The Neon Demon (2016)

Lijken me anders twee uitstekende woorden om TND mee te omschrijven.

Klopt, maar daarom ook 3,5. Het spreekt me deels aan

Ah, had hem verkeerd begrepen.

Ooh heerlijk wat biedt deze film weer een platform om de degens van meningen te kruisen

Zodra er geen duidelijk plot is komen de filmkenners tot hun recht

Het was natuurlijk een redelijk naargeestig geheel met allerhande metaforen en dubbele bodems die uiteindelijk allemaal de leegte van uiterlijkheden & subjectieve schoonheid moeten onderstrepen. Ik vind het zeker niet de aanrader van 2016, Refn's beste werk of echt top 10 waardig, maar goed hij is onderscheidend.

Als we het dan toch over 'narcistisch' hebben...dan moeten we eens kijken naar de bombastische aftiteling waar Refn mee afsluit (en volgens mij ook opent) pfoeeiiiii..

Mooi stuk theater verpakt in een fraaie film. De acteerprestaties zijn overweldigend en vormen een mooi duo met de mystieke stijl die de film geniet. Er hangt een vreemde trance-achtige sfeer. Je moet er wel echt voor openstaan. Of dit de film ook echt goed maakt? In mijn ogen niet. Over-de-top bizar zijn komt vaak voor de laatste tijd en wordt zo makkelijk gelinkt aan genialiteit. Ik vond veel scenes niet relevant en uiterst traag. Ook kwam de symboliek niet altijd lekker tot z'n recht.

De identiteit die hij met zich meedraagt is eigenzinnig en redelijk uniek te noemen. Mede daarom geef ik hem een nipte voldoende.

"i don't wanne be them,the wanne be me"

Neon demon.

In eerste instantie kwam het koud,kil ,en leeg over . wat wellicht de bedoeling was.

Het is fenomenaal geschoten,,lekkere cyberpunk muziek er over. Ook erg goed. Een ware kunst combi.

Maar je moet het geheel wel even laten landen.

En dat er een dubbele bodem in zit is duidelijk,,persoonlijk had ik wel wat uitleg nodig.

De film staat niet voor niets in de top 10 van afgelopen jaar.

En het is duidelijk iets wat je meerdere keren kan kijken,,wat altijd een goed teken is.

Maar hoe indrukwekkend ook,,ik vond het lege kille deel van de film soms iets te overheersend

Ik heb deze film gekeken vanwege de hoge stemmen en omdat het een horror was. Verschrikkelijke film, hier moet je echt van houden. Ik wou hem na 15 minuten al af zetten maar door de hoge waardering dacht ik dat er nog wel iets zou moeten gebeuren maar er gebeurt niks en heeft ook niks met horror te maken. Vaag gedoe allemaal.

Ook niet met psychologische horror?

Naar mijn mening eerder psychologische thriller/mistery.

Het een sluit het ander niet uit.

Wat een waarderingen... Ik heb de indruk dat velen hier dit als een meesterwerkje zien, terwijl ik het maar precieuze rommel vond. Misschien heb ik het met een verkeerde instelling/ stemming bekeken, wat zelden gebeurt (of kwam dit ook de negatieve sfeer en onderwerp van de film?), maar ik zie hier geenszins een Leos Carax achtig kunstwerk in. Visueel is het inderdaad in orde, maar smullen deed ik allerminst. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack. En de gelaagdheid van het verhaal met z'n thema's, metaforen en herhalingen zal best knap zijn, maar door de hele sfeer niet waardevol genoeg om me in te willen storten.

Helemaal niet mijn ding. Geen echte horror.

Mijn mening: vage boel.

Ik snap de hoge waardering niet maargoed..ik zie ook gewoon een schilderij waar de schilder met blote handen en voeten met kleuren verf overheen heeft gewalst, zoals het is....een kliederzooi.... terwijl menig kunstliefhebber daar dan iets geniaals in ziet...

Al slaat een halve ster natuurlijk nergens op MadMekx. Het is wel vakmanschap. Wat geef je dan nog een het niveautje chick flick (er van uitgaande dat je zoiets per ongeluk hebt gezien).

Wat een prachtige film is dit zeg. Voor dat ik deze film ging bekijken wist ik al dat ik echt Horror kon vergeten. Verder heb ik hem wel 2x moeten zien voordat ik echt alles begreep. De soundtrack alleen al is een dikke 10. Elle Fanning is de perfecte actrice voor de rol van Jesse en alle andere actrices vind ik ook toppers. Het zijn inderdaad langdradige langzame scenes maar daar hou ik wel van. Ik wil wel meer van Refn. Ik herkende Jena Malone trouwens helemaal niet meer van The Hunger Games.

Vandaag de blu ray gekocht. Kan ik de ondertiteling niet uitzetten. Koop dus echt nooit meer een Nederlandse blu ray van Cineart. Tyfuszooi!

Wat een rare film vandaag gekeken omdat hij in de top 10 van 2016 stond.

Heeft toch niets met horror te maken.

Ik had toch wel een beter einde verwacht.

Horror kent vele gradaties en varianten.

Vond de film bij hetziening toch wat tegenvallen. Duurt gewoon een half uur te lang. Alles rondom het motel had er uitgekunt. 90 minuten in een 'stylish bubble' was op alle vlakken beter geweest. Bij z'n vorige films wist Refn het wel steeds kort te houden. Vreemd dat hij nu zo de fout in gaat, want veel meer heeft hij ditmaal niet te vertellen. Integendeel, dit is wellicht zijn dunste verhaaltje.

Uit The Neon Demon blijkt weer dat Nicolas Winding Refn een controversiële regisseur is. Bij zijn films is het toch een beetje hate it or love it. Ik neig hier meer naar hate it. Ik noem het stilistisch en niet stijlvol want dat zou te positief zijn. Het cameragebruik, de flitsende scenes, de spiegels, de audio, allemaal stilistisch gedaan. De inhoud van het verhaal inclusief zijn metaforen is niet eens zo verkeerd. Maar het jasje is hem niet voor mij. Bijzonder is het zeker te noemen, maar word ik er blij van? Niet echt. De film in zijn geheel is mij te vaag. De twist maakt wat goed en het acteerwerk is sterk. Elle Fanning is erg overtuigend. Tenslotte toch een beetje credits voor Refn dat hij deze film heeft gemaakt. Uniek is het wel.

2,5*

Een beetje vreemd, maar toch best lekker. Was dat niet ooit een reclameslogan? In ieder geval zeker van toepassing op deze film. De 2 uur gaan voorbij voor je er erg in hebt en ondanks het trage tempo blijft het grotendeels boeiend. Jena Malone sprong er voor mij met kop en schouders bovenuit. Echt horror is het niet maar wel een sfeervol Mystery/Drama met een aantal behoorlijk zieke scenes.

3*

Refn's nieuwe film word een spionnenfilm die zich afspeelt in Tokyo genaamd The Avenging Silence. Dat wordt ongetwijfeld weer een kunstwerkje vol neon.

Een uitgebreide synopsis is al vrijgegeven/uitgelekt. Heb het zelf niet gelezen vanwege spoilers.

The Avenging Silence Plot Details - slashfilm.com

Er is ook een compilatie plaat onderweg met de nummers die als inspiratie diende voor de soundtrack, maar het uiteindelijk niet gehaald hebben: http://pitchfork.com/news/70824-nicolas-winding-refn-announces-the-neon-demon-inspired-vinyl-compilation/

Prachtige beelden maar ik kon me niet onttrekken aan het idee dat dit een porno was waar de sexscenes geschrapt zijn en om de tijd te vullen is alles langzamer en langer gemaakt dat nodig. Het was verrassend dat er 3 mensen nodig waren om een screenplay dat op twee bierviltjes past te schrijven. Ik heb niet alles van Refn gezien maar Bronson lijkt vooralsnog zijn hoogtepunt en vanaf die film ging het tot nu toe bergafwaarts. Gelukkig voor Drive zat Refn bij Bronson nog hoog op de berg maar het dal moet toch nu wel bereikt zijn...

Uitermate verrast door dit pareltje!! Supermooie lange en visuele scenes, mooie abstracte verwijzingen naar persoonlijke karaktertrekken. Zal snel eens de soundtracks opzoeken

Als groot fan van Refn's werk (Drive en OGF zijn 2 van mijn meest favoriete films) had ik enorm hoge verwachtingen, zeker na het zien van de trailers en filmposter(s), die er fantastisch uitzagen. Uiteraard was het visueel (over het algemeen) prachtig, en de muziek was naar verwachting ook weer errug fijn. Daarnaast blijft dan eigenlijk alleen het acteerwerk over waar ik iets positiefs over te zeggen heb.

Ik hou van experimentele films en ik juich NWR alleen maar toe ik haat mezelf dat ik dat ga zeggen, maar deze film voelde, ja, pretentieus... (sorry).
Waar ik bij Drive en OGF totaal geen moeite had met langgerekte scènes, merkte ik hier dat ze me verveelde (of zelfs irriteerde). Het hele Keanu Reeves-subplotje had wat mij betreft geskipt kunnen worden (hoewel ik de knife deeptroath scène dan wel weer erg gaaf vond, die zal me nog lang bijblijven), inclusief de poema(?) in de hotelkamer.

Jammer, want ik had deze film toch zo graag aan mijn favorietenlijstje willen toevoegen.

Een meesterwerk in mijn ogen. Wauw gauw nog een keer kijken.

I don't wannabe like them, they wannabe like me.

Refn, prachtige werken die de man heeft geleverd. Zeker Valhalla Rising, O.G.F. en Drive, daar heb ik van genoten en zal daar van blijven genieten. Meteen voel je dat deze film ook weer een heerlijk werk wordt in de kunstzinnige vorm van, al snel blijkt dat waarheid. De electrobeat en neonkleuren verwarmen het beeld en geluid, op simpele manier totaal je aandacht verliezen aan de film, wederom grandioos.

Maar er zit natuurlijk meer in het vat dan er audiovisueel geweldig maar oppervlakkig gebracht wordt, namelijk de begeerte van schoonheid en het ideaalbeeld zoals dat tegenwoordig de mensheid de strot in gedouwd wordt. Wat houdt de wereld van glamour nu echt in, en wat mag het kosten? Zoals Refn al vaker heeft laten zien is dat hij zijn verhaal ook dit keer weer flink ongezouten neerzet. Zeker het script danst er niet om heen, de wereld is hard schreeuwt de man al jaren.

Jesse die als model wil doorbreken heeft het lastig met alle tegenstrijdigheden die op haar afgevuurd worden. Ze is maagd in het modellenwerk en moet nog veel leren, ze lijkt aardig naïef en daardoor een prooi voor competitors. Bij hun zet ze kwaad bloed aangezien ze de rising star van het moment is, jaloezie prominent.

Het hele proces van modelleren en etaleren wordt prachtig ongemakkelijk in beeld gebracht, een wereld waar ik met mijn verstand toch al niet bij kan en graag omschrijf als ongezond en uiterst gevaarlijk voor vooral de jeugd.

Prachtig hoe begeerte neergezet wordt, vampieristisch (bestaat dat woord wel? ) zuigt de glamourwereld haar leeg tot er alleen nog maar een product overblijft. Ziel en persoonlijkheid worden vakkundig weggesneden van het lichaam tot het product zijn eindfase bereikt heeft; absolute perfectie. Tja... als dat al bestaat dan is dat voor mij zeker niet terug te vinden in de scharminkels van de modellenbureaus tegenwoordig waar ook nog eens alles aan gefotoshopt wordt. Maar wie ben ik!

Het verhaal is eigenlijk simpel te noemen, het script daarentegen heeft een aantal heerlijke lijnen aangemeten gekregen. Beeld en geluid staan er weer wonderschoon op, een waar genot en handelsmerk van de regisseur. Acteerwerk is goed en de soundtrack heerlijk. Maar het verhaal is, in mijn ogen, van minder kwaliteit dan dat ik gezien heb in zijn laatste drie films. Ik vind dat glammourwereldje maar niks (behalve nep) en het kan me daardoor ook geen biet interesseren (my bad, i know).

Dan de eindconclusie; 3,5**. Het is weer prachtig in beeld en geluid en het camerawerk is gewoon van een klasse apart, een Refn-klasse wel te verstaan. Maar het verhaal deed me niet veel en dat kost een halve ster. Het is weer uiterst kil gebracht en dat is ook echt de kracht van Refn's style en waar ik wel van houd. Ik ben blij met zijn waarschuwende toon, toch ben ik na drie prenten arthouse wel eens benieuwd naar een echt verhaal zonder de nadruk op opname te gaan leggen van de gast. Een beetje als Michael Mann's Heat maar dan van Refn