Babel (2006)

Indrukwekkende film, die geen moment verveelt en je 'bij de keel grijpt', ook nu ik 'm, na ruim 5 jaar, gisteren voor de tweede keer heb bekeken. 'Cliches' als 'toeval bestaat niet' en 'het ene mensenleven (Amerikaan) is de andere (Marokaan) niet' en 'media rules the world' worden goed uit de doeken gedaan. Dat het op het eind allemaal toch relatief goed afloopt hinkt voor mij op 2 gedachten: enerzijds opluchting, anderzijds wellicht toch ook wel een 'dooddoener' op een verder ijzersterk scenario.....

Niet echt een geweldige film. Sommige van de verhalen zijn best wel interessant om te volgen maar het komt gewoon nergens tot een goed eindpunt. Verder werd ik ook absoluut niet emotioneel van. Ook houdt ik ook echt niet van die films waar een internationale cast in zit.

2,5

wel een redelijke film, niet vervelend om te kijken.

helaas kwamen de verhalen niet al te best uit.

dat kon misschien ook komen omdat ik er teveel van verwachte.

ook raakte de fillm me niet heel erg

Prachtige film met pakkende verhalen die parallel geplaatst werden, niet chronologisch evenwel, hetgeen ik wel opmerkte tijdens de film maar me nooit geërgerd heeft, dat is al knap van de regisseur. Daarbij leverde hij zelfs heel knap werk met de overgangen, zoals het pijnlijke geschreeuw van Cate Blanchett waarop meteen de stilte volgde die het leven van Chieko overheerste. Alle verhalen werden knap gebracht met schitterende fotografie: wanneer de bende van de mexicaanse oppas op een woelige Mexicaanse markt arriveert krijg je een snelle opeenvolging van sfeerbeelden voorgeschoteld die in, ik weet het niet meer, een halve minuut of zo een totaalbeeld schetst van wat je er op een gehele namiddag rondlopen zou ontdekken of opvallen. Klasse!
En een film met ballen, dat is het ook, en hoe vaak kom je dat nog tegen? De onverbloemde tragedie (en andere onverbloemde dingen) die van verhaal tot verhaal in een ander hoekje zit, is, ja, hartverscheurend: ik heb echt slechts zelden dat woord gebruikt waarbij de betekenis ervan zo perfect ingevuld werd . Geen genade hier, deze fictiefilm schetst een beter beeld van de werkelijkheid dan 99% van de andere films.
Babel is een beeldschone parel waar je, als je er naar kijkt, de wereld achter je erop afgespiegeld ziet, een beeld dat zuiverder en breder is dan alles wat je ooit door je lenzen hebt laten trekken.

Wat vond je dan zo slecht aan die scene? Ik begrijp niet echt waarom je niet hebt doorgekeken... Als je elke film moet afzetten omdat er één slechte scene inzit, hou je niet bepaald veel films meer over denk ik...

Schitterende film, vandaag maar eens herzien.

Eigenlijk is alles aanwezig in deze film. Schitterende beelden in broeierige settings op aansprekende locaties. Acteerwerk van de bovenste plank. Goede, dromerige muziek. Interessant achterliggend thema met bijbehorende symboliek.

Wat er voor zorgt dat ik toch niet verder kom dan 4* is dat de verhaallijnen wel oké waren, maar een bepaalde impact missen. Daarbij voelt de link tussen Japan en Marokko wat geforceerd aan. De vier sterren kan ik hier toch makkelijk aan kwijt aangezien bij mij het verhaal ondergeschikt was voor mijn kijkervaring.

Laat ik beginnen met het goede acteerwerk van allen, zelfs zonder ervaring. Verder is de camera fantastisch, de beelden prachtig.

Dit is de derde film van deze regiseur en schrijver samen na Amores Perros en 21 Grams, waarvan ik alleen de eerste heb gezien.

Maar hetzelfde trucje again, Short Cuts / Magnolia hebben ook dit idee. Losse personen en verhaalijnen die door toeval aan elkaar worden geknoopt. Helaas werkt het hier minder, het verhaal heeft veel ambitie en bezwijkt eronder.

De verbanden zijn erg geforceerd en los.

SPOILER

Dus een Japanner geeft een Marokaanse gids een geweer cadeau. Die verkoopt het aan een geitenherder en die geeft het aan zijn zoon om wolven te verjagen. Die schieten "per ongeluk" een amerikaanse bijna dood. Die hebben kinder met een nanny en die moet naar een bruiloft en besluit de kinderen mee te nemen.

Dus het idee is de vleugels van een vlinder, dat een klein iets hier grote gevolgen kan hebben aan de andere kant van de wereld? Babel - obegrip tussen mensen of iedereen is feitelijk gelijk?

Het verhaal kraakt en piept om alles zusammen te houden. Het Japanse nieuws over Marokko is gewoon triest en wanhopig. Kortom het script bezwijkt onder zijn eigen ambitie.

De verhalen krijgen ook weinig diepgang. En echt veel medeleven kreeg ik niet, behalve met het Japanse meisje. De puzzel past gewoon niet in elkaar. Wel een idee is dat de Japanner het geweer heeft weg gegeven, omdat zijn vrouw er zelfmoord heeft gepleegd. Waardoor de zelfmoord indirect ellende bezorgt aan iedereen.

De film is een prachtige mislukking imho. Het script is een Comedia Divina in zijn ambitie, maar het werkt helaas niet. De gaten en geforceerde wendingen bederven de pret. Ik geloof er geen pinda van dat 2 welgestelde Amerikanen niemand, maar dan ook niemand kunnen vinden om 24 uur voor hun kinderen te zorgen. Kunnen illegale Mexicanen zomaar op en neer naar huis gaan? Wat handig dat San Diego en haar woonplaats op klein stukje rijden liggen. Het neefje wordt gewoon "gekilled"in het script. Het Marokaanse verhaal is ook bizar, de vader smeert hem gewoon met zijn zoons van 11 en 9 (gaat dat werken?).. Ze zien de politie niet? En dan ga je achter een rots liggen met 10 gewapende cops en dan, lol is de politie er flauw van en gaan ze naar huis? En de politie schiet met scherp op 2 kinderen en hun vader, die verdachten zijn. Het is allemaal erg geforceerd. Want dus ze duiken onder bij de oom en dan wat? Het gebeuren met de bus die moet blijven.. uh waarom? Dan maar 4 uur rijden naar een ziekenhuis lijkt me (want of je in een hete hut 12 uur ofzo ligt te bloeden of op de achterbank van een airco bus?).. de meerwaarde van de bus is mij geheel onduidelijk, behalve om Pitt en andere toeristen te laten clashen en eigenbelang te etaleren. Onwaarschijnlijk geneuzel over een ambulance en de helicopter i.v.m. US - Marokko relaties? Marokko vreest dat toeristen door dit gebeuren wegblijven en de economie instort, maar een helicopter mag niet vliegen?

Het is allemaal geforceerde onzin om een verhaal te vertellen.

etc etc.

Kortom prima acteerwerk, mooie locaties en aanbevolen om te zien. Gewoon genieten van de ervaring en helaas is een krakende verhaalijn onmogelijk om te zetten in een meesterwerk.

Alejandro González Iñárritu zal toch een andere schrijver moeten zoeken en misschien niet deze mozaiek-vertelling blijven gebruiken. Want er zaten 4 mooie films in van 90 mins i.p.v. dit Frankenstein-achtige gebeuren van 2h20: 1. Ouders die het verlies proberen te verwerken van een kind: Lad de små børn... (2004), 2. Vader en dochter, na de (zelf)moord van moeder: Dare mo shiranai (2004) 3. Een film over illegaal in de V.S. zijn en 4. Een portret over een geitenhoeder, zijn kinderen .. sexuele gevoelens in de pubertijd en de moderne wereld. Lost in Translation, Tian bian yi duo yun (2005) of Bin-jip (2004) over het onbegrip tussen mensen. Deze film wil het allemaal en mislukt geheel.

Babel - Movies - Review - NYTimes.com - movies.nytimes.com

Link gezocht na dit geschreven te hebben.

2.5/5, maar zeker een aanrader. Een prachtig mislukt meesterwerk

Ik weet niet welke babel jij gekeken hebt maar ik heb geen bendes gezien, een mexicaanse bruiloft heb ik wel gezien

Film moet je zeker helemaal afkijken anders snap je er niks van. Je ziet drie verhaallijnen die uiteindelijk allemaal wel iets met elkaar te maken hebben. Zeker de relatie tussen Marokko en Mexico. Vreemde eend is wel Japan en wat mij betreft te ver gezocht. Kreeg het idee dat ze teveel wilde laten zien. Das leuk maar niet echt boeiend. Doofstomme meisjes met zo hun problemen. Leuk en mooi voor een film, maar niet in deze. Japan had er dus uit gemoeten. Het verhaal van Mexico is dan weer wel heel aardig. Leuke van deze film is weer wel de diversiteit aan culturen. Daarin zijn ze dan weer wel geslaagd. De kinderen speelden uitstekend moet ik zeggen. De angst was goed merkbaar in de auto en daarbuiten. Het verhaal in Marokko is simpel neergezet, maar verder niks mis mee. We begrijpen nu ineens hoe dit soort jongetjes zich vormen. Het eind vond ik helemaal onbevredigend. Het meest oninteressante deel (Japan) komt als laatste aan bod voor een onbevredigend eind. Waarom geen hereniging met kinderen en vrouw? Dat was toch het thema? Of heb ik dan toch nog iets gemist. Okay allemaal leuk in elkaar gezet, mooie beelden, maar geen top film!

Babel heb ik gekeken zonder dat ik wist wat ik ervan moest verwachten. Aan de ene kant was ik wel benieuwd naar de verschillende verhaallijnen en ik wilde ook erg graag Brad Pitt en Cate Blanchett weer samen zien; aan de andere kant sta ik toch altijd wat huiverig tegenover mozaïekfilms.

Babel is geen gemakkelijke film. Hoewel er wel verhaallijnen zijn hebben deze niet allemaal een duidelijk begin en een netjes afgerond eind - iets waar ik vaak moeite mee heb. In dit geval snap ik wel dat de regisseur de verschillende verhaallijnen zo laat eindigen, met uitzondering dat hij niet laat zien wat er op het briefje staat dat Chieko aan de politieagent geeft. Dat blijft een los eindje dat ik toch graag afgerond had gezien.

De vier verhaallijnen wisten mij allemaal te boeien, vooral omdat de acteurs zonder uitzondering uitstekend werk leverden. Cate Blanchett krijgen we helaas maar heel even in gezonde toestand te zien, maar in die scènes is ze absoluut uitstekend. Het grootste deel van hun verhaal wordt gedragen door Brad Pitt, die hier ook erg goed is. De scène waar hij zijn vrouw de po op helpt is bijzonder mooi (veel beter dan het klinkt). Ook de kinderen, zowel de Amerikaanse als de Marokkaanse, doen het uitzonderlijk goed. Met de Japanse verhaallijn had ik soms wat moeite. Doofstomheid is interessant en vormt vanzelfsprekend een soort natuurlijk isolement, maar ik had het ook wel goed gevonden om alleen dat isolement te zien (zoals de gedeeltelijk geluidloze scène in de discotheek) en niet de manier waarop Chieko dat probeert te compenseren. Ik vond de seksuele component te veel op de voorgrond staan en te expliciet in beeld gebracht. Aan de acteurs lag dat echter zeker niet.

In tegenstelling tot sommigen voelde ik me wel degelijk emotioneel betrokken bij de personages. Ik kon me moeiteloos inleven in de radeloosheid van Richard Jones en het gevoel van afwijzing van Chieko. Ook raakte ik lichtelijk in paniek toen de kinderen in de woestijn half stervende leken te zijn, en het volgende moment zelfs verdwenen. Zelfs al is hun achtergrond soms vaag - we krijgen een hint te horen over wat Susan en Richard Jones uit elkaar heeft gedreven, maar er wordt nauwelijks iets uitgelegd - en zijn de personages niet altijd sympathiek, laat staan verstandig, zijn ze menselijk genoeg om met ze mee te kunnen voelen.

Verder vind ik het mooi hoe de verhalen met elkaar zijn verweven. Hoe ze samenhangen in de tijd wordt pas tegen het eind duidelijk. Waar de verschillende delen eerst in vaste volgorde worden afgespeeld gaan ze tegen het eind steeds meer door elkaar lopen. Overgangen worden vaak heel vloeiend gemaakt, erg mooi. De verhaallijnen zijn niet alleen verhaaltechnisch maar ook thematisch met elkaar verbonden. Wat ik als boodschap van de film meekreeg was dat in feite mensen allemaal op elkaar lijken maar dat er desalniettemin altijd een afstand tussen mensen bestaat die lang niet altijd overbrugd kan worden.

Niet een gemakkelijke film, zei ik al, en naar mijn mening ook zeker geen film om vrolijk van te worden. Wel een film die op mij een stevige indruk heeft gemaakt en die ik zeker nog wil herzien. Voor nu vier sterren.

Hele mooie en indrukwekkende film!

Spoiler:
Een sub thema in deze film is denk ik afwijzing. Chieko die een aantal keer wordt afgewezen. Pitt die in eerste instantie door zijn vrouw werd afgewezen en later door een deel van de overige touristen. En de mexicaanse oppas. Die de kids nergens kwijt kan, ze ongewild moet achterlaten in de dessert en ze wordt (logisch) ontslagen (lees: afgewezen) door de ouders.

Ik had op een of andere manier het gevoel dat deze film me erg zou tegenvallen. Maar dat kwam niet uit, het is een prachtig stuk vakwerk met mooi acteren, mooie acteurs, prima beelden van mooie locaties. Wel is het verhaal een beetje te gladjes en te moraliserend, te stereotiep en teveel gericht op het pleasen van het publiek met een 'intelligent' verhaal. Te pretentieus, teveel erop gericht om in de prijzen te vallen.

Aan de andere kant hebben de makers ook wel recht op wat pretenties, want ze laten hier wel een heel mooie film zien. Wat ik daarbij zeker ook erg goed gedaan vindt, is dat de acteurs in een behoorlijke mate naturel te zien zijn - Brad Pitt met lodderogen en Cate Blanchett met heel licht dons op haar wangetjes, bijvoorbeeld. Het lijken net echte mensen op die manier.

In het plot zitten wel wat rammeltjes, de mensen gedragen zich net iets teveel als kip zonder kop (sic!) en dat de consequenties dan voor het oprapen liggen mag toch niet echt verbazen. Maar over het geheel komt het idee van kleine oorzaken, grote gevolgen er best goed uit. En de manier waarop het verteld wordt is zeker spannend genoeg.

Met te hoge verwachtingen de film ingegaan, want het werd een tegenvaller. De 'truc' met meerdere verhaallijnen is bekend en het blijkt toch altijd een kunst dat goed in elkaar te verweven. De lijnen met de Amerikanen en de Marokkanen zijn op zich sterk en staan ook vrij dicht bij elkaar. De lijn met de Mexicaanse oppas is niet slecht, maar er is slechts 1 supergeforceerde verbinding en dat zijn de kinderen; eigenlijk is het een losstaand verhaal. De lijn met Japan is volstrekt overbodig en bovendien tamelijk vervelend. Ook hier is slechts 1 miezerige verbinding en dat is dat de Japanse vader het geweer aan de Marokkaanse vader heeft gegeven. De hele film had met gemak zonder gekund en dat had hem niet slechter gemaakt, integendeel.
Zwart-wit gezegd komt het er dus op neer dat Inarritu zich verslikt in zijn ambitie. Opvallend genoeg had ik een soortgelijk gevoel ook bij debuut Amores Perros, waar 'zijn ding' met de verhaallijnen ook al niet goed tot zijn recht kwam. Het is in mijn ogen niet hoe je een film waar je duidelijk kiest voor verschillende verhaallijnen in elkaar zet. Er hoort er echte verbinding te zijn, dát maakt het knap, nu geniet je simpelweg minder van de film omdat je je 'ergert' aan het gemis van een web.
Neemt allemaal niet weg dat het acteerwerk, de beeldvorming en de sfeer prima in orde zijn. Ik wil van deze regisseur Biutiful nog kijken, maar ben wel een beetje bang voor weer geforceerd gekoppelde verhaallijnen.

Deze film viel uiteindelijk toch wel tegen. Oorspronkelijk kwam ik op deze film na een tip na afloop van een reis door Marokko. De goede score hier maakte me best nieuwsgierig. Het werkt alleen niet helemaal. De drie verhalen op zich zijn niet verkeerd. Het Marokkaanse verhaal leek heel realistisch, maar is op een paar punten echt niet geloofwaardig meer. De beide andere verhalen balanceren ook op het randje, maar boeien zeker.

De meerwaarde van het koppelen van de individuele verhaallijnen voegt echter helemaal niets toe. daar loopt het toch flink spaak. Drie korte films in zijn geheel achter elkaar had ik net zo goed gevonden, misschien wel beter.

Sterke film die je grijpt ....deed me ook een beetje denken aan The Piano. D.w.z. wachten op hulp die niet komt...

zeer indrukwekkende film,,,hoe de verhaallijnen in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben.

En naar verloop van tijd,is alles met elkaar verbonden,.de soundtrack is ook subliem.

Een van de weinige films die ik in de bioscoop zag,en na afloop in stilte de aftiteling zag.

zo mooi.

"Aanrader"

Vind je?

Mooie film, het mooie is hoe alles heel ver en niet met elkaar hebben te maken en dan toch allemaal samen komt. Het is emotioneel en aangrijpend, met daarin een heel mooie ost die de film heeft! Toch een dikke 4*

Een zeer pakkende film. Eigenlijk volg je als kijker slechts de reis van het Winchester-geweer, die over verschillende continenten nogal wat teweeg brengt. Dit maakt de verschillende verhaallijnen (en daarbij de puzzelachtige chronologie) ook interessant; met het geweer als begin van alle ellende, die allerlei mensen over de hele wereld in de problemen sleept.
Verder duidt ook alles in de film op de spraakverwarring en cultuurverschillen die de titel al aangeeft. In Babel zitten prachtige beelden, een geweldige soundtrack, goed acteerwerk en een interessant plot, die de film naar een hoog niveau brengen. Zeker een aanrader.

Goeie film. Deed mij ook nogal wat aan Crash denken, alleen dan wat minder simplistisch. Toch heeft de film wat mij betreft net nog een paar minpuntjes die me ervan weerhouden het als een echte topper te zien.

De verhaallijnen zijn allen zeer boeiend om te volgen, en op zich sterk in elkaar gezet. De locaties waar de verschillende verhaallijnen zich afspelen zijn zeer contrastrijk. Van het dorre woestijngebied in Marokko, tot het levendige Tokio. Elke verhaallijn is visueel mooi vormgegeven, al springt Tokio er bovenuit. Vooral de scene waarin het meisje meegaat met die jongens, en vervolgens in de club belanden is visueel erg mooi. Ook de soundtrack is vaak van grote meerwaarde in de film, en erg goed gekozen.

De thematiek is ook mooi, al had het nog wat beter uitgewerkt kunnen zijn. Het Japanse verhaal is zeker mooi en vermakelijk om te volgen, maar kwam over alsof het er maar wat bijgeraapt was. De enige echte link met het verhaal, was het geweer dat de vader van het meisje gegeven had, wat gewoon enkel een keer vermeld wordt in de film. Vond het een klein beetje gemakkelijk. Alsof de regisseur dacht: Oh, laten we er ook maar even snel een Japanse verhaallijntje in verwerken voor de nodige variatie.

Gelukkig is de film audiovisueel sterk, is het einde erg mooi, en overheerst er over het algemeen zeker een positief gevoel. Ruime 3,5*.

Na Birdman en Biutiful was Babel mijn derde film van deze regisseur. Tot nu toe was ik nog niet teleurgesteld. Ook deze film is een prachtig geregisseerde film. Mozaïekfilms zijn heel lastig te maken, ik heb vaak het idee dat het gekunsteld is. Personages moeten in verbinding staan met elkaar en dat is vaak met dit soort films niet het geval. Hier hebben we echter te maken met echte mensen, met echte personages. Dat is iets wat Iñárritu goed kan overbrengen.

Daarnaast zijn de locaties ook prachtig en de verhaallijnen zijn niet altijd even goed, maar dat stoort geen moment. Goede film.

Hoe vaker ik een film van deze regisseur zie, des te meer krijg ik het idee dat hij gebakken lucht verkoopt - en nog eens zeer succesvol ook. 21 Grams vond ik jaren geleden indrukwekkend, maar verder... Amores Perros: saai, goedkope schokeffecten en veel te lang(dradig). Birdman: elitair geneuzel met doorzichtige trucjes. Babel: wederom lang(dradig) en vergezocht qua verbonden verhaallijnen, vooral het hele gedoe met het doofstomme meisje had in z'n geheel weggelaten moeten worden.

Dit weekend Biutiful maar eens proberen, maar de verwachtingen zijn inmiddels zeer laag.

Bewondering voor het ambacht, de cinematografie en het acteerwerk. Maar mee eens dat je ook teveel kan willen in een film. En dat voor de 'boodschap' dat gebeurtenissen op een wonderlijke manier met elkaar samenhangen, en mensen elkaar weer 'vinden', tot elkaar komen?... Zoek dan liever echte gebeurtenissen uit. Toen ik de film in de bios zag, was er al wrevel bij me. Maar nu ik hem weer zie, valt me op dat onbedoeld in wezen wordt uitgestraald hoe onnadenkendheid (zeg maar gerust domme mensen) van kwaad tot erger kan leiden. En ik haat domme mensen kijken. Ja hoor, (Rifgebergte) herder koopt duur geweer, en geeft dat meteen aan een stel pubers mee. Da's al vragen om ongelukken, maar ook nog vooroordeel bevestigend. Zo ook de Mexicaanse oppas die twee kiddos meeneemt over de grens. Pff, ik ben ooit in Tijuana geweest. Wat een boevenbende. Mee eens met één van de voorgaande commentaren dat het Japanse gedeelte voelbaar het beste was. Overigens, wat een natuurlijk koppel zijn Cate Blanchett en Brad Pitt (ook in The Curious Case of BB). Zoiets als dat ik Richard Gere en Laura Linney een filmkoppel vind.

Ietjes minder dan 21 Grams die ik gisteren gezien heb. Als nog een sterk verhaal met goed acteerwerk alleen soms wat te langdradig. Het verhaal van het doofstomme meisje vond ik het interessants maar jammer dat haar verhaal uiteindelijk weinig met het plot te maken had en het meer om haar vader ging.

Indringend pottret van een wereld in wanhoop. Fantastisch script, visueel briljant, sterk geacteerd en een hypnotiserende soundtrack. Er valt eigenlijk niets op deze film aan te merken. Het is hoe film moet zijn.

Misschien kun je aanvoeren dat het allemaal erg deprimerend is, maar het pijnlijkste is dat de wereld er 10 kaar later nog veel slechter aan toe is.

Meesterwerk! 5*

Wat een slaapverwekkende film die eigenlijk helemaal nergens over gaat. Ik bleef maar wachten tot het moment waarop HET ging gebeuren, maar dat moment is nooit gekomen. Twee en een half uur van mijn leven verspilt. Dat zoiets een hoge rating krijgt kan er bij mij echt niet in.

Redelijk maar het tempo ligt erg laag en de verhalen zijn niet allemaal even interessant. Zo had wat mij betreft het verhaal met de mexicaanse oppasser met de kinderen achterwege gelaten kunnen worden, ik vond dat dan ook veruit het saaiste verhaal. De andere twee verhalen vond ik iets beter maar afgezien van een hele kleine link hebben ze eigenlijk niets gemeen. Het einde stelt eigenlijk best wel teleur, een echt hoogte- of dieptepunt zat er helaas niet in. Verder ziet het er wel prima uit en wordt er goed gespeeld maar iets meer tempo had ik niet erg gevonden.

Ik kan me vinden in zowel de positieve als negatieve reacties hierboven. Babel deed mij erg denken aan Iñárritu's Amores Perros, maar ik vind deze net iets beter. Met feelgood-films als 1 van mijn meest favoriete 'genre' heeft Babel wel gelijk een minpunt: God wat is het deprimerend bij vlagen, vaak door bewuste keuzes die best vermeden hadden kunnen worden. Het had voor zo'n dramaandag best wat minder gekund.

De puzzel werkt fraai tussen 3 van de 4 stukken, maar dan heb je nog het Japanse stuk, viel die even uit de boot zeg. Enorm saai en irrelevant, de vader is achteraf degene die het wapen verkocht, nou nou wat bijzonder. Het zorgt niet alleen voor onnodige minuten, maar haalt ook nog eens het tempo uit de overige stukken. Er zou een release moeten komen waar dit stuk compleet weggelaten is, en ja, dit is zeer doenbaar.

Zoals ik al aangaf doet het niet af aan de rest. Het Marrokaanse gezin is natuurlijk de basis voor alles, maar de verhaallijnen in Noord-Amerika en rondom Brad Pitt en Cate Blanchett waren het interessantste. Wat spelen de 2 genoemde acteurs goed zeg, voelde echt met ze mee. Sowieso is de gehele cast overtuigend, waarvan ook Gael García Bernal een benoeming verdient, charismatische en sterkte acteur!

Er zijn mooie beelden en de soundtrack doet het aardig, maar als onderdeel van het deprimerende sfeertje blijkbaar niet mijn ding.

Zeventje.