The Neon Demon (2016)

Gelukkig, de Veronica-gids is dus in al die jaren nooit veranderd.

Nog steeds hebben ze zeer bekwame recensisten in huis dus!

Uitmuntend! Veel audiovisuele hoogstaande trucjes die je bij de les houden, veel surrealisme en een hoop indrukwekkende narigheid. 5*

Meeting Keanu Reeves on our Anniversary! - YouTube

Vanaf 2.19 een hilarische Q&A met Keanu Reeves en NWR.

Keanu: I still wanna know what the fucking triangles mean. What the fuck is going on there man?

Illuminatie.

Omdat ik vermoed dat de doelgroep van Veronica Magazine niet overeenkomt met die van deze film. Over het algemeen dan. En dat weten ze bij Veronica ook wel, dus om er dan veel aandacht aan te schenken...

Daarnaast.. Ik heb 't blad al jaren niet gelezen, maar dat stond nou niet bepaald bekend als podium voor kunstzinnige, onconventionele films als deze. En dat blijkt ook uit hun score wel weer. Al heb ik deze film nog niet gezien, dus dit zijn wel aannames / verwachtingen. Misschien vind ik het ook wel een gedrocht.

Wederom prachtige eigenzinnige film van Refn. Meer ingetogen dan ik had verwacht, maar uiteindelijk zeer bevredigend en vervreemdend. Liet me achter met een heerlijk wtf gevoel, dat doet verlangen naar herziening. O wat ben ik toch blij dat er in het land der slaapverwekkende grijze middelmaat filmmakers als Refn zijn, die ons doen voelen dat we bestaan.

Erg tof. Voor nu een 4,5.

Schoonheid is het enige dat telt zelfs na de dood

Eerste vlugge "recensie": Imponerend & een visueel feest

PS: ik raad mensen die gevoelig zijn voor rumoer uit het publiek aan deze film op een wat rustiger tijdstip te zien: het is een vrij langzame film met vrij veel stiltes dus geluid uit de zaal gaat snel opvallen.

Ik zie toch een heel ander statement. (Hollywood) fake kills true beauty. Dood (materiaal) is het nieuwe schoonheidsideaal.

Ik vond de onderliggende symboliek hier minstens zo aanwezig als bij OGF. 'Probleem' van OGF is dat het de kijker expres op het verkeerde been zet, waardoor veel kijkers afhaken. Maar ik vind persoonlijk het verhaal in OGF sterker, waar hier juist de onderliggende boodschap oorspronkelijker is.

Ik denk dat wanneer je deze film kijkt zonder rekening te houden met de symboliek, je nog steeds een dun verhaallijntje hebt om je aan vast te houden. Wanneer je dat bij OGF zou doen zal de film grotendeels instorten. Het is echter alweer een tijdje geleden dat ik OGF voor het laatst gezien heb,

Ogf heeft juist een hele heldere verhaallijn (Oeidipus). Enkel niet hetgeen de kijker verwacht. De hoofdrolspeler is daar geen held, maar een loser, die gered moet worden. Die omschakeling tov het verwachtingspatroon (Ryan Gosling is normaal gesproken en in Dive de held), is aan de meeste kijkers te verl gevraagd. Maar weet je die omslag te maken, dan is het oeidipus verhaal gewoon een klassieker.

Hier zijn de symboliek en vooral het visuele ook meer onderdeel van de omgeving. Het voelt iets natuurlijker dan bij OGF omdat die modellenwereld zelf ook zo visueel is ingesteld, met al die bevreemdende shoots, strakke lijnen en ijskoude concurrentie.

Ah je doelt waarschijnlijk (mede) op de necrofilie scene dat is ook een statement ja. Misschien daarom ook de slotscene: als tegenstelling van dood materiaal kregen we volgens mij zand, iig natuurlijk ogend materiaal te zien.

Ik doel meer op de scenes waar de make-up artieste Ruby als bijbaan in een mortuarium werkt en daar als taak heeft de "schoonheid" die overledenen bij leven hadden zelfs na de dood te herstellen / in stand te houden OK misschien wat ver gezocht -zeker voor wat betreft mensen die geen aspiraties hebben om model te worden zeg maar in de mortuarium scenes gewone stervelingen Dat uiterlijk belangrijk is -belangrijker dan velen willen toegeven-, is wel een centraal thema van deze film m.i.

Het komt ook letterlijk ter sprake, onder andere in die barscène waar de verbouwde Gigi en die andere met de échte schoonheid van Jesse worden geconfronteerd.

Ik doel op de gehele contaxt. Natuurlijk is obze obsessie met schoonheid een belangrijk thema. Maar de vervanging van echte schoonheid door plastic/fake is waar het on draait. Op het eind eten de 'plastic people' de 'true beauty' op. Hoe duidelijk wil je het hebben? De hele film staan in het teken van de spanning tussen die twee. Iedereen loves de true beauty, daarom maken de fakers haar kapot. Eten haar zelfs op in de hoop daar iets van mee te krijgen. Maar hun (verrotte) innerlijk verdragt het niet.

Hoe interpreteer jij dat allerlaatste shot, waar Bélon ook aan refereert als "zand"? Dat vind ik nog steeds moeilijk te rijmen met de grote lijnen van de film.

M.b.t. vervanging echte schoonheid door fake: Ik interpreteer dit meer als hoezeer men ook echte schoonheid door plastic/fake probeert te vervangen uiteindelijk blijft het fake en dus slechts een afspiegeling/kopie van echte schoonheid: dit wordt o.m. getoond in de scene in de bar waar Dean wordt gevraagd om Sarah (of was het Gigi ?) te beoordelen en hij als antwoord geeft "Fine... I guess"

Ik moest denken aan craquelé. De natuur rimpelt, vertoont 'imperfecties'. Net als (verouderende) huid. De natuurkijke schoonheid vs de lelijkheid van nep (botox, LA, modellenwereld.) die we de hele film zagen. Refn lijkt te roepen tegen die laatste wereld: kijk eens verder dan je eigen wereld, verbreed je blik en zie de echte wereld!

Misschien vergezocht, maar dat is wat ik dacht. Zie hoe mooi craquelé kan zijn.

Ik vind het een knappe interpretatie hoor. Ik zal in de herziening eens beter opletten, maar het klinkt aannemelijk.

Precies, en die algemene dreiging van de modellenwereld wordt later gepersonificeerd door Ruby. Mooi ook hoe daarna ook de tijger/panter in het huis van Ruby getoond wordt.

Verder vrees ik dat ik slachtoffer ben geworden van mijn eigen verwachtingen. Niet dat ik per se te hoge verwachtingen had, maar zeker hele andere. Had een zwaar psychedelisch neon-feest verwacht, maar eigenlijk was vooral het eerste half uur toch haast conventioneel (op uiteraard een paar scenes na). Hier zit echter ook wel weer een mooie kant aan: de film evolueert gedurende de anderhalf uur van een conventioneel sprookje naar een wereld die van plastic lijkt.

Daarbij, hoezo doen alle kranten alsof het zo'n super lugubere film is? Dat journalisten beweerden bijna te moeten overgeven is echt aanstellerij van de bovenste plank.

Verder wat irritaties ten aanzien van de bioscoop...het scherm in Rotterdam was waarschijnlijk te groot (?), aan de randen werd het beeld wazig...of was dat bewust?

Positief: de scenes waar ik op basis van de soundtrack veel van had verwacht, hebben dat ook waargemaakt. Vooral Gold Paint Shoot, maar ook de Demon Dance en de catwalk scene
Voor ik het vergeet: een zwaar positief pluspunt vind ik dat er zo weinig wordt gepraat. Het hele verhaal wordt eigenlijk verteld aan de hand van beeld en geluid. Daardoor zit je toch de hele film ademloos naar het doek te kijken.

Een serieuze mening ga misschien pas geven na herziening. Voorlopig vind ik 'm in ieder geval minder dan OGF. Ik mis toch echt een stukje 'betekenis'. In OGF stond iedere scene bol van betekenis, nu verwijzen scenes vooral intern naar elkaar (bijv. de hier boven genoemde panter/tijger)

Viel toch een klein beetje tegen.

Aan de beelden lag het niet, en aan de soundtrack al helemaal niet. Beiden fantastisch en gaan op dat gebied door waar ''Only God Forgives'' gebleven was.

Het voelde op veel momenten heel geforceerd aan, dat lynchiaanse mysterieuze gedoe werkte bij mij voor geen meter en was bij vlagen zelfs irritant. Op die manier voelde het meer pretentieus aan, terwijl ik dat bij Lynch juist sfeerverwekkend vind.

Die flashy scenes waren wel echt gaaf, coole techno die echt goed werkte in deze film. Wat nummer2 zegt idd, de recensies kloppen van geen kanten. Ook vond ik dit zeker niet zwaarder of dieper dan Only God Forgives. Waarschijnlijk zit er weer een of andere symbolische gedachte achter die ik niet heb begrepen, gelukkig kijk ik daar geen film voor.

Volgende keer meer audiovisueel spektakel, minder slap gelul en non acteur Reeves in zn halfbakken Seagal rol?? Volgende keer weglaten aub! Toch 4* voor de geslaagde scenes waar ik vtv op had gehoopt, de beelden en geluiden

Poema, tijger, panter... Zullen we het maar op "katachtige" houden?

Jouw irritaties qua weergave (vage langs de randen etc.) herken ik niet. Zal aan de bios liggen?

Ik ben niet heel bekend met het andere werk van Refn, kende alleen Drive en die vond ik niet zo geniaal als velen hier. Daarom waren mijn verwachtingen niet zo torenhoog, daarnaast (bewust) ook vrij weinig over deze film gelezen en ook geen trailer gezien zodat ik vrijwel blanco aan deze film begon.

Ik vond het een heerlijke visuele trip, in het begin nog redelijk down to earth qua verhaal over een youngster, de new best thing in de modellenwereld in LA. Schitterend in beeld gebracht, koude sfeer, kille personages, ingehouden spanning. Naarmate de film vordert wordt het meer en meer en bad trip met als hoogtepunt (qua bad trip dus) de bizarre wendingen in de slotfase.

Ik vond het een erg te gekke buitengewoon originele zeer fraai in beeld gebrachte nachtmerrie achtige stijlvolle kille film. Komt in mijn top 3 van beste films van 2016 tot nu toe.

Refn is vooral een regisseur die me vanaf Drive begon op te vallen. Bij Only God Forgives verlieten mensen de bioscoopzaal, al lag de film mij best wel. Deze film gaat gewoon in de stijl verder en Refn toont dat hij één van de opvallendste regisseurs is in de 21e eeuw. Elke scène is uitgekiend, mooi n beeld gebracht, geen overbodige score maar wel passende muziek op de juiste plaats,... Hij kan de spanning doorheen de film houden. Het einde beviel me iets minder en deed me op m'n honger zitten. Het vuurwerk bleef toch ietwat uit. Maar verder is het wel een bijzonder fraaie film geworden. Zeker top 10 in het eindejaarslijstje.

Slecht.

Op een zomerse middag sleur ik mijn reet uit de zon om in mijn eentje naar The Neon Demon te gaan om te concluderen dat Snapchat in mijn tuin een meer immersieve ervaring had kunnen zijn. Het is voornamelijk een hele saaie film met een piepklein verhaal dat maar niet kan boeien.

Er hangt een zekere spanning in de film dat eindigt in een waardeloze volstrekt oninteressante ontknoping. Het minimum aan dialoog is totaal oninteressant en kan maar niet boeien. Er zit helemaal geen diepte in deze film en de symboliek ligt er veel te dik bovenop.

Dan duurt de film ook gewoon te lang. Veel zaken hadden gewoon geschrapt kunnen worden, zoals: Keanu Reeves en het vriendje van Jesse. Die dromen van Jesse mochten ook wel weg. Hebben totaal geen meerwaarde. Eigenlijk had die hele Panter ook weggelaten kunnen worden. Ik snap het boe geroep op Cannes. Ik snap het. Ik had waarschijnlijk wel meegedaan. Het is een bloedserieuze film die je maar nergens serieus kunt nemen. Dit valt net als Only God Forgives onder pretentieuze art house. Het is gewoon rommel.

De kritiek op schoonheid en concurrentie is ook gewoon slecht uitgewerkt. Ik hoor hier mensen praten over een film dat eindigt in een nachtmerrie. Ik heb hier gewoon helemaal niks van meegekregen. Waar was het geweld? Een momentje misschien en dat was ook weer zo'n overdreven symbolische actie dat je maar niet serieus kunt nemen. Refn is soft geworden. Nachtmerrie? Ik kan mensen aanraden om de paranoïde thriller Glamaroma te gaan lezen van Bret Easton Ellis over modellen/terroristen die constant aan de drugs zitten met daadwerkelijk diepgaande kritiek op schoonheid en beroemd zijn. The Neon Demon is focking shit!

Bloedserieuze film? Ik heb toch regelmatig luidkeels zitten lachen. Neon Demon is een prachtige hypergestyleerde (zwarte) horrorkomedie.

En ja, het is meer vorm dan inhoud. Maar dat is toch exact het thema van de film en de wereld die het toont. Het is bewust minimalistisch. Elke andere vorm had binnen de context het onderwerp geweld aangedaan.

Verbazingwekkend dat deze hier zo hoog scoort gemiddeld, volgens mij is ie in de VS geheel afgebrand en nogal weinig bezocht.

Ik bevind me denk ik ergens in het midden. Vond met name het eerste gedeelte van de film erg sterk, maar in het tweede deel zaten absurdistische scènes die mij persoonlijk écht te ver gingen (het lijkenhuis, het oog). Voor mij haalde het de heerlijke onderhuidse spanning van de eerste drie kwartier juist weg. De regisseur leek hier meer aandacht te hebben besteed aan het voorkomen van geweld en gruwel, dan aan de daadwerkelijke functionaliteit van deze factoren. Betekenis zullen deze stukken ongetwijfeld hebben gehad, maar ik hoef het niet zo nodig te zien in een film die op zichzelf echt al wel spanning genoeg met zich meedroeg.

Waarom dan wel goed? Fenomenale score wat mij betreft, prachtige visuele effecten en sterk kleurgebruik (fel/donker contrast). Interessant en experimenteel verhaal met Elle Fanning als één van mijn meer favoriete jongere actrices.

3,5*

Trouwens een extra berichtje nog even met credits voor de geweldige muziek (Cliff Martinez). Alleen daarom al zou je deze film op het grote doek moeten gaan zien (met goed geluid, uiteraard). Iemand kant en klare tips voor het vergaren van de score, is die binnen NL ergens verkrijgbaar of moet ik dan over de grenzen gaan kijken? Wat surfen biedt nog geen uitkomst.

Dat Nicolas Winding Refn een vulgair en pervers iemand is, is mij langer dan vandaag duidelijk. Pretentieus gedrocht dat enkel en alleen teert op het visuele en muziek van Cliff Martinez, de rest zakt als een kaartenhuisje in elkaar. De film is een aaneenschakeling van nietszeggende beelden, lachwekkende dialogen en onlogische situaties.

0,5*

Schoonheid is macht.

Schoonheid is relatief en uitsluitend. Net als op andere markten is ook in deze economie van de schoonheid de verdeling erg onevenwichtig: er is (in de film) maar een kleine groep mensen (jong, vrouw, blank, knap) die het overgrote deel van de welvaart in haar handen heeft. Het is ontzettend pervers dat we zoveel waarde hechten aan iets dat zo schaars is, lijkt Refn ons te verwijten.

Jesse heeft toevallig (vanwege genen) een fortuin geërfd. De macht die het haar belooft is verlokkelijk en verleidelijk, bedwelmend, erotisch. Maar tegelijk ook angstaanjagend, ontembaar, een kracht van de natuur, sterk als een panter. Jesses schoonheid is aanvankelijk haar hoop, haar vooruitzicht op een goed leven. Maar uiteindelijk wordt haar schoonheid haar ook fataal. Hoogmoed komt ook hier weer voor de val. Jesse is niet meer dan menselijk, ze misbruikt haar macht, wendt het aan voor zelfverrijking. Ze wordt steeds minder menselijk, steeds meer oppervlakkig, steeds meer een ideaal, een object.

Schoonheid is macht.

Of toch? Het is eigenlijk ook erg kwetsbaar en tijdelijk. Jesses cruciale fout is dat ze zich verleiden laat door de sirene die de schoonheid is. Ze waant zich onoverwinnelijk, onsterfelijk - is dat niet de staat van de jeugd per definitie? Macht roept namelijk ook jaloezie, hebzucht, afzucht en wraakzucht op. Waarom eten de vrouwen haar op? Omdat ze hopen zich zo met iets van Jesses schoonheid te kunnen voeden (maar de idee dat het pure wreedheid en aggressie is, is ook niet ver van de waarheid denk ik) . Het enige dat Jesse had kunnen redden is nederigheid, menselijkheid. Maar dat alles lijkt in het universum van Refn compleet onbestaanbaar.