Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh (2009)

Dynamisch Festijn

De eerste film die ik zie van Ghobadi en dit smaakt toch zeker naar meer. De uiterst realistische setting gecombineerd met het feit dat er geen stempel op de film gedrukt word is echt een zwaar pluspunt.

Nobody Knows About Persian Cats is een film die zo snel voor je ogen flitst dat je achteraf eigenlijk niet weet wat je gezien hebt.Qua dynamiek heb ik volgensmij nog nooit een film gezien die zo "strak" in elkaar zit. De combinatie verhaal/liedjes is perfect en het ene overheerst het andere niet. Het is in feite een gave samensmelting.

Het mooiste vond ik waarschijnlijk het moment dat die vrouw zegt dat ze van Indierock houd, van 50 cent, madonna etc. Het geeft op een humoristische wijze toch wel een realistisch beeld.

De muziek sprak me overigens ook erg aan, vooral het nummer 'Human Jungle' ligt echt fijn in de oren.

Daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat ik toch echt een zwak heb voor die Negar, wat een beeldschone Iraanse is dat zeg

Kan zowel de positieve als negatieve reviews wel begrijpen, maar vond dit zelf toch wel een onverwachts erg lekker filmpje!

Muzikaal echt ontzettend fijn (van metal tot hiphop tot blues tot traditionele muziek, allemaal prima) en de film heeft natuurlijk een heel groot deel van z'n charme te danken aan dat we Teheran nog nooit op deze manier gezien hebben. Integendeel zelfs. Lekker fris, jong en rebels.

Maar inderdaad, als film met verhaal moet je dit niet bekijken. Ik werd soms ook wel een beetje moe van die druktemaker die van hot naar loopt om mensen te bezoeken. Beetje chaotisch vaak.

Toch een dikke 3,5 met misschien meer to come! Dit soort muzikale films kun je namelijk gerust vaker zien en qua sfeer was het ook zeer in orde.

Tam!

Voor Iraanse begrippen zal de (underground) muziekscene in Teheran best hip en levendig zijn, maar ik vond het allemaal niet zo veel voorstellen op muziekgebied. Wel leuk om te zien hoe sommige jongeren wèl leven voor hun muziek en dwars tegen het autoritaire regime ingaan. En mijn respect daarvoor.

Helaas een film die blijft hangen bij een hoop sympathieke bedoelingen maar mij nooit helemaal wist te pakken, qua editing wel verzorgd al blijft het eigenlijk ook weer hangen bij een paar momenten. Vergeleken met een film van Boyle blijft er helemaal geen enkele schwung over. Het einde vond ik wel heel wrang. Het zet je toch aan het denken over hoe blij we hier wel niet mogen zijn dat wij vrijheid genieten. Een 3*

Gek eigenlijk, Ghobadi gaat weg uit het Koerdische deel van Iran en gaat naar Teheran en maakt gelijk een voor mijn gevoel meer Iraanse film. Vergeleken met de twee films die ik hiervoor van 'm zag dan (Een Tijd voor Dronken Paarden en Turtles Can Fly). In de zin van de grenzen opzoeken tussen documentaire en fictie dan, want dit is voor een groot deel een geensceneerde documentaire. De hoofdrolspelers waren ten tijde van de film zelf hun vlucht naar London aan het voorbereiden. Toch is deze film wel anders dan Iraanse films die ook die grens opzoeken. De film is vooral veel minder bezig met vorm, daardoor is de film zowel levendig als onevenwichtig. Meer hart dan hoofd.

Ik vind 'm ook beter dan de andere twee, Ghobadi laat zijn neiging tot gemakkelijke stapeling van sentiment en ellende weg (op de enigszins twijfelachtige zelfmoord op het einde na dan) en pakt een veel minder zware toon zonder de serieuze kant van zijn thema kwijt te raken. Het fraaist is dat de film heel veel muziek in een context plaatst waardoor de muziek en die context beide aan diepte winnen. Feitelijk doet Ghobadi hetzelfde als de muzikanten doen, door deze illegaal gemaakte film kan hij in Iran niet meer werken. Zeker niet in de inmiddels nog een stuk slechtere situatie daar voor kritische filmmakers. Zijn komende film is dan ook in Turkije gemaakt.

Zeker geen perfecte film, maar wel voorlopig Ghobadi's sterkste. Ruim 3.5*

Brok in de keel!

Iedereen weet inmiddels wel dat Iran misschien wel één van de onleefbaarste landen is ter wereld, waar persvrijheid, homoseksualiteit en emancipatie/feminisme uit den boze zijn, en dat harde straffen als zweepslagen en stenigingen anno 2015 nog steeds de orde van de dag zijn, maar met deze film worden we nog verder met de neus op de feiten gedrukt.

Muziek is een prima medicijn, en vooral vele teksten kunnen je zelfs helpen. Maar met de film Persian Cats krijgen we te zien dat bepaalde muziek net zo illegaal is als handelen van harddrugs. We volgen Ashkan en Negar, net uit de gevangenis ontslagen wegens het handelen van "verboden muziek", die de ziekelijke Iraanse cultuur meer dan zat zijn en een idee beramen om naar Europa te vluchten om daar verder te gaan met hun talenten. Een Paspoort hebben ze echter niet en ze zullen eerst naar soortgenoten in hun doelgroep moeten zoeken. Daarvoor dolen ze door de underground-scene van Teheran, en komen daar in aanraking met andere bandleden en de verdere wereld van de verboden muziek. Hier geeft de film ook voldoende aandacht aan, en het term Iraanse "indierock" lijkt ook een hele slechte combinatie te zijn als je ermee te koop loopt, niet zo vreemd, want de teksten berusten een hoop pijnpunten voor de primitieve geïndoctrineerde samenleving. Het opmerkelijkste vond ik toch wel die ene rapper,
die, wanneer hij over het vrouwenrecht begint, heel snel zijn woorden inslikt, en vervolgens de schuld bij de vrouwen neerlegd. Wat is dit? Ook zijn die twee oudjes, die een flinke ode aan Amerika hebben, en valse paspoorten aanmaken een prima aanwezigheid.

Die scene met Nadar in het politiebureau was echt supergeestig!

En verder... de film weet op een een of andere manier gewoon behoorlijk betoverend over te komen en een beetje hoop weg te geven tussen de meedogenloze maatschappij. Hoe zou het precies komen? Is het vanwege de vrij snelle montage? De enorme aanbod aan diversheid in de soundtracks? Dat Teheran hier toch wel op een manier wordt neergezet dat je erdoor bewonderd raakt en er zelf naartoe wilt gaan? Of vind ik Negar niet gewoon supercool omdat ze eigenlijk een "grote schande" is voor de samenleving?

Het einde was ook niet bepaald om vrolijk van te worden. En dat allemaal vanwege simpele muziek...

4,5*