The Neon Demon (2016)

Bedankt. Haha keurig hoor. Behoorlijk vet inderdaad.

Heb nog wat scenes terug gekeken.

Die scène waar
Reeves (vermoedelijk) het jonge meisje in de kamer naast Jesse's verkracht
is echt heel sterk.

7 Reasons Why “The Neon Demon” Is A Great Cinematic Accomplishment « Taste of Cinema - Movie Reviews and Classic Movie Lists - tasteofcinema.com

Nee dit is niks voor mij. En ik had kunnen weten dat deze film stijl me duidelijk niet ligt want Walhalla Rising, Drive en Only God Forgives had ik ook al moeite mee.

Mooi om na de pretentieuze miskleun Only God Forgives te zien dat de mooifilmerij van Refn toch heel goed kan werken. Weliswaar heeft The Neon Demon net dat kleine beetje verhaal en karakterontwikkeling, maar de stijl van Refn werkt gewoon heel goed binnen dit onderwerp, de obsessie voor uiterlijke schoonheid, en binnen deze setting van het toch ook artistieke wereldje van modellen en fotografie in Los Angeles. De sfeer is heerlijk kil, dromerig en mysterieus. Als de fraaie soundtrack niet te horen is zijn er wel sfeerscheppende ijzige stiltes en de scènes worden mooi klein gehouden.

Elle Fanning is echt perfect gecast als onschuldig maar vastberaden meisje, op zich een voor haar voor de hand liggende rol. Maar ik was vooral ook benieuwd of haar personage de voor de hand liggende transformatie zou ondergaan, en ik ben zeker niet teleurgesteld. Veelbelovende acteurs haken ook nog wel eens af, maar zij kan echt een grote worden denk ik. Erg interessant om Jesse in zo'n duivels milieu te zien rondhangen en iedereen op haar jeugdige schoonheid te zien reageren. Vooral Malone vond ik bijzonder overtuigend als de visagiste die duidelijk wat speciaals voelt voor haar (schoonheid). Heel broeierig gespeeld. Harrington herkende ik niet eens, maar leuk Hendricks zo snel na Mad Men te hebben afgerond weer te zien.

De film bevat een aantal sterke en verontrustende of gewoon lekker vreemde scènes, zoals de poema op de motelkamer, het bloedzuigen van Sarah, de nachtmerrie van Jesse en de aanval op haar 13-jarige buurmeisje, en natuurlijk het compleet gestoorde einde, wat ik wel van een ander niveau vond van wat losse eerdere scènes. En de necrofiliescène vond ik er eigenlijk wel wat overheen. In visueel opzicht ook niet zo interessant volgens mij. Ik zie de scène niet meer echt voor me in elk geval. Maar goed, een van de betere en unieke films van het jaar. Geen die nou zo moeilijk te doorgronden is volgens mij (hoewel ik wat aardige theorieën las), maar soms is sfeer en het opwekken van een bepaald gevoel genoeg als je een klik hebt met een film. 4.0*.

Beauty is the beast las ik in een artikel en hoe toepasselijk om deze film inhoudelijk te omschrijven.

Allegorische kunstfilm zonder veel plot maar ergerlijk uitgewerkt. Veel scènes waren bewegende schilderijen. Ik zou zo wel twintig stills kunnen maken die meer op een schilderdoek dan op een filmdoek zouden kunnen passen. Alleen voor dit al, chapeau. Maar helaas neemt het artistieke narcisme van Refn de kop op en wordt hij te abstract met zijn esoterische symbolen en te hoogmoedig met zijn hyperstilering. Op het einde had ik er mooi genoeg van. Zijn bedenkingen over alles wat schoonheid is:... oppervlakkigheid, begeerte, obsessie, zelfverheerlijking en vergankelijkheid gaan verloren tussen al die visuele foefjes en naarmate de film vordert, wordt het lachwekkend (die necrofilie scène vond ik een dieptepunt)... Alle personages zijn zielloos.

Refn is als een schilder die een goed idee heeft maar niet meer weet waar hij moet stoppen met zijn gedrevenheid, en uiteindelijk van zijn kunstwerk een prutswerk heeft gemaakt door het té goed te willen doen.

Schilderijen? Die zie ik niet. Scherpe fotografie misschien.

Elle Fanning hoog boven L.A. met op de achtergrond de volle maan, of die eerste shot, waar ze bloedend op een sofa ligt, of uittorend boven een leeg zwembad met Ruby erin... De manier waarop heel wat scènes ingekaderd waren zouden niet misstaan op schilderijen. Best mooi.

Het zijn zeker mooie platen, schilderijen of niet.

De nieuwe Winding... Bij Drive en Only God Forgives kon je aan de trailer/poster wel zien welke richting hij uit wou gaan, maar dat was bij The Neon Demon nog echter een raadsel. Iets met glamour, iets met schoonheid en modellen. Nouja, als het aan Winding ligt weet dat misschien nog wel pijnlijk doch verrassend uit te pakken. Dan lees je hier en daar iets over dingen die je tegenkomt in horrorfilms... weet je wat, ik wil de film gewoon zien. Of ie nou 17 euro kost of niet... Zo op een donkere novemberavond zijn dit soort bizarre films altijd wel goed te doen.

In het begin, afgezien van de oogstrelende psychedelische plaatjes en de stevige soundtracks zit je nog wel zo van: wat moet je ermee? Maar dat veranderd snel... Elle Fanning, het jongere zusje van Dakota Fanning is Jesse, een meisje waar je maar weinig over te weten komt. Ze meldt zich aan bij een modellenbureau, en aangezien ze al meteen in de smaak valt omdat ze nog jong en puur is boven de oudere garde wordt ze gelijk aangenomen en moet ze blijven volhouden dat ze 19 is in plaats van 16 (18 is to correct...) Ik moest hierbij meteen denken aan die ontmaskering van die ene pornoactrice in de jaren 80 (kan niet meer op haar naam komen). Afijn, gelukt en aangenomen... maar op den duur blijkt de schoonheidsdroom een schoonheidsnachtmerrie te worden, terwijl Jesse zelf ondertussen niks te verliezen heeft.

En ja... vele mensen kennen het wel. Bijvoorbeeld de 40+ers die er, met al de arrangementen om hun smoelwerk bij te werken, roze balletjurkjes en hakschoentjes er nog als 12 jarige meisjes uit willen zien in zo'n omslachtig dansprogramma op de commerciële televisie... of wat dacht je van "Hotter than my daughter." Maar ondertussen lijken ze met al die verjongingen wel op derdegraads brandwondenpatiënten. Of dat Hart van Nederland liever meer aandacht besteed aan de botoxharses van Yolanthe Cabau van Casbergen of dames in de overgang die er van alles aan doen om nog jeugdig te blijven, dan over de echte diepzinnige wereldproblemen. Om dan inderdaad over die Amerikaanse celebrities te zwijgen. Lees: vrouwen die totdat ze in hun kist liggen er alles aan doen om dat natuurlijke grijze plukje of rimpeltje weg te houden en waarbij het veel verder gaat dan slechts je haar een mooie kleur geven. Dat kan uiteraard niet zonder obsessie en daar weet The Neon Demon de vinger op de zere plek te leggen. Sinds de komst van Jesse, die met haar 16de levensjaar nog lekker jong, naturel en fris is, maken haar deelgenoten een zeer moeilijke tijd mee en zullen ze er alles voor over hebben om te zijn zoals Jesse. De obsessies beginnen van kwaad tot erger te worden en je kan al haast bij voorbaat denken dat die obsessies wel eens hele macabre richtingen in gaan slaan. Met een "horror" twist die misschien niet echt origineel is, maar wel onderhuids en subtiel in een nieuw jasje is gestoken.

Wat ik bijna wel origineel vond waren toch de enorme aanbod aan kleurrijke doch duistere kunstzinnige shots en voorstellingen waar Winding Refn nu iets meer aandacht aan had besteed. De schommeling tussen de vanoudse shots van LA, plaatjes die je ook wel in een modelblad zou tegenkomen (blauwe zee, dure cabriolet met de bijpassende zonnige plaatjes maar twee moeilijk kijkende vrouwen met zonnebril) naar sprookjesachtige psychedelische snufjes naar grimmige macabre voorstellingen en/of nachtmerries tot daadwerkelijke naturel doch artistieke horror-momenten. Ook leuke dingen mogen hier niet ontbreken: Bv die tijger in de hotelkamer en die onprettig cynische Keanu Reeves als moteleigenaar.

En Jezus, wat lijkt Sarah wel op een computeranimatie in de laatste scene.

En zo kan ik opnieuw niet wachten op de volgende Refn, tot nu toe wel een van mijn favo regisseurs. De man is goed bezig.

5,0*

Dat deze Mystery / Thriller (met Horror vond ik deze film weinig te maken hebben, op de lesbische necrofiel scene en de laatste paar minuten van het verhaal na dan) film niet echt aan mij besteedt was, had ik eerlijk gezegd wel verwacht en zeker ook gezien de hoge punten van bepaalde stemmers die van dit soort kunstzinnige films houden. Deze film had men eigenlijk 40-50 jaar geleden moeten uitbrengen, toen psychedelische drugs (o.a. geestverruimend en hallucinerend), zoals LSD en paddo’s, in waren en perfect waren om bij deze film te gebruiken.

Voor mij was deze film overigens de ideale film om er andere dingen bij te doen (o.a. Internetten en kleren gereed leggen voor morgen), want ik vond deze film al snel saai, traag en langdradig. Visueel gezien spat deze film wel van het televisiescherm (althans daar heb ik deze film op gezien) af en bepaalde opnames zijn zeker een kunstwerk. Maar wil ik kunstwerken zien, dan ga ik wel naar een museum of ik kijk naar de Drama film "Sleeping Beauty (2011)", want daarin krijg ik tenminste ook nog veel mooi bloot te zien, i.p.v. in deze best preutse film die weliswaar veel mooie vrouwen bevat, maar waarbij nauwelijks iemand uit de kleren gaat op een vrouwelijk lijk na, de douche scene (na circa 100 minuten) met twee onder het bloed zittende vrouwen en de erwtjes van Jena Malone (in de rol van Ruby) die er als een getekend kunstwerk bijloopt met een tuinslang in haar handen.

Het verhaal (met als thema's schoonheid en jaloersheid, deed met overigens soms wat denken aan de Drama / Thriller film "Black Swan (2010)") waarbij het draait om aspirerend model Jesse (gespeeld door Elle Fanning), vond ik eerlijk gezegd slaapverwerkend (had ik deze film afgelopen vrijdagnacht bekeken na een vijfdaagse werkweek, dan was ik ongetwijfeld snel op de bank in slaap gedommeld) en kon me ook nauwelijks boeien. Mede daardoor ben ik er o.a. ook andere dingen bij gaan doen, zodat mijn tijd tenminste nog een beetje nuttig werd besteedt. Het verhaal zit wel sfeervol in elkaar en bevat ook zoals eerder gezegd een aantal mooie vrouwen. Mijn persoonlijke favoriet daarbij was Christina Hendricks (in de rol van Roberta Hoffmann die een modellenbureau runt), maar helaas heeft zij maar een kleine rol in het verhaal.

Omdat er eigenlijk maar weinig gebeurt in het verhaal (in het eerst uur al helemaal niets), moet deze film het vooral hebben van het visuele aspect (o.a. kleurrijk, fraaie decors en natuurlijk ook de vrouwen) en de vele dialogen. Aan het visuele aspect voldoet deze film volkomen, maar de meesten dialogen vond ik juist niet interessant. Ik vergeet daarbij de muziek te noemen, maar dat doe ik eigenlijk bewust want ik heb een hekel aan dit soort vreselijke Dance / Techno / Trance muziek (waar niet bij wordt gezongen) of hoe deze ellende ook heet. De muziek paste wel goed bij de film, maar omdat deze film niet bepaald aan mij besteedt was, weet ik niet of je dat als positief mag opmerken. Het laatste gedeelte van het verhaal is nog een beetje interessant en ook zelfs wat smerig (eten van uitgebraakte oogbal, die afkomstig is van Jesse en welke men opgegeten heeft. Dat laatste wordt wel niet vertoond, maar is wel de enige verklaring daarvoor).

De cast deed het overigens verdienstelijk en zeker de twee hoofdrolspelers Elle Fanning (in de rol van model Jesse) en Jena Malone (in de rol van make-up specialist Ruby). De laatste zorgde ook voor een glimlach moment bij mij en dat was toen ze vroeg in het verhaal zei dat "Redrum" de kleur was van een bepaalde rode lipstick. De jongere generatie zegt de term "Redrum" misschien niets, maar dat komt uit de Horror / Mystery film "The Shining (1980)" (een klassieker in het Horror / Mystery genre) en staat voor "Murder" (bloed = rood) in spiegelschrift Dat Keanu Reeves (hem zag ik gisteren ook al in de Thriller / Mystery film "Knock Knock (2015)") in deze film ook een rolletje heeft (als de zekere Hank), vond ik best lachwekkend, want dit soort films passen totaal niet bij hem.

Gezien deze Mystery / Thriller film niet echt aan mij besteedt was, heb ik me op de visuele beelden en het vrouwelijke schoon na, ook weinig vermaakt (wel met de andere dingen die ik aan het doen was tijdens deze film) met deze film.

Ja? Ook maar eens proberen dan. Die kant van de film had ik nog niet ontdekt.

horror? triller? Geen ruk aan.

snel doorspoelen. niet mijn film, had er meer van verwacht.

Als ik de volle twee uur aan het beeld gekluisterd zit mis ik de meest verfijnde details nog...

Al moet ik bekennen dat ik me er mbt de score al wel meerdere malen aan schuldig heb gemaakt tegelijk andere dingen te doen

Zeker doen en je mist daarbij ook niets van de film (althans dat was mijn ervaring), want er gebeurt toch niets.

Tja dit is dus echt een film die je leuk vind of echt haat.

Dat zijn de beste films

Drie sterren is toch echt wel meer iets van de middenweg in plaats van slecht/goed.

Dat klopt, ik zeg ook niet dat dat bij iedereen zo is maar bij de meerderheid wel.

n00r

Het is typisch zo'n film die je geweldig, bagger of iets daartussenin vindt.

Die ga ik ff quoten als dooddoener van de eeuw

Met deze quote maakt men gemiddeld 0.000000001% van heel veel mensen "vijanden"

Intrigerend, artistiek en boeiend maar voor mij te traag en niet erg spannend.

Je haalt de woorden uit mijn mond!

Soms met open mond en grote ogen naar gekeken, echt een hele mooie kunstzinnige film met wel een bizarre & totaal onverwachte wending voor mij. Schitterende beelden, het acteerwerk mag er best zijn, echt een film waar ik compleet in zat!

En weer een heerlijk filmavondje voor de hele familie. Een beetje jammer dat het begin wat traag gaat, met name de scenes met dat vriendje (dat was toch die jongen uit Mr. Robot?) hadden wat mij betreft geschrapt kunnen worden. Gelukkig op visueel vlak regelmatig erg mooi gedaan. Soort kruising tussen Black Swan en Showgirls om er in de tweede helft nog een geslaagde overtreffende trap tegenaan te gooien. Vermoedelijk een film die over een tijd in de herkijk moet omdat ik toch twijfel of ik hem niet te laag heb gewaardeerd.

Hij spookt door ... omhoog met die waardering.