The Neon Demon (2016)

Ik denk dat elke interpretatie van de film waarin een echt, authentiek, waar, innerlijk schoonheidsideaal als uiteindelijke hogere waarde wordt gezien, tegenover oppervlakkige, artificiële schoonheid, uiteindelijk ook gedoemd is te falen. Niet voor niets laat Refn de (nochthans sympathieke) suggestie dat echte schoonheid van binnen zit, ultiem belachelijk en pathetisch uitgesproken worden door de naïeve, haast onnozele figuur Dean. Refn is daarvoor veel te cynisch en nihilistisch, of dan toch in ieder geval onhumanistisch (sommigen zouden dat realistisc noemen). TDN deed me dan ook sterk denken aan de vrolijke romans van Michel Houellebecq.

Ah, de eerste postjes met de bekende 'pretentieus' aantijgingen druppelen binnen. Duurde dit keer wel ff moet ik zeggen.

Bezoek je bewust een Refn, dan ga je vanzelf actief op zoek naar symboliek en verborgen boodschappen. Bij The Neon Demon is daar al helemaal geen ontkomen aan; de driehoeken, roofdieren en dubbelzinnige dialogen vliegen je om de oren.

Toen ik de film vorige week voor het eerst zag, had ik achteraf geen idee wat me was overkomen. Niet dat de film zelf zo moeilijk is, maar vanwege de vreemde emoties die hij bij me losmaakte. Ik kreeg geen zinnig woord op papier. Een weekje bezinken en een herziening later begrijp ik in ieder geval al iets beter waarom ik dit de beste film aller tijden vind. En ook "de betekenis" begint te vallen. Maar tegelijkertijd ook niet.

Want volgens mij speelt Refn hier een heel sluw spelletje met de kijker. Omdat hij wéét dat we van hem verwachten dat hij ons dubbele lagen zal voorschotelen, maakt hij de symboliek ogenschijnlijk eenvoudig. Zo eenvoudig, dat ik hem niet vertrouw. De reflecties in spiegels, de driehoek die symbool staat voor van alles, de roofdieren en natuurlijk de constante clash tussen gemaakte versus natuurlijke schoonheid - het ligt er te dik op, Refn is te intelligent om dit daadwerkelijk zo te bedoelen.

In gedachten tik je de aanwijzingen - zeker bij de tweede kijkbeurt - al af. De ene aha-erlebnis volgt de ander in razend tempo op. Alleen speelt Refn daarbij met je alsof hij het roofdier is en wij de prooi. Neem die panter (of was het nou een leeuw) in Jesses motelkamer. Er staan nog net geen grote knipperende pijlen omheen met de tekst "LET OP: DIT MOET JE NIET LETTERLIJK NEMEN!". En dat deed ik aanvankelijk ook niet. De naïeve, onbevangen Jesse komt in een gevaarlijke sprookjeswereld terecht en dikt haar ervaringen aan met spannende fantasieën.

Duidelijk, op naar de volgende. Ware het niet dat even later Dean en Hank het over "dat ding" hebben dat Jesse - die hier niet bij is, dus het is niet haar fantasie - heeft binnengelaten. Dus het dier is wél echt. Oké. Maar dan staat er opeens weer een opgezette poema in Ruby's huis - een bedreigende omgeving. Symbool...? En zo blijft Refn maar mindfucken tot je over de simpelste dingen struikelt.

De symboliek van het centrale punt van de film - de driehoek - is eigenlijk ook zo eenvoudig dat je het weer niet helemaal gelooft van Refn. Drie driehoeken die samen een grotere driehoek vormen: Perfectie. Vrouwelijkheid. Heilige drie-eenheid. De diamond in a sea of glass. Vul ze maar in. Je ziet hem bovendien op cruciale momenten: wanneer Jesse flauwvalt met de bloemen in haar hand (doods aangezicht, perfectie, het bloemetjesbehang/de natuur) en wanneer ze haar onzekerheid heeft overwonnen en helemaal opgaat in een shoot, om vanaf dat moment de kille perfectie van de - drie - andere meisjes te imiteren.

Het zal sowieso links- of rechtsom om natuurlijke perfectie versus kunstmatige schoonheid draaien, maar The Neon Demon zal waarschijnlijk nooit helemáál z'n geheimen prijsgeven. Gelukkig hoeft dat ook niet, want er valt genoeg te genieten als je niet op het plot focust. De film is namelijk op élk vlak net zo perfect als Jesse.

De waanzinnig gave muziek is hier al veel genoemd, net als vanzelfsprekend de spannende cinematografie en het erg sterke, naturelle acteerwerk van Elle Fanning. Wel hoor je helaas weinig over Bella Heathcote, die de ijskoude rol van Gigi tot in perfectie neerzet. Nu heeft ze natuurlijk het voordeel dat ze zélf ook al over die oneindige kille schoonheid beschikt, maar dan nog doet ze alles perfect. En dat er dan zo'n onbehouwen Keanu Reeves om de hoek komt grollen, is natuurlijk gewoon dikke LOL.

Een vraag die je veel hoort, is of The Neon Demon meer Drive of meer Only God Forgives is. Het antwoord: eigenlijk komen ze allebei niet in de buurt. Gezien de visuele elementen ligt OGF meer voor de hand, maar TND is een compleet andere trip. Zo is hij meer plotgedreven als je op de gebeurtenissen an sich focust, daardoor pakte hij me ook veel sneller. Daarnaast maakt deze film het je erg ongemakkelijk. Vooral in het laatste halfuur word je bijna constant getracteerd op doodse stiltes die maar duren en duren, je durft bijna geen slokje drinken te nemen. Zo erg heb ik dat nooit eerder bij een film ervaren.

The Neon Demon is een oogverblindende, fantastisch klinkende, zeer gewaagde, emotionele trip met een enorme bak aan replaywaarde. Met een plot dat ik waarschijnlijk nooit helemaal zal ontrafelen en dat ik eigenlijk ook helemaal niet wil ontrafelen. Een adembenemende rit die niet op momenten spannend is, maar m'n strot geen enkel moment loslaat.

M'n onbetwiste nummer 1. En dat niet eens door The Great Gatsby - m'n eeuwige favoriet, vermoedde ik - te verslaan, maar door hem weg te vagen.

helaas overheerste / overschaduwde het WTF moment toch teveel voor mij... de film is toch erg mooi gemaakt, qua beelden/ licht / indrukwekkend geluid/ casting van de prachtige natuurlijk ogende hoofdrolspeelster versus de scherpe gezichten van de tegenspeelsters, de ondergang van de hoofdrolspeelster die het zo goed zag ("ze willen mij zijn" en aan de andere kant het onheil niet zien aankomen), de zeer matig acterende Keanu... ik zal er nog wel langer aan terugdenken maar het horror element....WTF

Is toch ook niet zo moeilijk voor te stellen dat sommige mensen de films van Refn (een tikkeltje) pretentieus vinden? Ik ben een fan van z'n werk, maar kan me daar goed in verplaatsen. Sterker nog, ik vind bepaalde aspecten van zijn films ook pretentieus, maar goed dat is verder geen probleem als die pretenties je liggen...

Welke kritiek doel je op?

Zit wat in hoor, alleen vaak worden films bij het minste beetje onbegrip maar al te gauw en makkelijk als pretentieus gediskwalificeerd. Wat ik persoonlijk een beetje vermoeiend vind af en toe, zeker als er geen enkele uitleg bij komt kijken.

Inderdaad, net als dat eeuwige "style over substance"-geblaat zonder enige toelichting.

Je tempert mijn anticipatie niet echt, Zwolle

Edit: Ik denk trouwens dat ik maar naar Amsterdam toog om deze te gaan zien. Louis Hartlooper is me net iets te zwak op audiovisueel vlak voor dit materiaal. Pathé Arena of Filmhallen ofzo. Ben bij Arena alleen bang voor evt bontkraagjes die per ongeluk binnen stappen

Eens kijken wat handig is.

Sorry...

De hele film is als het ware kritiek op schoonheid. De donkere toon en de dialogen en de symboliek. Ik weet niet of kritiek het juiste woord is maar aan gebrek aan beter gebruik ik het woord kritiek. Refn zegt dit dan ook vrijwel letterlijk in de persconferentie op Cannes dat we in een wereld leven waarin schoonheid heel belangrijk is en dat is niet terug te draaien en dat is de wereld waarin zijn dochter moet opgroeien. Haar naam komt ook op het einde van de film in beeld. Althans daar ga ik vanuit dat dat haar naam is.

Ik kan het niet laten om deze film nogmaals met het werk van Bret Easton Ellis te vergelijken en daarmee valt The Neon Demon eigenlijk gewoon in het niets. Al zijn boeken hebben soortgelijke thema's maar veel donkerder en/of humoristischer, veel diepgaander en veel betere dubbelzinnige symboliek dan The Neon Demon en daarnaast ook style over substance en veel meer functioneel hypnotiserend geweld en daadwerkelijke sociale kritiek op de maatschappij maar nog belangrijker al zijn boeken geven veel meer een nihilistische impact af dan deze film. Deze film heeft imo geen impact, is niet diepzinnig, is niet choquerend, is niet spannend, is niet grappig (hier en daar een beetje wellicht) de symboliek stemt niet tot nadenken, het verhaal is bagger( it's a dog eat dog world. Ow echt waar joh??) Dus Wanneer je deze film dan vergelijkt met Glamorama bijvoorbeeld dan zit daar zo ontzettend veel verschil in dat deze film gewoon bagger is maar vooral ook onnodig. Dus als je dit een geweldige film vindt dan ben ik echt heel benieuwd wat je dan uiteindelijk van Glamaroma gaat vinden want alle elementen zijn daar zo veel beter in uitgewerkt.

De film is opgedragen aan Liv, zijn vrouw, door wie hij op het idee kwam om deze film te maken.

Interessante video-installatie, zwakke film.

De leegte van de modewereld willen aankaarten door zelf een lege film te maken, jammer. Wat overblijft is een film die enkel wil uitpakken met zijn esthetiek, maar daardoor meer weg heeft van een aaneenrijging van videoclips of visuals.

Het verhaal raakt nergens, de dialogen zijn zwak en tenenkrommend. Hier en daar lees ik dat die als dubbelzinnig worden geïnterpreteerd, maar ze zijn gewoon te klinisch, te nietszeggend. Af en toe moest ik denken aan Mulholland Drive bij deze film, wat een voorbeeld is van een film dat die esthetiek en soort van kilte weet te benaderen maar narratief ook iets wil brengen. De symboliek bestempelen als een genialiteit die we niet volledig kunnen vatten, lijkt me te veel eer. De film vertelt zo weinig dat het enige wat overblijft de symboliek is, waardoor die ook vrij rechttoe, rechtaan te interpreteren is.

Oh ja klopt Liv is zijn vrouw idd

Next time, bronnen nachecken vooraleer je overbodige insinuaties maakt. Moet zeggen dat dat de geloofwaardigheid van de rest van je post in negatieve zin aantast.

Het kan mij ook niet echt schelen of Liv zijn vrouw, zijn dochter of een hamster was die hij had toen hij een peuter was.

jammer dat de trailer laat zien hoe het komt dat ze er zo jeugdig uitziet

Moet ik ook eerst de Refn bio lezen voordat ik aan deze film mag beginnen?

Of je vertrouwelijk bron TornadoEF5 raadplegen bij vragen cq onduidelijkheden.

Het zegt heus wel iets, maar dan moet je het wel horen..

Wat een onzin om een film met een boek te vergelijken. Een boek heeft zo veel meer mogelijkheden om gelaagdheid aan te brengen en ideen te delen.

Daarteegenover staat dat het boek geen visuele stijl kent en geen audio.

Maar die hele post is gebaseerd op dat ene gegeven, dat dan uiteindelijk valt of staat met jouw aanname. Jij zegt letterlijk dat Refn dat gezegd heeft op Cannes, terwijl dit niet zo is. Moet ik dan de rest geloven van wat jij zegt. Wie zegt trouwens dat Refn hier kritiek geeft op de algemene schoonheid, of is dat ook een insinuatie. Jouw interpretatie - neem ik aan? - van dat Refn kritiek geeft op de schoonheid, lijkt mij ook verkeerd begrepen. Ten eerste neem ik aan dat Refn kritiek geeft op de manier hoe omgegaan wordt met de schoonheid - als hij dit al als bedoeling had - en niet op schoonheid in het algemeen. Verder zie ik geen uitwerking of staving waarom die kritiek slecht zou uitgewerkt zijn. Het hoofdpersonage wordt toch enigzins aan de goede kant berekend, gezien we het perspectief van haar "onschuldige" kant zien, en zij het doel wordt van de jaloezie & lust.

Je vergelijkt deze film ook direct met een boek. Zou het kunnen dat je met die gedachte aan de film bent gestart (het streng toetsen van deze film tot het vergelijkingsmateriaal dat je ter beschikking hebt). Psychologisch gezien zal dit zo goed als altijd tot een ontgoocheling leiden. Of juist niet, omdat de verwachtingen al zodanig getemperd zijn dat je oordeel snel gemaakt is.

Ik vind het verder ook oneerlijk om een boek te vergelijken met een film, en al zeker niet omdat ze niet gelinkt zijn aan elkaar. Het is een totaal ander medium, en je maakt zelf blind voor het audiovisuele aspect dat in dit geval op zijn zachtst gezegd vele andere films ontstijgt. Ik denk niet dat Refn maar op één enkel moment de gedachte heeft gehad, omdat verhalend zo uit te werken als in dat boek waar je het over hebt dat ik voor alle duidelijkheid zelf niet heb gelezen. Het is ook compleet anders en totaal niet te vergelijken.

Bovendien ben ik niet van mening dat je steeds moet vernieuwen, en moet voortbouwen op een eerder gemaakt framework. Soms moet je ook eens cinéma durven heruitvinden, wat Refn hier dan ook doet.



Best wel. Dat is tijd gespaard voor de toekomst.

EDIT: en de post van Basto had ik dus nog niet gelezen.

MIxed bag. Er zitten waanzinnig mooie beelden en scenes in. Maar bepaalde sleutel scenes werken totaal niet. Ik noem de neon driekhoekjes, werkt niet. En aan de andere kant het stuk met Christina Hendrix is briljant. Ik heb zelden zon weird stuk acteerwerk gezien. Die scene mag gewoon ingelijst worden naast "are you talkin to me". Prachtig, haar ogen en mond en haar tekst ligt zo ontzettend ver uit elkaar, onwerkelijk. Ik vrees wel dat dit de laatste fatsoenlijke Refn is. Hij zit echt gevaarlijk op het randje van de eigengeilerij die Paul Thomas Anderson ook de das om gedaan heeft.

Al met al vindt ik Starry Eyes een betere film over dit onderwerp. Maak ik vast geen vrienden mee.

Oh ja, mischien wat patserig, maar ik heb ooit Pusher geboekt en gedraaid in het vlooientheater waar ik toenmalig werkte. Zo uit het blote hoofd waren er 112 bezoekers voor Pusher dat filmjaar. Maar prijs hem vooral de hemel in. Maakt ie ook nog een Inherent Vice achtige film met wat mazzel. Is het cirkeltje weer rond.

PTA de das om gedaan? Die wordt juist steeds beter. Unherent Vice is geniaal goed gemaakt. Zal alleen nog even duren voordat de 'massa' daar ook achter is. Film is gewoon te goed en tilt de vertelwijze naar een nieuwe hoogte. Niet plotdriven, maar 'associatie-driven', zonder het plot te verwaarlozen!

Maar dat is een beetje off topic hier.

Ik had het over de naam die op het einde in beeld kwam van de film. Refn had iets verteld over zijn vrouw en dochter in die Q&A. Wat boeit dat nou precies? Kritiek op schoonheid is natuurlijk breder te trekken en dus ook omgang met schoonheid maar ook dat is weer mieren neuken. Kijken naar details die onbelangrijk zijn.

Wanneer je een donkere film maakt over de modellenwereld vol afgunst, jaloezie, concurrentie en onzekerheid met modellen die elkaar opeten op het einde en dus de modellenwereld koppelt met satanisme, necrofilie en kannibalisme dan is dat uiteraard een vorm van kritiek.

Het gaat mij verder niet zozeer om de kritiek. Ik vind de film gewoon niet goed. Na OGF weer een film die visueel heel goed is maar weinig tot geen indruk weet te maken. Ten eerste geloof ik de setting niet en vind ik de dialogen matig geschreven. Doordat ik de gehele setting niet geloof en dat is moeilijk omdat de gehele setting niet realistisch is i.t.t. Pusher dat veel meer neigt naar realisme kan ik niet goed in het verhaal komen en begint het een beetje lachwekkend te worden dat zijn abstracte personages in een abstracte wereld maar een paar zinnen tegen elkaar zeggen.

Daarnaast hoe mooi de film ook is; het thriller element is heel zwak. Het aardige make-up vrouwtje dat uiteindelijk helemaal niet aardig blijkt te zijn, zie je gewoon heel makkelijk aankomen. Het is een cliché zelfs. Na al die dreiging (de dromen, de panther) lijkt het wel alsof je de hele film wacht op iemand die een oogbal opeet en vond ik allemaal teleurstellend. Het is een gigantische anti-climax in een al niet zo boeiende film. Ik had meer actie verwacht. Het leek mij ook wel heel tof als een lang messengevecht ontstond tussen de modellen op het einde maar ze duwen haar een zwembad in en dan een cutscene waarin dus blijkt dat ze haar opeten/consumeren als het ware.

Dan is deze film ook wel te vergelijken met Black Swan maar daarin was de transformatie beter uitgewerkt. Hierin leek het mij veel interessanter als Jesse langer een egotrippende bitch bleef. Overigens geen emotionele impact voor mij deze film. Helemaal nergens, ook niet toen Jesse doodging en ik ervaar geen spanning of gruwel bij geen enkele scene en dat moest toch wel enigszins de bedoeling zijn denk ik.

Ik kan er verder ook niks van maken. De symboliek is nogal overduidelijk, de dialogen matig, de spanning matig, het thriller element matig en een algemeen gevoel van irritatie zelfs.

Hoewel een boek en een film een verschillend medium zijn, zijn er ook veel overeenkomsten. Heel veel reviews hebben het ook over Bret Easton Ellis als het om deze film gaat omdat er ook weer niet heel veel vergelijkingsmateriaal is. Er zijn natuurlijk veel overeenkomsten: personages, setting, atmosfeer, stijl, plot, pacing en symboliek etc. etc.

Voor de rest doe ermee wat je wilt. Het is alleen maar een suggestie verder om dat boek te lezen. Jij vindt de film wel goed en ik niet. Jij voelt de film wel en ik niet en het leven gaat gewoon door.

Fortune

Actie, een lang messengevecht... Dat had echt als een tang op een varken geslagen, zou totaal niet bij de sfeer van de film passen. Maar je verwachtte een ander soort film, dat kan natuurlijk. Ik denk dat het een kwestie is van in de film opgaan versus hem van afstand beoordelen. Het is bovenal een emotionele trip, dat kun je moeilijk "objectief" (voor zover dat bestaat) beoordelen; het pakt je of niet.

Verder natuurlijk mee eens dat iedereen zijn eigen mening mag hebben, al helemaal bij dit soort films die hun nek uitsteken. Hoort er ook wel bij, dit soort extreme reacties. Je moet er niet aan denken dat dit de top 250 aanvoert en iedereen ermee wegloopt.

Heerlijke trailer, volledig mijn ding. binnenkort eens kijken

Cool dat jij wel ziet wat de massa nog niet ziet.

Ik hou voor mezelf in ieder geval de stelregel aan dat het bij leven afkorten van een regisseursnaam vanaf dat punt bijna automatisch tot brol en zelfoverschatting leid. JLG, QT, PTA NWR..

Graag verwijs ik naar de review van DVD-T (weer zo'n afkorting) bij de film. Die ligt het haarfijn toe.