gedrevenheid, en uiteindelijk van zijn kunstwerk een prutswerk heeft gemaakt door het té goed te willen doen.

De nieuwe Winding... Bij Drive en Only God Forgives kon je aan de trailer/poster wel zien welke richting hij uit wou gaan, maar dat was bij The Neon Demon nog echter een raadsel. Iets met glamour, iets met schoonheid en modellen. Nouja, als het aan Winding ligt weet dat misschien nog wel pijnlijk doch verrassend uit te pakken. Dan lees je hier en daar iets over dingen die je tegenkomt in horrorfilms... weet je wat, ik wil de film gewoon zien. Of ie nou 17 euro kost of niet... Zo op een donkere novemberavond zijn dit soort bizarre films altijd wel goed te doen.

In het begin, afgezien van de oogstrelende psychedelische plaatjes en de stevige soundtracks zit je nog wel zo van: wat moet je ermee? Maar dat veranderd snel... Elle Fanning, het jongere zusje van Dakota Fanning is Jesse, een meisje waar je maar weinig over te weten komt. Ze meldt zich aan bij een modellenbureau, en aangezien ze al meteen in de smaak valt omdat ze nog jong en puur is boven de oudere garde wordt ze gelijk aangenomen en moet ze blijven volhouden dat ze 19 is in plaats van 16 (18 is to correct...) Ik moest hierbij meteen denken aan die ontmaskering van die ene pornoactrice in de jaren 80 (kan niet meer op haar naam komen). Afijn, gelukt en aangenomen... maar op den duur blijkt de schoonheidsdroom een schoonheidsnachtmerrie te worden, terwijl Jesse zelf ondertussen niks te verliezen heeft.

En ja... vele mensen kennen het wel. Bijvoorbeeld de 40+ers die er, met al de arrangementen om hun smoelwerk bij te werken, roze balletjurkjes en hakschoentjes er nog als 12 jarige meisjes uit willen zien in zo'n omslachtig dansprogramma op de commerciële televisie... of wat dacht je van "Hotter than my daughter." Maar ondertussen lijken ze met al die verjongingen wel op derdegraads brandwondenpatiënten. Of dat Hart van Nederland liever meer aandacht besteed aan de botoxharses van Yolanthe Cabau van Casbergen of dames in de overgang die er van alles aan doen om nog jeugdig te blijven, dan over de echte diepzinnige wereldproblemen. Om dan inderdaad over die Amerikaanse celebrities te zwijgen. Lees: vrouwen die totdat ze in hun kist liggen er alles aan doen om dat natuurlijke grijze plukje of rimpeltje weg te houden en waarbij het veel verder gaat dan slechts je haar een mooie kleur geven. Dat kan uiteraard niet zonder obsessie en daar weet The Neon Demon de vinger op de zere plek te leggen. Sinds de komst van Jesse, die met haar 16de levensjaar nog lekker jong, naturel en fris is, maken haar deelgenoten een zeer moeilijke tijd mee en zullen ze er alles voor over hebben om te zijn zoals Jesse. De obsessies beginnen van kwaad tot erger te worden en je kan al haast bij voorbaat denken dat die obsessies wel eens hele macabre richtingen in gaan slaan. Met een "horror" twist die misschien niet echt origineel is, maar wel onderhuids en subtiel in een nieuw jasje is gestoken.

Wat ik bijna wel origineel vond waren toch de enorme aanbod aan kleurrijke doch duistere kunstzinnige shots en voorstellingen waar Winding Refn nu iets meer aandacht aan had besteed. De schommeling tussen de vanoudse shots van LA, plaatjes die je ook wel in een modelblad zou tegenkomen (blauwe zee, dure cabriolet met de bijpassende zonnige plaatjes maar twee moeilijk kijkende vrouwen met zonnebril) naar sprookjesachtige psychedelische snufjes naar grimmige macabre voorstellingen en/of nachtmerries tot daadwerkelijke naturel doch artistieke horror-momenten. Ook leuke dingen mogen hier niet ontbreken: Bv die tijger in de hotelkamer en die onprettig cynische Keanu Reeves als moteleigenaar.

En Jezus, wat lijkt Sarah wel op een computeranimatie in de laatste scene.

En zo kan ik opnieuw niet wachten op de volgende Refn, tot nu toe wel een van mijn favo regisseurs. De man is goed bezig.

5,0*

Dat deze Mystery / Thriller (met Horror vond ik deze film weinig te maken hebben, op de lesbische necrofiel scene en de laatste paar minuten van het verhaal na dan) film niet echt aan mij besteedt was, had ik eerlijk gezegd wel verwacht en zeker ook gezien de hoge punten van bepaalde stemmers die van dit soort kunstzinnige films houden. Deze film had men eigenlijk 40-50 jaar geleden moeten uitbrengen, toen psychedelische drugs (o.a. geestverruimend en hallucinerend), zoals LSD en paddo’s, in waren en perfect waren om bij deze film te gebruiken.

Voor mij was deze film overigens de ideale film om er andere dingen bij te doen (o.a. Internetten en kleren gereed leggen voor morgen), want ik vond deze film al snel saai, traag en langdradig. Visueel gezien spat deze film wel van het televisiescherm (althans daar heb ik deze film op gezien) af en bepaalde opnames zijn zeker een kunstwerk. Maar wil ik kunstwerken zien, dan ga ik wel naar een museum of ik kijk naar de Drama film "Sleeping Beauty (2011)", want daarin krijg ik tenminste ook nog veel mooi bloot te zien, i.p.v. in deze best preutse film die weliswaar veel mooie vrouwen bevat, maar waarbij nauwelijks iemand uit de kleren gaat op een vrouwelijk lijk na, de douche scene (na circa 100 minuten) met twee onder het bloed zittende vrouwen en de erwtjes van Jena Malone (in de rol van Ruby) die er als een getekend kunstwerk bijloopt met een tuinslang in haar handen.

Het verhaal (met als thema's schoonheid en jaloersheid, deed met overigens soms wat denken aan de Drama / Thriller film "Black Swan (2010)") waarbij het draait om aspirerend model Jesse (gespeeld door Elle Fanning), vond ik eerlijk gezegd slaapverwerkend (had ik deze film afgelopen vrijdagnacht bekeken na een vijfdaagse werkweek, dan was ik ongetwijfeld snel op de bank in slaap gedommeld) en kon me ook nauwelijks boeien. Mede daardoor ben ik er o.a. ook andere dingen bij gaan doen, zodat mijn tijd tenminste nog een beetje nuttig werd besteedt. Het verhaal zit wel sfeervol in elkaar en bevat ook zoals eerder gezegd een aantal mooie vrouwen. Mijn persoonlijke favoriet daarbij was Christina Hendricks (in de rol van Roberta Hoffmann die een modellenbureau runt), maar helaas heeft zij maar een kleine rol in het verhaal.

Omdat er eigenlijk maar weinig gebeurt in het verhaal (in het eerst uur al helemaal niets), moet deze film het vooral hebben van het visuele aspect (o.a. kleurrijk, fraaie decors en natuurlijk ook de vrouwen) en de vele dialogen. Aan het visuele aspect voldoet deze film volkomen, maar de meesten dialogen vond ik juist niet interessant. Ik vergeet daarbij de muziek te noemen, maar dat doe ik eigenlijk bewust want ik heb een hekel aan dit soort vreselijke Dance / Techno / Trance muziek (waar niet bij wordt gezongen) of hoe deze ellende ook heet. De muziek paste wel goed bij de film, maar omdat deze film niet bepaald aan mij besteedt was, weet ik niet of je dat als positief mag opmerken. Het laatste gedeelte van het verhaal is nog een beetje interessant en ook zelfs wat smerig (eten van uitgebraakte oogbal, die afkomstig is van Jesse en welke men opgegeten heeft. Dat laatste wordt wel niet vertoond, maar is wel de enige verklaring daarvoor).

De cast deed het overigens verdienstelijk en zeker de twee hoofdrolspelers Elle Fanning (in de rol van model Jesse) en Jena Malone (in de rol van make-up specialist Ruby). De laatste zorgde ook voor een glimlach moment bij mij en dat was toen ze vroeg in het verhaal zei dat "Redrum" de kleur was van een bepaalde rode lipstick. De jongere generatie zegt de term "Redrum" misschien niets, maar dat komt uit de Horror / Mystery film "The Shining (1980)" (een klassieker in het Horror / Mystery genre) en staat voor "Murder" (bloed = rood) in spiegelschrift Dat Keanu Reeves (hem zag ik gisteren ook al in de Thriller / Mystery film "Knock Knock (2015)") in deze film ook een rolletje heeft (als de zekere Hank), vond ik best lachwekkend, want dit soort films passen totaal niet bij hem.

Gezien deze Mystery / Thriller film niet echt aan mij besteedt was, heb ik me op de visuele beelden en het vrouwelijke schoon na, ook weinig vermaakt (wel met de andere dingen die ik aan het doen was tijdens deze film) met deze film.

En weer een heerlijk filmavondje voor de hele familie. Een beetje jammer dat het begin wat traag gaat, met name de scenes met dat vriendje (dat was toch die jongen uit Mr. Robot?) hadden wat mij betreft geschrapt kunnen worden. Gelukkig op visueel vlak regelmatig erg mooi gedaan. Soort kruising tussen Black Swan en Showgirls om er in de tweede helft nog een geslaagde overtreffende trap tegenaan te gooien. Vermoedelijk een film die over een tijd in de herkijk moet omdat ik toch twijfel of ik hem niet te laag heb gewaardeerd.

Wederom een erg sterke film van Refn, toch wel een van de meest interessante regisseurs van de laatste jaren. Neon Demon is audiovisueel geweldig, met een heerlijke soudtrack en mooie ubergestileerde shots. Toch zou ik dit zeker niet style over substance willen noemen, zoals ik hier en daar lees. Mode is een en al style over substance, dus is het niet zo vreemd dat de film dat overneemt en sommige shots uit een glossy lijken te komen, een glossy uit een verwrongen alternatief universum, dat dan weer wel.

Elle Fanning is intrigerend als main lead- echt mooi vind ik haar niet, maar ze heeft zeker iets, en is perfect gecast als would be supermodel. Acteerwerk is verder ook dik in orde, alleen een vage atypische rol van Keanu Reeves die een beetje uit de toon viel, maar soit. Refn gebruikt weer een hoop symboliek in zijn film, zo was Jesse's voortijdige einde al in minstens drie shots aangekondigd, te beginnen natuurlijk met de openingsscene. De soundtrack was dus geweldig, met als favoriet het rustige Martinez nummer Kinky. Maar er zat eigenlijk geen enkel zwak nummer tussen- nou ja, ik ben niet zo kapot van Sia. Verder vond ik de film ook best grappig op sommige momenten, en het einde vond ik wel een perfecte metafoor, het is letterlijk eten of gegeten worden in de modewereld.

Een geweldige audiovisuele trip met occulte trekjes, een dikke 4 **** vooralsnog, bij herziening zou dat zomaar meer kunnen worden.

Eindelijk gezien. Hypergestileerde film over de heilige graal van de fashion-industrie en celebrity-cultus: lichamelijke schoonheid i.c.m. jeugdige onschuld. Refn vindt in Bathory een excuus om aan zijn gore te komen, en dat is zeker niet misplaatst. Wat wel tegen t misplaatste aanschuurt is de necrofiliescene, misschien te overdreven illustratief voor de verering van zielloze lichamen. Over het algemeen werkt Refn's style over substance methode hier vanwege het onderwerp veel beter dan in Only God Forgives.
3.5*

Terugkerende motieven zitten vervlochten in deze dromerige, symbolistische vertelling: het oog, de spiegels, de driehoeken en de roofdieren.

Het oog staat voor het kijken en bekeken worden. De eerste dialoog gaat meteen over het aanstaren van een model, je hebt het oog van de camera, de maan wordt vergeleken met een oog en op het einde speelt een oogbal een rol. Modellen zijn object. Ze worden bekeken en op hun uiterlijk beoordeeld.

De spiegels staan voor narcisme. Jesse raakt verliefd op haar eigen spiegelbeeld. Ze transformeert van onschuldige maagd tot zelfgenoegzame carrièrevrouw, zich bewust van de jaloerse blikken van haar omgeving.

De vier driehoeken komen overeen met de vier vrouwelijke personages. Jesse is de driehoek die naar boven wijst, gericht op het spirituele, zoals de engel op de achtergrond. Ruby, Gigi en Sarah zijn de driehoeken die naar beneden wijzen, gericht op het materiële en het lichamelijke. Zij willen Jesse mee de diepte in sleuren. In de vier driehoeken kun je het gezicht zien van een demon.

De roofdieren staan symbool voor het gevaar en het beestachtige in de mens, aanvankelijk vooral in de mannelijke personages. Het levende dier is een poema. Bij de opgezette dieren zit onder andere een jachtluipaard.

Het geweld heeft iets esthetisch, ontdaan van brutaliteit. Het doodbloeden van Ruby lijkt op het leeglopen van een lekke verfpot. Het nepbloed in de openingsscène is een voorafspiegeling van het echte bloed later. De overdreven hoeveelheid lippenstift kondigt het drinken van bloed aan.

Soms beweegt de camera langzaam, vaak staat hij stil. Zo ontstaat er een opeenvolging van zorgvuldig geconstrueerde tableaus. Licht is effectief gebruikt, onder meer met de stroboscoop in de dansscène. De achtergrond is vaak grijs; op de voorgrond zien we het meisjesachtige roze of violet, het dromerige blauw en het demonische rood. Naar het schijnt is Refn kleurenblind en kan hij enkel fel contrasterende kleuren zien.

De regisseur droeg dit op aan z'n vrouw Liv Corfixen. Ze heeft een cameo in de restaurantscène na één uur. Zij stelde ook Elle Fanning voor, die met haar bleke huidskleur en schaapachtige blik uitstekend geschikt was voor deze rol. Ook de nevenrollen zijn goed, vooral Jena Malone en Bella Heathcote. Christina Hendricks zou eens een grotere rol mogen krijgen.

De schijnbaar absurde wendingen zijn te verklaren als droom of fantasie. De ambientmuziek van Cliff Martinez draagt haar steentje bij aan deze reverie. De originele audiovisuele stijl en de doordachte opbouw vol van symboliek maken hiervan een bijzondere ervaring.

Fijn.

Maar de eerste 15 minuten en het middenstuk tonen een film die véél beter had kunnen zijn. Daartussen krijgt het plot teveel ruimte en weten de acteerprestaties nooit volledig te overtuigen. Maar 't is wel een stuk beter dan Refn's vorige pogingen.

Visueel knap, soundtrack is ook een stuk beter en wanneer beide samenkomen en hun pracht mogen botvieren is de film op z'n sterkst. Daartussen is het nét allemaal iets minder. Deed me ook soms teveel terugdenken aan andere films. Mulholland Dr. Beyond the Black Rainbow en ook zeker Helter Skelter kwamen allemaal voorbij tijdens het kijken, maar nooit vond ik The Neon Demon echt beter.

Finale mist toch ook een échte finale, ik begrijp Refn wel dat hij geen typische descent into darkness film wou maken, maar dit is wat underwhelming. Wat het shock-gehalte betreft, dik overroepen en volgens mij ook niet echt Refn's bedoeling. Beetje gejenkel in de marge.

Gaat weer de goeie richting uit met de man, af en toe is het geniaal, maar teveel net niet.

4.0* en een uitgebreide review

Van The Neon Demon had ik best hoge verwachtingen, een spannende film met een stillistische aankleding. Hoewel ik het geen slechte film vond is het wel een tegenvaller. De film heeft een aantal problemen.

Laten we eens beginnen met de titel. The Neon Demon, wat een lijpe titel. What's next? Het TL-buis Spook? Nee, als je alleen op de titel afgaat verwacht je een jaren '80 parodie a la Kung Fury.
Elle Fanning speelde wel aardig in de hoofdrol, al had ze een gek stemmetje. Ik ergerde me er op een gegeven moment wel aan dat alle personages steeds zeggen dat ze zo ongelofelijk mooi is. Ze is zeker niet lelijk, maar overdrijven is ook een vak.

Omdat Refn door de Giallo is geïnspireerd dacht ik dat het plot rond de modellen, net als in veel Gialli slechts als introductie voor het slachtvee diende. Het hele plot draait echter rond de ongezonde obsessie met schoonheid en materialisme. Ik werd een beetje somber van al dat narcistische gedoe. Die competentie tussen de modellen, alsof het vrouwen in de Harem van een sultan of ballerina’s op een Sovjet-Russische Dansacademie zijn, vond ik niet zo interessant. Lekker boeiend hoe je neus of je kaaklijn eruit zien en is het niet sneu dat het enige wat je onderscheid je uiterlijk is?

De film is erg mooi geschoten en Refn maakt gebruik van mooi Bavaësk kleurgebruik. Het was veel monochroomer dan je ziet in Amer (ook al zo'n tegenvaller) of de films van Mario Bava en Dario Argento. Makkelijk te verklaren, want Refn is namelijk kleurenblind. Ik vond de hoeveelheid van het impressionistische kleurgebruik wel weer een beetje tegenvallen. De poster beloofd veel stilisme, maar in werkelijkheid heeft de film maar een paar scènes met de mooie kleuren. De soundtrack van Cliff Martinez was mooi en de jaren ’80 achtige elektronische muziek mag er zeker wezen. Kan echter niet op tegen de soundtrack van Refn’s eerdere Drive.

Het grootste probleem van The Neon Demon is dat het geen geheel vormt en het plot aan alle kanten rammelt. We beginnen met het verhaal van het jonge model dat het helemaal wil gaan maken, a la Mulholland Drive (ook een pretentieuze tegenvaller). Om vervolgens in een soort liefdesverhaal met haar vriendje terecht te komen, Val Lewton-achtige suspense opbouw naar niets (ja dat is een pleonasme) en dan ineens ontspoort de film in een ranzige vaagheid die aan Andrzej Zulawski’s Possession doet denken. Lesbische necrofilie, kannibalisme, toe maar. Aan de ene kant is het totaal geen Horrorfilm en dan ineens heel morbide. Is het een bijgeloof onder modellen dat als je iemand eet en je met haar bloed insmeert je net zo mooi als haar wordt? In een Gotische horror had het gewerkt, maar in hedendaagse setting wil ik toch echt wat uitleg. Zijn de modellen honderden jaren oude Elisabeth Bathory-achtige vampiers die leven op jonge maagden? Of zijn ze gewoon een beetje gek in hun hoofd. Geef ten minste enige vorm van uitleg.

De problemen rond het plot zijn allemaal makkelijk te verklaren. Volgens Fanning heeft Refn de film chronologisch opgenomen en is vrijwel alles geïmproviseerd, hetgeen aantoont hoe pretentieus deze film is. Een schoolboek voorbeeld van style over substance.

Soms worden nieuwe films aangekondigd die je de hoop geven een modern meesterwerk tegen te komen, alleen elke keer weer vallen ze tegen. Vrijwel altijd door problemen met het verhaal, misleidende reclame campagnes of het missen van diepgang. Ze zijn niet slecht, maar ook niet echt goed en dat is nu juist het vervelende. The Neon Demon is al de zoveelste dit jaar. Mooie beelden, mooie vrouwen, mooie muziek, potentie maar te vaag en te oppervlakkig om echt goed te zijn. Het is zeker geen doorsnee film en daarom ook zeker het bekijken waard, maar een cinematografisch meesterwerk is het allerminst.

Bizarre film met een interessant thema.

Met name audiovisueel valt The Neon Demon in eerste instantie enorm op. Prachtige kleuren in combinatie met de soundtrack vormen een sfeervol geheel. Maar het verhaal doet hier niet veel voor onder. Pas na de laatste geweldige scène dringt eigenlijk pas door hoe schokkend de film en hoe ziekelijk de personages zijn.

De symboliek straalt ervan af, al was het lastig voor mij om aan te geven waar het precies naar verwees. Zo erg was dat niet, aangezien niet alles op een presenteerblaadje hoeft afgeleverd te worden. De interviews met Refn hebben mij daar gelukkig meer inzicht in kunnen geven.

Fanning speelt geweldig als Jesse, draagt dan ook praktisch de film. De rest niet bijzonder, maar vooral niet storend.

Ja, een verademing gelukkig. 4*.

Ooh heerlijk wat biedt deze film weer een platform om de degens van meningen te kruisen

Zodra er geen duidelijk plot is komen de filmkenners tot hun recht

Het was natuurlijk een redelijk naargeestig geheel met allerhande metaforen en dubbele bodems die uiteindelijk allemaal de leegte van uiterlijkheden & subjectieve schoonheid moeten onderstrepen. Ik vind het zeker niet de aanrader van 2016, Refn's beste werk of echt top 10 waardig, maar goed hij is onderscheidend.

Als we het dan toch over 'narcistisch' hebben...dan moeten we eens kijken naar de bombastische aftiteling waar Refn mee afsluit (en volgens mij ook opent) pfoeeiiiii..

Mooi stuk theater verpakt in een fraaie film. De acteerprestaties zijn overweldigend en vormen een mooi duo met de mystieke stijl die de film geniet. Er hangt een vreemde trance-achtige sfeer. Je moet er wel echt voor openstaan. Of dit de film ook echt goed maakt? In mijn ogen niet. Over-de-top bizar zijn komt vaak voor de laatste tijd en wordt zo makkelijk gelinkt aan genialiteit. Ik vond veel scenes niet relevant en uiterst traag. Ook kwam de symboliek niet altijd lekker tot z'n recht.

De identiteit die hij met zich meedraagt is eigenzinnig en redelijk uniek te noemen. Mede daarom geef ik hem een nipte voldoende.

"i don't wanne be them,the wanne be me"

Neon demon.

In eerste instantie kwam het koud,kil ,en leeg over . wat wellicht de bedoeling was.

Het is fenomenaal geschoten,,lekkere cyberpunk muziek er over. Ook erg goed. Een ware kunst combi.

Maar je moet het geheel wel even laten landen.

En dat er een dubbele bodem in zit is duidelijk,,persoonlijk had ik wel wat uitleg nodig.

De film staat niet voor niets in de top 10 van afgelopen jaar.

En het is duidelijk iets wat je meerdere keren kan kijken,,wat altijd een goed teken is.

Maar hoe indrukwekkend ook,,ik vond het lege kille deel van de film soms iets te overheersend

Wat een prachtige film is dit zeg. Voor dat ik deze film ging bekijken wist ik al dat ik echt Horror kon vergeten. Verder heb ik hem wel 2x moeten zien voordat ik echt alles begreep. De soundtrack alleen al is een dikke 10. Elle Fanning is de perfecte actrice voor de rol van Jesse en alle andere actrices vind ik ook toppers. Het zijn inderdaad langdradige langzame scenes maar daar hou ik wel van. Ik wil wel meer van Refn. Ik herkende Jena Malone trouwens helemaal niet meer van The Hunger Games.

Wat een rare film vandaag gekeken omdat hij in de top 10 van 2016 stond.

Heeft toch niets met horror te maken.

Ik had toch wel een beter einde verwacht.

Uit The Neon Demon blijkt weer dat Nicolas Winding Refn een controversiële regisseur is. Bij zijn films is het toch een beetje hate it or love it. Ik neig hier meer naar hate it. Ik noem het stilistisch en niet stijlvol want dat zou te positief zijn. Het cameragebruik, de flitsende scenes, de spiegels, de audio, allemaal stilistisch gedaan. De inhoud van het verhaal inclusief zijn metaforen is niet eens zo verkeerd. Maar het jasje is hem niet voor mij. Bijzonder is het zeker te noemen, maar word ik er blij van? Niet echt. De film in zijn geheel is mij te vaag. De twist maakt wat goed en het acteerwerk is sterk. Elle Fanning is erg overtuigend. Tenslotte toch een beetje credits voor Refn dat hij deze film heeft gemaakt. Uniek is het wel.

2,5*

Uitermate verrast door dit pareltje!! Supermooie lange en visuele scenes, mooie abstracte verwijzingen naar persoonlijke karaktertrekken. Zal snel eens de soundtracks opzoeken

Als groot fan van Refn's werk (Drive en OGF zijn 2 van mijn meest favoriete films) had ik enorm hoge verwachtingen, zeker na het zien van de trailers en filmposter(s), die er fantastisch uitzagen. Uiteraard was het visueel (over het algemeen) prachtig, en de muziek was naar verwachting ook weer errug fijn. Daarnaast blijft dan eigenlijk alleen het acteerwerk over waar ik iets positiefs over te zeggen heb.

Ik hou van experimentele films en ik juich NWR alleen maar toe ik haat mezelf dat ik dat ga zeggen, maar deze film voelde, ja, pretentieus... (sorry).
Waar ik bij Drive en OGF totaal geen moeite had met langgerekte scènes, merkte ik hier dat ze me verveelde (of zelfs irriteerde). Het hele Keanu Reeves-subplotje had wat mij betreft geskipt kunnen worden (hoewel ik de knife deeptroath scène dan wel weer erg gaaf vond, die zal me nog lang bijblijven), inclusief de poema(?) in de hotelkamer.

Jammer, want ik had deze film toch zo graag aan mijn favorietenlijstje willen toevoegen.

Jezus, wat een ongelofelijke film is dit.

De spanning die de gehele speelduur voelbaar is, is zo knap gedaan. Dat komt met name door de onwijs sterke soundtrack en het fantastische camerawerk + kleurgebruik. Een film die je overdonderd achterlaat en echt nog wel een tijd in je hoofd rond zal blijven spoken.

Zo'n laag cijfer als het huidige IMDb cijfer had ik absoluut niet verwacht, maar ook het cijfer hier is behoorlijk gekelderd. Ik ben meestal niet de persoon die in een relatief zwak beoordeelde film een meesterwerk ziet, dus vandaar dat de verbazing extra groot is.

Redelijke film over een meisje dat naar Los Angeles komt om door te breken als model. Een uiterst trage film, maar ook uiterst stijlvol in beeld gebracht met een sfeervolle soundtrack. Iets te vaag naar mijn smaak en te afstandelijk (alhoewel dit ongetwijfeld intentioneel is). Mede door het goede acteerwerk en het feit dat de film er prachtig uitziet, 3.0 sterren.

Een matige horror/thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Rare demon...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Niet te moeite waard...