Dogville (2003)

"Video kiiled the radiostar"......teveel beeld is dodelijk voor de fantasie.....met je oren 'zien' is een kunst die aan het verdwijnen is......

Dogville zit vol bijbelse connotaties, archetypen,.. Lars von Trier is gewoon een buitengewoon intelligente vent

lars van trier mag van mij wel stoppen met zijn werk. wat een baggerfilm

Een van de beste films ooit gezien. In het begin moest ik even wennen, maar de film heeft een enorme indruk op me gemaakt. Jaren later weet ik nog het moment dat ik deze gezien heb. Voor mij kwam de kwaadheid van de mensheid hier helemaal naar voren....5 punten

Blanco bekeken. Niet bekend met de manier van opname, noch bekend met de, al dan niet correcte, verhalen rondom Von Trier.

Na een kwartier stond ik op 't punt om 'm uit te zetten, Had toch echt geen zin in het kijken naar een aangekleed toneelstuk. Echter, kon me niet weerhouden om te blijven kijken. Zó goed gespeeld en zó herkenbaar (helaas)... Zelfs de lengte van de film heeft me geen parten gespeeld na ik eenmaal over het moment van twijfel heen was...

Niet voor herhaling vatbaar, echter niet te vergeten.

Het eerste deel lijkt wel een klassiek meesterwerk. Daarna komt de rebel Van Trier naar boven. Een ongelooflijke prestatie deze film. Na een tijdje begin je zelf de decors te visualiseren. Je moet het maar doen!

In vorige films maakte Von Trier nogal rare keuzes maar hier zijn de keuzes nagenoeg perfect. De film haalt kracht uit meerdere elementen.

Als ik ooit een film moest maken en ik heb een voice-over nodig dan contacteer ik John Hurt. Heerlijke, rustgevende stem heeft die man en past volledig in het plaatje van de vertelstijl. Die stem vertelt het verhaal van Grace die in Dogville terecht komt. Wat ik me afvraag is als deze film in een normale setting moest opgenomen zijn of Dogville dan ook zo een betoverend gevoel zou gegeven hebben (vooral die shots uit de lucht kwamen prachtig over). De keuze voor het decor is zekers speciaal maar het werkt wel, je vult het dorpje als het ware in met je fantasie en hier en daar laat het ruimte open voor gitzwarte humor (struiken, verkrachting).

De personages helpen de film ook een heel eind vooruit. Ze hebben er een mooi stel acteurs voor samen gekregen, de personages boeien en ze groeien knap in de film. (Eerst leek Dogville een droom maar al snel werd het een gevangenis door het beter leren kennen van de bewoners.) Van mij mag het gerust een geniale karakterstudie genoemd worden.

4,5*

Iets wat ik ooit voor school heb geschreven:

"Dogville(Von Trier, 2003) is de negende film van de omstreden regisseur Lars Von Trier. Ondanks dat de film af en toe wordt bekritiseerd vanwege zijn mogelijke anti-Amerikaanse boodschap is het een interessante filosofische film.

Zo worden eerst de bewoners van een afgelegen Amerikaanse stadje genaamd Dogville op de proef gesteld wanneer de op de vlucht geslagen Grace hier terecht komt. Moeten ze de vluchtende, maar sympathieke Grace opnemen of uitleveren aan degenen die naar haar op zoek zijn? Ondanks de constante behulpzaamheid en nederigheid van Grace wordt ze naarmate de film steeds meer uitgebuit en misbruikt. En zo wordt Grace aan het einde van de film ook op de proef gesteld. Kan ze de bewoners nog vergeven na alle ellende die ze haar hebben aangedaan of zal ze wraak nemen?

De bizarre, minimalistische setting (gefilmd in een lege hangar waarin huizen zijn aangegeven met krijtlijnen) die Von Trier gebruikt dragen bij aan het filosofische karakter van de film. Het lijkt zelfs meer op een experiment dan een film. Zo focust hij dus niet op het uiterlijk vertoon, maar totaal op de relatie tussen Grace, de dorpsbewoners en de dubieuze plek die Tom Jr., de redder en tegelijk geliefde van Grace, hierbij heeft. Het is erg interessant om te zien hoe er door inbreng van kleine details zoals een poster waarop wordt aangegeven dat Grace gezocht wordt grote verschuivingen plaatsvinden in de relatie tussen Grace en de dorpsbewoners.

Von Trier heeft zelf aangegeven dat hij in de film de gangbare denkwijze over het kwaad wil doorbreken. Hij laat zien in de film dat niet alleen rijke en machtige mensen kwaad doen, maar dat ook arme mensen dit kunnen doen, zolang de situatie zich ervoor leent. Dit heeft hij perfect laten zien in de film, met name door zelfs de arme kinderen misbruik te laten maken van de diensten van Grace.

In Dogville is nergens sprake van mooi geconstrueerde beelden en andere opsmuk, maar de kracht om je aan het nadenken te zetten en de langzaam verschuivende onderlinge relaties tussen karakters die uiteindelijk tot een groot conflict leiden maken de film als geheel erg interessant."

Oei....Na een aantal knallers van Von Trier te hebben bekeken viel deze toch ietwat tegen...

Waarom weet ik niet maar ik had moeite om in het verhaal te komen en ook moeite om mee te leven met het hoofdpersonage.

Een week ervoor nog Dancer In The Dark gekeken en daar had ik totaal geen problemen mee kwa inleving.

Technisch goed in elkaar gezet, mooi camerawerk en interessant gegeven.

Goede acteerprestaties over de gehele linie en prima regie.

Maar toch mis ik iets....

Misschien dat Manderlay mij beter ligt, al heb ik begrepen dat daar grotendeels dezellfde stijl word gehanteerd.

Voor nu 3* maar ik moet hem zeker nog een keer checken.

Er zijn boeken vol te schrijven over Lars von Triers Dogville, het eerste deel uit de trilogie USA – land of opportunities. En dat is niet enkel te danken (of te wijten, wat uw voorkeur verdient) aan een speelduur van tegen de drie uur.

Waarom is er eigenlijk nog nooit iemand op dit fantastische idee gekomen? Een lege studio met enkel wat meubilair en andere eenvoudige attributen waarin zich een verhaal ‘in de Rocky Mountains’ afspeelt. Het dorpje, beter gezegd gehuchtje, dat Dogville moet voorstellen, is in werkelijkheid een donkere zaal waarin met korte woorden en eenvoudige ‘tekeningen’ op de vloer is aangegeven waar welk gebouw staat en wie waar is gehuisvest. Een hond is een cirkel met een staart, een huis een vierkant, dan wel rechthoek en bosjes worden neergezet als een wolkvormige afbeelding op de vloer. Simpel, maar doeltreffend. De vergelijking met een toneelvoorstelling is snel gemaakt al doe je daarmee Von Triers kunsten tekort.

De openingsscène zet de kijker onmiddellijk middenin het dorpje, als er na een topdown view wordt ingezoomd op Elm Street, de hoofdstraat waaraan geen enkele iep te vinden is maar om historische redenen toch deze naam kreeg toebedeeld. In negen hoofdstukken en een proloog worden, haast als in een kinderprent, de ontwikkelingen in Dogville toegelicht door het oog van een alwetende verteller die wordt gedragen door de zwoele stem van John Hurt. Deze dient als het broodnodige lijm die tussen de verscheidene conversaties wordt gebruikt om alles en iedereen verder onder de loep te nemen en sommige sappige details beter onder de aandacht te brengen bij de toeschouwer.

Het in slaap gesukkelde bergdorpje krijgt op een dag bezoek van een verdwaalde schone (Nicole Kidman), die de naam Grace draagt. Ze wordt, naar eigen zeggen, achtervolgd door gevaarlijk tuig, ook wel gangsters genoemd. Eén van de bewoners, schrijver Tom Edison (Paul Bettany), neemt haar zonder een seconde te aarzelen in bescherming als even later enkele heren in luxueuze auto’s ten tonele verschijnen. Dat is het eerste moment dat de kijker uit de wereld die Dogville heet, wordt gegooid. Een afgesloten studio en opeens arriveren twee oldtimers tussen de stoelen en tafels? Precies waar op de vloer ‘Elm Street’ staat geschreven, houden de twee vehikels halt en begint het verhaal, waarin ook Jeremy Davies en James Caan prominente rollen vervullen, voor het eerst vorm te krijgen.

Achternamen zijn in het geval van de meeste bewoners van Dogville niet van toepassing, zo ook niet voor nieuwkomer Grace. Ze wordt door de gemeenschap in de armen gesloten nadat er een democratische stemming heeft plaatsgevonden. Mocht één inwoner zijn kiesgerechtigheid gebruiken om ‘nee’ te stemmen, zou de aangeboden protectie vergeten worden en het alledaagse leven continueren. Allen zijn het erover eens dat Grace zich mag verbergen tussen hen, er kleven echter enige tegenprestaties aan. Noodgedwongen, maar bovenal opgelucht en vereerd neemt Grace haar eigen plekje in tussen de inwoners van het gehucht hoog tussen de ‘bergen’.

Von Trier heeft gekozen voor een opvallende visuele stijl, waarin menselijkheid en natuurlijke intuïtie voorop staan. Nicole Kidman kan in de huid van Grace worden gezien als de Jezus van het verhaal die aankomt bij vreemdelingen, altijd het perfecte woordje klaar heeft staan, meer denkt aan anderen dan aan haar zelf en bovenal beschikt een onuitputtelijke vergeving. Dat ze die krachten dient aan te spreken naarmate haar tijd tussen de bergbevolking voorbij kruipt, geeft wederom reden de vergelijking te maken met het meest bekende Bijbelverhaal. Als de kijker haar eenmaal door en door kent en haar vermeende perfectie tot in de kleinste details wordt doorgevoerd, ligt de wijsheid er ondertussen zo dik bovenop als slagroom op een kommetje chocolademelk. Met alle irritaties voor de kijker van dien.

Dat klinkt als een meedogenloze oordeel en de werkelijkheid is dat dat uiteindelijk te weinig eer doet aan het kunnen van Kidman en aan de gekozen insteek van Von Trier. Laatstgenoemde weet namelijk met minimale middelen, om precies te zijn nul figuranten en een paar geeltjes aan decor, een meeslepend en vooral spraakmakend verhaal neer te zetten. Woede, verdriet, angst, blijdschap, humor, geluk maar vooral ook wanhoop, machteloosheid en wraakzucht worden overtuigend neergezet door geniaal gecaste personages die allen een plekje verdienen in de harten van de kijkers. De regisseur is qua opzet met vlag en wimpel geslaagd, maar neemt daarbij (te?) veel hooi op zijn vork.

Dogville... In één woord; geniaal!

Nooit gedacht dat een film met zo weinig decor en dergelijke, zo prachtig én geloofwaardig kon zijn. In eerste instantie wel vreemd dat wanneer je eigelijk een grot zou moeten zien, gewoon enkel planken te zien krijgt. Maar toch zorgt von Trier er hier voor dat je je perfect kan inleven in de verschillende situaties. Zoals iemand hier al zei: Na een tijdje begin je zelfs de decors te visualiseren.

De sobere vormgeving straalde voor mij ook een soort van oprechtheid uit waardoor je je makkelijker kan identificeren met de personages.

Ook het verhaal vond ik interessant om te volgen.

Geen oversentimeel gedoe of geforceerde plotwendingen.

Nee, allemaal menselijke situaties waarbij je echt wel gaat nadenken.

Hoe ver kan een mens gaan? Wanneer gaat het echt te ver? Wie kan je vertrouwen? ...

Ook de lange speelduur doet niet vervelen vermits er echt wel genoeg te zien valt.

Door deze film heb ik dan ook extra veel respect gekregen voor Nicole Kidman. Hiervoor had ik niet echt een mening over haar.. Beetje een 'onopvallende' actrice voor mij. Maar god, wat was ze hier goed! Ik zag hier Grace, niet Nicole. Ik leefde echt met haar mee. Prachtig personage dan ook...

Vreemd dorpje, dat Dogville, tegelijkertijd afschuwelijk maar ook oh zo mooi...

Toch maar met 1 punt verhoogd, want vond het toendertijd niet zo'n goede film, maar dat is inmiddels ongeveer drie jaar geleden en nu nog kan ik me de film heel goed herinneren. Heeft blijkbaar toch echt wel indruk op me gemaakt. Misschien nog maar een keer herzien, helaas de dvd verkocht

Is ook uitgebracht in die goedkope A-Film serie.

Na een tijd ging het toneel-decor me vervelen, vooral die scene met dat tuintje was er echt over.

Deze is mij eens aangeraden geweest dus ik dacht deze maar eens te gaan huren. En ja, het was een aangename film.

Ik wist eigenlijk totaal niet wat mij te wachten stond buiten dan dat er bijna geen decor is. En dat geeft zo het gevoel asof je naar een toneelstuk aan het kijken bent met geweldige acteerprestaties. Nicole Kidman speelt zeer sterk en het personage blijft ook de hele film boeien. Maar het verhaal opzich mocht ietsje meer pit hebben. Al zelfs was het zeker niet slecht, heb mij echt niet verveeld. Vooral het einde vond ik helemaal top.

4*

Dogville: lang (178 min) maar de moeite waard.

Na ooit allerlei slechts over Breaking the Waves te hebben gehoord, heb ik Von Trier altijd gemeden. Tot daar Antichrist kwam, waar ik toch wel buitengewoon benieuwd naar was. Het toeval wilde dat ik die op 24 december keek, maar dat terzijde.

Vandaag, toch al weer 5 maanden later, heb ik dan Dogville, voor mij Von Trier #2 bekeken. Het begin vond ik niet zo boeiend, het verliep allemaal redelijk op rolletjes, life's good enzo. Maar naarmate de andere zijde van het dorpje kwam bovendrijven, begon ik de film steeds beter te vinden en achter af gezien is de intro daarom juist prima. Apart ook om dit in een soort toneelstuk vorm (met feitelijk erg weinig kosten) te zien. Ik ben nooit zo weg geweest van voice-overs (cq verteller hier), maar na een tijdje went het gelukkig wel. Toch wel iets waar een dergelijk toneelstuk niet aan zou ontkomen.

Normaal gesproken ben ik niet zo van de moraalridders, maar hier verpakt Von Trier het toch heel aardig (lees: compleet niet storend) en groeien mijn verwachtingen toch ook voor Manderlay, die ik zeker binnen 5 maanden ga zien. 4*

ik wist niet wat mij te wachten stond en dacht dat het geringe decor maar in het begin van de film ging zijn om het stadje aan te tonen, wat niet zo was. daarom vond ik het eerste uur van de film wel teleurstellend en saai en dacht waar zit ik nu naar te kijken, maar naarmate de film verder ging je je meer focuste op het verhaal en de acteerprestaties boeide de film wel meer ook het shocerende einde was goed

al bij al nog een goede film.

Zit erg te twijfelen of het wel iets voor mij is. Ik ben erg benieuwd maar ben bang dat het mij totaal niet ligt.

Om een idee te geven: dit doet wat denken aan een theatervoorstelling. Qua verhaal zit dit echt wel goed, alleen de aanpak is wat anders dan gewoonlijk. Ik zou het een kans geven als ik van jou was.

Lars von Trier films zijn in het begin wat vermoeiend, maar op het einde van de rit ben je al lang van je stoel/zetel geblazen.

Op zich vind ik zo'n setting OK maar het pakte me toch niet. Kan niet uitleggen waarom niet.. Viel me daarom toch tegen, na -imo- zijn meesterwerk Dancer in the Dark.

Dogville, bestaande uit 9 delen en een proloog.

Zelden slaagt een film er zo in om met enkel de essentiële voorwerpen een boeiend tafereel te vormen. Lars Von Trier's excentrieke script en regie vullen elkaar drie volle uur lang feilloos aan. Waar de stilistische keuze op het eerste gezicht vreemd en experimenterend versterkt dit het verhaal alleen maar. Gebruik makend van Amerikaanse sterren maar ver weg van Hollywoodssferen levert Von Trier hier een grandioos, uniek en diep filosofisch meesterwerk af.

De warme stem van John Hurt begeleidt ons door het verhaal van een klein afgelegen dorpje wiens rust wordt verstoord door een jonge dame op de vlucht voor gangsters. De jonge Tom, die zich graag bezig houdt met filosofie en mensenkennis neemt haar onder zijn hoede, en weet de wat terughoudende dorpsbewoners ook te overtuigen. Langzaam maar zeker weet Grace zich in te voegen tussen de armoedige dorpelingen door overal klusjes op te knappen. Waar ze eerst overbodig lijkt te zijn, is ze na verloop van tijd een vereiste. Ze is blij met een plekje in dit - voor haar - romantische dorpje, ver weg van het stedelijke. Maar er gaan steeds meer geruchten rondom Grace en langzaam maar zeker ontbloot de ware aard van het op het eerste gezicht eerlijk dorpje. Er zijn meer overeenkomsten met het dorpje en het bedrog uit Grace's verleden dan ze dacht...

De zonder meer uitstekende acteurs zijn stuk voor stuk perfect gecast bij de al even goede personages. We zien oude bekenden als Philip Baker Hall, Stellen Skarsgard, een frisse hoofdrol voor Paul Bettany, briljante bijrol van James Caan - die sinds The Godfather niet meer zo heeft gespeeld, andere semi-bekendheden maar allemaal uitstekende rollen voor de dorpsbewoners, om de charmante hoofdrol van Nicole Kidman niet te vergeten.

Lars Von Trier is bekend en bejubeld vanwege zijn onconventionele en originele werken. Dogville staat hier garant voor. Wie is eerder op het idee gekomen om alles in de studio op te nemen, met vrijwel totale afwezigheid van decorstukken (het beperkt zich tot krijtstrepen en wat stoelen)? Dit heeft verder niets te maken met interessantdoenerij, maar is essentieel voor de betekenis. Het leidt verder ook absoluut niet af. Al snel is het nauwelijks merkbaar totdat er weer even een deur wordt ´geopend´ of we een close up te zien krijgen van de struiken. Met het serieuze acteerwerk is dit bijzonder vermakelijk zonder ridicuul te worden. Zonder meer een briljante vondst, en een belangrijke bron waar deze film kracht uit put. Ook wordt er goed gebruik gemaakt van mooie muziekstukken (uit de barok). Sprake van visuele krachtpatserij of bombast is er niet, maar door uitmuntend acteerwerk en inhoud leeft het fictieve dorpje en duurt het geen minuut te lang. De enorm heftige finale overtreft werkelijk alles, en het laat je met bijzonder veel stof tot nadenken zitten. Terwijl het allemaal nog rondspookte wat er nu allemaal gebeurd was deze drie uur, is het nog even genieten geblazen van Young Americans van niemand minder dan David Bowie. Kan het nog beter?

Nu zou ik graag wat dieper op het verhaal ingaan, dus hier begint het spoilergedeelte.

Zonder enige arrogantie of valse pretentie lijkt Von Trier erin te slagen de kern van de mens te raken. Er worden zeer geloofwaardige, goede en soms leuke personages voorgesteld. Schitterend vond ik de ijdele blinde man die maar blijft praten over lichtval, Chuck’s pessimistische blik op stad en dorp schrijnend, of de dubieuze schaamte van Ben (alles wat ik niet heb genoemd is net zo goed). Maar alles en iedereen blijken diep egoïstisch te zijn, en zodra ze de kans krijgen verandert het goede hart van Dogville in een heuse nachtmerrie voor Grace. Een van de heftigste scènes is dan ook wanneer zij het wiel moet slepen. Daar liep hun zondebok, zij (ik zou het bijna met een hoofdletter schrijven) die niets fout heeft gedaan behalve zich kwetsbaar opstellen, als martelaar, als... moet ik de vergelijking nog afmaken?

Ik was enorm verrast hoe slim en doordacht het script wel niet was. Zo lijkt Chuck's 'wijsheid' hem niet te stoppen voor zijn eigen ondeugden, of Vera die Grace extra hard behandelt wanneer zij erachter komt dat zij niet schuldig blijkt te zijn, en blijken zelfs de kinderen misbruik van de situatie te maken. En zelfs, de jonge filosoof die zo graag moralistisch en juist handelt, blijkt diep van binnen net zo verrot te zijn als de anderen. Grace die dit soort machtsmisbruik dacht te vermijden treft in een armoedig dorpje precies hetzelfde aan. Dit alles gebeurt door de ogen van de altijd vlijmscherpe en 'objectieve' verteller.

Dan de eindscène. Weinig scènes kunnen de diepte en emotionele impact daarvan evenaren. Niet alleen is de twist razend interessant en krijgt de zin "I had a father but the gangsters took him away from me" een hele andere betekenis, ook wordt de ultieme vraag over rechtvaardigheid, macht en arrogantie gesteld. En Von Trier overtuigt volledig dat het vergevingsgezinde niet altijd het juiste eind is. Ook is het door en door verbonden met persoonlijke eerlijkheid. Uiteindelijk ziet Grace dit in en zonder enig egoïsme of arrogantie laat zij iedereen vermoorden. Iedereen behalve de hond, die niets verkeerd heeft gedaan. Ja, ze wil haar macht gebruiken om de wereld iets beter te maken. Maar gaat ze dit volhouden? Als er iets is dat we van de geschiedenis kunnen leren is het dat macht corrumpeert en uiteindelijk iedereen eraan ten onder lijkt te gaan. Ook zagen we bij Grace even de verleiding (en de daarbijhorende handeling) om niet helemaal hoffelijk te handelen (denk aan de blinde man en de gordijnen). Hoe zal dat verder gaan..? Von Trier heeft mij overtuigd van haar gelijk, maar hoe moet dit in de praktijk te werk gaan? Iedereen beoordelen vanuit je eigen standaard, geeft dat niet het recht aan iemand met een zeer gematigd leven en een hoge standaard (laten we een stoïcijn nemen) om vrijwel de hele mensheid van de kaart te vegen? Het is maar goed dat zo'n persoon dan niet al te machtig is, maar misschien is het wel goed. Iedereen heeft wel een idee van goed en kwaad, en je moet zelf handelen naar wat jij denkt wat het beste is (en ethiek plaats ik hier boven praktijk), en anderen zouden daar - in jouw ogen - ook aan moeten voldoen. Het probleem is dat je hier een verdraaid goed persoon voor moet zijn, zoals Jezus of Grace, maar die zijn uitzonderlijk.

Het blijft een lastige kwestie, maar wat ben ik er blij mee. Niet alleen voor de film zelf, maar ook omdat ik maanden heb lopen tobben over hoe Immanuel Kant zijn beroep op de denkende mens (Sapere Aude!) tegenover de categorisch imperatief, waar ik dacht dat iedereen gelijk werd getrokken waardoor juist een grijze massa ontstaat. Dit is op filosofisch gebied een heel bijzondere en belangrijke film (voor mij).

5,0*

prachtige film en alles, maar een ding zit mij niet lekker, hopelijk kan iemand van jullie mij een bevredigend antwoord geven:
Aan het einde van de film laat Grace iedereen neerschieten, behalve de hond, want die heeft haar niks misdaan. De hond was alleen boos omdat zij aan het begin van de film zijn bot steelt. Maar ze laat wel een baby vermoorden, die ook helemaal niks misdaan heeft! Dit klinkt misschien wel flauw om met zo iets te komen, maar ik hoop toch op een mooi antwoord van iemand. De vraag is dus: Waarom de een wel, en de ander niet?

Tcho, een baby wordt waarschijnlijk net als de andere bewoners. De hond blijft gewoon een 'onschuldige' hond.

Misschien wreed om te zeggen maar zo denk ik erover.

Ze had op zich niks tegen die baby, maar wel tegen die vrouw, die het liefste wat zij had, had afgenomen. Zij betaalde haar terug met gelijke munt.
Als ze die hond zou laten doden, trof ze daar niemand mee.

Maar dan is het niet meer recht doen maar wraak, en ik ben ervan overtuigd dat ze dit als rechtvaardig ziet en niet als wraak. Ik denk ook dat het bij het dorp hoort. "If there is one town this world would be better without, it would be this" (oid) Of misschien ziet ze het al als een rotte appel gezien de boom, of het is colleteral damage? Nee, een echt bevredigend antwoord kan ik niet geven. eRCee misschien?

Dit is een bijzonder vernieuwende film vanwege het ontbreken van decorstukken. Desondanks weet Lars von Trier sfeer te scheppen. Het acteerwerk van Nicole Kidman is ijzersterk. Met name in de scène met haar vader.

Ik kan ook geen bevredigend antwoord bedenken, maar ja. het doet voor mij niks af aan het feit dat het een geweldige film is!

of wanneer ze die beeldjes moet stuk slaan

Mijn tweede Von Trier dit. Ik wist vooraf eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten, aangezien ik met niet of nauwelijks voorkennis aan deze film begon. Het was dan ook best schrikken geblazen toen bleek dat Dogville als het ware uit een leeg decor bestond waarop de acteurs zich voortbewogen, wat best wennen was.

Na het eerste uur had ik er niet veel vertrouwen in. De film kon mij tot op dat moment nog niet echt boeien. Deze film is echter zo’n film die voor mij weer eens bewijst waarom je nooit na een kwartier of half uur al moet afhaken bij een film, want na een uur werd de film steeds beter en beter. Sterker nog op sommige momenten was het gewoon genieten geblazen. Ongelofelijk dat een film zo kan omslaan en ik heb er toch wel behoorlijk wat gezien.

Soms kan een voice-over fijn zijn en soms ook niet. John Hurt heeft echter een heerlijke vertelstem, die echt wat toevoegt aan het verhaal. Daarnaast is het acteerwerk van Nico Kidman van grote klasse. Het een tijd geleden dat ik een film met haar heb gezien, maar hier laat ze weer eens zien waarom ik haar altijd zo goed heb gevonden. Naast haar sublieme hoofdrol zetten ook Paul Bettany, Stellen Skarsgard, Philip Baker Hall en James Caan prima rollen neer. Een film als deze is ook een uitgelezen mogelijkheid voor een acteur/actrice om te laten zien wat ze in hun mars hebben en dat laten de acteurs gelukkig eigenlijk allemaal wel zien.

Het mooie is ook dat Von Trier in het tweede gedeelte de toon van de film ook helemaal laat omslaan. Het einde waarbij zowat het hele dorp uitgemoord wordt hakte er dan ook best wel in. Ja een erg goede film dit. Von Trier is een unieke regisseur die echt zijn eigen stempel op een film weet te drukken. Dat durf ik na twee films van hem gezien te hebben nu wel te stellen. Nu maar eens op zoek naar nog meer werk van hem.

4,0*