Babel (2006)

2e kijkbeurt niets aan kracht ingeleverd. De film steekt zo ontzettend goed in elkaar. De acteerprestaties zijn subliem, vooral van de Marokkaanse familie en het doofstomme meisje. Het deel van het doofstomme meisje vond ik ook nu nog steeds het beste. De scene in de discotheek is magistraal en het einde met de politieman errug goed. Ik kan hem helaas niet de volle mep geven, omdat het stuk bij de Mexicaanse familie me gewoon niet zo boeide.

Ik denk niet dat het Inarritu's intentie was om interessant te doen met vier films in één. Hij laat gewoon heel mooi zien dat terwijl wij allemaal ons eigen leventje lijden, ergens anders in de wereld, op hetzelfde moment, iedereen zijn eigen verhaal meemaakt.

Behalve de mooie, bijzondere verhalen is het camerawerk uniek en de prachtige shots van Marokkaanse landschappen maken deze film voor mij een absolute topper.

het is niet vergezocht want die toevalligheden die je net noemde zijn juist de reden dat deze verhalen in één film terechtkomen. Natuurlijk is het toevallig dat die dingen gebeuren maar het is niet toevallig dat dat met de mensen gebeurt die wij te zien krijgen. Wij krijgen juist deze mensen te zien omdat die dingen met hun gebeuren. Het is juist mooi dat de verhalen niks met elkaar te maken hebben behalve een kleine toevalligheid. Het is niet vergezocht dat een Japanner een geweer verkoopt in Marokko, dit kan toch gewoon gebeuren. Het is niet heel vergezocht dat als je met een geweer op een bus schiet, er iemand gewond raakt. Ik snap niet echt wat er te ver gezocht aan is.

Babel op tv.... wat vond ik dat een mooie film!!

Ik had hem op DVD.... nu herinner ik mij opeens deze uitgeleend te hebben, en geen idee wie hem heeft... grrr!!

Onmogelijk om je ogen van het schrm te halen.

Zo een intensiteit heeft deze film.

Vanavond voor het eerst eens zien.. andere films van deze regisseur vind ik geweldig, dus dit zal ook goed te pruimen zijn denk ik

Op zich is het verhaal en idee mooi en ook hoe de 4 verschillende werelden er mee verbonden zijn, helaas was het vaak te langdradig en te onduidelijk waar het nu om ging.

Zat het laatste half uur te wachten tot de verhaallijnen bij elkaar zouden komen, maar dat kwam niet echt, hoeft ook niet perse natuurlijk. Ondans (of juist door) de compleet verschillende verhaallijnen blijft de film voortdurend boeiend om naar te kijken. De Japanse verhaallijn was mijn favoriet, met als hoogtepunt de disco scene. Daarna de Marrokaanse jongens, mooie shots ook met die kleine met dat geweer in zijn hand. Visueel was het verder ok, maar het bleef allemaal redelijk binnen de lijntjes helaas, met uitzondering van de disco scene. De muziek en dan vooral de gitaarmuziek paste goed bij de film.

Miste alleen een soort rode draad, waar ging het nou eigenlijk om, het zijn meer wat losse gebeurtenissen (ik haalde er niet echt een centrale boodschap of thema uit). Maar des te knapper dan wel dat de film me geen enkel ogenblik kwijt was.

Wellicht heeft de rode draad met de titel te maken. Al weet ik niet weet of je het bijbelse verhaal over de toren van babel kent.

Tuurlijk heb ik weleens gehoord van de toren van Babel, maar kende het verhaal daarachter niet echt. Had het al even opgezocht en het slaat dus op miscommunicatie en dat de volgelingen van Noach verdeelt zijn over de hele wereld (de verschillende verhaallijnen).

Maar met alleen een thema heb je nog niet echt een rode draad in het verhaal.

Zeer behoorlijke film, die helaas niet tot de grootsheid komt die je van een dergelijke opzet mag verwachten.

Misschien wel het kernpunt van deze film, de drie aan elkaar parallel lopende verhaallijnen, wordt enigszins geforceerd overgebracht. Ondanks dat ik de drie verhalen elk op hun eigen manier aangrijpend vond, biedt dit afgezonderd van de gelijkheid van de centrale thematiek, weinig toegevoegde waarde. Tekenend hiervoor was het ene haastige zinnetje waarmee het verhaal in Tokyo aan de gebeurtenissen in Marokko werd verbonden.

Beeld- geluidstechnisch doet deze film het prima. Alledrie de locaties zijn werkelijk prachtig en spannend in beeld gebracht en geluidsondersteuning bij de beelden vond ik over het algemeen zeer toepasselijk.

Acteerwerk wordt naarmate de film vordert sterker. Wat ik vooral goed vond is het overbrengen van emoties; huilen gaat door merg en been en voelt in deze film ook echt als huilen. Het laatste half-uur van de film is dan ook zonder twijfel het sterkste gedeelte, waardoor je na een ietwat langdradige zit, toch met een tevreden gevoel de standby-knop indrukt.

Vier verhalen

Schitterende en originele film

Een mooie dramafilm...

Mooi 4 apart verhaal volgen...

Uitstekend acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond rustige muziek (Dolby Digital)...

Het is echter moeite waard...

Grappige stijl heb jij decec....

Film: mooi, goed. Waarom: vaak genoeg verteld hier.

Boven gemiddeld.

Iñárritu, een regisseur die in korte tijd met slechts een paar films erg veel bekendheid heeft verworven. Met zijn debuut Amores Perros ging zijn Death triologie van start. Weet Babel hetzelfde niveau te halen, of is het een snel afgeraffeld werkje.

Op het moment dat de film begint word je al meteen meegezogen in het verhaal. De mooie beelden voor grauwe uitgestrekte gebieden zijn een goed middel tot het scheppen van sfeer. Het moment waarop er naar een ander verhaal wordt overgeschakeld is dan ook een teleurstelling. Je komt ineens weer in het Europese sfeertje terecht. Een te grote omschakeling waarbij je eerst weer in het verhaal moet komen. Erg jammer, hierdoor verliezen de erg sterke scènes die daarop volgen een deel van hun kracht. De omschakelingen zijn niet subtiel genoeg uitgevoerd, het wordt hierdoor lastiger in de film mee te groeien en met de personages mee te leven.

Acteerwerk was wel erg sterk, Pitt zet zoals verwacht een erg goede rol neer maar ook de jonge acteurs waarbij het allemaal begint spelen met volle overtuiging.

Visueel bij vlagen indrukwekkend. Mooie beelden helpen de sfeer te versterken en geven een beduidende meerwaarde aan de film.

Eigenlijk zijn het vier films die elk apart zeer goed hadden kunnen werken. Vier culturen verbinden door middel van een schot. De verschillen tussen de culturen zijn echter zo groot dat het geen vloeiend geheel vormt. Iñárritu blijft net naast de plank slaan met zijn mozaïekverhalen.

3*

Net gezien en doet me een beetje denken aan Crash, en kreeg het gevoel dat beide films door dezelfde regisseur gemaakt zijn, maar dat blijkt dus niet zo te zijn.

Mooie film, Brad Pitt speelt net als altijd weer erg goed.. 4*

Ik ben een groot fan van Alejandro González Iñárritu en van mozaïek films, 21 Grams is zelfs één van mijn favoriete films. Deze film,Babel, heb ik lange tijd geleden eens gezien, en gisteren voor de tweede maal bekeken. En ik wist me nog heel veel te herinneren. Dat zegt voor mij wel genoeg.

Het verhaal van de kinderen vond ik wel het minste boeien. De rest is erg sterk en ontroerend. De mooie omgevingen en de prachtige soundtrack maken het af. Opnieuw een erg goede film van Iñárritu

Prachtige film en met super mooie muziek erbij.

Film en muziek bleef nog verschillende dagen in me hoofd zitten.......daarom 4.5 sterren

Hoewel ik normaliter geen groot fan ben van dit soort drama films ben, moet ik toegeven dat dit toch wel de meest meeslepende, ontroerende en fascinerende film in zijn soort. Dit dwingt me al tot het geven van een hoge notering.

Het mooiste aan de film, en wat hem zo speciaal maakte, waren de wisselingen in omgeving en cultuur. Dat was toch wel heel knap gedaan. Over het acteerspel valt niet te klagen, de beelden zijn prachtig en er zat ook genoeg spanning in (op het moment dat de Mexicaanse oppas met kinderen en neef in de auto zat, was een geweldige scène met een sterk staaltje opbouwen). Ook de muziek paste er goed bij.

Al bij al een behoorlijk perfecte film. Waarom dan toch niet meer dan 3,5* aangezien mijn woorden zo positief klinken? Dat ligt waarschijnlijk aan mij. Afgezien van de nogal kunstzinnige eerste helft en de fotografisch perfecte beelden werd de film te sentimenteel voor mij. Het huil einde, de moeilijke gezichten en de trieste muziek zijn niet mijn ding. Maar zelfs ik zie dat dit vakmanschap is. En wat voor.

Ik had totaal geen medeleven met de oppas. Als je ervoor kiest om bij een evident dronken –en dus opvallende- jongen in de auto de Amerikaanse grens over wenst te gaan, dan is dat oliedom.
Het laten samensmelten van 4 plotten is natuurlijk knap maar er kleven ook minpunten aan. Zo was het bij mij het geval dat ik genoot van de ‘Japanse inbreng’; met een gefrustreerde tiener die geforceerd wordt mee te doen in een kapitalistische consumptiemaatschappij die Japan kent. Een maatschappij, gelijk de Westerse, die jongeren dwingt zich te conformeren aan sexuele normen die je voorschrijven vooral te mee te doen en voor niet anders te zijn. De provocatieve, exhibitionistische stukjes waren een mooi staaltje subversie.
Het Marokkaans gedeelte was interessant door de gefilmde landschappen; hoewel de autoritaire houding van ouders en de dientengevolge slaafse opstelling van kinderen – vaak voorkomend in het islamisme- me tegenstaat. De Mexicaanse inbreng met die hysterische Mexicanen kan me gestolen worden, en was ook oppervlakkig. Net zoals de scènes met –een goed acterende- Pitt; saai en pathetisch.

Bij het starten van de film verwachtte ik een soort Magnolia-achtig plot waarin verschillende verhalen in elkaar verweven bleken te zitten. Dat ik hier toch op terug moet komen heeft 2.5 uur moeten duren.

Zoals gezegd, Babel vertelt niet 1 verhaal maar 4 verschillende verhalen die zich allemaal synchroon afspelen ergens op de aardbol. Het verhaal trapt af in Marokko, waarin we 2 familiedrama’s aanschouwen, om daarna over te hevelen naar resp. Mexico en Japan. Alhoewel het 4 interessante verhalen zijn, steekt er geen 1 verhaal echt uit en zou ik het verhaallijntje van het doofstomme Japanse meisje zelfs als saai willen betitelen. Het grote verschil met bijvoorbeeld Magnolia is dat Babel wat meer de tijd neemt om de verhalen uit te diepen, en dat het tempo vele malen lager ligt. Toch merk ik dat ik de opzet van de film niet echt kan waarderen. Uiteindelijk zal de ene verhaallijn je meer interesseren dan de andere. Zo vond ik het stuk met de oppas en de Marokkaanse jongeren het leukst om naar te kijken, en dan val je automatisch in de teleurstelling als je weer wordt meegenomen naar dat nietszeggende (no pun intended) stukje in Japan.

Doordat je als kijker steeds weer wordt weggerukt van een verhaallijn kun je er nooit echt helemaal lekker inkomen. Het is alsof je 4 films op 1 avond door elkaar gaat kijken door steeds een film op stop te zetten en de DVD te wisselen. Het schiet totaal niet op.

Het zou anders zijn als uiteindelijk bleek dat alle verhalen op ingenieuze wijze met elkaar in verbinding zouden staan. Dit zou er namelijk voor zorgen dat je sterkere interesse krijgt naar de andere verhaallijnen aangezien die weer van invloed zijn op de andere. Maar helaas, van dit is geen sprake. Sterker nog, ik had het beter gevonden als Inarritu gewoon de overlapping had weggelaten. Want dit voelt eerder geforceerd dan toevallig (met het .207 geweer voorop, ongelofelijk…). Uiteindelijk is het dus het thema wat in alle stukken overheerst: het vermogen van miscommunicatie. Maar om nu te zeggen dat hier echt over nagedacht is, neuh.

Ik moet dan ook stellen dat Babel weinig interessants is. Als kijker heb ik gewoon 4 redelijk oppervlakkige korte films zitten kijken die niet echt doordringen tot de kijker en uitblinken in matigheid.

Neem daarnaast dat Inarittu dit trucje (mozaïekfilms heeft het geloof ik) nu al 3 (?) keer heeft gedaan (wat ik nou ook niet meer bijster origineel vind) en dit format inmiddels al vaker en beter is gedaan door andere regisseurs. En dat is wel jammer, want puur technisch gezien heeft de film wel zijn sterke kant. De woestijnbeelden, de camerabeelden uiteraard de muziek zijn van een niveau waarbij ik hoop dat Inarittu gewoon eens zijn aandacht op 1 verhaallijn stort en een drama film maakt die je écht kan raken, want ik geloof best dat hij daar toe in staat is. Alleen niet in Babel.

Prachtige film, zeer realistisch de verschillende werelden weergegeven. Wanhoop is het centrale thema. Spanning is beperkt, samenvattend een 4,0

thaha vind ik ook decec's reacties herken ik uit duizenden

Hele mooie en ontroerende film over de gevolgen van toeval. De vier verhaallijnen weten, ondanks dat het soms wat vergezocht is, me genoeg te boeien. Het thema miscommunicatie wordt hier heel goed neergezet en weet heel goed de nadelen te tonen zonder te vervallen in meligheid. En ondanks dat het verhaal in Japan absoluut geen link heeft met wat er gebeurde in Marokko of enorm vergezocht is om als link te dienen, vind ik dat wel het mooiste verhaal.

TOEVAL BESTAAT NIET !

En in jouw belevingswereld bestaat er ook vast geen caps lock, alles gaat gewoon standaard in hooofdlettertjes.......

Pssssst, (fluister dit heel zachtjes, maar schreeuw berichtjes zijn niet leuk)

Toch hou ik van je ouwe Gazi Hulk van me

Voor hen onder ons die de film gisteravond nog gezien hebben weten we dat het om 1 jachtgeweer gaat (en niet meerdere), geschonken door de Japanse vader aan de vader van beide Marokkaanse jongens. Plotcorrectie inmiddels ingediend.

De politie laat zich in de 3 van de 4 betrokken niet van hun vriendelijkste kant zien.

Voor mij al heel wat deze film uitgekeken te hebben; kan doorgaans niet tegen beelden van die verstikkende islamitische cultuur. Mijn score: IMDb * 7,5/10.

Het leek me een hele goede film, maar bijna halverwege was er voor mij een onacceptabele scene die mij, voor mij totaal onverwacht, opeens geen zin meer deed hebben de film nog verder te zien. Zoals wel vaker gaat het dan om een scene waarbij ik het gevoel heb emotioneel een speelbal te zijn geworden, overgeleverd aan de willekeur van de regisseur. Als dan de film net niet genoeg compensatie biedt, dan is het jammer maar helaas, maar ik kan dan niet verder meer kijken. Wat ik gezien heb was zeker 4,5 ster voor mij waard, tot die scene met dat oude vrouwtje en die gewonde vrouw. Dat was voor mij superslecht. Zo kom ik uit op 3 sterren voor een film die ik niet af heb gezien.

Ik weet dat er veel mensen zijn die vinden dat je een film alleen een beoordeling mag geven als je hem ook hebt afgezien, ik begrijp hun standpunt heel goed, want vroeger dacht ik daar ook zo over.

Inderdaad een lange zit,best een goede film,maar niet helemaal mijn gerne.te lang dradig

toch 3 sterren