Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh (2009)

Prachtige inkijk in verrassend levendige underground scene van Teheran. Bijzonder om de zien dat de drang naar individualiteit en creativiteit jongeren tot grote risicos drijft in een totalitair reiligieus regime. Natuurlijk en totaal geloofwaardig verhaal, want regisseur gebruikt muzikanten die grotendeels zichzelf spelen vermoed ik. Hier en daar blijft dit docudrama hangen in een te voorspelbare vormstijl van verhaal afgewisseld met muziekclipachtige scenes.

Wat een heerlijke film was dit zeg!!

Heb er echt van genoten en is een echte aanrader voor zij die zijn geintressert in de undergound- scene van Iran.

Gaat dat zien!!

vond het echt helemaal niks als film, matig verhaal afgewisseld met slechte videoclips? Hoofdpersonages konden me maar weinig interesseren alleen de beste man die paspoorten zou regelen kwam goed uit de verf. Ik snap het belang van de film wel maar ja dat maakt het er niet beter op.

Dynamisch Festijn

De eerste film die ik zie van Ghobadi en dit smaakt toch zeker naar meer. De uiterst realistische setting gecombineerd met het feit dat er geen stempel op de film gedrukt word is echt een zwaar pluspunt.

Nobody Knows About Persian Cats is een film die zo snel voor je ogen flitst dat je achteraf eigenlijk niet weet wat je gezien hebt.Qua dynamiek heb ik volgensmij nog nooit een film gezien die zo "strak" in elkaar zit. De combinatie verhaal/liedjes is perfect en het ene overheerst het andere niet. Het is in feite een gave samensmelting.

Het mooiste vond ik waarschijnlijk het moment dat die vrouw zegt dat ze van Indierock houd, van 50 cent, madonna etc. Het geeft op een humoristische wijze toch wel een realistisch beeld.

De muziek sprak me overigens ook erg aan, vooral het nummer 'Human Jungle' ligt echt fijn in de oren.

Daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat ik toch echt een zwak heb voor die Negar, wat een beeldschone Iraanse is dat zeg

De soundtrack is echt héérlijk.

Vooral deze twee nummers( klik, klik) bevatten een schitterende, voelbare, melancholische feeling.

Klinkt inderdaad allemaal gewoon fantastisch, zelfs Hichkas (rap) kon mij bekoren terwijl ik daar normaal gesproken een afschuwelijke hekel aan heb

Ik snap echt niet waarom de film hier zo hoog krijgt.

De film steek naar mijn mening niet lekker in elkaar.

Ik vond hem erg saai, ik ben na anderhalf uur uit de zaal gelopen. Hij kon mij echt niet boeien. Alles wat zoooooo langdradig.

Alleen dat rapnummer vond ik wel vet.

(Hichkas - Ekhtelaf)

fijne muziek, verhaal eerlijk gezegd maar half gevolgd.

beelden ook af toe de moeite waard. Had eerlijk gezegd ook een veel minder westers beeld van Teheran verwacht....

Hmm, beetje dubbel gevoel hier. Aan de ene kant voelde veel scenes aan als herhaling op de voorafgaande. Aan de andere kant een mooie sfeerimpressie van Teheran en muziek, die ik erg kon waarderen!

Drie sterren!

Kan zowel de positieve als negatieve reviews wel begrijpen, maar vond dit zelf toch wel een onverwachts erg lekker filmpje!

Muzikaal echt ontzettend fijn (van metal tot hiphop tot blues tot traditionele muziek, allemaal prima) en de film heeft natuurlijk een heel groot deel van z'n charme te danken aan dat we Teheran nog nooit op deze manier gezien hebben. Integendeel zelfs. Lekker fris, jong en rebels.

Maar inderdaad, als film met verhaal moet je dit niet bekijken. Ik werd soms ook wel een beetje moe van die druktemaker die van hot naar loopt om mensen te bezoeken. Beetje chaotisch vaak.

Toch een dikke 3,5 met misschien meer to come! Dit soort muzikale films kun je namelijk gerust vaker zien en qua sfeer was het ook zeer in orde.

Tam!

Voor Iraanse begrippen zal de (underground) muziekscene in Teheran best hip en levendig zijn, maar ik vond het allemaal niet zo veel voorstellen op muziekgebied. Wel leuk om te zien hoe sommige jongeren wèl leven voor hun muziek en dwars tegen het autoritaire regime ingaan. En mijn respect daarvoor.

Helaas een film die blijft hangen bij een hoop sympathieke bedoelingen maar mij nooit helemaal wist te pakken, qua editing wel verzorgd al blijft het eigenlijk ook weer hangen bij een paar momenten. Vergeleken met een film van Boyle blijft er helemaal geen enkele schwung over. Het einde vond ik wel heel wrang. Het zet je toch aan het denken over hoe blij we hier wel niet mogen zijn dat wij vrijheid genieten. Een 3*

Mooie film, respect voor de jeugd die zich niet laat temmen door de regime Free Persia - IRAN

Als film (scenario / montage) compleet mislukt en moest dan ook hardop lachen bij de (zelf)moordscene(s) aan het einde van de film. Als documentaire had het gewoon zoiets moeten zijn zoals Fatih Akin's Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul. Regisseur Ghobadi had gewoon een (muziek)documentaire moeten maken van de underground muziek-scene van Iran (Teheran). Maar Ghobadi bedacht tussen het filmen door een aantal fictie-elementen en een scenario om het een en ander op te leuken (c.q. politieke statements).

1. Bijvoorbeeld het moment dat de hond uit de auto moet van de politie omdat het een onrein dier is. Probeert Ghobadi de belachelijkheid van de overheid en zijn regels hier aan de kaak te stellen? Zo ja, waarom loopt de hond een aantal scenes later gewoon weer rond. Ontkracht hij daarmee niet de eerdere scene met de hond en de politie?

2. Of de man die opgepakt wordt die voor de groep paspoorten en visums zou moeten maken / regelen.

3. Of het moment dat één van de hoofdrolspelers een politiekantoor binnenloopt en via een kiertje van de deur zijn vriend kan horen schreeuwen / huilen voor zijn recht. Sommige scenes zijn op dusdanige 'slechte wijze geënsceneerd dat je als kijker heen en weer wordt geslingerd tussen 'ongeloof' en 'hoe kan dit nu alweer in Iran'.

4. Dit is dan weer een goed voorbeeld om het krachtige, melancholische nummer rustig te monteren onder beelden van Teheran. Past ook perfect in de film omdat wij net als de hoodrolspelers kijken naar een band die eventueel kans maakt om in de rockband opgenomen te worden.

5. Maar in dezelfde film zitten ook deze tegenovergestelde montages. De een is verwerkt in de film en de ander is gewoon een videoclip. Merkwaardig?

Gek eigenlijk, Ghobadi gaat weg uit het Koerdische deel van Iran en gaat naar Teheran en maakt gelijk een voor mijn gevoel meer Iraanse film. Vergeleken met de twee films die ik hiervoor van 'm zag dan (Een Tijd voor Dronken Paarden en Turtles Can Fly). In de zin van de grenzen opzoeken tussen documentaire en fictie dan, want dit is voor een groot deel een geensceneerde documentaire. De hoofdrolspelers waren ten tijde van de film zelf hun vlucht naar London aan het voorbereiden. Toch is deze film wel anders dan Iraanse films die ook die grens opzoeken. De film is vooral veel minder bezig met vorm, daardoor is de film zowel levendig als onevenwichtig. Meer hart dan hoofd.

Ik vind 'm ook beter dan de andere twee, Ghobadi laat zijn neiging tot gemakkelijke stapeling van sentiment en ellende weg (op de enigszins twijfelachtige zelfmoord op het einde na dan) en pakt een veel minder zware toon zonder de serieuze kant van zijn thema kwijt te raken. Het fraaist is dat de film heel veel muziek in een context plaatst waardoor de muziek en die context beide aan diepte winnen. Feitelijk doet Ghobadi hetzelfde als de muzikanten doen, door deze illegaal gemaakte film kan hij in Iran niet meer werken. Zeker niet in de inmiddels nog een stuk slechtere situatie daar voor kritische filmmakers. Zijn komende film is dan ook in Turkije gemaakt.

Zeker geen perfecte film, maar wel voorlopig Ghobadi's sterkste. Ruim 3.5*

Bizar dit: 3voor12 - Drie Iraanse muzikanten vermoord in New York: ?We wilden ze naar Lowlands halen? - 3voor12.vpro.nl

Vreselijk.

Brok in de keel!

Iedereen weet inmiddels wel dat Iran misschien wel één van de onleefbaarste landen is ter wereld, waar persvrijheid, homoseksualiteit en emancipatie/feminisme uit den boze zijn, en dat harde straffen als zweepslagen en stenigingen anno 2015 nog steeds de orde van de dag zijn, maar met deze film worden we nog verder met de neus op de feiten gedrukt.

Muziek is een prima medicijn, en vooral vele teksten kunnen je zelfs helpen. Maar met de film Persian Cats krijgen we te zien dat bepaalde muziek net zo illegaal is als handelen van harddrugs. We volgen Ashkan en Negar, net uit de gevangenis ontslagen wegens het handelen van "verboden muziek", die de ziekelijke Iraanse cultuur meer dan zat zijn en een idee beramen om naar Europa te vluchten om daar verder te gaan met hun talenten. Een Paspoort hebben ze echter niet en ze zullen eerst naar soortgenoten in hun doelgroep moeten zoeken. Daarvoor dolen ze door de underground-scene van Teheran, en komen daar in aanraking met andere bandleden en de verdere wereld van de verboden muziek. Hier geeft de film ook voldoende aandacht aan, en het term Iraanse "indierock" lijkt ook een hele slechte combinatie te zijn als je ermee te koop loopt, niet zo vreemd, want de teksten berusten een hoop pijnpunten voor de primitieve geïndoctrineerde samenleving. Het opmerkelijkste vond ik toch wel die ene rapper,
die, wanneer hij over het vrouwenrecht begint, heel snel zijn woorden inslikt, en vervolgens de schuld bij de vrouwen neerlegd. Wat is dit? Ook zijn die twee oudjes, die een flinke ode aan Amerika hebben, en valse paspoorten aanmaken een prima aanwezigheid.

Die scene met Nadar in het politiebureau was echt supergeestig!

En verder... de film weet op een een of andere manier gewoon behoorlijk betoverend over te komen en een beetje hoop weg te geven tussen de meedogenloze maatschappij. Hoe zou het precies komen? Is het vanwege de vrij snelle montage? De enorme aanbod aan diversheid in de soundtracks? Dat Teheran hier toch wel op een manier wordt neergezet dat je erdoor bewonderd raakt en er zelf naartoe wilt gaan? Of vind ik Negar niet gewoon supercool omdat ze eigenlijk een "grote schande" is voor de samenleving?

Het einde was ook niet bepaald om vrolijk van te worden. En dat allemaal vanwege simpele muziek...

4,5*

Fijne situatieschets van de progressieve jeugd die droomt van een leven buiten het oerconservatieve Iran.

Een aanslepende zoektocht naar visa en paspoorten om het land uit te raken. Aanslepend, en helaas niet meeslepend, is ook de film. Er gebeurt net iets te weinig om deze semi-documentaire boeiend te kunnen houden. En de acteurs, tja..., is dat acteren, of is dat gewoon zichzelf proberen zijn bij het filmen ?

Leuk om te zien wat er bij deze Perzen broeit; maar niet direct het soort film waar ik ooit nog eens wil naar kijken. Tenzij misschien wanneer er daar toch echt een revolutie zal uitbreken.