The Neon Demon (2016)

Zoals je ziet staan onze waarderingen voor deze film haaks tegenover elkaar. Maar ik waardeer hoe je het beargumenteert. Ik keek deze film gisteren ook met een vriend en die vond het ook niks. Wellicht is deze film aan veel mensen niet besteed.

Waarom ik de film goed vind is omdat er allerlei dingen gebeuren die waarschijnlijk beeldspraak zijn of figuurlijk bedoeld zijn. Dat vind ik interessant. De sfeer is uitmuntend. Ik zie deze film ook meer als een statement over modellenwerk en het zogenaamde schoonheidsideaal. Maar dan in een soort surrealistische vorm.

Jezus, wat een ongelofelijke film is dit.

De spanning die de gehele speelduur voelbaar is, is zo knap gedaan. Dat komt met name door de onwijs sterke soundtrack en het fantastische camerawerk + kleurgebruik. Een film die je overdonderd achterlaat en echt nog wel een tijd in je hoofd rond zal blijven spoken.

Zo'n laag cijfer als het huidige IMDb cijfer had ik absoluut niet verwacht, maar ook het cijfer hier is behoorlijk gekelderd. Ik ben meestal niet de persoon die in een relatief zwak beoordeelde film een meesterwerk ziet, dus vandaar dat de verbazing extra groot is.

Redelijke film over een meisje dat naar Los Angeles komt om door te breken als model. Een uiterst trage film, maar ook uiterst stijlvol in beeld gebracht met een sfeervolle soundtrack. Iets te vaag naar mijn smaak en te afstandelijk (alhoewel dit ongetwijfeld intentioneel is). Mede door het goede acteerwerk en het feit dat de film er prachtig uitziet, 3.0 sterren.

Nu 7,99 bij bol.com

En in winkelmandje! Bedankt!

Op dvd: 16,99 op blu-ray: 7.99

Aardige film die iets te veel leunt op mooie plaatjes en hitsige muziek.

The Neon Demon is een groot genoegen om te zien en horen. De film trekt als een waar kunstwerk vol met kleuren en passende soundtrack in een traag tempo aan je voorbij en weet qua sfeer diverse keren verrassend uit te pakken. De gebruikte metaforen worden ijzersterk ingezet en horrorelementen maken het af. Het zijn de verschillende iets te gewone scenes die me dan een beetje storen, over het geheel genomen is dit gewoon een trip in een bizarre wereld. The Neon Demon onderscheidt zich op geheel eigen wijze en laat hier een diepe indruk achter.

Een matige horror/thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Rare demon...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Voor het gemak even een link, daar kun je het verdriet delen.

Niet de moeite waard is i.d.d. wel erg zwaar gestraft door Decec, daar deel ik je mening.

Ik bedoel meer dat standaard riedeltje dat jaar in jaar uit bij elke film komt te staan. Het zal zijn redenen hebben en voor alle toevoegingen verdient ze een standbeeld, maar kom op. Breedbeeld, HD... Is het een review van een film of van een tv?

Ja dat is niet origineel meer te noemen. Echter heeft zijn al een aantal keren aangegeven dat zij door een functiebeperking niet uitgebreide recensies kan schrijven.

Ikzelf dacht i.d.d. dat je meer op haar aantal sterren afknapte bij haar beoordeling, vandaar.

Niet de moeite waard vind ik erg krap door de bocht aangezien deze prent echt wel wat te bieden heeft. Daar heeft zij ook zelf nog duidelijk punten voor aangehaald. Maar een mening is een mening natuurlijk.

Wat ik zeg; het zal vast zijn redenen hebben en ik ga niet oordelen over iets waar ik het fijne niet van weet. Los van de vorm begrijp ik alleen echt niet wat het voor zin heeft om met termen als HD en breedbeeld te gooien terwijl élke film dat al vele jaren heeft.

Heftig maar toch niet zo obscuur als ik verwacht na al die verhalen die ik hoorde, maar hé ik ben dan ook behoorlijk wat gewend Screenplay is zoals verwacht adembenemend. Kleuren zijn niet alleen mooi, maar naarmate de film vorderde werd het me al snel duidelijk dat ze allerlei betekenissen met zich meebrachten waardoor de film alsmaar interessanter werd. Spanning is grandioos en met name soundtrack is sterk. Eindelijk iets minder van die synth wave miami shit. Uiteindelijk had Refn een duidelijke boodschap met deze film,( vooral met wie is nou de bad guy en de hele beauty ding ) waar hij net een beetje teveel de nadruk op probeerde te leggen. Het is zoals met meer regisseurs tegenwoordig in the US. Refn mag zich dan wel presenteren als een alternatieve weird guy maar zo speciaal is hij niet want uiteindelijk durft hij de vage en afwijkende weg wel te bewandelen, maar als puntje bij paaltje komt gaat hij niet all the way. Wat dat betreft kan hij behoorlijk wat leren van meesters zoals Lynch.

Gemaakt tijdens een slechte lsd trip denk ik. Zonde van mn tijd.

Naar deze keek ik wel uit, maar wist niet echt wat te verwachten. Na het kijken ervan heb ik eigenlijk nog altijd een beetje dezelfde mening

Ik moet wel zeggen dat de film er goed uitzag en de cast het ook prima deed, alleen is het verhaal wel redelijk vaag.

Refn en Lynch al je maar wilt.

Maar deze weet me op geen enkel moment te boeien.

Zware teleurstelling!

De nacht duurt maar een maantje

The Neon Demon, you hate it or you love it, maar ik kon hier dus echt helemaal niks mee. Dan kan een film nog zo boordevol metaforen en -al dan niet- verborgen boodschappen zitten, dit maakt deze titel niet meteen goed. Sterker nog, het is gewoon echt heel vervelend om hier naar te kijken omdat je je al snel kapot verveeld.

The Neon Demon belichaamt de visualisatie over hoe een onschuldig, lief meisje wordt verwoest door een stad als Los Angeles en de mode-industrie. Geen verkeerd uitgangspunt, en ik moest dan ook gelijk aan het sterke Black Swan denken. Zou dit een soortgelijke top titel worden? Helaas was dit voor mij niet het geval en vind ik dit een typisch geval van een film die door sommige mensen maar goed gevonden wordt omdat hij zo goed uitgedacht zou zijn. Soms ga ik iets meer waarderen als ik na afloop een filmverklaring lees maar in dit geval maakt dit voor mij geen verschil meer uit en blijft het voor mij allemaal even vergezocht.

Smaken verschillen natuurlijk, maar voor mijzelf vind ik een film goed als ik erdoor vermaakt wordt. Dit kan zijn omdat ik door het verhaal gegrepen wordt, op het puntje van mijn stoel zit vanwege de spanning of naar een interessante film zit te kijken die over de historie van de tweede wereldoorlog gaat. Dit wil niet zeggen dat ik een film maar goed moet vinden, omdat hij toevallig over de tweede wereldoorlog gaat, terwijl de uitvoering geen drol aan is.

Hier is dat hetzelfde geval. De diepere boodschappen ten spijt; ik beoordeel deze titel op basis van het kijkplezier wat ik gehad heb en ik ervoer dit qua kijkgenot eerder als een martelgang. Twee uur worden hier gevuld met ellenlange nietszeggende shots en trage scènes en er wordt geen enkele moeite genomen om de kijker mee te nemen in het verhaal. Daarnaast gebeurt er veel te weinig en voelt de film heel leeg aan, waardoor je je als kijker al snel afgestompt raakt. The Neon Demon is dan ook te vergelijken met de modewereld. Mooi, -want toegegeven, het zag er wel prachtig geschoten uit- maar oppervlakkig en leeg en qua inhoud net zo vergezocht als de titel van deze review. Je kunt er achter komen wat ik bedoel door de film te kijken, maar het moge duidelijk zijn dat ik dat in ieder geval alles behalve aanraadt.

1,0*

Een film die mij totaal niet aanspreekt. Het lijkt aanvankelijk qua verhaal nog ergens naartoe te gaan, maar ongeveer halverwege de film wordt het - nog meer dan daarvoor - een kwestie van vorm boven inhoud. Visueel is het af en toe best aardig, dat moet gezegd worden. Wat je te zien krijgt houdt echter niet over. Niemand zet een interessante rol neer, ook Elle Fanning niet als hoofdpersonage Jesse. In de tweede helft van de film heb ik met moeite de aandacht erbij weten te houden. Het wordt steeds absurder (necrofilie, kannibalisme) en mist overtuiging.

Ik ben het met de laatste schrijvers eens, dit is een slechte langdradige film die zonde van de twee uur tijd was! De hoge waardereing snap ik echt niet.

Zulke slechte films moeten ze verbieden!

Intrigerend.

Zeker het eerste uur. Dan is het abstracte nog ver weg en zo ook het pretentieuze. De spanningsboog is dan het meest aanwezig en zorgt in combo met de cinematografie voor wederom een aparte filmbeleving.
Enkel neemt de symboliek wel de bovenhand na verloop van tijd en daar kan ik echt niks mee. Ja, het levert nog wat "schokkende" dingetjes op zoals de necrofilie maar kom, dat vind ik maar flauw.

Elle Fanning is zeer goed gecast. Ten eerste omdat ik ze allesbehalve een symmetrisch gezicht heeft (ik heb ooit eens gelezen dat Kate Moss haar succes te danken heeft gehad aan haar symmetrisch gezicht, kennelijk een enorme plus dus in de modewereld), en ten tweede omdat ze gewoon heel veel uitstraalt.
In samenspel met een eveneens goed acterende Jena Malone is dat het leukst om te zien. De andere bijrollen zijn vaak een klucht, denk maar aan Keanu Reeves.

Máár The Neon Demon is geregisseerd door Nicolas Winding Refn en dat wil zeggen dat dit visueel een trip van jewelste is. De beste man blijft de meest waanzinnige shots uit zijn hoed toveren, zeker qua kleurengebruik. Met de soundtrack eronder maak het altijd wel iets los. Enkel zou ik graag zien dat hij wat meer mainstream blijft (naar zijn normen dan) en niet steeds de meer abstracte toer opgaat. Ik vind het vaak pretentieus overkomen. "Kijk eens wat een symboliek ik in deze scène heb gestoken, denk maar eens na wat de waarheid zou kunnen zijn". Het zal wel.

3,5

Uitgedacht... Ik chargeer een beetje als ik zeg dat het me niets zou verbazen als meer dan de helft van wat je ziet ter plekke is geïmproviseerd, destijds op de set. Geldt in ieder geval voor een paar sleutelscènes of ideeën waar de film over zou (kunnen gaan), zo ontdek je wel als je eens googelt op interviews met Refn en/of Fanning nav de film.

Cinematografie, kleurgebruik, score, sfeer, acteerwerk, intensiteit. Stuk voor stuk elementen die me al lang mee hebben gezogen in deze film, al lang voor ik überhaupt heb overdacht wat ik precies van het verhaal maak. Dat kwam eigenlijk pas bij de tweede keer kijken.

Idd. Ik ben een grote Lynch fan: sfeer en kleurgebruik spreekt me erg aan en enige mystiek ben ik niet vies van. Deze film is op deze punten zeker het kijken waard, maar slaat wat door op het laatste punt. Eigenlijk zit er nauwelijks verhaal in en vind ik het inderdaad ook pretentieus overkomen.

Spiegels. Nicolas Winding Refn laat ons voortdurend via spiegels kijken naar datgene dat we tot ons ideaal hebben gemaakt: een artificiële representatie van onbereikbare, ja zelfs verboden lust, vermomd als de jeugd zelve. Perfecte lichamen zijn niet meer genoeg, ze moeten bij- en ingekleurd worden, aangevuld, verrijkt tot ze iets onmenselijk en dus onwezenlijk bezitten. Wat de mode ons voorspiegelt, is de mens voorbij de mens, de jeugd de jeugd voorbij, de bionische versie van ons verlangen. Het ideaalbeeld van onszelf heeft ons letterlijk achter zich gelaten – de perfecte mens is met andere woorden geen mens meer. Ah, als dat geen voer is voor een huiveringwekkende thriller…!

Refn schetst het modecircuit als een zielloze wereld waarin men alles wil hebben dat het eigen spiegelbeeld ontbeert. Huid en haar, stijl, connecties: men gunt het de ander niet, integendeel, men wil het bezitten, overnemen, opnemen – opeten, desnoods. Opvallend detail is overigens dat het einde van Jesse (een huiveringwekkende Elle Fanning) wordt ingeluid door…jawel, een scherf van een spiegel. Ook zij valt vanaf haar snijwonde niet meer samen met wat ze is – ze schiet onherroepelijk door in arrogantie, wat schijnbaar het voorrecht van zoiets toevallig als schoonheid is.

De ware demon? Dat is het neon, in het licht waarvan meisjes hun lichamen prostitueren voor enkele seconden roem. In dat neonlicht ontspint zich een narcistische vrijage met het eigen spiegelbeeld – inderdaad wordt Jesse verliefd op de mogelijkheid van haar weerspiegeling, op de afbeelding van zichzelf, op wat ze is in de ogen van een anonieme ander. Dean (Karl Glusman) volgt die logica evenwel niet. Hij kiest voor haar om wie ze vanbinnen is – fenomenaal hoe de regie de toeschouwer van meet af aan van het tegendeel probeert te overtuigen…maar helemaal niets is wat het lijkt in deze film! – en hij verliest haar precies door dat uit te spreken.

Het kwaad, dat zich elke donkere hoek zou kunnen ophouden, wordt door Nicolas Winding Refn enerzijds verbonden met een ontaarde lustbeleving (Jena Malone als de necrofiele Ruby) en wordt anderzijds tot op zekere hoogte geridiculiseerd. Het slot is van een lachwekkende gruwel, maar het is meteen ook een exempel van de bittere logica van het modelandschap dat ‘The Neon Demon’ genadeloos bekritiseert. De een zijn dood is de ander zijn brood. Of nog: vriendschap houdt op daar waar de een zich geen voordeel meer kan doen met de ander. De absurde hyperbool die als afwikkeling dienst doet, moet tevens de aandacht vestigen op de ware horror. Die zit in het laatste restant van Jesse, in het oog dat een metafoor is voor het kijken, het kijken van waaruit begeerte geboren wordt, dezelfde begeerte die op zijn beurt de moeder is van de mode. De uiteindelijke verschrikking, dat is Jesse zelf, dat is wat wij – willens nillens de modeconsumenten waaraan de ziekelijke niche haar bestaan ontleent – van haar maken door te willen dat zij iets is wat geen mens kan zijn. Wij zijn de maan, dat allesziende oog uit haar jeugd, en zij internaliseert onze blik (d.i. ons verlangen), waarna ze de trappers onherroepelijk verliest.

De absolute griezel is tot slot het bankroet van al wat steek houdt. En zeg nu zelf, wat houdt minder steek dan een mensheid die zichzelf wil modelleren naar een onmenselijk/ontmenselijkt prototype? Tijgers in een hotelkamer, zegt u? Voilà. Daar hebben we de systematiek van Refns denken beet, vermoed ik.
Volgt u ondertussen nog? Nee? Dan toch maar een tweede kans geven, zou ik zeggen. Want ja hoor, non-stop ontspinnen zich ideeën tijdens het kijken. Ideeën die hier niet te reproduceren zijn, omwille van hun efemeer parfum. Kortom, later meer van dit – misschien.

3,5*

PS: over de fenomenale muziek hebben we het een andere keer, oké?

Niet de moeite waard...

Waarom vind je dat? Die puntjes geven niet echt uitsluitsel.

Mooie meiden en lekkere muziek. Dat was het dan wel voor mij. Voor een film vind ik het verhaal het belangrijkste en dat kon ik in deze niet vinden. Voor mij dus ook zonde van mijn tijd.

“Nothing fake, nothing false. A diamond in a sea of glass.”

Herzien en ik heb nu toch wel echt genoten van The Neon Demon. Het is audiovisueel gewoon een pareltje en het acteerwerk is ijzersterk. Vooral Elle Fanning is betoverend mooi en weet van Jesse een jonge vrouw te maken die in het begin nog wat naïef, breekbaar en onschuldig is, maar steeds killer en afstandelijker wordt. Zonder de kijker helemaal van zich te vervreemden. Echt een weergaloze prestatie.

Dat mag ook gezegd worden over het acteren van Jena Malone, die weinig woorden nodig heeft om een blijvende indruk achter te laten. Sowieso wordt er weinig gepraat, en Refn laat de beelden, de felle neon kleuren, en de gezichtsuitdrukkingen van zijn acteurs het werk doen. Met de fenomenale muziek die het allemaal nog beter maakt. Het hoogtepunt van dit alles (en waar alles samenkomt) is de schitterende catwalk scene. Het verhaal over de maniakale zucht naar roem en de beklemmende jaloezie binnen de modewereld is natuurlijk niet heel erg origineel, maar in de handen van Refn wordt het al snel iets speciaals. Op het einde gaat Refn helemaal los met een aantal gruwelijkheden, maar ik vond het nog opvallend ingetogen. Ik zag er ook eerder de zwarte humor wel van in. Het eindnummer van Sia maakt het (in combinatie met de prachtige beelden) helemaal af.

Ja hoor.

Ben ik wel voor te porren dit.

Kwam het blureetje ergens tegen, blindelings meegenomen om een leven lang te koesteren.

Audiovisueel jonge.

Deze man begint zo onderhand wel uit te groeien tot een van mijn favoriete filmmakers.