Meningen

21 Grams

Mijn tweede Iñárritu. Na het zien van Babel had ik meteen het gevoel dat ik meer moest zien van deze regisseur. Die film zat naar mijn idee zo geniaal in elkaar dat ik persee meer werk moest verorberen. (Ik zal daarom ook de vergelijking met Babel gebruiken)

Na enige research kwam ik uit op the 'Death-trilogy', waar Babel dus ook deel van uit maakt. Het was voor mij niet meer dan logisch om een poging te wagen, deze trilogie vervolgende met 21 Grams.

We komen weer in een wereld terecht die gekenmerkt wordt door een samenloop van omstandigheden en waar iedereen een worsteling moet leveren. Het had helaas niet dezelfde magie van Babel. In 21 Grams krijgen we te zien hoe 3 mensen met een bepaald auto ongeluk te maken hebben. Waar ik me gewoon niet in kon vinden is dat de verbanden tussen de personen te letterlijk zijn

Wat dit voor mij inhoudt: Deze film had weinig tot geen diepere lagen. Waar bij Babel de werkelijkheid op een pijnlijke en realistische manier naar voren werd gebracht hebben ze hier juist de manier waarop mensen verbonden zijn op een realistische manier naar voren gebracht. (Oke, dat van die harttransplantie was misschien niet zo realistisch, maar dat is een klein detail waar ik niet op doel) De reflectie op de werkelijkheid kan ik niet ontdekken.

We krijgen te zien hoe een ex-crimineel worstelt met de manier van het 'juiste' leven. Hij probeert een weg te zoeken om zich zo goed mogelijk gedragen, en juist door dit extremisme hierin handelt hij niet zoals hoort. (De tafelscene waar hij zijn zoontje onterecht slaat)

Daarbij krijgen we ook te zien hoe een vrouw worstelt met het verlies van haar man en 2 dochters die in een ernstig auto-ongeluk omgekomen zijn. Dit resulteert erin dat ze weer drugs aan het gebruiken is, omdat ze het niet kan verwerken.

Ten slotte de worsteling van een man met hartproblemen. Zijn enige redding is een harttransplantatie. Deze zal hij ook krijgen, het hart van de man die zojuist is omgekomen in het auto-ongeluk. We krijgen te zien hoe hij een relatie begint met een andere vrouw terwijl een eigen vrouw persee een kind van hem wilt. (waar hij zelf geen moeite voor doet).

Hieruit volgt eigenlijk niet meer dan een sentimenteel dramaatje. Iedereen heeft het moeilijk, iedereen moet traantjes laten. Niet vergeten dat waarschijnlijk elke kijker struikelt over de Monstertepels van Naomi Watts. (De enige inhoud die ik kon ontdekken)

Voor mij was het dus niet meer dan een normale drama, die opzich gewoon goed en ook wel vermakelijk was.

Het feit dat ze de titel moesten uitleggen op het einde van de film is voor mij toch wel de bevestiging geweest dat we hier niet spreken over een parel.

Erg creepy filmpje is dit zeg. Het lijkt me ook onnodig om mensen aan te vallen op het feit dat ze eerst dachten dat dit echt was, aangezien het wel erg realistisch overkomt.

Dit meteen doortrekkende naar de acteerprestaties die heel slecht waren omdat ze ook heel slecht moesten zijn. Je verwacht toch niet van een "standaard" gezinnetje dat ze kunnen acteren?

Deze manier van gehanteerd camerawerk bracht het echt een stuk dichter bij je. Het was geen overdreven gore/special effects die nodig waren om de spanning erin te houden, het waren de simpele dingen zoals het kleine meisje, de kast en de mixer die het werk deden.

Heel apart werkje dit!

It stretches on forever, like an ocean of time

American Beauty is in mijn gedachten al jaren de mooiste film die ik ooit gezien heb. Het is dan ook zonde dat ik nooit eerder de tijd nam om er even goed op een rijtje te zetten wat ik er van vind.

American Beauty, de titel die mij in eerste instantie afschrikte, maar die nu echt onderdeel van het geheel is geworden. Wat je hier voorgeschoteld krijgt is echt een geen kunst, het is juist werkelijkheid. Waar vele films trachtten een kunstwerk te zijn dat vanuit de werkelijkheid bewondert word is American Beauty deze werkelijkheid zelf

Je komt in het leven terecht van Lester Burnham, een man die net zo goed je eigen buurman had kunnen zijn. Het leven is niet geromantiseerd, niet cliche, niet overdreven, maar juist heerlijk standaard.

Het Gezin

Standaard is dan ook eigenlijk het thema van deze film, man en vrouw gaan volgen gewoon de dagelijkse routine van het werk, gezamenlijk eten in de avond en de ruzies. Het staat allemaal in verband met elkaar: Slechte dag op het werk, ruzie aan tafel.. het is zo ongelofelijk herkenbaar.

Lester heeft last van een midlife-crisis en Carolyn krijgt niet genoeg liefde. Daarbij hebben ze ook nog een 'moeilijke' dochter. Ze zoeken allebei hun toevlucht om deze sores te vergeten. (Lester die gaat sporten voor de vriendin van zijn dochter, Carolyn die vreemd gaat met een andere makelaar). Dit is in figuurlijke zin gewoon keiharde realiteit, dit is het innerlijk van de mens, zo zijn we.

De omgeving

De omgeving waarin ze zich verkeren is nooit over-the-top. Ze hebben twee homo-buren, en aan de andere kant ook nog een man en een vrouw die een ouderwetse levenstijl hanteren en een zoon hebben die alles behalve normaal lijkt te zijn.

Dan speelt bij mij meteen de vraag op: Wat is normaal eigenlijk? Iedereen heeft zijn/haar bepaalde trekjes, bepaalde ideeen. Het laat mij keer op keer nadenken over hoe mensen nou in elkaar zitten, hoe de wereld in elkaar zit.

De twee indrukwekkendste scenes zijn toch wel 'het plastic zakje' en de eindscene. Het plastic zakje laat eigenlijk zien dat juist in deze dagelijkse routine, in dit simpele leventje, iets heel moois schuilt. Juist de simpelheid van dat ene zakje dat weggeblazen word door de wind staat voor mij als metafoor voor het leven. Je moet het mooie in kleine dingen willen zien, zo de routine doorbreken.

De eindscene is geweldig omdat het juist de bevestiging is dat niet alles slecht en vervelend was, niet alles had een slechte invloed. Lester heeft geluk gekend, maar heeft dit vermogen om geluk te kunnen ervaren verloren. Het einde is een prachtige samenvatting van het 'gelukkige' deel van zijn leven.

Ik denk dat ik over de acteerprestaties niets hoef te vertellen, die zijn ook eigenlijk niet in woorden te omvatten, met name Spacey en Bening.

Op dit moment luister ik weer eens naar die magistrale soundtrack van Thomas Newman en ik voel toch weer een lichte vochtigheid bij mijn ogen.

Niets minder dan de hoogste beoordeling voor een film die zo goed de realiteit vast weet te leggen.

Babel, een film die ik tweemaal heb gezien, inmiddels ook al op dvd heb gekocht.

Deze film brengt een keiharde feit over de huidige maatschappij aan bod. De kracht van deze film is dan ook dat dit probleem op een aantal verschillende manieren zo mooi in beeld is gebracht. Ik ga nu aan de hand van een aantal voorbeelden de kracht uitleggen van deze parel.

Om te beginnen met Brad & Cate die in mijn optiek allebei wel erg goed acteerwerk neerzetten. Vanaf het moment dat Cate neergeschoten wordt komt duidelijk de thematiek van deze film naar voren. Het begint namelijk al wanneer Brad de bus uit rent en probeert een langsrijdende auto te stoppen om hulp te vragen. Deze man rijdt gewoon door omdat hij een blanke bebloede man ziet, dat is immers vreemd voor hem, en daar houdt hij zich het liefst vervreemd van.
Daarop volgend de scene in het dorpje waar Cate verzorgd gaat worden, dit keer komt het onbegrip van de toeristen zelf. De andere toeristen in de tourbus zijn eigenlijk een pijnlijke reflectie van de huidige ideologie van vele mensen. Ze generaliseren een "terroristische actie" (wat helemaal geen terroristische actie is, maar domweg een ongelukje) door alle mensen in dat gebied als terroristen te beschouwen. Terwijl Cate in gezondheid achteruit blijft gaan zitten zij alleen maar te zeuren dat ze snel moeten vertrekken, zelfs zonder Brad & Cate omdat ze bang zijn dat hen iets aangedaan wordt door de plaatselijke bevolking. (Wat dus weer valse vooroordelen blijken).

Het mooiste van deze verhaallijn vind ik dan misschien ook wel het moment dat ze opgehaald worden door de helicopter. De gids, die brad en cate continu heeft bijgestaan weigert geld aan te nemen voor zijn hulp. Als wij mensen nou eens wat objectiever naar andere mensen zouden kijken.

Dan nu de verhaallijn die op mij ook het meeste indruk maakte. Het doofstomme aziatische meisje. Het verband tussen deze persoon en de rest van de film is letterlijk gezien best wel ver gezocht. De dochter van een man die een geweer weg heeft gegeven waarmee iemand uiteindelijk mee neergeschoten wordt.

Dat is denkelijk ook het punt van Rosicky, en ik quote hem hier even:

Ik zou hier begrip voor hebben als Babel een oppervlakkige film zou zijn. Dat is Babel totaal niet. Je moet het letterlijke verband van het meisje negeren en kijken naar de figuurlijke betekenis. Dit komt ook allemaal weer terug bij vooroordelen/onbegrip. Zij wil zo graag als een normaal tienermeisje gezien worden, maar op het moment dat andere weten dat ze doofstom is, is dat begrip al gauw afgelopen.

Dit wordt dus heel erg goed duidelijk gemaakt bij de scene waarin een jongen op haar afstapt, dan doorkrijgt dat ze doof is, dan wegloopt en begint te lachen bij zijn vrienden over hoe beschamend dat we niet was. Ze is geen gelijke voor mensen die wel over een hoorvermogen beschikken.

De scene in de disco is daarbij ook prachtig gedaan, ik kon me erg goed inleven in haar situatie door de muziek die ze in haar visie eruit hadden geknipt. Ze zag andere mensen dansen op de muziek, om erbij te horen ging ze zelf ook meedoen, terwijl ze werkelijk geen idee had waar ze op danste.

Niet te vergeten het continu seksueel contact zoekende van het meisje. Eerst met de tandarts en later met de agent. Alleen maar om erbij te horen, alleen maar om geaccepteerd te worden.

Mijn eigen visie op het geweer is dat vader en dochter de schande van de zelfmoord met het geweer niet aankonden. De vader gaf het geweer waarmee zelfmoord gepleegd is weg om die herrinering kwijt te zijn. Dochter vertelde aan de politieagenten dat haar moeder van het balkon was gesprongen. Het was het verdringen van de echte werkelijkheid omdat daar misschien geen begrip voor opgebracht zou kunnen worden.

Dit valt natuurlijk wel aan te vallen met het feit dat de vader alsnog tegen de agent zegt dat zijn vrouw zichzelf doodgeschoten heeft.
Maarja, dat is voor iedereen een eigen intrepretatie.

De toren van Babel is natuurlijk een goede metafoor, deze hele film draait om onbegrip voor elkaar. God strafte de bouwers van de toren van babel door hen allemaal verschillende talen te geven, waardoor mensen elkaar niet meer begrepen. Dat is heel erg duidelijk het hoofd thema in deze film.

Over het algemeen is dit gewoon een geweldige film, die mij twee keer op dezelfde manier heeft kunnen raken.
Het is een reflectie op de huidige vooroordelen, een pijnlijke reflectie.

Heel erg mooi in beeld gebracht en een sublieme soundtrack.

Een welverdiende 4.5*!

Oke, dit is natuurlijk een film met een niveau van lik-me-vestje, toch kan ik hier echt enorm van genieten, dit zijn echt van die films die om 2 uur in de ochtend getoond worden op de tv, voor de minkukels die dan wakker zijn en zich vervelen, om hun ook nog wat amusement aan te bieden.

Daarbij moet ik wel zeggen dat ik in deze film ( in tegenstelling tot een paar andere delen die ik van mijn 8-dvdbox heb gezien ) wel nog wat geniale stukken bevat ( en dit keer niet omdat ze enorm grappig zijn).. Zoals de scene in de bar, waar zijn toekomstige maat aan het bluffen is tijdens een kaartspel, en om de boel af te leiden en op te lichten het gevecht begint met Don

Overigens had ik het einde ook niet verwacht, dus dan kan ik toch nog een 2.5* geven aan deze film.

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom

Mijn tweede Ki-Duk Kim, welke heel veel indruk op mij heeft gemaakt.

We worden meegenomen in de wereld van 2 monniken die op een magische plaats wonen. Bij de eerste beelden van deze omgeving had ik al ongeveer een brok in mijn keel, de rust en stilte greep mij echt enorm aan.

Aan de hand van de seizoenen zien wij hoe het leven van deze monniken drastisch verandert. De jongere monnik leert het leven ervaren en kennen en de oudere monnik komt dichter bij het 'niets'.
Elk seizoen in deze film is gewoon van toegevoegde waarde, niets is overbodig.Die jaarverschuivingen tussen de seizoenen door waren overigens ook erg mooi gedaan.

In de lente krijgt de jonge monnik een lesje in gerechtigheid
In de zomer wijkt de jonge monnik van het pad des geluk af en leert lust kennen.
In de herfst zien wij hoe de jonge monnik leert weer in het gelukspad te treden en innerlijke rust te vinden en eindigt de meester zijn leven
In de winter zien we hoe de jonge monnik de weg des meesters betreed en daarvoor een aantal beproevingen moet ondergaan. Ook wordt hier de nieuwe leerling naar de tempel gebracht.
In de 2e lente zien we eigenlijk hoe de cyclus des leven opnieuw begint.


Ieder jaargetijde bracht me bijna tranen in de ogen. Vooral de zomer is dus erg mooi, wanneer je ziet dat de jonge monnik eigenlijk zijn geloof wil volhouden, maar persee moet toegeven aan zijn lust.
Lust awakens the desire to possess. And that awakens the intent to murder

Dit was een van de wijsheden die de meester ons verschafte, geweldige wijsheden.

Vandaag voerde ik een gesprek met mijn filosofiedocent, die erg veel weet over de aziatische filosofie. Ik heb met de vraag rondgelopen waarvoor die deuren (zonder muren) dienden, en waarom de meester op deze manier afscheid nam van het leven.

Ik kreeg een erg verhelderend antwoord:
Alles draait om verlichting, iets dat je bij het Zen-Boeddhisme in een klap opeens hebt. Het gaat niet in gelijdelijke vorming, maar op een gegeven moment, na jarenlange training, vallen opeens de puzzelstukjes op zijn plaats. Die deuren schijnen ervoor te zijn omdat je persee ergens moet zijn om verlicht te kunnen worden. Je moet persee ergens doorheen, je moet eigenlijk de open wereld ingaan, dit door middel van die deur.

Over het einde van de Meester werd me verteld: Als een Zen-Buddhist eenmaal verlicht is kan hij een Zen-Meester worden. De meester is dus al een hele tijd verlicht. Als eigen invulling aan het feit dat hij niet meteen van de wereld verdwenen is heb ik gegeven dat het misschien wel een verplichting/ritueel is dat je persee een pupil opleid. In ieder geval over de zelfmoord:
Hij plakt al zijn zintuigen af omdat zijn zintuigen hem niets meer te bieden hebben, hij is verlicht dus alles is eigenlijk niets voor hem. In feite verbrand hij ook helemaal niet, omdat hij zelf ook 'niets' is geworden

Ik heb echt zwaar genoten van deze film en ik zou willen dat ik die plaats altijd vast kon houden.

Een meesterwerk van Ki-Duk Kim die na de verheldering van vandaag de laatste halve ster erbij krijgt wat erin resulteert dat deze film de maximale score haalt!

5*!

Confrontatie

Heb Un Buda gezien tijdens een boeddhistisch filmfestival. Het plot sprak me erg aan en ik ben uiteindelijk ook niet teleurgesteld in het resultaat.

Je word geconfronteerd met de twee verschillende werelden, twee verschillende gedachtengangen. De westerse filosofie die uitgaat van het kennen en weten, eigenlijk het pure leren op het gebied van kennis. De oosterse filosofie daarentegen draait heel erg om het uitoefenen. Je moet continu oefenen, continu bezig zijn, actief deelnemen in het geloof.

Wat ik wel erg jammer vond was dat suggestieve gedoe met "schoonmoeder" van Tomas. Hier word weer een beetje de les gelezen dat westerlingen niet open staan/ misschien wel neerkijken op "vreemde" religies en gedachten. Het was gewoon vervelend en dit deed de film niet veel goeds. Het was totaal overbodig.

Waar in het begin de Zen-meester een soort van 'farce' lijkt te zijn word dat gelukkig naar het einde toe rechtgezet. Dit resulteert er dan in dat dit toch wel een erg mooi en fijn filmpje is, dat mijn interesse in het boeddhisme tot een verder niveau laat stijgen.

Vanochtend C’est Déjà l'Été gezien op het MadeInEurope Filmfestival.

C’est Déjà l'Été moet je eigenlijk meer zien als een documentaire.
In deze film wordt een prachtige schets gegeven van het algemene, simpele leven van mensen in 'arbeiders'-gebied. De locatie is goed uitgezocht, het sfeertje wordt in mijn optiek goed naar de kijker overgebracht.

Dan denk ik naar een productie te kijken die soortgelijk is aan producties van de gebroeders Dardenne, maar nee, dit tipt er niet aan.

C’est Déjà l'Été is in mijn ogen te Cliche, te voorspelbaar. Daarbij komt ook kijken dat ik de personages niet goed genoeg belicht vond, niet goed genoeg uitgewerkt.
Al met al is het wel een aardig filmpje, menigeen zal dit toch wel zien als een pijnlijke confrontatie met het leven van vele 'simpele' arbeiders.

Getwijfeld tussen 3* en 3.5*, uiteindelijk maar voor 3* gekozen.

Werd echt betoverd door de muziek in de film, toch spijtig van het laatste nummer, hadden ze toch beter kunnen weglaten, paste niet in het plaatje vond ik. De stijl die gehanteerd word is ook wel te pruimen maar voorderest heeft de film niet veel om het lijf.

De boodschap die de film quasi probeert over te brengen vond ik op enkele moment over the top en werd dus te dik aangezet. Tevens was het een totaal niet origineel concept.

Een nette voldoende aangezien het me wel boeide en het een fijn filmpje was.

Gemengde Gevoelens

Elephant stond echt al heel lang op mijn lijstje en heb deze vorige week dan ook niet gemist toen hij eindelijk eens op tv kwam.

Van Sant laat in deze film duidelijk zien dat hij goed heeft leren knutselen vroeger, de manier en de volgorde van de scenes zijn echt gaaf gedaan. (Denk dan vooral aan de ene scene die 3x opnieuw getoond word)

Ik miste wel een band met de personages, en daar ging het voor mij ook een beetje mis met deze film. Misschien dat ik met de verkeerde verwachtingen ben gaan kijken, maar dit kwam op mij toch echt over als een emotieloze film.

Er is dan ook eigenlijk geen hoofdpersonage te noemen in de film, je kunt het beter de hoofddag noemen, het gaat immers om de band met die bewuste dag dat twee jongens teruggeven aan de wereld wat de wereld hen gegeven heeft.

Dat gehele verhaal rondom de jongen met zijn dronken vader vond ik dan ook vrijwel overbodig, als Van Sant toch de nadruk wilde leggen op die bepaalde dag.

Qua stijl en onderwerp zeer te spreken, qua uitvoering van de personages totaal niet. Blijft steken op een kleine voldoende.

*De film heb ik dus een weekje laten rusten maar het is niet echt blijven hangen in mijn hoofd.

The last memory of a dieing person is the first memory of his new life

The Elephant King heeft me werkelijk verbaasd. Tot vandaag nog maar 1 geplaatste stem op MovieMeter en daarbij ook 'weinig' te vinden op het internet-medium. Toch sprak het verhaal me aan en ik tref mij zeer gelukkig dat ik deze prachtige film heb gezien.

Ook in deze film is er weer een soort paradox terug te vinden. Je hebt de ietwat 'autistische', niet sociale, jongen en zijn totaal tegenovergestelde, losbandig levende, broer. Wanneer deze eerste zijn broer laat overkomen naar Thailand, waar hij een lustig bestaan heeft, lijkt dit een positief effect te hebben. Op langere termijn zal dit dan ook weer in iets negatiefs uitmonden.

Wat maakt deze film zo speciaal tegenover andere films in dit genre? The Elephant King is geen zoetsappig verhaaltje a la 'boy meets girl'. Nee, het is een reflectie van een maatschappij waar wij ons misschien als westerlingen nog niet helemaal bewust van zijn. Je wordt in het leven van een rijke westerling in een onderontwikkeld land gezogen. Tevens dacht ik de verwachte climax te krijgen; Meisje verzet haar ideeen en valt toch voor deze sullige jongen. Maar nee, het loopt gewoon op de meest realistische wijze af wat mij een gevoel van bevestiging gaf.

Niet alles is zo rooskleurig als het lijkt

4.5*

Wat een smakeloze troep

Heb werkelijk geen enkele lachspier kunnen vertrekken met dit gedrocht. Evan Almighty bezit werkelijk in geen enkel opzicht orignele grappen of hilarische situaties die er echt toe doen. Bovendien zit er echt gewoon veels te veel vervelende herhaling in de film en is het weer te zoetsappig voor worden. De bad guy krijgt op het einde zijn pakkie slaag, alles komt weer helemaal goed met zijn gezin ... komop, hoe standaard kan het?

Waar in Bruce Almighty het onderwerp nog wel te pruimen was was het hier enkel de ark die hij moest bouwen. Dit bouwen zorgde ook alleen weer voor over-the-top situaties die me echt lieten janken.

& dat dansje hebben we nou ook wel gezien na 2 keer.

If you're gonna cuss with somebody, you're not gonna cuss with me, you little cuss!

Fantastic Mr. Fox was voor mij een totaal onbekend verhaal omdat ik nooit het boek van Roald Dahl heb aangeraakt. Deze heb ik dan ook op aanraden van iemand anders bekeken.

Het is geweldig om te zien dat er toch nog enig oog is voor de oude stijl der animatie. Het lijkt dan soms als geheel niet echt diep uitgewerkt te zijn, maar als je dan ziet hoe de kleine details aan het licht worden gebracht. (De huidhaartjes, gezichtsuitdrukkingen), erg fijn en precies uitgewerkt.

Dan is het ook meteen te zeggen dat Mr. Fox echt geen film is voor de kleine rakkers. Het type humor en de morele boodschap die erin zitten hebben relatief zo'n zware druk op de film dat ik het zelf niet geschikt vind voor de kleintjes.

De morele boodschappen die in deze film gewikkeld zitten zijn niet echt origineel, eerder standaard. but who cares? Wes Anderson laat wel even zien dat je op een schijnbaar simpele manier toch een aantal dringende zaken aan bod kan bengen. (Denk aan: verantwoordelijkheid, spijt, vergiffenis en jaloezie)

Als ik dan ook nog zie dat een van mijn persoonlijke helden een rolletje heeft in deze film dan verschijnt er een brede glimlach op mijn gezicht. Hulde aan Jarvis Cocker

Fantastic Mr. Fox is geen waar meesterwerk maar dat is in mijn optiek het streven ook niet.

Het is een waar feest der herkenning!

Nou hier krijg ik dus echt acuut Diarree van:

90% van de berichten over de film is gewoon puur geneuzel over het budget van deze film. Who cares about the budget ->

Ik heb deze film zojuist gezien en ik heb me verbaasd hoe 'strak' de film in elkaar zat. De scenes werden erg krachtig naar voren gebracht, de effecten waren in mijn optiek erg goed.

Op het moment dat we het acteerwerk gaan bespreken:

Acteerwerk is maar relatief; Natuurlijk hebben we vele malen betere acteeprestaties gezien in een film, maar wat is het verband tussen dat gegeven feit en deze acteurs? Nee, die is er eigenlijk niet. Ik vind zelf namelijk dat als hiervoor grote/bekende acteurs uit de kast waren getrokken deze film helemaal geflopt had. Dan was het bijna zo'n 'wannabe' kaskraker geweest. De charme zat juist in het kleinschalige, in de niet geperfectioneerde scenes.

De boodschap in de film is niet echt uitzonderlijk, maar wordt wel goed weergegeven.

Het is geen meestwerk, maar dat kan hiermee het streven ook niet geweest zijn.

4*

Dynamisch Festijn

De eerste film die ik zie van Ghobadi en dit smaakt toch zeker naar meer. De uiterst realistische setting gecombineerd met het feit dat er geen stempel op de film gedrukt word is echt een zwaar pluspunt.

Nobody Knows About Persian Cats is een film die zo snel voor je ogen flitst dat je achteraf eigenlijk niet weet wat je gezien hebt.Qua dynamiek heb ik volgensmij nog nooit een film gezien die zo "strak" in elkaar zit. De combinatie verhaal/liedjes is perfect en het ene overheerst het andere niet. Het is in feite een gave samensmelting.

Het mooiste vond ik waarschijnlijk het moment dat die vrouw zegt dat ze van Indierock houd, van 50 cent, madonna etc. Het geeft op een humoristische wijze toch wel een realistisch beeld.

De muziek sprak me overigens ook erg aan, vooral het nummer 'Human Jungle' ligt echt fijn in de oren.

Daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat ik toch echt een zwak heb voor die Negar, wat een beeldschone Iraanse is dat zeg

Als gevolg van Aimee Mann die weer eens door mijn luidsprekers giert, heb ik toch maar besloten om eens een stuk over Magnolia te schrijven.

Magnolia is namelijk een heel aparte film. Het onderscheid zich van andere films o.a. op het gebied van Thematiek, de mozaik-stijl die deze film bezit (In die tijd was er naar mijn weten nog geen film die deze film op dat gebied evenaarde), niet te vergeten: De sublieme soundtrack.

De openingscene was echt onbeschrijfelijk geniaal. 3 verhalen die zo enorm toevallig zijn, dat het gewoon niet voor te stellen valt. Hier komt al meteen de thematiek naar voren: Wat is toeval eigenlijk? (Overigens vond ik vergiffenis, tegenstrijdigeheden en rechtvaardiging) ook een wezenlijke rol spelen, maar die kwamen later in de film pas aan bod)
Dit vond ik toch wel de mooiste, en die heb ik even gekopieerd:

.A 17-year-old boy, Sydney Barringer, attempts suicide by jumping off the roof of his apartment building; this attempt became a "successful homicide" when he was accidentally shot by his mother (Miriam Margolyes) as he fell past his own apartment window. His parents regularly argued and threatened each other with a shotgun that was normally kept unloaded. Unbeknownst to them, Sydney had loaded the gun a few days earlier hoping they would make good on their threats to kill one another. As a result, he unwittingly became an accomplice in his own murder. The irony is that a newly installed protective netting for window washers on the building's exterior below their apartment would have saved his life if he had not been hit by the shotgun blast that he himself had loaded.

Door deze sterke opening zat ik eigenlijk meteen in de film. Vervolgens start de kennismaking met het eerste personage, als ik me het nog goed herriner, was dit de Police Officer Jim Kurring. De andere personages die daarop volgen zijn dan:

- Former TV producer Earl Partridge
- Nurse Phil Parma
- The wife of Earl Partridge, Linda
- The author of 'Seduce And Destroy' Frank Mackey
- Cocaine Addict, daughter of Jimmy Gator, Claudia Gator
- Gameshow Host Jimmy Gator
- Wizkid Stanley Spector and his neglectful father Rick Spector
- A former wizkid, Donnie Smith

Ondanks sommige familierelaties binnen deze personages, lijken de verbanden nogal stug. Maarja, wat is toeval? Al deze mensen staan uiteindelijk in verband met elkaar. Letterlijk of Figuurlijk.

Ik zal bij elk personage mijn visie geven en/of de verbanden aangeven die ik er zelf gevonden heb.

Police officer Jim Kurring:
is een heel mooi voorbeeld van tegenstrijdigheid; De vieze woorden van een klein jongentje dat rapt vind hij niet gepast. Maar wanneer deze agent een date heeft met een vrouw, die ook wat "vieze woorden" eruit floept, vind hij dit helemaal geen probleem.

Earl Partridge & Linda Partridge:
Ik neem deze samen omdat ik dat zelf makkelijker uit te leggen vind.
Earl Partridge nadert het einde van zijn leven met het verzoek aan zijn nurse om zijn zoon te vinden. Wat eigenlijk al vrij eenvoudig te concluderen is uit de setting is dat Linda met Earl getrouwd is voor het geld. Zij is zelf een schone jonge vrouw, die getrouwd is met een stokoude man. (In de huidge maatschappij betekent dat maar een ding). Het mooie aan deze verhaallijn is dat Linda nooit van Earl hield, maar nu hij stervende is, ze echt de gevoelens voelt aanwakkeren. Ze voelt zich schuldig over het feit dat ze getrouwd is met hem voor het geld en tegelijkertijd allemaal andere mannen had. De tegenstrijdigheid hierin wordt pas later duidelijk namenlijk: Als Earl aan Phil opbiecht dat hij zelf ook allemaal buitenechtenlijke relaties heeft gehad, zonder dat Linda daar weet van heeft. Linda voelt zich dus schuldig over onrecht dat haar zelf ook is aangedaan. Hier komt duidelijk een stuk rechtvaardiging en vergiffenis in voor. (in mijn optiek)

Nurse Phil Parma:
Deze persoon had niet heel veel te bieden naast het luisterend oor zijn van Earl en de persoon die Frank Mackey (De zoon van Earl zou vinden).

Frank Mackey (Author of Seduce & Destroy)
Dit was een zeer interessant personage (Heel erg sterk gespeeld door Cruise)! Hier zijn ook weer tegenstrijdigheden te ontdekken. Frank Mackey zit in zijn praatsessies vele mannen te leren hoe ze de ene na de andere vrouw kunnen verslinden. In zijn sessies plaatst hij vrouwen in het vakje 'bezit'. Later, als Frank bij zijn vader komt wordt hij hartstikke boos op hem. Hij wilde eigenlijk niets met zijn vader te maken hebben, nadat hij hem en zijn moeder had verlaten. Wat rechtvaardigt deze haat jegens zijn vader? Hij is zelf nu de grondlegger voor vele mannen die vrouwen hetzelfde aan zullen doen. Hij is zelf geen spat beter? Heel erg duidelijke tegenstrijdigheden.

Claudia Gator:
Over claudia is in mijn optiek niet veel te vertellen. Vergiffenis komt wel terug bij haar; ze kan haar vader niet vergeven voor wat hij haar vroeger had aangedaan. Overigens houdt ze de schijn op tegenover politieagent Jim.

Jimmy Gator:
Deze man zit duidelijk met zichzelf in de knoop. Hij heeft geen contact meer met zijn dochter wat hem van binnen kapot maakt. Hij is niet eerlijk geweest en zal de consequenties moeten dragen. Hij is stervende en zijn dochter weigert hem te vergeven. In verloop van het verhaal maakt hij ook aan zijn vrouw duidelijk wat hij ooit met de dochter heeft gedaan. Deze is totaal overdondert en verlaat hem zodat hij in zijn eentje zal sterven. De punten vergiffenis en rechtvaardiging kwamen hier duidelijk naar voren. Hij kon niet vergeven worden, want wat hij heeft gedaan is niet te vergeven. Daarom is het eigenlijk ook gerechtvaardigd dat hij in zijn eentje zal moeten sterven. Hij heeft dit verdient.

Stanley Spector:
Deze hoogbegaafde jongen zit vast in het web van zijn vader. Hij moet continu aan een spelshow mee doen van zijn vader, die hier zelf alleen maar beter van wordt. Hij is veruit de slimste en is gedwongen om altijd maar te leren. Hij wordt niet meer als kind gezien maar alleen als een manier om geld te verdienen. De rechtvaardiging zit als het aan mij ligt erin op het moment dat hij in zijn broek piest. Hij heeft nu zoveel schaamte dat hij niets meer kan antwoorden en dus verliezen ze. (De schuld ligt bij de mensen die geld verdienen aan hem, hij mocht niet naar de wc gaan terwijl hij nodig moest, gerechtvaardigd is het dus dat zij hun zin niet krijgen)

Donnie Smith:
Eigenlijk is dit het trieste verlengde van Stanley Spector. Ikzelf vond dit het meest interessante personage. Deze wizkid is ook opgelicht door zijn ouders, en nu hij een volwassen man is, is het een man die gefaald heeft in het leven. Hij raakt zijn baan kwijt en besluit dan het geld van zijn voormalig baas te stelen. Nadat hij dit gedaan heeft komt hij terwijl hij wegrijdt tot besef dat hij fout bezig is. Wat rechtvaardigt het geld stelen? Hij is zelf bestolen en daarom zou hij nu ook geld van anderen mogen stelen? Op dat moment beseft hij dat hij fout is, en zet zijn fout recht. De scene in de bar was trouwens geweldig. (o.a. door het geweldige 'Goodbye Stranger' van Supertramp)

De kikkerregen

Ik merk dat sommige mensen deze film aanvallen op dit stuk van de film. De hoofdlijn van deze film is dat al deze verschillende mensen, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, toch met elkaar in verband staan. Dat is toch hartstikke toeval? Dit toeval wordt even benadrukt door de grenzen te verleggen. De kikkerregen is iets wat niet mogelijk is, of in ieder geval niet mogelijk lijkt. Het doelt er in mijn optiek dus op dat wat echt onmogelijk lijkt, toch echt mogelijk is. (Wat in de openingscene ook al naar voren wordt gebracht)

Waar ik nog apart even over nagedacht heb is het moment dat Politieagent Jim ziet dat Donnie op een gebouw aan het klimmen is. Jim veronderstelt dat Donnie aan het stelen is, terwijl Donnie juist het geld terug aan het brengen is. Op het moment dat Jim het ziet draait hij om met zijn auto, om daar dus naar toe te rijden. Maar precies op het moment dat hij met zijn stuur draait valt de eerste kikker, op het raam van de auto. Ik dacht eerst dat dit eigenlijk betekende dat het toeval wilde dat Jim Donnie niet op zou pakken. (Omdat dit niet rechtvaardig zou zijn tegenover Donnie).

Ik heb deze in het filmhuis mogen zien in een eenmalige voorstelling. Magnolia heeft in alle opzichten mijn verwachtigen overtroffen. De geweldige soundtrack van Aimee Mann resulteerde erin dat iedereen tijdens de film, maar ook nog tijdens de aftiteling heeft genoten.

Zoals ik volgensmij al eerder heb vermeld:

Magnolia was een lesje in Toeval, Rechtvaardiging, Samenloop van omstandigheden en ten slotte vergiffenis.

Een lesje dat als het aan mij ligt de volle score verdient!

Interessant

Waar Meet Joe Black in mijn optiek toch een redelijk moeilijke start lijkt te hebben word dit naar het einde toe toch ruim gecompenseerd.

Brad Pitt speelt naar mijn idee toch wel een erg fijne 'wereldvreemde' dood, soms iets over-the-top, maar daar heb ik me niet aan gestoord. Van Anthony Hopkins had ik nog niet veel werk gezien maar ik moet zeggen dat dit niet verkeerd was, niet heel speciaal, niet heel slecht.

Ook vond ik het wel mooi dat deze film me toch een aantal keer op het verkeerde been heeft gezet:

- Eerst dacht ik dat Drew meegenomen zou worden de dood in, omdat hij nou eenmaal een soort van eikel was

- Vervolgens dacht ik dat alsnog zijn dochter mee zou gaan, zodat het romantische plaatje compleet was en hij eindelijk voor zijn andere dochter de vader kon zijn die hij nooit geweest was, een soort van eind goed al goed.

Maar beiden scenario's kwamen niet tot uitwerking in de film, wat mij toch wel goed dunkte

Overigens wil ik nog even aandacht vragen voor het mooie woordgebruik in deze film. Een groot aantal mensen nijgt dit toch te negeren door het makkelijk lezen van de ondertiteling maar ik wil hier even een gave zin citeren:

You cannot unscramble scrambled eggs.

3.5* voor een film die toch wel wist te boeien maar nergens echt de hoogte in ging.

Eenmaal uitgepakt blijft niets over

Reservoir Dogs zag ik vandaag voor een luttele 3 euro liggen bij een muziekzaakje (met enkele dvd's), kwestie van niet denken, gewoon doen.

Vandaag dan ook maar meteen en het wist me niet te bekoren. Tarantino levert hier een werk dat qua opbouw zeer interessant in elkaar zit, over de acteeprestaties valt ook niet te klagen.

Aan het einde van de film had ik echter zo'n tegenstrijdig gevoel, ik heb het idee dat ik naar een stompzinnig verhaal heb zitten kijken. De verhaallijn bevat echt zeer weinig interessante aspecten, de kunst in deze film is dan ook echt de manier waarop Tarantino deze aspecten aan bod heeft gebracht.

Het enige wat we te zien krijgen is hoe een aantal van deze aardige heren terecht is gekomen in de huidige situatie en hoe het op gaat lopen tot een totaal cliche-matig einde, dat vind ik toch wel zonde.

Meer dan 2* kan ik niet geven voor deze vorm van gebakken lucht.

Gisternacht het laatste deel van The Stand gekeken en ik zit een beetje met gemengde gevoelens. Heb me eigenlijk geen enkele minuut moeten vervelen met deze miniserie. De acteurs/actrices speelden toch wel redelijk goed, het verhaal lag opzich wel prettig op de geest.

Vooraf had ik al een aantal keer gelezen dat je dus echt op een anti-climax afgaat en ook ik denk daar niet anders over. In feite vond ik het einde gewoon belachelijk, raakte echt kant nog wal.

Die Randal Flagg is trouwens wel echt the opposite of een eng/slecht monster. Zijn transformaties raakten eerder mijn lachspier dan dat ik er ook maar enige rillingen van kreeg.

Al met al is dit gewoon een klassieker waarvan ik toch wel vind dat je hem gezien moet hebben.

Een zesje omdat ik het niet slecht, maar ook niet echt heel sterk vind.

Paradox

Three seasons omvat het volgende onderwerp: De levens van verschillende mensen in een maatschappij die steeds meer verwesterd raakt. Het knappe aan deze film is toch wel het feit dat ze het simpele leven niet in overdaad aan dramatiek hebben aangevoerd, maar in een uiterst realistische setting.

Het leven verliest haar puurheid door deze verandering, alleen de authentieke inwoners kunnen deze puurheid nog ervaren omdat ze daar nog toe reiken. (Denk aan de plastic bloemen versus de echte bloemen).

De scene aan de grote eettafel vind ik zelf het sterkst. De manier waarop 'vader' in zijn fantasiewereldje geconfronteerd wordt met de werkelijkheid vond ik erg sterk.

De beelden van het tempeltje temidden van de lotusbloemen was ook echt genieten.

Verdiende 4* voor Three Seasons, het mist misschien een verdieping in de personages maar de andere aspecten van deze film werken dat naar de achtergrond.