The Neon Demon (2016)

Refn wil wel wat zeggen met zijn film; de lege beelden, vaak lege ruimtes en zelfs lege karakters knallen je visueel tegemoet. De oppervlakkigheid van het wereldje (naar verluid) wordt mooi getroffen. Het over lijken gaan ook. Fanning geeft de film bovendien wat het nodig heeft: een sterke rol die je als kijker door het verhaal en de beelden sleept. Knap gespeeld.

Boeiende en visueel indrukwekkende film die bij vlagen aan doet als één grote videoclip. Fanning zet een degelijke rol neer als een soort Alice in Wonderland, die bij aanvang deed vrezen naar een clichématige creatie. Er zit echter te veel in deze film om het daar mee af te doen.

Foutloos is het zeker niet, zo zijn er personages die er niet toe doen (Reeves) en maakt Fanning's karakter iets te snel de omslag naar bitch. Er blijft echter genoeg over, onder andere in de symboliek, maar ook in de soundtrack, om van te smullen.

Fantastische aftiteling ook.

Die doet er zeer zeker wel toe. Heeft zelfs een symbolisch ingestoken sleutelrol in een van de hoofdthema’s van de film.

Daar waar ik 'Drive , Valhalla rising en Only God Forgives ' erg indrukwekkend vond, kom ik bij deze film er totaal niet in. Geen idee hoe het komt. Het duurt allemaal te lang ,het wil heel veel zijn, maar die modellen wereld verveelt gewoon op de ene of andere manier.In mijn ogen is het Winding dit keer niet gelukt.

Soundtrack van Martinez vond ik deze keer ook minder. Helaas.

Ik heb na Valhalla Rising en Drive toch wel een zwak gekregen voor de films van Winding Refn. Het is misschien niet de meest toegankelijke cinema, het is soms tergend traag, maar toch blijft er altijd een intrigerend randje aan zitten en druipt de kwaliteit er vanaf. Ook bij The Neon Demon gaat dit op. Deze keer is het een aartsdonker portret van de morele leegheid in de modellenwereld. Jonge, onschuldige, mooie Jesse vertrekt naar de grote stad hopend op een carriere als model - en ze heeft succes. Maar in fraaie beelden, met veel leegheid in de scenes, zien we de oppervlakkigheid en het narcisme van de modellen, de figuren eromheen (met een creepy bijrolletje van Keanu Reeves) en eigenlijk die hele wereld. En langzaamaan escaleert dit op hypnotiserende (en bloederige) wijze. Nee, het loopt niet goed af: eerst wordt ook Jesse gecorrumpeerd tot een egocentrische narcist die bij wijze van spreken over lijken gaat. Maar dan blijken haar collega-modellen en de make-up-dame, al vanaf het begin als amorele egoisten neergezet, nog een tandje erger - zij gaan ook over lijken, en dan niet bij wijze van spreken.

Mijn mening waaierde gedurende de film nog wat heen en weer. De eerste helft was fraai vakwerk, maar ook wat traag en niet overal even interessant. Als op een gegeven moment de remmen los gaan wordt het behoorlijk over the top, maar ook daar blijft het duidelijk dat Winding Refn een vakman is. Het blijkt gezien de wisselende recensies dat niet iedereen zijn stijl kan waarderen, maar ik ben wederom zeker niet teleurgesteld.

Voor nu, na laten te bezinken, even veilig op een *4 gezet. Ben blij dat ik niet mijn stem vrij snel na het kijken van de film heb ingediend, want dat zou op een 3,0 of 3,5 eindigen.

Vond dit bij nader inzien toch wel een erg mooi visuele film die tegelijkertijd ook erg gruwelijk een naar aanvoelde. Die jaloezie is wel erg goed overgebracht en niet te overacting, maar heel erg van een onderbuik niveau die je goed aan de gezichtsuitdrukkingen kan zien.

Ook vind ik dit eindelijk een film van Refn die weird is, maar een heel eigen identiteit heeft wat ik totaal niet van Fear X vond. Vond dat niet echt een originele film verder (teveel een Lynch achtige).

Jazeker die eerste 15 minuten... totaal ander gevoel als daarna. Ik vind ook dat die fotograaf te kort word gedaan in de film (die jonge jongen aan het begin van de film "Dean" en ook later nog terugkwam). Zijn werk werd nogal afgeschilderd als amateuristisch terwijl ik juist "die" foto's het meest interessante vond, maar goed.

Typisch ook altijd als zogenaamde kunstliefhebbers het hebben over "mooie kunst". "Mooi" is subjectief. Kunst hoeft niet mooi te zijn, kunst moet overtuigen!

Intrigerende en stijlvolle film waar je bijna aan af kan zien dat er over elk 'shot' flink is nagedacht.Verder weer mooi kleurgebruik van Refn en een goede soundtrack.

The Neon Demon kent af en toe wel een mindere fase en ook het acteerwerk was niet altijd even overtuigend maar in zijn geheel was deze in ieder geval een stuk beter dan Only God forgives,de vorige van de Deense regisseur.

Wel blij dat ik hem in het holst van de nacht en in complete eenzaamheid heb gekeken.Dat heeft zowel de impact van de film als mijn uiteindelijke waardering goed gedaan.

Hier had ik dus geen hoge verwachtingen van gezien gezien de superlatieven van de fans en de kritieken van de tegenstanders die het arty farty vinden. Ja het is zeker arty maar ik vond de beelden mooi alleen gingen ze vaak veel te lang door. Tot over een uur in de film waarbij het vooral om het zogenaamde perfecte karakter van Elle Fanning gaat, vroeg ik me af hoe dit in godsnaam binnen het horrorgenre moest passen. Dan kregen we een op een gegeven moment een necrofilie scène en dacht ah nu wordt het dan toch weer interessanter. Het leek plots nog spannend te gaan worden helaas werd ik al snel weer tot de realiteit geroepen dat de style toch belangrijker is dan de substance en wat een spannende achtervolging of moordpartij kon worden was al snel voorbij. Ik vond het ergens nog wel freaky en verrassend wat de dames uiteindelijk met Jessie doen. Ok op zich wel best vergezocht wel leuk, alleen is het allemaal wat afgeraffeld. Het is niet dat er zo geweldig veel conflict was ervoor. Het werd dus niet echt standaard exploitatie zoals ik bij de eerste fotoshoot had verwacht. Uiteindelijk leuk dat de regisseur niet voor dit had gekozen al was er ook genoeg voorspelbaarheid. Er had wellicht meer ingezeten. Ik geef deze toch nog een kleine voldoende want uiteindelijk neigt het voor mij toch weer teveel naar arthouse dan horror.

Lees nu net de review van baspls daar ben ik het grotendeels wel mee eens. Ik vond als horrorfan het 2de uur een stuk interessanter, maar het rammelende plot en gebrek aan uitleg weerhoudt mij om dit een echt goede waardering te geven. Overigens snap ik ook niet zo waarom Elle Fanning zoveel knapper moet zijn dan die andere modellen. Nu goed ik hou dan ook meer van vrouwen met wat meer vlees aan hun lijf en die waren hier dus niet te vinden.

Tjonge wat wordt er gewichtig over deze film gedaan, terwijl het toch niet veel meer is dan een arthouse versie van Showgirls. Zelfde wereldje, zelfde thema's. Alleen zijn we ruim 20 jaar verder en ziet het er een stuk gelikter uit. De regisseur weet zeker intrigerende sets te creëren. Helaas vergeet Refn dat een film ook moet vermaken, want alle mooifilmerij ten spijt, sleept de film naar het einde toe. Een einde dat eigenlijk nergens op slaat, maar noodzakelijk is voor dit soort cinema, zodat de fans nog jaren erover kunnen door analyseren. Krappe voldoende. 3***

Ok?

Ik snap wel dat de film redelijke recensies krijgt. Ook al is een 6,2 op IMDb niet denderend, het blijft een voldoende. Sommige mensen zien dit duidelijk als kunst, en ja, sommige shots zien er goed uit. zoals het witte doek en nog meer dingen.

Het verhaal kwam wat vaag op mij over en zeer traag, het duurt ook redelijk lang voordat deze film zijn genre ook echt waarmaakt. Net toen ik me een beetje begon te vervelen kwam er opeens een necrophilie scene dat mijn aandacht naar het tweede deel weer trok. Hier gaat het tempo dan weer wat naar boven en liet me achter met een vreemd gevoel.

Een beetje een gewaagde film, met gevoelige onderwerpen. Ik vond Drive veel beter van deze man.

True

Dat vond ik ook. Maar toen had ik The Neon Demon nog niet gezien.

Meningen verschillen

Apart regisseur toch die Refn. Begon OK met Pusher, sloeg daarna finaal de plank mis met Bronson en Valhalla rising, leverde toen met Drive een waar meesterwerk en bewees zich opnieuw met Only God forgives. The neon demon valt ergens in het midden. De film ziet er goed uit en bevat een aantal best sterke scènes, maar kom op, als je een film maakt over iemand die zo beeldschoon is dat de hele modellenwereld van het padje raakt, is het minste wat je kan doen iemand casten die daadwerkelijk mooi is.

Apollinisch

Google image eens op ‘Elle Fanning magazine cover’ en zie hoeveel resultaten je krijgt. Die shoots krijgt ze echt niet omdat ze in voor het grote publiek onbekende films speelt.

Zal best dat ze die covers siert, maar ik ben er vrij zeker van dat er geen hond opkijkt als zij een supermarkt binnenkomt.

Dat is met vrijwel alle topmodellen. Die hebben altijd een ontastbare schoonheid die veel mensen niet zien.

Ik denk dat veel mensen het niet zien omdat het er gewoon niet is, Zwolle

Persoonlijk vind ik Elke Fanning helemaal niet knap en dat maakte me tijdens deze film zelfs oprecht pissed. Het model dat voor haar aan de kant wordt geschoven vond ik iig een heel pak knapper. Het ongeloof was daarom wel heel groot bij mij. Het heeft een jaar geduurd voor ik een film weer met Fanning erin zag (the hate was real I guess). Speelt heel hard mee ook in de beoordeling van deze film. Maar dat is zeker niet het enige punt van kritiek.

Ik moet Apollinisch gelijk geven. Ik had ook liever een plus size model gezien i.p.v. deze gratenbaal.

Ja aparte film. Prachtig gestileerd met een fraaie neonbelichting in de meeste scènes en mooi gekadreerd. Muziek is ook bijzonder, veel elektronische klanken (wat geloof ik niet vaak voorkomt in film) die voor een vreemde futuristische sfeer zorgen, wat op zich past bij de beelden die op hun manier ook nogal futuristisch ogen.

In combinatie met het langzame tempo levert dit een wat afstandelijk portret van de modewereld op. Thematische zijn er raakvlakken zijn er met Helter Skelter, maar ik moest ook een klein beetje aan Perfect Blue denken. Echter, The Neon Demon voelt wat minder to the point aan, ook door het wat bizarre einde dat op zich ook wel weer interessant is omdat ik het totaal niet zag aankomen. Ik hou er gewoon van om verrast te worden.

Het acteerwerk is overigens matig. Wellicht door de algehele traagheid, want ook de dialogen zijn soms nogal slepend. Wat de hoofdrolspeelster betreft, Fanning is zeker geen lelijke dame, maar ik kan me bij de bovenstaande berichten voegen dat ik de x-factor niet zie. Dit ondanks dat het haar zo vaak in film toegeschreven wordt dat je het haast gaat geloven door indoctrinatie. Ik moet wel zeggen mijn beoordelingsvermogen wat modellen betreft niet bepaald groots is: op de middelbare school had ik een klasgenote had die ineens een Europese modellenwedstrijd had gewonnen. Ik stond ervan te kijken, want zo mooi vond ik haar niet, maar kennelijk hanteert de modeindustrie andere normen.

In ieder geval een aardige ervaring. Inhoudelijk gezien zijn er interessantere films wat het thema betreft, maar de film is een lust voor het oog, heeft een interessante, want nogal afwijkende soundtrack, dus zeker aan te raden als je net als ik veel waarde aan die aspecten hecht. 4*.

Fanning's karakter in de film wordt als perfect beschouwd omdat alles aan haar echt is in een wereldje waarin de rest om de week in de bodyshop zit om opgekalefaterd te worden. Een simpele meid uit Hicksville met een bepaalde natuurlijke schoonheid. Ik vind Fanning goed gecast in die rol.

Ik vond hem dit keer nog beter. M'n style-over-substance stempel is in ieder geval verdwenen, want dit keer vond ik naast het nog steeds briljante kunstwerk ook het verhaal indruk maken. Ik geloof niet dat de modewereld daadwerkelijk zo erg is als deze film doet beweren maar die leegtes en jaloezie die The Neon Demon soms symbolisch laat zien is fraai.

Nog even over dat briljante kunstwerk. Nog meer op de details lettend deze keer is dit mooier dan de miljoen duurste schilderijen op aarde samen. Wat een kleurgebruik, camerawerk, close-ups van de gezichtsuidrukkingen en wat een balans tussen de dromerige soundtrack, elektronische stukken en geluidsloze stukken. Jammer dat ik die show op het begin natuurlijk al weer had ingecalculeerd, ik weet nog dat ik met open mond zat te kijken toen ik die voor het eerst zag.

Het minpunt viel me wel weer op helaas, precies zoals ik zei bij mijn eerste review valt de film toch echt een geruime tijd dood na die scène in het restaurant, tot het einde. Een erg laat inkakmoment die helaas net te lang duurt.

Met Drive op 4.5* moet ik deze film van mezelf nog op een 4* laten.

Refn weer bezig geweest?

Poema gespot in buitenwijk van Los Angeles | NOS

Lol, Elle Fanning MAAKT deze film juist.

Eens, echter ook mee eens dat Elle Fanning die niet bepaald heeft, en dat is niet erg en ook niet storend in deze film vond ik. Sorry, maar de 'magazine' comeback is ook niet serieus te nemen, op elke magazine waar zij op staat heeft Kim Kardashian ook al wel 10 keer op gestaan waarschijnlijk. Fanning is echt op haar acteerkwaliteiten gecast lijkt me. Abbey Lee daarintegen...

Ik vind haar juist een heel sprekend, eigenzinnig modellengezicht hebben. Echt iemand die zonder bekendheid ook wel boven was komen drijven in dat wereldje.

Sorry, maar nee, wil bijna zeggen juist niet zelfs als je vergelijkmateriaal erbij pakt. Maar waar hebben we het over, zoals ik al zei vind ik dat helemaal geen vereiste in de film.

Eens met Zwolle84.

Op een vreemde manier doet het z’n dingetje wel in deze film.

Doet het z’n dingetje zelfs zeer goed.

Het enige probleem dat ik met Refn heb is dat hij te goed weet dat hij een genie is.