Babel (2006)

Net op DVD gezien jaja Had hem op DVD liggen en op TV kijken, naja, daar houd ik niet zo van.

Wel een aardige film, beetje mwah, af en toe wel goede scènes. Acteerwerk was weer als van ouds (bij elke Inarittu). Ik werd af en toe een beetje gek van dat pingelende gitaartje, had iemand daar nog meer last van? Al met al de minst goede van Inarittu en zijn triologie.

Gezapig filmpje. Op geen enkel moment kwam ik in de film te zitten. Slechts één scene uit de hele film is echt de moeite waard. Als Kate Blanchett rustig in de bus zit, terwijl je als kijker weet wat er gaat gebeuren. Die scene is top, de rest maar gemiddeld. Vooral het verhaal over dat doof-stomme meisje in Japan is vervelend. Haar verband met de rest van het verhaal slaat overigens ook nergens op.

Babel is ook een te lange film. Veel nietszeggende stukken, en veel scenes waarin het nodige geknipt mocht worden. Wat wel goed is aan deze film zijn de acteurs. Pitt is overtuigend, al is zijn rol niet heel groot. Blanchett doet Tim Roth's rol als Mr. Orange nog eens dunnetjes over, maar dan met minder passie, en wat de Mexicanen betreft: allemaal prima in orde. Zoals gezegd vond ik dat Japanse meisje vooral strontvervelend.

Ik heb nog geen ander werk gezien van Alejandro González Iñárritu, en dat ben ik na deze Babel ook niet van plan.

Zojuist heb ik deze film opnieuw gezien. Het blijft een prachtige film hoor. Indrukwekkende beelden. Drie interessante verhalen waarvan langzaam duidelijk wordt dat ze allen met elkaar betrekking hebben. Nu dat ik hem voor de tweede keer zag kon ik meer letten op dit aspect van de film. Ik vind het goed dat, hoewel er verbanden zijn tussen de drie verhalen, de verbanden niet overdreven of vergezocht zijn.

In deze film lijken dan ook meer thema's mee te spelen dan het geweer en het schot. Babel is bijna een allesomvattende film. Het laat aan de ene kant zien hoe de wereld in een razend tempo kleiner en kleiner wordt. een getrouwd stel gaat even naar Marokko om te ontsnappen uit de sleur, een Mexicaanse oppas wordt al jaren betaald om voor de kinderen te zorgen. Een Japanse zakenman gaat jagen in Marokko, en geeft zijn gids een goed geweer cadeau. Ook mooi om tijdens de film al te zien dat Chieko al naar het jongste zoontje van de Marokkaanse man zit te kijken op het nieuws. Deze film laat op subtiele manier zien wat de gevolgen van globalisatie zijn, hoewel dit natuurlijk heerlijk vergezocht is. Hoewel het verband tussen de Japanse situatie en de rest pas later duidelijk wordt, en misschien niet zo sterk lijkt in het begin, is het toch zeer belangrijk. Als het geweer nooit in Marokko was gekomen, was niets van dit ooit gebeurd.

Een ander thema is waar de titel voor staat: Babel. De Babyloniers die een toren maakten om dichter bij de hemel te kunnen komen en God die, om dit te voorkomen, alle mensen andere talen liet spreken, waardoor niemand elkaar nog begreep. In iedere situatie krijg je te maken met spraakverwarringen. Brad Pitt die de Marokkanen duidelijk moet zien te maken dat zijn vrouw hulp nodig heeft. De oppas van de kinderen van Brad en Cate, die op de grens met Amerika een op papier onschuldige situatie volledig uit de hand ziet lopen door een gebrek aan communicatie. In verband met dit thema vind ik het Japanse verhaal echt een toevoeging. De spraakverwarring tussen Chieko en de mensen om haar heen heeft een volledig andere oorzaak dan die in de andere verhalen.

Naast een taalverwarring zie je ook duidelijk een cultuurshock tussen verschillende personages in het verhaal. Vooral wanneer het zoontje van Brad voor zijn ogen ziet hoe een kip onthoofd wordt. Geweldig stukje.

Ten slotte mag niet vergeten worden dat Babel deel uitmaakt van de Death Trilogy. Het slotstuk van dit ambitieuze project vertoont opnieuw verbanden met de dood, hoewel iets subtieler aanwezig. Mijn persoonlijke idee is dat de vader van Chieko het geweer verkocht heeft, omdat dit het geweer is waarmee zijn vrouw zichzelf van het leven heeft beroofd. Dit zorgt er dus voor dat de dood van een vrouw in Japan uiteindelijk de oorzaak is voor de dood van een jongetje in de Marokkaanse woestijn. dit maakt van Babel een film met aan het begin en het einde de dood, en daar tussen in een verhaal dat zich gerust op andere dingen kan richten.

Waar Babel ook over lijkt te gaan, is over mensen die verdwaald zijn. Soms figuurlijk, soms letterlijk. Want waarom zijn Brad en Cate in eerste instantie in Marokko? Ze vragen het zichzelf ook af aan het begin van de film. Wie zijn wij geworden ten opzichte van elkaar? ze hebben te kampen met de dood van een zoontje, en daarmee lijkt er ook een breuk in hun relatie te zijn ontstaan.. En wat is er aan de hand tussen de Marokkaanse broertjes? De oudste zoon lijkt het onderspit te delven onder zijn jongere broertje, die op zijn beurt masturbeert bij de mentale beelden van zijn oudere zus. En wat is er mis met Chieko? Ze voelt zich alsof iedereen haar ziet als een monster, een vreemdeling. Ze wordt niet hetzelfde behandelt als haar vriendinnen waardoor ze kansen op intieme relaties misloopt, dit maakt van haar een seksueel enorm gefrusteerde tiener. Babel is ook een verhaal over eenzaamheid in een geglobaliseerde samenleving. Babel is ook een verhaal over individualisme versus collectivisme. (De bus vol mensen kunnen geen begrip opbrengen voor de kritieke toestand van Cate. De Marokkaanse man die geen geld aanneemt van Brad richting het einde. De oppas van Brad die het trouwfeest niet wil mislopen en de oppasskinderen maar meeneemt). Babel is ook een film over hoe de wereld, ondanks dat we zo dicht naar elkaar toe groeien, met zoveel bureaucratische regels te maken hebben voordat we elkaar echt kunnen zien. Het laat ook zien hoe de autoriteiten elkaar wereldwijd wantrouwen (misschien met name hoe de V.S. de rest van de wereld wantrouwt).

Babel laat ten slotte ook een prachtige tegenstelling zien tussen het rijke leven in de grote stad en het arme leven op het platteland. Ondanks dat we naar elkaar toegroeien zijn onze verschillen nog zo eindeloos groot.

Tegen het einde van de film lijken alle situaties te escaleren. Iedereen is verdwaalt of in paniek. Men handelt naar intuitie met alle gevolgen van dien. Het zorgt voor een einde waarin er evenveel mensen gelukkig als ongelukkig mogen zijn. Is er iemand echt tevreden? Ik vind Babel een geweldige film. Hier naar het gemiddelde kijkend behoorlijk ondergewaardeerd. Het laat zoveel verhalen zien, en neemt daar ruim voldoende de tijd voor. Het boeit van de eerste tot de laatste seconde en de ontwikkelingen zie je eigenlijk nooit echt aankomen. Doordat de personages zo verschillend van leeftijd en culturele achtergrond zijn krijg je juist een frisse afwisseling van verhalen. De climax van de film, die overigens zonder al teveel lawaai bereikt wordt, brengt alle elementen bij elkaar en brengt alle personages in een staat van verwarring, wanhoop en verdwaaldheid. Zo ver van elkaar verwijderd, maar toch zo sterk met elkaar verbonden. Zowel causaal als emotioneel. Babel is een prachtig kunstwerk dat de gehele hedendaagse samenleving op een cinematografisch verantwoorde manier samenvat. Hulde!

Dat vond ik bovenal ijzersterk in deze film, om te zien hoever politiek met al zijn regeltjes af kan staan van de menselijkheid. Frustrerend!

Ik heb genoten van dit juweeltje, echt een prachtfilm.

Het rustige waar sommige mensen zich aan storen zie ik juist graag. Net zoals bij No country for old men, lekker relaxed, mooie landschappen, relaxed muziekje, mooie karakters en ondertussen krijg je ook nog genoeg intelligent vermaak voor je kiezen. En bij de aftiteling heb je ook nog genoeg om over na te denken. Een lekkere, lange zuurstok om aan te zuigen met allerlei smaken i.p.v. een hapklaar snoepje.

Prachtige review Billy-Pilgrim

Voor nu geef ik deze film 4*, misschien later meer, maar zeker nooit minder.

Het risico dat je loopt met een film die verschillende verhaallijnen met elkaar combineert, is dat de ene verhaallijn vele malen interessanter blijkt dan de andere. Zo is het ook in Babel, want hoewel Pitt en Blanchett op zich niet slecht acteren, lijken ze met hun overbekende koppen niet echt in het plaatje te passen. (Verschrikkelijke introductiescène hebben ze ook: 'Richard, waarom zijn we hier?" Bah!) De andere verhalen zijn gelukkig wat interessanter, met het Japanse meisje voor mij als hoogtepunt. Enige minpunt aan dat verhaal is dat haar connectie met het hoofdverhaal nogal geforceerd is. Goed, het zij de makers vergeven, want afgezien van dat minpuntje is Babel een boeiende karakterstudie.

3,5*

Mooie film die vandaag nog door m'n hoofd spookte. Iedereen beleeft deze film anders zie ik. Zo vond ik de storyline met het Japanse meisje vanwege het feit dat het geweer van haar vader afkomstig was best interessant maar zo buiten het geheel vallen. Het meest ontroerde mij de verhaal lijnen van de Marokkaanse broertjes, het moment dat het jongste dominante broertje zich overgeeft aan de politie was voor mij ook het meest ontroerende moment van de film. Gevolgd door de wanhopige Mexiaanse oppas en de bange kinderen. Goeie acteurs als Pitt en Blanchett deden me niks behalve het moment dat ze moest plassen voelde ik de intimiteit maar die verdween weer snel. In z'n geheel toch een mooie film die aangeeft hoe klein de wereld is geworden en mensen levens verstrengeld raken door een gift van een Japanse zakenman aan zijn Marokkaanse jachtvriend. Mooie acteur die Japanner die helemaal niet uit de verf kwam en die ik -helaas- slechts twee keer eerder heb gezien, lang geleden alweer in een Japanse film en in Memoirs of a Geisha, Kôji Yakusho; jammer van zijn talent.....nu ff uitvinden hoe die Japanse film heet waar ik hem zo goed in vond.

Babel heeft me geen seconde verveelt. Terwijl ik tegen de lengte op zag. Dus ondanks enige negatieve aantekeningen, een prachtige film. Ik ben blij dat ik over m'n vooroordeel heen gestapt ben om de film te gaan zien.

Ik denk dat het Japanse verhaal niet eens zo erg verschilt van de anderen. Je moet meer kijken naar de thema's van de verhalen dan naar hoe ze causaal gerelateerd zijn. Het gaat in alle verhalen om enorme taal en cultuur barrieres. Wat dat betreft is het Japanse verhaal juist een enorm originele toevoeging omdat de taalbarriere daar door doofheid wordt veroorzaakt in plaats van door een verschil van afkomst.

Thematisch gezien klopt het geheel ook perfect. Om de reden die jij ook noemt vond ik het Japanse verhaal het best, maar de manier waarop men dit verhaal toch nog probeert te verbinden met de hoofdlijn is enorm geforceerd en voelt gewoon niet helemaal lekker. Erg jammer is dat.

Na meerdere keren gezien te hebben, zet ik 'm op nummer 1! Babel, tot nu toe de beste, aangrijpendste, mooiste en realistische film die ik ooit heb gezien.

Het verhaal kwam recht in mijn hart binnen, alle 4. Net zoals vele was mijn favoriet het Japanse dove meisje, maar ook de andere 3 verhalen waren goed uitgewerkt en geloofwaardig geacteerd.

Ik vond Babel geen over gedramatiseerde film. Het was rustig, spannend en op de juiste momenten droevig en soms zelfs deprimerend wat juist goed overkwam in Japan.

De soundtrack en alle andere achtergrond muziek die Gustava (nog wat) heeft gemaakt is ronduit prachtig, ik genoot ervan en het was BIJNA perfect.

Ik kan niks anders dan 5 sterren geven, een film waar je voor moet zitten, maar zeker het kijken waard. Vanmiddag even kijken of ik hem op DVD kan krijgen, zodat ik eindeloos kan genieten van deze ijzersterke drama.

Babel, een film die ik tweemaal heb gezien, inmiddels ook al op dvd heb gekocht.

Deze film brengt een keiharde feit over de huidige maatschappij aan bod. De kracht van deze film is dan ook dat dit probleem op een aantal verschillende manieren zo mooi in beeld is gebracht. Ik ga nu aan de hand van een aantal voorbeelden de kracht uitleggen van deze parel.

Om te beginnen met Brad & Cate die in mijn optiek allebei wel erg goed acteerwerk neerzetten. Vanaf het moment dat Cate neergeschoten wordt komt duidelijk de thematiek van deze film naar voren. Het begint namelijk al wanneer Brad de bus uit rent en probeert een langsrijdende auto te stoppen om hulp te vragen. Deze man rijdt gewoon door omdat hij een blanke bebloede man ziet, dat is immers vreemd voor hem, en daar houdt hij zich het liefst vervreemd van.
Daarop volgend de scene in het dorpje waar Cate verzorgd gaat worden, dit keer komt het onbegrip van de toeristen zelf. De andere toeristen in de tourbus zijn eigenlijk een pijnlijke reflectie van de huidige ideologie van vele mensen. Ze generaliseren een "terroristische actie" (wat helemaal geen terroristische actie is, maar domweg een ongelukje) door alle mensen in dat gebied als terroristen te beschouwen. Terwijl Cate in gezondheid achteruit blijft gaan zitten zij alleen maar te zeuren dat ze snel moeten vertrekken, zelfs zonder Brad & Cate omdat ze bang zijn dat hen iets aangedaan wordt door de plaatselijke bevolking. (Wat dus weer valse vooroordelen blijken).

Het mooiste van deze verhaallijn vind ik dan misschien ook wel het moment dat ze opgehaald worden door de helicopter. De gids, die brad en cate continu heeft bijgestaan weigert geld aan te nemen voor zijn hulp. Als wij mensen nou eens wat objectiever naar andere mensen zouden kijken.

Dan nu de verhaallijn die op mij ook het meeste indruk maakte. Het doofstomme aziatische meisje. Het verband tussen deze persoon en de rest van de film is letterlijk gezien best wel ver gezocht. De dochter van een man die een geweer weg heeft gegeven waarmee iemand uiteindelijk mee neergeschoten wordt.

Dat is denkelijk ook het punt van Rosicky, en ik quote hem hier even:

Ik zou hier begrip voor hebben als Babel een oppervlakkige film zou zijn. Dat is Babel totaal niet. Je moet het letterlijke verband van het meisje negeren en kijken naar de figuurlijke betekenis. Dit komt ook allemaal weer terug bij vooroordelen/onbegrip. Zij wil zo graag als een normaal tienermeisje gezien worden, maar op het moment dat andere weten dat ze doofstom is, is dat begrip al gauw afgelopen.

Dit wordt dus heel erg goed duidelijk gemaakt bij de scene waarin een jongen op haar afstapt, dan doorkrijgt dat ze doof is, dan wegloopt en begint te lachen bij zijn vrienden over hoe beschamend dat we niet was. Ze is geen gelijke voor mensen die wel over een hoorvermogen beschikken.

De scene in de disco is daarbij ook prachtig gedaan, ik kon me erg goed inleven in haar situatie door de muziek die ze in haar visie eruit hadden geknipt. Ze zag andere mensen dansen op de muziek, om erbij te horen ging ze zelf ook meedoen, terwijl ze werkelijk geen idee had waar ze op danste.

Niet te vergeten het continu seksueel contact zoekende van het meisje. Eerst met de tandarts en later met de agent. Alleen maar om erbij te horen, alleen maar om geaccepteerd te worden.

Mijn eigen visie op het geweer is dat vader en dochter de schande van de zelfmoord met het geweer niet aankonden. De vader gaf het geweer waarmee zelfmoord gepleegd is weg om die herrinering kwijt te zijn. Dochter vertelde aan de politieagenten dat haar moeder van het balkon was gesprongen. Het was het verdringen van de echte werkelijkheid omdat daar misschien geen begrip voor opgebracht zou kunnen worden.

Dit valt natuurlijk wel aan te vallen met het feit dat de vader alsnog tegen de agent zegt dat zijn vrouw zichzelf doodgeschoten heeft.
Maarja, dat is voor iedereen een eigen intrepretatie.

De toren van Babel is natuurlijk een goede metafoor, deze hele film draait om onbegrip voor elkaar. God strafte de bouwers van de toren van babel door hen allemaal verschillende talen te geven, waardoor mensen elkaar niet meer begrepen. Dat is heel erg duidelijk het hoofd thema in deze film.

Over het algemeen is dit gewoon een geweldige film, die mij twee keer op dezelfde manier heeft kunnen raken.
Het is een reflectie op de huidige vooroordelen, een pijnlijke reflectie.

Heel erg mooi in beeld gebracht en een sublieme soundtrack.

Een welverdiende 4.5*!

Mooie recensie, barns

Dit is een goede film die inderdaad laat zien waar begrijpelijke ongelukken toe kunnen leiden. Ik kan me goed voorstellen dat zoiets ook werkelijk kan gebeuren. Daarbij is het e.e.a. goed vertaald door de acteurs. Soundtrack heeft ook een Oscar naar binnen gesleept.

Erg interessante reacties hierboven van Barns en Billy-Pilgrim. kan me er ook wel in vinden, wat er geschreven wordt. hoe het dan in de films was uitgewerkt, was minder mijn smaak. Het mixen van de verhaallijnen werd een beetje van zijn effect ontdaan door het opnemen van de twee bekendste acteurs in eenvan de verhaallijnen.hierdoor blijftje aandacht constant bij dat deel, terwijl dat eigenlijkde minst boeiende was. Naar mijn smaak was het deel wat zich in japan afspeelt veel mooier, intenser, intiemer en boeiender. Daarmee beginthet en daarmee eindigt hetvoor mij, maar dat wordt in de film, door hetgeen ik hierboven schreef, teniet gedaan.
Dan de beoordeling: de scenes in marokko,vooral met brad en kate,konden me niet bekoren. Vooral door de wat overdreven drama en de te dik aangezette paniek onder de medepassagiers.
Ook het stuk in Mexico vond ik ronduit ongeloofwaardig waar het de reactie van personen op situaties aangaat. (kent die nanny haar neef echt zo slecht dat ze hem vertrouwd en vervolgens met de twee kids bij hem in de auto stapt alshij stomdronken is???? Gaat ze echt die kids meenemen de grens over als ze illegaal in de VS veblijft? enz.) Dan zijn er van de vier hooflijnen nog twee over. Die waren absoluut boeiend en daarbij had het wat mij betreft kunnen blijven. Maar dan meer focus en kijk-tijd voor Japan. Dat was ingetogen, mooi en niet 'over-the-top'. Daarvoor dan 3*

Tot slot dan nog een vraag: weet iemand nog aanraders die overeen komen met de scenes die zich in Japan spelen?

Ik vond juist het verhaal uit mexico de beste.

De vrouw wist eigenlijk vanaf het begin tot het eind geen raad.

wel kinderen mee, geen kinderen mee en zelf ook niet gaan.

Wel terug of blijven slapen met kinderen.

Ze moest keuzes maken en is met een bepaald risico de auto in gestapt.

het verhaal over het doofstomme meisje vond ik mooi gedaan, maar ik vond het niet zo mooi bij de andere verhalen passen.

Na zoveel jaar toont de mens nog steeds totaal geen begrip voor mensen uit andere culturen, andere leefgewoonten.

Vrij saaie film, ik had moeite om mijn aandacht erbij te houden. De goede acteerprestaties halen het niveau enigzins omhoog.

Wat me opvalt, is hoeveel mensen hier op deze website zitten, die deze film 'saai' en 'gezapig' noemen, omdat ze de moraal, evenals de prachtige boodschap die erin zit niet begrijpen. Is dit gewoon onvermogen een filmboodschap te snappen, of een gebrek aan intelligentie..?

Dit is geen aanval op de door mij bedoelde mensen, ik zou enkel graag een antwoord om mijn vraag hebben. Denken nog mensen er zo over?

Wat mij dan juist opvalt is dat heel veel mensen zeggen dat Babel maar 3 verhalen verteld, terwijl er toch echt 4 verhalen worden verteld ...

De twee verhalen in Marokka zijn vrij direct aan elkaar gekoppeld, dus ik vind het niet gek dat mensen het als één verhaal zien. Het is in wezen ook één verhaal, maar dan vanuit twee verschillende gezichtspunten.

Boeiende film die de hele nacht in mijn hoofd na gedreund heeft.

Wat ik niet helemaal begreep:

-waarom zegt Cheiko tegen de rechercheur dat haar moeder van het balkon is gesprongen, terwijl ze toch duidelijk door toedoen van het geweer om het leven is gekomen?

-wat heeft zij op het briefje aan deze rechercheur geschreven?!

Een quote uit mijn recensie waarin ik mijn visie op dat feit uitleg

Ik denk overigens dat ze op dat briefje het waargebeurde verhaal heeft geschreven.

ik denk inderdaad ook dat op dat briefje het hele verhaal staat.

Vond het wel een lang zit en zeker het eerste uur is moeilijk door heen te komen. De verhaallijnen komen echter goed samen en op het eind klopt het plaatje en dat is mooi gedaan.

wel vond ik pitt en blanchett gek als 2 bekende namen in deze set up met allemaal onbekende figuren.

Al met al, moeite om de aandacht erbij te houden af en toe. ma na een uur a anderhalf is het de lange zit waard en is het een aangrijpende en indrukwekkend verhaal.

ik vond het een goede film niet saai of gezapig maar wel triest, de hele film had iets triest over zich ook bij niet triest bedoelde stukken. Wel vond ik het een beetje te lang ik dacht dat hij 2 uur duurden maar hij duurt maar 105 minuten! wel goed gespeeld.

Zijn heus niet de enige bekende namen hoor. Kijk maar naar Gael Garcià Bernal, Michael Peña en Yakusho.

Ik weet niet welke versie jij hebt gekeken maar deze duurt toch echt bijna 2.5 uur.

Zeggen me allemaal niks, die namen. Pitt en Blanchett zijn toch wel echt dé grote namen - de Hollywoodacteurs, zo je wilt - en daardoor niet erg op hun plaats hier, vooral ook omdat ik (en blijkbaar vele met mij) de andere acteurs niet herkenden. Hun bekendheid haalt je toch wel uit de film.

Gael García Bernal is toch een veel grotere naam dan Cate Blanchett. Acteerniveau van die eerste is ook minstens 10 klassen hoger.

Ik heb anders nog geen enkele film van hem gezien, als ik mezelf even als uitgangspunt mag nemen. Maar misschien dat hij onder een bepaald publiek inderdaad bekender is, dat weet ik zo niet. Ben het wel met je eens dat 'ie in deze film sterker is dan Blanchett.

Nog geen enkele film met hem gezien? Dan kan ik het niet laten om Amores Perros aan te bevelen. Uitstekende film met een Gael García Bernal op zijn best.

Twee keer heb ik een enorm 'hoezo' gevoel bij jou opmerking. Waarom kunnen bekende en minder bekende acteurs in andere films wel naast elkaar spelen en hier niet? Zo is het toch bijna altijd? En waarom halen hollywood acteurs je uit de film? Zo afleidend zijn ze toch niet? Het zijn ten slotte allemaal acteurs. Deze opmerking heb ik overigens wel vaker zien langskomen, maar ik kan werkelijk niet begrijpen dat dit een euvel is voor mensen.

Ik denk dat het ook erg meespeelt dat het gedeelte met Pitt en Blanchett Engels is, en de andere delen Spaans of Japans of Marokkaans. Daardoor voelen die delen 'arthouse-achtiger' aan dan het Engelse gedeelte (al ontken ik natuurlijk niet dat er ook Engelstalige arthousefilms zijn), dat, mede door de aanwezigheid van de bekende acteurs, Hollywoodiaanser aanvoelt dan de rest. Overigens wil ik niet beweren dat dit deel van het verhaal typisch Hollywood is, maar dat gevoel heb ik wel eerder hierbij, om de redenen die ik hiervoor al heb genoemd. Ik heb geen idee of ik het duidelijk genoeg zeg, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Je zegt ook dat het vaker voorkomt dat bekende acteurs naast onbekende spelen, maar in dat geval hebben de bekende acteurs meestal de hoofdrol en spelen de onbekendere acteurs een (grote of kleinere) bijrol. Hier echter zijn alle rollen ongeveer even groot, wat ook meespeelt. Je hebt nu driekwart van de film met acteurs die je niet kent en één kwart met bekende namen. In de gemiddelde (Hollywood)film is die verdeling andersom.

Overigens vond ik de verhaallijn van Pitt en Blanchett sowieso al de minst interessante, nog even zonder hun bijdrage in acht genomen.